Van de overkant...

Ik liep de trap af bij Quest Media, want ik moest even naar het toilet. Beneden aan de trap gekomen, ruik ik een ietwat vieze en penetrante geur. Uit alle macht probeer ik de geur te herkennen, maar het schiet me echter niet snel te binnen en ik geef in mijn onderbewustzijn de klant die net binnengekomen is de schuld. Gatverdamme, denk ik nog, doe dat dan nog even als je buiten staat maar niet hier binnen.

Vanaf het toilet hoor ik Marco naar beneden komen, iemands loop herken je na verloop van tijd uit duizenden. Beneden aan de trap gekomen hoor ik hem een paar keer snuiven, en daarna komt er wat gemompel. Ik hoor 'm zeggen "gatverdame" en hij begint zachtjes tegen mij "Zou dat die klant zijn joh?" "Ik zou het niet weten" antwoord ik vanaf de andere kant van de deur, "maar ik vind het wel een smerige lucht".

Later zijn Marco en ik weer boven en is de klant inmiddels uit de vergaderruimte verdwenen en heeft hij de deur achter zich dicht getrokken. Zowel Marco als ik beginnen over de penetrante geur onderaan de trap en geven een ander maal de klant de schuld.
Opeens kijkt Bjorn op. "Die lucht? Dat is de schuld van Marco" en direct kijk ik hem vragend aan. "Ja" gaat Bjorn verder "Dat is Marco's schuld, of eigenlijk de schuld van De Heren van Ruysdael. Door hem rook ik weer, dus ík heb die sigaar opgestoken onderaan de trap. Ik had niet gedacht dat jullie het zouden ruiken..."

Voor de zoveelste maal die dag, kijk ik hem vragend aan. Ach, schiet het door mijn hoofd, het blijven aparte jongens, die gasten van de overkant...

"Het is de toon die de muziek maakt..."

Vanavond waren we dan voor de laatste keer op Kaai 3. Nog even de bijkeuken schoonmaken, daar waren we nog niet aan toegekomen en omdat we de nieuwe bewoners graag in een schoon huis "thuis" willen laten komen, zagen we het dus niet minder dan onze plicht om vanavond nog even schoon te maken.
Het viel zwaar, die laatste stappen in de kamer... de laatste keer dat je in de keuken staat. De laatste spulletjes gingen de auto in en Janine kon het niet laten om voor de laatste keer nog even door het huis te lopen. Doelloos, want het was leeg en misschien was het dat dat Janine op dat moment in beroering bracht. Al die weken had ze er naartoe geleefd, maar de vraag of ze het erg vond beantwoordde ze steevast met een "nee". Behalve vanavond, toen werd het haar toch even te kwaad. Stilletjes liep ze dus nog een laatste rondje en terwijl ze voor de laatste keer de deur achter zich dichttrok, biggelden er tranen over haar wangen...

Begrijpelijk, want ruim zes jaar geleden kocht ze dit huisje van haar eigen zuur verdiende (toen nog) guldens. Zes jaar woonde ze daar, in voor en tegenspoed, met goede maar ook met slechte momenten.

De periodes waar ze misschien liever niet meer aan terug denkt, stierven weg met de laatste keer dat ze naar binnen keek. De voorlaatste stap was nu echt een feit en dit was misschien wel het definitieve bewijs dat ze niet meer terug kon. Er was inderdaad geen weg terug, maar de weg die ze nu volgt, komt uit bij beter. Een nieuwe toekomst, het verleden achtergelaten...

Gelukkig reden we daarna nog even door naar mijn ouders, waar ze wat op adem kon komen. Ook ik had er wel een beetje moeite mee. Je hebt daar ten slotte toch 2 jaar lang lief en leed gedeeld en ik heb er ook altijd met plezier gewoond.
Daar was mijn kleine neefje Arjen dan, 2,5 jaar jong, waar mijn vader en moeder (en ook wij en de rest van de familie) dol op zijn. Hij was lekker aan het spelen toen we binnen kwamen. Mijn schoenen parkeerde ik gekscherend naast die van hem, om even het verschil te bekijken.

Mijn moeder, die zich de laatste tijd ontpopt als een echte boekenwurm, gaf mij nog op poëtische wijze goede raad, toen het ging over "de manier waarop je iets vraagt". Zo zeg je bijvoorbeeld niet "he, neem eens even een lepeltje mee" als iemand naar de keuken loopt, maar vraag je "wil je misschien even een lepeltje meenemen als je terug komt?". Zij besloot dit door te zeggen "Het is de toon die de muziek maakt"...
Een prachtige uitspraak, ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar ik ga 'm zeker onthouden. Bedankt ma, voor de zoveelste wijze les in mijn leven...




(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Zeeuws Meisje, Kimono's en het eten met stokjes

De planning voor gisteravond stond al maanden van te voren vast. We zouden met familie en vrienden een avondje naar de Japanner in Roosendaal gaan. Nou dat hebben we geweten! Zelf was ik namelijk (zoals zovelen van de groep, die dachten zelfs bij het horen van "Sushi" dat ze soesjes kregen) nog nooit bij de Japanner wezen eten, dus het eten met stokjes was voor mij nogal wennen. Ik heb daar namelijk ook een klein "trauma" aan overgehouden uit mijn jeugd (denk dat ik een jaar of 4 à 5 was), toen ik op een spelletjesmiddag in de gymzaal met Japanse stokjes moest proberen om rozijntjes te eten. Je raad het al, dit lukte natuurlijk voor geen meter en op die leeftijd kon ik nog niet echt tegen mijn verlies. Efin, das een heel ander verhaal, maar we waren bij de Japanner in Roosendaal. Toen we daar binnen kwamen werd iedereen gehuld in een "bloemetjes gordijn" en terwijl mijn vader dacht dat ie als Zeeuws Meisje verkleed ging, hadden wij al direct in de gaten dat het hier om Japanse Kimono's ging. Dit leverde natuurlijk enkele leuke plaatjes op wat een prettige bijkomstigheid was.

Die kimono's bleken van groot belang bij het eten, want die Japanse koks maken er een potje van. Die smijt met vlees, saus, zoutpotjes en eieren. Vooral gebakken eieren, want iedereen moest proberen een stuk ei met zijn mond op te vangen dat werd gelanceerd vanaf de bakplaat (zie filmpje). Dat bleek nog moeilijker dan gedacht en velen vingen het stuk ei dan ook op met neus, bril of decolleté. Zelf was ik een van de gelukkigen waar het ei wél direct de mond in ging.

Oh ja, die stokjes. Dat ging inderdaad niet zonder slag of stoot. Het is echt niet eenvoudig om bami met die stokjes te eten, maar sommigen van de groep waren inventief genoeg. Zo prikte Teuni (rechtsonder op de foto) gewoon het vlees aan een stokje terwijl anderen het met veel moeite toch met twee stokjes naar binnen kregen.
Voor het toetje kregen we gelukkig wel een lepeltje, want ik zou me niet voor kunnen stellen hoe we dat met die stokjes op hadden moeten eten.

Al met al hebben we gisteravond ontzettend veel gelachen en heerlijk gegeten. Het is de moeite waard om nog eens terug te gaan. Zeker nadat we geconstateerd hebben dat Japanners absoluut niet kunnen rekenen en nadat de rekening voor de 2e achtereenvolgende keer met een te laag bedrag op tafel kwam, hebben we het er maar bij laten zitten.
Iedereen bedankt voor de gezellige avond en tot de volgende keer!

De uittocht fase 2

De 2e fase van de verhuizing naar ons tijdelijke onderkomen begon al vroeg. Om half 8 stond ik al in Ouddorp om de bus van Piet & Marijke op te halen, zodat we wat extra ruimte hadden om spullen te vervoeren. Toen ik terug in Dirksland aankwam was Jurien ook al gearriveerd om ons te komen helpen. Niet veel later arriveerde Janine's vader zodat de kast en het bed alvast op de aanhangwagen kon worden gelegd, waarna de wasmachine ook aan boord kon worden gehesen.
Toen alles was ingeladen reden mijn vader, Jurien en ik naar Ouddorp want het huis in Dirksland was nu toch écht leeg en werd het dus tijd om de spullen in het nieuwe onderkomen te gaan installeren. Het bed was trouwens de grootste klus, want een matras sleep je niet zomaar naar boven en ook de rest van het bed gaat niet zonder enige moeite naar de 1e verdieping. Uiteindelijk lukte dit toch zonder kleerscheuren.

Nadat Janine en d'r moeder klaar waren met het soppen van het huis in Dirksland, kwamen zij ook richting Ouddorp, gevolgd door Jozien, Lianne en Marleen om ook even de handen uit de mouwen te steken en Janine te helpen bij het opruimen van de spullen. Zelf vond ik het natuurlijk belangrijk dat er binnen afzienbare tijd een fatsoenlijke internetverbinding tot stand kwam en gelukkig had ik hier al weken van te voren afspraken over gemaakt met de nieuwe buurman Korstiaan. Alleen moest mijn draadloze router nog even aan zijn netwerk gekoppeld worden en dat ging niet zonder enige moeite. Zo moesten zowel Jurien als ik op zoek naar de geschikte kabel, die zich boven het plafond van Melissant Mode bevond maar onder de vloer van Korstiaan (hij woont dus boven de winkel). De enige optie was om door een klein luikje te kruipen en opzoek te gaan naar die ene kabel. Ik kan je verzekeren dat die ruimte niet al te groot was...
Ondertussen kwam Oom Leen nog even langs op de motor en ook Anco kwam me z'n zojuist in Duitsland gekochte Audi S3 laten bewonderen, die hij overigens nog moet importeren.

Aan het einde van deze hectische dag, waren zowel ik, als Janine en Gijs (die erg moet wennen aan z'n nieuwe huis) uitgeteld. Helaas hebben we weinig tijd om te luieren want op het moment van schrijven moeten we direct onder de douche en omkleden want vanavond gaan we met een man of 16 naar de Japanner in Roosendaal.

Vannacht volgt ons eerste nachtje Ouddorp...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Rondje GTI, een balletje slaan en fase 1 van de uittocht

Vandaag kwamen Bart en Peter weer langs, om onze besprekingen omtrend ons nieuwe avontuur nog wat verder uit te diepen. Bjorn en ik besloten voorafgaand nog even het befaamde slingerdijkje buiten Oude Tonge (richting de Hoek van Sint Jaap) met Peter's Golf GTI uit te proberen. Ik moet zeggen dat zo'n GTI geweldig zit, rijdt en aanvoelt. Deze was namelijk uitgevoerd met een snelle DSG automatische bak. Die schakelt eigenlijk vrijwel op hetzelfde moment als dat je zelf zou willen schakelen. Zelf vind ik echter de beleving die je hebt mét het schakelen toch een stukje leuker.

Direct nadat wij terug kwamen van ons rondje, merkte Peter op dat je bij ons vanaf de sluis, eigenlijk perfect een balletje kon slaan. Laat hij nou net zijn golftas bij zich hebben! Dus zo kwam het dat zowel Peter, als Bart, als Bjorn fijn een balletje sloeg. Dat ging af en toe erg ver en er kwam er zelfs een gevaarlijk dicht bij de huizen van Suijssenwaerde terecht. Zelf probeerde ik ook nog een balletje te slaan, maar het bleef bij proberen, want ik had nog nooit zo'n ding in m'n handen gehad, dus ik sloeg 2x mis. Toen gaf ik het al snel op om niet verder af te gaan...

Toen was het tijd om naar huis te gaan, want ik moest 's middags helpen verhuizen. Janine, d'r moeder en Annette waren al vanaf vanochtend vroeg bezig om alle makkelijk mee te nemen spullen naar ons tijdelijke onderkomen in Ouddorp te verhuizen. Zelf zou ik mijn bureau met computers en toebehoren leeghalen. Dat was toch echt een flinke klus, maar ik ben er toch in geslaagd. Nu alles nog een beetje naar ons eigen inzicht inrichten in Ouddorp. Zoals de kamer, de keuken en de slaapkamers. Gelukkig is het gemeubileerd zodat we niet nog langer op geleende stoelen hoeven te zitten, omdat we onze inboedel 2 maanden terug al verkochten. Het grootste voordeel is dat we nu eindelijk weer een bank hebben!

Morgen de zware spullen en dan trekken we de deur op Kaai 3 voor de laatste keer achter ons dicht...




(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

En... FLITS!

Sinds een paar maanden rijd ik er nooit meer, terwijl ik dat daarvoor 1,5 jaar lang wel deed. Ik doel op de polderweg tussen Dirksland en Nieuwe Tonge (als je uit Dirksland komt, bij de watertoren rechtsaf de dijk op). Tegenwoordig controleren ze me daar iets te vaak en hoewel ik er nog nooit gepakt ben (ik wordt dan vaak op de meest rare tijden gepakt terwijl er niemand op de weg rijdt ofzo), rijd ik er eigenlijk liever niet meer uit angst dat dat wel een keer gaat gebeuren. Je mag op die dijk namelijk maar 60, maar als het daar leeg of bijna leeg is rijd ik vaak het dubbele (ja pa, ik weet het, dat is véél te hard!) en tegenwoordig staan ze natuurlijk uiterst verdekt opgesteld achter een hokje of een boompje met een lasergun al vanaf een kleine kilometer je snelheid te controleren... de hufters.

Waar dit over gaat? Over die acceptgirojagers natuurlijk, die door het Centraal Justitieel Incasso Bureau op pad gestuurd zijn om maar weer eens wat inkomsten te delven.
Begrijp me goed, ik heb niks tegen controles, zoals een blaastest etc. maar snelheidscontroles moeten ze met een korreltje zout nemen. Vooral op die dijk waar het eigenlijk allemaal om draait, want 60 is daar echt géén snelheid, dat is echt belachelijk gewoon.
Behalve op het stukje vlak voor de kruising Herkingen/Nieuwe Tonge. Daar staat een rij huizen en kan ik het me goed voorstellen dat mensen het niet fijn vinden als je met 80+ langs de voorgevel komt blazen. Nu moet je kittig afremmen voor de kruising, maar dan heb je de meeste huizen al gehad.


Zo kwam ik gisteren uit Nieuwe Tonge vandaan, na het ophalen van de sleutel van ons tijdelijke onderkomen in Ouddorp (totdat ons nieuwe huis af is). Ik twijfelde nog, ga ik over de hoofdweg, langs Middelharnis, of ga ik binnendoor. Dat is wel korter, maar daar staan de Blauwe Petten nogal eens. Ach, toch maar binnendoor, het is toch veel te koud nu voor die gasten.
Kom ik bij de kruising (linsaf naar Herkingen, rechtdoor naar Dirksland), ik rem af, ga rechtdoor en er passeert mij een auto. Direct daarna zie ik alsof het instinctief gebeurd nog nèt een auto met een persoon achter het stuur geparkeerd staan, waarna ik een rood lampje zie flikkeren en ook nog nèt een camera kan onderscheiden die voor de auto opgesteld staat. Direct kijk ik op mijn kilometer teller en zie dat ik al tegen de 80 km per uur aan zit te hikken. Oeps, denk ik nog en direct daarna zie ik wat andere auto's op mij afstuiven. Uit solidariteit met mijn mede weggebruiker begin ik hard te seinen en te wijzen dat er verderop zo'n hufter staat en ik betrapte mij erop dat ik pas bij Dirksland stopte met seinen en wijzen. Wat heb ik daar toch een hekel aan, aan dat stiekeme gedoe, maar hij stond wel verdomd goed opgesteld en ik ben het eigenlijk wel eens met het feit dat mensen daar op dat punt 60 moeten rijden, ookal deed ik dat zelf op dat moment niet (normaal let ik er zelf altijd op... ja... echt waar hoor).

Het enige wat ik me nu afvraag, kan ik straks weer 130 pietermannen overmaken, of flitsen ze alleen van de achterkant? Lijkt me vrij logisch, want na die kruising zit je normaal nog niet op de 80 als je langs die huizen rijdt... maar goed. We wachten het maar weer af. Wordt vervolgd!

PS: De foto is niet van de betreffende Blauwe Pet zelf.

Restauratie Volkswagen krijgt vervolg...

Begin September schreef ik al eens over Addie's "trouwproject", het Volkswagen busje uit 1978 waarin hij wil gaan trouwen, maar waar eerst nog gigantisch veel aan moet gebeuren. Vanavond hield hij een "schuurfeest", maar niet zo een die we normaal gewend zijn. Er moest namelijk echt geschuurd worden, dus trok ik de stoute schoenen aan en reed vanavond richting Mijnders in Melissant om mijn handen uit de mouwen te steken. Daar aangekomen trof ik al een team van 3 man sterk aan, zo stond er al een te schuren, was Addie zelf aan het lassen en bleek Wim (z'n vader) zich kwaad te maken op het klapdakje van de bus want die moest er nog uit.

Zelf begon ik gewapend met een schuurmachine en vol goede moed, aan een van de deuren. Mijn missie? Eenvoudig, de deur kaalschuren, iets wat op mijn lijf geschreven bleek te zijn. Bijkomend voordeel was dat Addie een stoer Bridgestone overall voor me had opgezocht, precies in de kleuren van m'n auto (na veel zeuren mocht ik hem nog steeds niet mee naar huis nemen... jammer).
Opeens was daar een memorabel moment, toen Wim eindelijk (na zo'n 150 schroeven te hebben losgedraaid) het klapdakje los wist te krijgen. Het was een feit, de kop was eraf! Weldra kreeg het busje een hele andere aanblik en nadat iedereen dit eens goed had bekeken en we in de kantine van Mijnders wat bakkies leut en boterkoek achterover geslagen hadden, gingen we weer verder met ons werk want dat was nog lang niet klaar. Zelf sloeg ik dus ook weer druk aan't schuren... met m'n overall... en het hoeft niet eens de laatste keer te zijn dat ik 'm aan heb, want er zal nog genoeg geschuurd moeten worden de komende tijd!

Wordt vervolgd...

Powerzone's, buggy's, down wind turns en vooral veel lol

Een paar weken terug in Quartier... "Gaan jullie nog mee Blowkarten op de Browersdam de 21e?" waarop ik nonchalant "Ja joh, das goed" antwoordde. En dat was ik natuurlijk een paar weken later alweer helemaal vergeten, dus dit weekend werd ik nog even door Addie herinnerd aan het feit dat we zondag met de Euro Delta Jongeren zouden gaan Blowkarten. Al had ik mezelf daar niet echt op voorbereid, vertrok ik zondagmiddag rond een uur of twaalf toch richting Addie om daarvandaan samen met Mark en Corné richting de Brouwersdam te rijden. Daar moest Addie eerst een foto van mij maken met een petje uit de shop... Fijn.

Toen alle deelnemers van die middag verzameld waren, liepen we richting de waterlijn en namen we de buggy's ondertussen mee (voor het powerkiten stond te veel wind dus werd besloten om te gaan kitebuggyen). Eerst werden ons de basisbeginselen van het powerkiten uitgelegd, maar omdat wij dit al onder de knie hadden, kregen we de gelegenheid om direct lekker te gaan kiten. Terwijl de andere deelnemers soms grote moeite hadden de vlieger uit de knoop te houden, hadden wij ondertussen ontzettend veel lol met z'n vieren.

Na een tijdje had iedereen het wel een beetje in de gaten hoe het moest, dus besloten we eerst wat te drinken in het restaurant/kroegje van de Kous. Het drinken zat bij de prijs (€10,- is ontzettend weinig geld voor zo'n middag!) inbegrepen, dus we bestelden nog een lekker bakkie koffie, warme chocomel en voor mij een colaatje.

Toch werd het algauw weer tijd om de kou en de wind weer te trotseren en begon Mark aan zijn eerste rondje in de Kitebuggy, waar hij zich direct als een ware professional van zijn goede kant liet zien (zie ook het filmpje). Daarna was het mijn beurt om in de buggy te stappen en ik moet zeggen dat het eigenlijk best goed ging! In het begin was het wat lastig, maar later ging het bijna vanzelf (hoewel ik af en toe mijn vlieger voorbij scheurde en ik dus in de problemen kwam). Addie ging het ook goed af, evenals Corné trouwens en terwijl de dames kwamen kijken, hadden we af en toe elkaars hulp toch even nodig.

Om de dag goed af te sluiten besloten we nog met z'n achten even wat te gaan eten in het "Praethuus" van De Kreek, waar je overigens heerlijk kunt eten (maar weinig mensen weten dat). En terwijl wij onze dag afsloten met een biefstukje, een schnitzel of varkenshaas, probeerde Addie nog een showtje te geven op een orgel waar geen geluid uit kwam.
Al met al weer een hele leuke dag, iedereen bedankt voor de gezelligheid en vooral de Euro Delta voor dit goed geregelde evenement!

Mosa tegels, Bridgestone Potenza's en Gran Turismo

Een drukke dag gehad vandaag. Het begon zo rond half 10, want Janine en ik hadden eindelijk een besluit genomen over de vloer die in ons nieuwe huis komt te liggen en we zouden de offerte gaan tekenen en inleveren. Wij dus al vroeg naar Tegelhandel Peeman, om daar onze 60x60 tegel van Mosa te bestellen. Eentje in een lichtgrijze tint, prachtige tegel die Janine al vanaf het begin niet meer uit het oog verloren was en ik ook niet trouwens. Wat dat betreft hebben wij gelukkig allebei vrijwel dezelfde smaak. Erg fijn is dat want we hoeven vaak niet lang over een besluit na te denken omdat we snel op één lijn liggen.

Mooi, dat was dan geregeld. Toen plan 2, nieuwe Bridgestones onder de R. Vanaf het moment dat ik hem gekocht heb had ik eigenlijk al gezeur met mijn achterbanden. Ze bleken "gecubbed" te zijn doordat de wielen niet goed uitgelijnd waren en maakten dus herrie. De dealer (Honda Welman uit Heerhugowaard) hield zijn poot stijf en dat leek mij absoluut niet op zijn plaats. Zo hebben meerdere mensen naar de banden gekeken en kwamen zij met de conclusie dat de dealer ze in deze staat nooit had af mogen leveren. Aan de binnenkant was het profiel ook bijna weg en waren ze echt aan vervanging toe. Honda Welman vond het echter niet "boeiend" en gaf te kennen niets te willen doen nadat hij ze gezien had. Nadat ik 2 weken later toch nog eens belden en ze me een belachelijk voorstel deden (je kan 2 nieuwe Bridgestone Potenza's krijgen voor €180,- per stuk) besloot ik dat ze mooi in de bekende stront konden zakken.

Addie regelde afgelopen week een alternatief voor me en vanochtend kon ik dus terecht bij Banden Service Flakkee, waar mijn voorbanden naar achter werden geplaatst en waar er aan de voorkant 2 hagel nieuwe banden om gingen. Ook werden alle wielen op een erg vernuftige wijze uitgelijnd. Mijn wielen werden voorzien van hele vreemde reflectoren die infraroodstralen terug kaatsten en waarna er aan de hand van op het beeldscherm verschenen waarden, aan mijn wielen werd geschroeft en gedaan. Erg kunstig allemaal en het resultaat? Verbluffend. De R is nog nooit zó stil geweest. Dat klinkt overdreven maar dat is het absoluut niet. Het verschil is "significant" hoorbaar. Dat was z'n geld dus dubbel en dwars waard.

Tussen de middag aten we lekker frietjes bij opa en oma, die vonden dat wel gezellig (al wilde oma zich voor de foto achter een fles verstoppen en ik moet zeggen, ze valt helemaal niet meer op). Vroeger was ik best vaak bij hen als ik in de buurt was, tegenwoordig komt dat niet zoveel meer voor.
Toen direct door naar Corné, om samen met hem, Antwan en Mark de stenen bij Corné uit de voortuin te halen en ze met aanhangwagens te verschepen naar een loods van Visbeen, zodat ze over een paar maanden weer verplaatst kunnen worden naar het nieuwe huis van Mark.

Sinds vandaag ben ik trouwens ook in het bezit van een Playstation 2, met Gran Turismo uiteraard, zodat ik met een Type R over de Nordschleife kan blèhren en alvast kan oefenen voor als we echt met de R het circuit op gaan.

Om een lang verhaal kort te maken, het was 'n drukke dag, maar ach... tis weekend! Morgen blowkarten!

Even lekker freestylen

Na afgelopen weekend een tv programma opgenomen te hebben en het hele circus en spanning daaromheen meegemaakt te hebben, zit ik met mijn gedachten weer helemaal in de "film wereld". Sowieso heeft mij dat altijd al enorm aangesproken. Naast fotografie ben ik namelijk professioneel maar vooral in mijn vrije tijd vaak bezig met film, zij het tijdens vakanties, tijdens bijzondere gebeurtenissen of gewoon zomaar voor de lol. Ook de opnamen van afgelopen weekend spoken door mijn hoofd. Als ik zelf de regie in handen had gehad, zou ik al in grote lijnen weten hoe ik het in beeld zou brengen. Dat houd me dan ook enorm bezig, hoe zou de productie uiteindelijk gaan worden? Hoe brengen ze alles in beeld? Welke sfeer creëren ze met welke muziek? Gelukkig heb ik er al een klein beetje met Sander Versluys over gesproken en we liggen vrijwel op een lijn, alleen ik heb daar niks over te zeggen natuurlijk. Toch denk ik dat ze mijn ideeën aangaande het uiteindelijke resultaat, erg dicht benaderen want we hebben nu eenmaal dezelfde smaak.

Zelf ben ik ook weer lekker aan het monteren geslagen, dit keer de film over mijn vakantie in Oostenrijk. Allereerst ben ik gisteren enkele uren bezig geweest om wat nieuwe foefjes uit te proberen. Kleurvervanging, contrasten, onscherpe maskers, ik heb vanalles uitgeprobeerd. Ik wilde namelijk mijn auto (die ik op dat moment nog niet zo lang in mijn bezit had) op een mooie en stoere manier in beeld brengen. Een beetje "Top Gear stijl" zogezegd. Dus heb ik gisteravond even lekker zitten freestylen.

Ik heb een korte sample neergezet, dus ik zou zeggen, kijk zelf maar even!

Welkom terug Keuf!

Nadat hij voor een vrij korte periode is vreemdgegaan met een Duitser (dat is hem trouwens niet vreemd want dat is al eens vaker gebeurd en ik kan het weten want ik deed vrolijk mee!) heeft Keuf zijn verstand gelukkig teruggevonden en rijdt weer in een Japanner rond. Gelukkig inderdaad want (zo redeneer ik dan) de halve wereld rijdt al in een Audi A3 en het is dus de kunst en het leukste om in een auto rond te rijden die maar weinig mensen in hun bezit hebben (das mijn mening dan he).
Opzich, qua model, voldoet de auto al een klein beetje aan die beschrijving. Zijn keuze is namelijk gevallen op een Honda Civic EK VTI uit 2000 (dus face-lift) met 160 trappelende paarden. De kleur? Wit... spíér wit! Prachtig. Dat is nou zo leuk want een witte VTI uit 2000 kom je maar weinig tegen en zeker in zo'n nette staat.

De auto heeft namelijk nog maar 115.000 kilometers meegedraaid en dat is voor een Honda sowieso niet erg. Dan is ie, zeg maar, net ingereden.
Gelukkig had ik dan ook vanavond een klein beetje de primeur om hem als een van de eerste te bekijken en er even in te zitten. En ik moet zeggen, er is helemaal niks mis mee! Afgezien van wat schoonheidsfoutjes die Keuf zelf ook het liefst zo snel mogelijk ziet verdwijnen. Zo stonden er al andere velgen (deze zijn te klein), spoilertje (de huidige spoiler is niet JDM genoeg geloof ik), Xenon verlichting en nog een paar details (waaronder het verwijderen van de Type R aanduidingen die helemaal niet van toepassing zijn), op zijn verlanglijstje.
Binnenin ziet de auto er nog perfect uit, alsof er maar weinig in gereden is en zo hoort een auto er ook uit te zien. Je hebt van die smeerpijpen die hun auto helemaal uitleven en dat is mijnsinziens een doodzonde.

Leuk is het dat er in de vriendengroep het aantal rijdende Civics (of Visticks zoals ze bij ons ook wel worden genoemd) op pijl is gebleven. In totaal rijden er 4 rond, waarvan 1 EG versie uit 1993 (van Jurien) 2 EK versies (die van Addie en Keuf) en een EP3 (die van mij).

Welkom terug Keuf... ik wens je heel veel veilige en plezierige kilometers toe!

Cultuur of verveling?

Waar ik me vanochtend weer ontzettend aan heb zitten ergeren, zijn de rellen die afgelopen nacht hebben plaatsgevonden in Amsterdam-Slotervaart. Dit naar aanleiding van de afgelopen weekend doodgeschoten Bilal B, de 22 jarige Marokkaan die een agente in de borst en rug stak, een andere agent in zijn hals en schouder met hetzelfde mes verwondde maar die werd doodgeschoten door de eerste agente. Gisteravond was stadsdeelvoorzitter Marcouch aanwezig bij Pauw & Witteman. Hij vertelde dat hij bij de familie van Bilal B. was langsgeweest, bij zijn moeder en broertjes en zusjes want Bilal woonde nog thuis. Hij bleek geestesziek te zijn, of schizofreen zoals dat dan nog wat mooier heet. Zijn vader bleek nog altijd in Marokko te wonen of te verblijven.

Wat mij bijzonder irriteerde was dat Marcouch vertelde dat er mensen uit de gemeenschap waren die zich afvroegen of de politieagente in kwesite wel goed gehandeld had. Had zij bijvoorbeeld niet op Bilal's benen moeten richten in plaats van hem direct dodelijk te verwonden. Ik begrijp zo'n uitspraak van die mensen dan absoluut niet. Die agente werd in het nauw gedreven, voor haar was het erop of eronder. Of zij, of hij moest het loodje leggen. Voor mij zou de keus duidelijk zijn, ik had direct tussen zijn ogen gemikt. Voor mij mag zo iemand terstond worden geliquideerd, daar is absoluut geen discussie over mogelijk. Die agenten hebben als taak de samenleving te beschermen tegen mensen zoals Bilal. Dat kan gewoon niet met kalmerende woorden, niet bij die gasten.
Ik kan me dan ook moeilijk indenken wat de drijfveer is van de jongeren in Amsterdam-Slotervaart om er vanacht weer op uit te trekken om vernielingen aan te richten aan het politiebureau of erger nog, aan burgerdoelen zoals het in brand steken van een personenauto. Die Marokkanen hebben al zo'n slechte naam, waarom gaan ze dan nog over tot zulke domme, niets uithalende acties? En wat voor ouders zijn dat die hun kroos nog zo laat de deur uit laten gaan? Moeten die niet naar school of werken? Belachelijk vind ik het, van mij mag een politiepeleton dan direct met scherp schieten op zulke gasten, want we hebben er voor deze samenleving toch niks aan. Wat moet je nou met zulke mensen?

Ik wil niet alle Marokkanen over een kam scheren want er zitten natuurlijk ook goede tussen (ik ken ze helaas zelf niet), maar de rotte verpesten het voor de goede appels. Zoals bij de steekpartij van vorige week op een school in Amsterdam, waar een 14 jarige een 16 jarige Marokkaan dood stak. Verschillende Marokkaanse jongeren van die scholengemeenschap ergerden zich aan het feit dat deze jongens het nu verpesten voor de rest van de Marokkaanse jeugd die wél hard leert om een diploma te halen en die zich wél goed inpast in de samenleving. En daar geef ik ze dan ook groot gelijk in, zij worden op zo'n manier ook in een hoekje gedreven, een hoekje vol vooroordelen en haatgevoelens. Voor mij is ook wel duidelijk dat ze lang niet allemaal hetzelfde zijn.

Wat zijn hun gedachten? Wat is hun doel? Wanneer gaan ze het zelf eens inzien? Of is dat gewoon een stuk van hun cultuur? Ik erger me er in iedergeval dood aan... maar dat is wel duidelijk geloof ik. Of moet ik nu ook vrezen voor acties nu ik "en publiek" mijn gedachten beschrijf?

PS: Op de foto bij deze blog zijn Amsterdamse jongeren te zien, maar zij hebben per definitie niets te maken met dit onderwerp.

Een weekend vol spanning, hectiek, achtervolgingen en cameraploegen

Na verschillende achtervolgingen te voet door Middelharnis en Rotterdam, met de auto door Middelharnis, te water in Rotterdam en ontsnappingen per motor, ben ik eindelijk een beetje tot rust te komen, zij het met een wrange nasmaak.
Dit weekend had ik namelijk opnamen voor een nieuw tv programma, een reality game, waarvan ik in samenspraak met de regie nog niet veel details mag prijsgeven. Het betrof namelijk de opnamen voor een zogenaamde pilot, een versie die waarschijnlijk niet uitgezonden gaat worden, maar waarmee bekeken wordt of aan alle crusiale punten is gedacht en of er nog punten verbeterd moeten worden. De afgelopen 48 uur werd ik dus vrijwel constant vergezeld door een camera- en geluidsman en ook Sander Versluys stond mij bij in barre tijden met een handycam.

Het was een hectisch weekend, waarin ik 's nachts in de straten van Rotterdam iemand op koelbloedige wijze uitschakelde in het spel, waarin ik vooral mijn kansen rustig afwachtte en niet direct als een kip zonder kop op mijn doel af ging, ik hulp had van enkele familieleden en vrienden en vooral veel gelopen heb en weinig slaap heb gekregen. Ook ben ik liters vocht kwijtgeraakt aan al het gezweet. Zo fietste ik bijvoorbeeld van Middelharnis naar Dirksland in een warm en dik motorpak, nou dat kan ik iedereen afraden!

Helaas liet de techniek me een beetje in de steek waardoor ik uiteindelijk het spel op het nippertje toch nog verloor maar wat natuurlijk wel "part of the game" is. Helaas mag ik ook hier geen details over prijsgeven! Het einde, dat zich afspeelde op het water rond en op de Wilhelminapier in Rotterdam, had voor mij dus een ietwat wrange nasmaak en moest mijn tegenstander dus feliciteren met de overwinning waarna zij nog een laatste opdracht te vervullen kreeg.

Ik heb het al met al wel naar mijn zin gehad. Het was spannend, leuk om te doen, interessant en vooral erg intensief want op het moment van schrijven ben ik dood op. Ik wil iedereen bedanken van het team, Sander Versluys (regie), Diëgo (audio), Jeff (camera), Paul (assistent en chauffeur van de crew) en vooral mijn eigen assistenten zoals mijn vader, mijn moeder, Bethina, Marc en natuurlijk Janine die als laatste toch voor de nodige support zorgde!

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat dat ik waarschijnlijk over een paar maanden op DVD in ontvangst kan nemen. Ik hoop ook dat er nog een avond georganiseerd wordt waarin alle teamleden (dus ook alle mensen achter de schermen) en mijn tegenstanders en medestanders worden uitgenodigd om het uiteindelijke resultaat te komen aanschouwen, dat lijkt me namelijk reuze gezellig!

Gelukkig, toch een vaatwasser...

Vanochtend reed ik langs ons in aanbouw zijnde huis en tot mijn grote vreugde constateerde ik dat ze eindelijk aan de voorkant bezig zijn. Het isolatiemateriaal was voor een gedeelte aangebracht, dus ik denk (en hoop) dat ze er vandaag stenen tegenaan gaan metselen, wat ik overigens geweldig zou vinden! Eindelijk schot in de zaak, want volgens de planning moet volgende week het dak erop. Zelf zijn we op dit moment nog steeds aan het camperen in ons eigen huisje, al duurt dat ook niet lang meer. Over 2 weken verhuizen we namelijk voor een maandje of 6 naar Ouddorp. Eerlijk gezegd zie ik daar toch een beetje tegenop. Het is toch n klein beetje "ver weg" van vrienden en familie. Waar ik nu 8 minuten over het ritje naar de zaak doe, doe ik straks waarschijnlijk in het gunstigste geval 30 minuten over hetzelfde ritje en dan moet er geen oud vrouwtje voor me rijden die geen gas durft te geven. De weg naar Ouddorp is namelijk een drama vanaf Dirksland, want vanaf daar is het bijna onmogelijk om fatsoenlijk in te halen en andersom natuurlijk ook.

Gelukkig rijd ik graag in mijn auto, dus dat heb ik dan weer als voordeel. Ook onze nieuwe programmeur Keesjan komt uit Ouddorp, dus dan kunnen we wellicht nog wel eens carpoolen. Ook het feit dat we vlak bij Piet en Marijke van Happerij het Schouwtje zitten (we wonen er praktisch achter), waar ik goed mee op kan schieten, vind ik een pluspunt en Marijke is op dit moment in blijde verwachting en verwacht haar kindje met de kerst. Evenals een van de beste vriendinnen van Janine, Antoinette, is in december uitgerekend. Ook dat is dus een meevaller.
Het feit dat we dicht bij het strand zitten, waar bij een goede zucht wind lekker gevliegerd kan worden en waar we heerlijk kunnen mountainbiken is niet echt vervelend. Oh ja, en Marc belde gister nog dat ie op dat moment de vaatwasser in ons tijdelijke onderkomen aan het installeren was. Super! Daar heb ik helemáál blij mee want ik heb een broertje dood aan afwassen of afdrogen (en Janine ook trouwens). Vooral voor Janine is het trouwens fijn dat we op steenworp afstand van haar ouders komen te zitten, zodat ze af en toe lekker even daar langs kan wippen.

Zo te horen valt het dus allemaal wel mee, maar desalniettemin zie ik wel op tegen het feit dat ik toch wat minder makkelijk even langs vrienden of familie ga dan dat ik nu doe. Ach ja, we zien het wel. Ik ben me nu in ieder geval aan het voorbereiden op komend weekend want vanavond staat er een cameraploeg en een verslaggever bij me voor de deur, want dan beginnen de opnamen voor de pilot van Sander Versluys' nieuwe tv-programma. Ik ben benieuwd!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Cannes Lions Amsterdam

Ieder jaar worden in Cannes de Lions uitgereikt. Die zijn vergelijkbaar met wat de Oscars zijn voor de filmwereld, maar dan voor de reclamewereld. Om onze creativiteit in positieve zin te stimuleren vertrokken Bjorn, Ton, Angelique en ik gisteren naar De Beurs van Berlage in Amsterdam om daar de in Cannes uitgereikte prijzen te bekijken. In Amsterdam worden namlijk de prijswinnaars aan het Nederlandse publiek getoont.
Als eerste deden we mee aan een workshop van De Jonge Honden (een groep jonge creatieven waar ook wij lid van zijn) genaamd Café Du Print. We waren ongeveer met 50 man sterk en werden verdeeld in 4 groepen waarvan iedere groep begeleid werd door een "Senior Creative" van enkele verschillende grote reclamebureaus. Met de Senior Creative trokken we door de gallerij met advertenties en ondertussen discussiërden we er met z'n allen op los of het nu goed en zo ja, wat er dan goed aan was. Toen we alles gehad hadden, kozen we aan het einde een advertentie waarvan wij dachten dat het de beste was (als was ik het niet eens met de keuze om voor de anti rook campagne te gaan, maar goed, meeste stemmen gelden in dat geval).

Terug in de zaal gekomen, waar alles trouwens goed geregeld was want er was eten en drinken in overvloed, kwamen de best gekozen advertenties van alle 4 de groepen samen en moest er na pittige discussies 1 winnaar uit de bus komen die de Café Du Print Gran Prix zou winnen. Dit alles trouwens onder zeer relaxte omstandigheden en nadat we eindelijk de winnaar gekozen hadden (sommigen werden helaas in hun keuze teleurgesteld) hadden we de mogelijkheid nog wat na te discussiëren en te drinken en ondertussen deden we ons tegoed aan de nodige hapjes.

Om nog even wat van al het getoonde werk te laten zien, heb ik nog wat foto's genomen. Zo kwamen er hele grappige voorbij. Zo vond ik bijvoorbeeld de serie van Volkswagen heel goed, die grappig was en waar een perfecte pay-off bij hoorde, namelijk "Why take unnecessary risk at work?". Ook een campagne voor fietssloten was goed uitgewerkt maar een van mijn persoonlijke favorieten was toch die van Greenpeace. Het lijken een rij bomen, maar als je goed kijkt bestaat het beeld uit een velletje papier dat uit een ringband is gescheurd en wat op een groene ondergrond is gelegd. Geweldig die dubbele betekenins en ook zo simpel uitgevoerd.

Ondertussen was het volgelopen tot (ik schat) zo'n duizend man en was het tijd om de winnende commercials te bekijken. Tijdens een anderhalf uur durende presentatie werden alle winnende commercials in de cattegoriën Brons, Zilver, Goud en Grand Prix getoond aan het publiek. En na afloop daarvan? Nog meer eten! Dit keer deden we ons tegoed aan de Italiaanse keuken.

Conclusie, weer een mooie en interessante dag. Morgen gewoon weer netjes aan't werk want het blijft geen feest...

Beyond Boundaries Amsterdam

Vandaag verbleef ik samen met mijn collega's Marco, Ton en Keesjan, de hele dag in Amsterdam voor de seminar Beyond Boundaries van Adobe. Hier werden de nieuwe Adobe software pakketten eens nader bekeken, maar dan met de nadruk op Flash en het daarbij behorende Actionscripting (de programmeertaal in die gebruikt wordt om Flash-applicaties te bouwen). We vertrokken dus vanochtend rond een uur of 8 naar Amsterdam zodat we rond een uur of 10 in Pakhuis de Zwijger (achter het Centraal Station) zouden kunnen zijn. Dat hebben we dan helaas niet gered want iedereen in Nederland die in het bezit is van een auto, leek de weg op te zijn gegaan. Heel druk dus, file, file, file... En wie kwamen we tegen, die helemaal geen last had van files, maar waar zelfs het verkeer voor werd opgehouden? De koningin samen met de president van Duitsland.
Daar werden toe- en afritten voor afgezet door motoragenten en reden ze onder begeleiding van nog eens een hele batterij motoragenten, dikke auto's met zwaailichten en nog wat ondersteunende troepen richting Rotterdam om even een kransje te leggen (heb er helaas geen foto van, zo snel en soepel ging het). We arriveerden na nog wat parkeerproblemen en wat ander oponthoud toch bij Pakhuis de Zwijger, zij het om 10:45.

Goed, we kwamen dus te laat bij de eerste seminar over Actionscripting 3.0, waar een zenuwachtige en niet vlekkeloos Engels sprekende spreker zijn verhaal deed, maar waar niks leek te lukken. Direct daarna gevolgd door een Belg waarbij het dan weer bijzonder soepel verliep, dit keer over Flash Video. Toen even een half uurtje pauze, dus wij naar beneden om een broodje. Daar zag ik een mevrouw in onooglijke gele kousen onder een donkergrijs mantelpakje, die een ook een broodje stond te bestellen aan de bar. Ik dacht nog, mijn god wie loopt er nu zo over straat. Toen ik wat beter keek bleek het Victoria Koblenko te zijn, die dat zich dan wel weer kan permiteren.
Alleen schoot het absoluut niet op met de broodjes. Dat duurde en duurde maar en de volgende seminar begon alweer. Toen we dan eindelijk de broodjes kregen er mee naar boven liepen, bleek de seminar al 20 min. bezig te zijn en bleek het ook nog eens verdomd moeilijk te zijn onze harde broodjes op te eten zonder dat de rest van de zaal zat mee te genieten. Bleek er per slot van rekening na deze seminar 1,5 uur pauze te zijn! Hadden we voor niks zo gehaast gedaan met dat broodje.

In die 1,5 uur zijn we dan nog maar even naar Jamie Oliver's Fifteen gegaan om even wat te drinken, want dat zat namelijk om de hoek. Leuke tent dat wel.
Daarna nog een seminar over Actionscripting, waarin ons duidelijk werd dat versie 3 veel beter was dan de eerdere versie 2, wat ook de conclusie wel móést zijn.
Al met al leuke nieuwtjes opgedaan en heel vaak de termen "variables, strings, loops, objects, xml, object georiënteerd" etc. voorbij horen komen.
Morgen weer een dag naar Amsterdam, maar dan naar Cannes Lions Amsterdam, een tentoonstelling van de eerder in Cannes uitgerijkte reclameprijzen.

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...

Geestelijke voorbereiding

Ik ben me geestelijk aan het voorbereiden op aankomend weekend. Althans, voor zover dat kan dan. Komend weekend doe ik namelijk mee aan een pilot voor een nieuw televisieprogramma / spel, nadat ik zo'n 2 maanden geleden hiervoor gevraagd was door Sander Versluys. Hij bedacht samen met nog wat andere personen een nieuw concept voor een spannend spelprogramma en vroeg onder andere mij om mee te doen aan een zogenaamde pilot. Een pilot is een "probeersel", de opnames worden daarom wellicht ook niet uitgezonden, maar gebruikt om te kijken wat goed ging en wat fout ging en of er nog bepaalde onderdelen zijn die aangepast moeten worden. Misschien hebben ze wel totaal geen rekening gehouden met bepaalde factoren en stuiten we onverwacht op problemen. Nou, dat moet dus allemaal getackled worden in zo'n pilot, zodat de uiteindelijke opnamens voor de echte show vlekkeloos verlopen.

Vanochtend kreeg ik de briefing in mijn mailbox. Erg veel informatie weet ik nog niet, want ze willen het verrassingselement erin houden. Wel weet ik dat ik zelf een camera mee krijg, een verslaggever die 48 uur lang op m'n lip zit (de opnamen duren van aanstaande vrijdag op zaterdag om 0:00 tot uiterlijk zondag op maandag 0:00), en wellicht nog een camera team. Over de opdrachten en andere onderdelen kan en mag ik nog niet veel vertellen. Ik ben benieuwd wat me te wachten staat...

Zaterdag, wasdag

Normaal is meestal de maandag om te wassen (althans, voor de echte huisvrouwen), maar op zaterdag is het voor mij altijd wasdag. Omdat ik nogal zuinig ben op mijn auto en het fijn vind als hij blinkt, was ik eigenlijk iedere week mijn auto op zaterdag. Veelal doe ik het met de hoge druk reiniger bij de pomp, maar eens in de zoveel weken doe ik het met de hand (de wasstraat is verboden terrein!). Dat is ook beter want zo leer je elk hoekje en gaatje van je auto kennen (geleerd van Frank Versteegh, die zegt ook altijd dat hij zijn vliegtuig met de hand wast om die reden). Vandaag was het dan weer zo'n dag dat ik het met de hand wilde doen en dus belde ik Addie, die evenals ik ontzettend schoon en netjes is op zijn Honda Civic EK. Nu moet ik er van tevoren bij vertellen dat Addie bij Best Trucks in Oude Tonge werkt en dat hij daar ook bijna altijd zijn auto wast op zaterdag, als hij tot 12:00 heeft gewerkt.

Zo belde ik hem vanochtend op en we spraken af dat we zo rond 13:00 samen de auto zouden wassen. Er zou nog een klant langskomen met een mankement aan de vrachtwagen, maar dat zou zo verholpen zijn. Niet dus, want toen ik daar kwam had Addie net de turbo van de Campina DAF afgeschroefd en had er toch zeker nog een uur werk aan, mits de chauffeur op tijd terug was met een crusiaal onderdeel dat hij in Barendrecht moest ophalen.
Ik begon maar alvast met mijn eigen auto, nadat ik zowel Addie's als mijn eigen auto voor de garage had geparkeerd. Addie kwam al met een sopje aanlopen en dus kon ik van start. Toen ik mijn eigen auto gedaan had en Addie nog aan't sleutelen was, heb ik ook zijn auto maar gewassen. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben beide auto's nog even met demi-water afgespoeld bij de pomp en ze blonken weer als nieuw! Prachtig. Ook nog even de banden schoongemaakt met "banden-shine", ook altijd een belangrijk onderdeel van het ritueel.

Toen ik thuis kwam had ik nog zoveel energie dat ik ook de Toyota Aygo van Janine nog maar even gewassen heb. Nu staan er dus weer 2 auto's te blinken in de straat... ik vind dat altijd zo'n mooi gezicht...

Het is de tijd van het jaar...

Ik kan me zo ontzettend irriteren aan automobilisten die het vertikken om hun licht aan te doen. Zowel 's ochtends bij het opkomen van de zon, of 's avonds bij het vallen van de avond, of bij grauw weer kom ik vaak mensen tegen die zonder licht rijden. Zelfs als ze nog in een grijze auto rijden, wat het nog moeilijker maakt om een auto te identificeren tegen (bijvoorbeeld) een grauwe lucht op de achtergrond. Van de week nog bijvoorbeeld, toen de regen met bakken uit de hemel viel en je dus minder dan 200 meter voor je kon kijken, zat ik klem tussen 2 auto's, een voor me en een achter me die beiden verzuimden om met het licht aan te rijden. Vaak sein ik dan ook even naar tegemoedkomende auto's om ze bewust te maken van het feit dat ze zonder licht rijden.

Vandaag ook trouwens, toen was het op sommige stukken opweg naar de zaak, ontzettend mistig en dan nóg mensen zonder licht tegenkomen! Bah... het licht zou op iedere auto automatisch aan moeten gaan bij het starten van de motor, dat is toch niet teveel gevraagd?
Een paar jaar geleden, toen ik zelf nog geen auto had en ik wel eens met vrienden mee reed, kwamen we ook vaak fietsers zonder licht tegen. Vroeger begreep ik dat zelf ook nooit als mijn vader weer zat te zeuren dat mijn licht kapot was wanneer hij dat constateerde als ik naar voetbaltraining ging (das wel héél lang geleden) of als ik 's avonds nog ff de deur uit moest. Dan dacht ik "man, ik kijk heus wel uit voor tegemoed komend verkeer, dus als ik hun maar zie dan is er niks aan de hand".
Pas later, toen ik wat ouder was (en m'n vader had me nog zo gewaarschuwd dat als ik wat ouder was dat ik er net zo over zou denken... hij kreeg gelijk...) begon ik me bewust te worden van het feit dat een fietser zonder licht in de schemer of het donker bijna onzichtbaar is tot op een meter of 10, of je moet echt heel erg goed aan het opletten zijn. Als ik dan met vrienden op stap was, of gewoon aan het autorijden door het dorp en we kwamen een dergelijke stomkop tegen, draaide ik altijd mijn raampje open en riep ik uit baldadigheid uit volle borst "Doe je licht aan idioot!". Daar lachten we dan altijd hartelijk om, zeker nadat we in de achteruitkijkspiegel constateerden dat diegene 9 van de 10 keer inderdaad daarna zijn dynamo tegen zijn voorwiel zette, maar eigenlijk was ik bloed serieus.

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen, dat het zo'n mooie tijd van het jaar is... zo met die dauw op alles...

Fascinatie voor communicatie...

Zo luidt de nieuwe pay-off van Quest Media, een hele sterke pay-off mijnsinziens. Dit is de pay-off die de komende tijd gaat schitteren in advertenties en internet. De eerste advertentie is volgende week te zien, op de achterkant van het Van der Vinden krantje dat huis aan huis verschijnt, maar het brengt ook wat nadelen met zich mee...

Althans, nadeel, als ontwerper moet je soms helemaal opnieuw beginnen, "from scratch" zoals dat met een mooie term in vakjargon heet, dus echt compleet opnieuw met een leeg vel. Nu we dan deze nieuwe pay-off hebben bedacht en een klein beetje de nieuwe stijl hebben bepaald, kan ik het ontwerp voor de nieuwe website van Quest Media overboord gooien. Ik ben namelijk zo onderhand al een jaar bezig met het ontwerpen van de nieuwe Quest Media site, niet het hele jaar aan een stuk door, maar er zitten nu al gauw zo'n 200 tot 250 ontwerp uren in. Dat komt sowieso omdat je extra streng moet zijn als reclamebureau, op je eigen website. Daar laat je namelijk een indruk mee achter. Zo moet niet alleen het ontwerp goed zijn, maar ook de teksten en de eventuele fotografie.

Op dit moment staan dan ook alweer de eerste strepen voor het nieuwe ontwerp op het digitale papier. Hoe lang gaat dit nog duren?

Doe mee en steun mijn online collecte

Omdat ik er zelf door familieomstandigheden bijna dagelijks mee wordt geconfronteerd ben ik een online collecte begonnen voor de KWF Kankerbestrijding. Niet alleen in mijn familie trouwens, maar ook via collega's en vrienden. Vroeg of laat krijgen we jammer genoeg toch iets mee te maken.

In het kader van "alle beetjes kunnen helpen" schreef ik mij in voor een online collecte via de website van de Kankerbestrijding. Ik kon daarvoor gewoon een banner plaatsen die naar mijn eigen persoonlijke collecte pagina verwijst. Van daaruit kunnen mensen een kleine bijdrage doen. Zelf kom ik daar niet tussen, je machtigd namelijk de Kankerbestrijding om eenmalig het donatie bedrag van je rekening af te schrijven.

Al een klein succesje trouwens, want binnen een uur had ik (inclusief mijn eigen donatie dan) al 30 euro in het digitale potje ontvangen! Het gaat er niet om dat ik er honderduizenden euro's mee ophaal (al zou dat fantastisch zijn natuurlijk) maar alle beetjes helpen. Als iedere blogger dit initiatief overnam dan zou er waarschijnlijk heel wat geld binnenkomen!

Wil je ook iets doneren? Al zijn het maar een paar losse eurootjes? Doe dan mee en klik rechts op de banner of klik gewoon hier... Alvast dankjewel!