Even lekker freestylen

Na afgelopen weekend een tv programma opgenomen te hebben en het hele circus en spanning daaromheen meegemaakt te hebben, zit ik met mijn gedachten weer helemaal in de "film wereld". Sowieso heeft mij dat altijd al enorm aangesproken. Naast fotografie ben ik namelijk professioneel maar vooral in mijn vrije tijd vaak bezig met film, zij het tijdens vakanties, tijdens bijzondere gebeurtenissen of gewoon zomaar voor de lol. Ook de opnamen van afgelopen weekend spoken door mijn hoofd. Als ik zelf de regie in handen had gehad, zou ik al in grote lijnen weten hoe ik het in beeld zou brengen. Dat houd me dan ook enorm bezig, hoe zou de productie uiteindelijk gaan worden? Hoe brengen ze alles in beeld? Welke sfeer creëren ze met welke muziek? Gelukkig heb ik er al een klein beetje met Sander Versluys over gesproken en we liggen vrijwel op een lijn, alleen ik heb daar niks over te zeggen natuurlijk. Toch denk ik dat ze mijn ideeën aangaande het uiteindelijke resultaat, erg dicht benaderen want we hebben nu eenmaal dezelfde smaak.

Zelf ben ik ook weer lekker aan het monteren geslagen, dit keer de film over mijn vakantie in Oostenrijk. Allereerst ben ik gisteren enkele uren bezig geweest om wat nieuwe foefjes uit te proberen. Kleurvervanging, contrasten, onscherpe maskers, ik heb vanalles uitgeprobeerd. Ik wilde namelijk mijn auto (die ik op dat moment nog niet zo lang in mijn bezit had) op een mooie en stoere manier in beeld brengen. Een beetje "Top Gear stijl" zogezegd. Dus heb ik gisteravond even lekker zitten freestylen.

Ik heb een korte sample neergezet, dus ik zou zeggen, kijk zelf maar even!

We zijn weer in Nederland!

Zo we zijn net de grens over bij Venlo! Nog 182km en dan zijn we weer thuis...

Daar gaan we dan!

Dag Burgstein, dag mooie bergen, dag Beethoven, dag appartementje, dag Oostenrijk! Tot vanavond Dirksland!

Mit dem Gaislachkoglbahn nach 3100m

Vanochtend ging de telefoon al om 8:00. Martha, dat er 2 Nederlanders waren omgekomen in Innsbruck tijdens het wandelen. Nadat we haar gerust hadden gesteld dat ze ons net wakker gebeld had, zijn we rustig aan naar beneden gegaan om ons aan de ontbijttafel wederom een goede morgen te laten wensen. Daarna zijn we nog een aantal uren flink lui geweest, zoals dat nu eenmaal op vakantie geoorloofd is.

Om 13:30 was het dan tijd om naar de Gaislachkoglbahn te gaan, in Sölden, die vandaag voor het laatst dit zomerseizoen open was. Vandaag zou deze gondel ons helemaal naar boven brengen op zo'n 3100 meter (de gondel stopte op 3058m). Daar genoten we, vanaf onder andere een panoramaterras, wederom van de vele uitzichten want omdat we op een van de hoogste toppen stonden, konden we 360 graden om ons heen kijken en alle bergtoppen aanschouwen. Ook was daar een monument gebouwd voor de vrienden van Sölden, wat we uiteraard nog even hebben beklommen. Daar ging het overigens nog sneeuwen!

Nadat we nog wat in de sneeuw gelegen hadden en wat sneeuwballen hadden gegooid (en ik ook nog eens door de sneeuw zakte), was het tijd om met dezelfde gondel weer naar beneden te gaan, naar het Mittelstation, waar we nog even genoten hebben van wat zonnenstralen. Und dahr haben wir beiden ein Frankfurter Würstchen mit Brott bekommen.

Nu zitten we weer op ons appartement en wordt pijnlijk duidelijk dat onze vakantie in Oostenrijk naar het einde toe loopt. Vanavond nog één keer een Wiener Schnitzel eten en dan wordt het morgenochtend rond 6:30 toch echt tijd om weer naar huis te rijden. We hebben een fantastische week achter de rug, met fantastisch weer, maar toch is het ook altijd weer fijn om naar huis te gaan. Lekker naar je eigen omgeving, vrienden en familie. En maandag weer werken. Heerlijk... ik ben er aan toe... aan werken!

"Grüß Gott, können wir vielleicht ein Fahrad leihen?.."

Met deze woorden stapten we vanochtend vol goede moed fietsenzaak "Hummel" binnen, op advies van Fraulein, die we inmiddels kennen als Eveline (en haar man Max). Of we dus een fiets konden huren, een mountainbike, want vandaag waren we van plan een lekker stukje te fietsen, zoals we dat thuis ook wel eens doen. Het zag er in ieder geval goed uit in die zaak, ze hadden zelfs Cube's te koop staan (mijn lievelingsmerk wat MTB aangaat) en zelfs full-suspension fietsen (die aan de achterkant dus ook vering hebben). De man van de fietsenzaak liet ons er een paar proberen en binnen een kwartier stonden we eigenlijk met 2 goede fietsen buiten. Hij had er zelfs nog even klik-pedalen aangeschroefd zodat we onze eigen schoenen in de pedalen konden klikken.

Eenmaal onderweg, reden we weer door prachtige, Bob Ross achtige landschappen, afgewisseld door verschillende dorpjes, maar veelal over mooie bosweggetjes (waar we af en toe wat verdwaalde koeien tegen het lijf fietsten), of langs het water dat uit de bergen vandaan kwam. Vaak namen we ook even de moeite om een foto te maken of wat te filmen.
Gelukkig zijn we wel snel dit dorpje uit gefietst en ik hoef denk ik niet te vertellen waarom ik daar zo blij mee was. Ook probeerden we nog een steile bergweg te bedwingen, maar Janine ging daar helemaal op stuk (hij was ook wel erg zwaar ook). Dus besloten we op minder dan de helft van die bergweg, terug te fietsen en dat ging een stuk beter!

Toen werd het tijd om wat te gaan eten en nadat we een terrasje gevonden hadden, konden we even bijkomen (natuurlijk met een bordje Kaisersmarnn). Toen we daar weg gingen, had daar toevallig nog iemand zijn auto voor de deur geparkeerd. Overigens vond Janine hem niet mooi (ik zie eerlijk gezegd ook liever die gele GT3 van gisteren, maar ik kon het toch niet laten om er even bij te kijken/kwijlen). Nadat we weer over smalle bergweggetjes waren terug gefietst, hebben we de fietsen weer netjes ingeleverd. Met een voldaan gevoel, keerden we terug naar het appartement, waar Janine vandaag zelf macaroni maakt.

Een ding heb ik vandaag wel geleerd, in Oostenrijk hebben ze veel... heel veel lef!

PS: er was gelukkig niks aan de hand met de R en sorry voor de soms slechte fotografie, maar het meeste komt van de Nokia N95 vandaan...

In Ien's broek of Innsbruck?

Nadat Janine en ik vanochtend nog een vriend voor het leven hadden gemaakt en ik altijd al eens in Ien's broek had willen zitten, besloten we om vandaag naar Innsbruck af te reizen, dat zo'n 75 km van Längenfeld vandaan ligt. Daar was het volgens Mark de Deugd, goed vertoeven door de vele winkelstraatjes en langs de vele terrasjes. Nu ben ik zelf meer van de terrasjes dan van de winkelstraatjes, maar Janine had het in die straatjes best naar haar zin geloof ik. Zo zijn we bij vele tassen, jassen en horloges blijven kijken (overigens heb ik bij die laatste categorie ook vaak staan kwijlen). Ook kwamen we nog een winkel voor mij tegen, van het door mij zo geadoreerde merk.

Na een uurtje of 3 à 4 te hebben rondgezworven, vonden we het wel tijd om naar huis te gaan. Net op tijd, zo bleek, want bijna bij de parkeergarage zette deze (wat oudere) man, precies mijn droombolide vlak voor mijn neus (al zou ik zelf misschien toch voor een ander kleurtje gaan). Dat leverde uiteraard nog een paar interessante plaatjes op, waar ik die man dan ook (in gedachten) hartelijk voor bedankte.
Terug in Längenfeld was het tijd om mijn eigen bolide even onder handen te nemen, want ik kon het niet meer aanzien hoe zijn glans in de afgelopen dagen was verdwenen. Gelukkig staat hij nu weer te glimmen voor de deuren van Apparthotel Burgstein.

Tot Janine's verbazing (of afschuw) heb ik vanavond nog slakken zitten eten (ik wist eerlijk niet dat ik ze besteld had) en hoewel ik bij de eerste altijd een raar gevoel krijg als ik dat (inmiddels gebakken) beestje aan mijn vork rijg, waren ze overheerlijk. Daarna heb ik nog een lekker pannetje met wat groenten en varkenshaas besteld gevolgd door en ijsje. Wat is vakantie toch heerlijk... tot ik (we) thuis weer op de weegschaal sta.

Beleben und Entspannen

We hadden er al rekening mee gehouden dat het vandaag minder mooi weer zou zijn als dat we van de afgelopen dagen gewend waren. Zo was immers ook het weerbericht steeds geweest. Toen we gisteravond op bed lagen, begon het dan ook te regenen en toen ik vanmorgen vroeg op het balkon stond om te kijken wat voor weer het was, kon ik de wolken dan ook bijna aanraken. De toppen van de bergen waren gehuld in wit grijze dekens. Toen het wat later werd en de wolken waren opgetrokken, zag ik dat de toppen van de bergen waren voorzien van verse sneeuw. Het regende echter nog steeds, maar onze planning was vandaag om Aqua Dome te bezoeken, een soort van Thermen tussen de bergen. Voordat we naar Aqua Dome zouden gaan, kon Janine het niet laten om nog even te luieren, terwijl ik mij tegoed deed aan de nieuwe Fiets.

Aqua Dome zag er aan de buitenkant al indrukwekkend uit. Moderne bouw die mij deed denken aan een soort van bunker uit een James Bond film, maar waarom weet ik zelf ook niet echt. Binnen in het gebouw was het nog mooier. Toen we vanuit de parkeergarage naar binnen liepen, kwamen de melodieën van Enya ons al tegemoet. Toen wisten we het zeker, we kwamen hier voor onze ontspanning.
Toen we het bad voor het eerst betraden was dat een indrukwekkend gezicht. Een prachtig binnenbad, verdeeld in 2 baden, een warme en een wat koudere. Ook hier had de architect goed zijn best gedaan, want het zonlicht viel prachtig naar binnen via de grote glazen wand waardoor je zo naar de buitenbaden kon kijken.
Buiten was het dan ook erg interessant, want je zat niet alleen buiten tussen de bergen die op de toppen waren besneeuwd en waar de frisse berglucht vandaan kwam, maar daar bevonden zich ook enkele verschillende baden en zelfs 3 verschillende kommen die allemaal anders waren. Zo was er een kom met zwavel water, een kom waar masserende bubbels en stralen omhoog kwamen en een kom met zout water waar ook ontspannende muziek werd gedraaid.
Rondom de kommen kon ook heerlijk gezwommen worden en Janine maakte daar dan ook handig gebruik van door lekker in het zonnetje te gaan liggen.

Opeens was het (jammer genoeg) tijd om weer terug te gaan naar het dorpje op de berg, waar Apparthotel Burgstein zich bevindt. Daar waar vanavond Hollandse Paëlla wordt bereidt, een van mijn lievelingskostjes waar Janine zo goed in is. Je zou het eigenlijk eens moeten proberen...

Stuibenfall, das größte Wasserfall Tirols, in Umhausen

Omdat we gisteren recht in ons gezicht werden uitgelachen door Fraulein toen we vertelden dat we een watervalletje hadden bezocht, besloten we vandaag een goede revanche te nemen. Nou dat hebben we geweten, want op haar verzoek gingen we naar Umhausen (zo'n 15 kilometer van Längenfeld) waar de grootste waterval van Tirol zich moest bevinden. Vol goede moed en goede wandelschoenen, vertrokken we dan ook naar Umhausen.

Na het parkeren van de auto, liepen we in de richting van de Stuibenfall, dwars door de prachtige natuur. Veel groen, maar ook steile hellingen en na een tijdje ontdekte Janine dat naast het pad, het water naar beneden liep dat van de waterval scheen te komen. Het geraas ervan hadden we al gehoord, maar niet gezien dat het zo dichtbij was.
Verder op de berg, werden de uitzichten steeds mooier en na nog een tijdje klimmen (het was best wel zwaar) kwamen we dan eindelijk aan de voet van de waterval. Toen we dachten dat we alles gezien hadden, zagen we opeens een pad naar boven lopen en toen we wat beter naar boven keken, zagen we dat er bovenaan de waterval een uitkijkpost was gebouwd. Dus we besloten onze weg te vervolgen over smalle paden die aan weerskanten prachtig begroeid waren met mos.
Onderweg hebben we nog vaak even moeten stoppen want zowel Janine als ik hadden het toch eerlijk gezegd best zwaar, aangezien we dat ook niet hadden verwacht. Trouwens, al eens een gouden paddestoel gezien? Wij kwamen er eentje tegen. Gelukkig kwamen we steeds dichter bij de de waterval en hadden we er ook nog steeds schik in.

Na een tijdje bereikten we dan ook de hangbrug waarvandaan we het begin van de waterval konden zien. Na nog een kleine afdaling kwamen we na bijna 4 uren klimmen, eindelijk op een plateau uit vanwaar we de waterval bijna konden aanraken (zie ook het filmpje) en waarvandaan we een prachtig uitzicht naar beneden hadden. Ook het uitzicht op de bergen aan de overkant was adembenemend en Janine genoot zichtbaar van alles. Ook ikzelf raakte niet uitgekeken want niet alleen het bulderen van de tonnen water die naar beneden vielen maakten ongelooflijk veel indruk, maar ook als ik naar beneden keek kon ik de "ohhh's" en "ahhh's" niet onderdrukken.

Naar beneden ging iets sneller dan naar boven, want duurde de klim naar boven nog 4 uren, de afdaling besloeg niet meer dan 3 kwartier van onze dag. Eerlijk is eerlijk, ongeveer 500 meter onder de voet van de waterval hebben we nog genoten van een grote Apfelsaft und Eistee en hebben we nog maar een bordje Kaisersmarn burgemeester gemaakt.

Bijna bij de parkeerplaats zagen we nog een wonder van de natuur, dat bij ons herinneringen aan een kinderliedje uit onze jeugd deed oproepen...

Schnee, Bergfahrt, Talfart und Almabtrieb

De "Fraulein" van Burgstein, vertelde ons dat we vandaag beslist naar Zwieselstein moesten abfahren. Daar werd namelijk een feestje gevierd, het "Almabtrieb". Dat zal waarschijnlijk net zoiets zijn als bij ons de schuurfeesten, want ik kreeg de indruk dat er redelijk goed gezopen werd door die Oostenrijkers en al wie daar mee mee deed. Ze vierden namelijk dat de koeien weer naar beneden kwamen. Die zitten de hele zomer namelijk in de bergen en komen in het najaar weer naar beneden omdat het boven te koud wordt.
Er stonden dan ook veel koeien en een aantal van hen stond op een soort van tentoonstelling voor de mooiste koe (tenminste, ik denk dat het daarvoor was). De mooiste koeien werden getooid met dennentakken en allerlei franjes. Ik geloof overigens niet dat de koeien het zo naar hun zin hadden, tussen al die dronken en bebaarde mannen, die bier dronken en luisterden naar muziekanten in Tirolerbroeken of Lederhosen.
Door Zwieselstein stroomde nog wel een mooi riviertje, waar we enkele foto's van hebben kunnen nemen.

Voordat we naar Zwieselstein zijn gegaan, hebben we eerst de gondel genomen in Sölden, om daar tijdens de rit weer wat mooie plaatjes te schieten en eenmaal op het Mittelstation hadden we een prachtig uitzicht over het dal. We gaan deze week vast nog een keer helemaal naar boven, maar ook op het Mittelstation hebben we al in de sneeuw gestaan, op zo'n 2170 meter boven zeeniveau. Daar hebben we enkele leuke plaatjes geschoten en op een bankje zitten genieten van het uitzicht. Gelukkig liep het toen al tegen 12 uur waardoor we dus een goed excuus hadden om in het restaurant dat bij het Mittelstation is gevestigd, de Kaisersmarn uit te proberen. Nadat we het er over eens waren dat dit ook echt lekker was, zijn we begonnen aan de Talfahrt, om na uit uitstappen uit de lift, direct door te rijden naar Zwieselstein.

Dachten we dat we vandaag een leuk watervalletje hadden bezocht, werden we uitgelachen door Fraulein, die ons vertelde dat er bij Umhausen in het Ötztal de grootste waterval van Europa te vinden is. Daar gaan we dan morgen maar eens proberen te kijken als het weer het toelaat. Want het weer was vandaag helemaal super.

Ach, dat watervalltje leverde niet alleen mooie foto's van de omgeving op, ook de R kregen we er weer mooi op... Tot morgen!

Een pittige klim naar de waterval

Vanochtend een pittige klim naar een van de watervalletjes gemaakt, die wij vanaf ons appartement kunnen zien. Het idee borrelde opeens op, toen we opstonden en vanaf het balkon het dal in keken. Gelukkig hebben we voor we weggingen nog even goede schoenen gekocht. Helaas kwamen we niet helemaal bij de waterval dankzij een hekwerk, maar we waren wel dichtbij.

En ondanks dat, hadden we weer een prachtig uitzicht...

Eindelijk, onze echte vakantie is begonnen...

Pittig dagje, want na 12 uren reizen (incl. 3 stops) zijn we dan rond 19:00 aangekomen op onze bestemming, Appartement Burgstein in Längenfeld. Het was toch nog een pittig stukje rijden en hoewel ik eigenlijk nog nooit zo lang achter elkaar gereden heb en zeker niet in de Honda, is alles perfect verlopen. Ik heb zelfs enorm genoten van de reis, in de eerste plaats vanwege het prachtige landschap, maar ook vanwege de leuke auto's die je dan tegenkomt en waar je dan lekker even mee kunt racen (als ze happen natuurlijk). De Type R is wederom, ook op zo'n lange afstand, goed bevallen!

Zo hebben we nog een kat en muis spelletje gedaan met een grijze Porsche GT2 van een Nederlander. Op top vlogen we samen met 220 km p/h over de snelweg, dan ik inhalen, dan hij weer inhalen. We hadden er allebei lol in, totdat hij écht gas gaf en ik hem niet meer bij kon houden. Tja, wat wil je ook met zo'n GT2...
Later kwamen we nog n mooie witte Porsche tegen, niet echt een hele bijzondere, maar wel mooi zo in het wit (reed ook 100 km p/h dus die was niet zo te porren). Bij de eerste stop kwam er nog een Nissan 350Z naast ons staan, al was de blauwe kleur toch niet echt mijn ding.
Nadat we door nog wat Porsche's en dikke Audi's gepasseerd waren omdat ik het wat rustiger aan wilde doen (we hadden immers net met een of andere Saab, 245 km p/h op het tellertje gezet waarna ik moest remmen voor iemand die naar links kwam wat ik overigens ver genoeg van te voren zag aankomen), heb ik even met deze knal gele Corvette opgetrokken, waarna we samen bij het benzinestation aankwamen. Daar heb ik hem dus nog even in zijn eentje op de foto gezet. De auto was van een Luxemburger en hij bleek al een wat oudere man te zijn. Janine gaf helaas te kennen dat ze de auto niet echt mooi vond, al vertelde ze dat alleen tegen mij natuurlijk.

Een hele tijd later, zo'n 100 km voor onze bestemming kwamen we langs een prachtig meer, waar we even van de natuur hebben zitten genieten, op een bankje aan het water. Daarna zijn we direct doorgereden omdat we toch wel moe aan het worden waren (we waren tenslotte al vanaf 4:30 op, want we moesten nog inpakken).

De R staat netjes voor de deur geparkeerd. Ons appartement is lekker schoon, echt Oostenrijks ingericht, voorzien van een heerlijke slaapkamer (waar we waarschijnlijk direct in slaap vallen straks) en het uitzicht is verbluffend (we zien de watervalletjes vanaf ons balkon). Het appartementencomplex ligt iets buiten het dorpje en je moet er nog aardig wat haarspeldbochten voor nemen eer je daar aankomt. Je kijkt ook direct in het dal en ligt midden tussen de weilanden en boerderijen. Heerlijk rustig dus.
Ook het eten is al goedgekeurd, want nadat we allebei een Wiener Schnitzel mit Pommes op hadden, waren Janine d'r ogen iets groter dan haar buik (hoewel ze hem toch met moeite opgegeten heeft) en heb ik nog heerlijk van een Dame Blanche zitten smullen.

Lang leve de vakantie! Nu eerst naar bed...

Stau!

Had ik maar naar Mark de Deugd geluisterd en de A61 vermeden. We staan namelijk in de file! Vanochten om 4:30 begonnen met inpakken en om 7u weggereden. Nu rijden we bij afslag Knapsack, geweldig toch? Nog 672km te gaan. Tot later!

Morgen dan eindelijk weg, alleen ging het niet van harte...

Het begon gisteren al. Janine d'r moeder en zus zijn afgelopen week een weekje op vakantie geweest naar Duitsland. Op de terugweg (gisteren) werd haar zus Annette plotseling ziek. Hevige hoofdpijnen zorgden ervoor dat ze niet verder kon rijden, toen zij nog even op bezoek gingen bij een oud tante die ook in Duitsland woonde. Daar vielen zelfs enkele lichaamsfuncties uit, waardoor ze niets meer kon beet pakken, niet op haar ene been kon staan en zelfs haar gezicht ging een beetje hangen. Na even op bed te hebben gelegen, waarna alles weer wat helderder werd en de misselijkheid een beetje gezakt was, is Janine's moeder aan de terugweg begonnen, want Annette kon niet meer zelfstandig rijden. Daar werd ze weer ziek en heeft nog enkele keren overgegeven.

Gelukkig waren wij gisteren in Rotterdam, omdat ik daar een afspraak had (daarover later meer) en dus hebben we geholpen Annette naar bed te doen (die in Rotterdam woont), wat kleren opgeruimd, de auto schoongemaakt en mijn schoonmoeder mee terug genomen en thuis gebracht.

Vanochtend is Annette naar de dokter geweest die haar doorverwees naar de neuroloog in het ziekenhuis, dus daar zouden wij vanmiddag bij zijn om haar niet alleen te laten gaan.
Toen wij om 13:00 wilden vertrekken richting Rotterdam, dit keer met Janine's Toyota Aygo, zag ik een kras op de auto zitten. Enigszins geïrriteerd zei ik tegen Janine dat er weer een of andere eikel met iets langs de auto was gegaan, maar we zouden er later naar kijken omdat we haast hadden. Stap ik in de auto, zie ik dat de spiegel er naast hangt. Gewoon eraf gereden! Heb ik nog een keer goed naar de auto gekeken, blijkt hij aan de bestuurderskant flink beschadigd te zijn door krassen en die gebroken spiegel, maar niemand die zich had gemeld, ook geen briefje onder de ruitenwisser. Schandalig!
Wij dus al kwaad richting Rotterdam, Annette opgehaald, naar de neuroloog, krijgen we te horen dat Annette een hersenbloeding heeft gehad en dat dat vanwege haar leeftijd (36) wel heel opvallend is. Ook haar bloeddruk was veel te hoog, dus ze moest gelijk een paar dagen blijven en een CT scan maken.

Gelukkig heeft ze er niks aan over gehouden. Het enige dat nu van belang is, is dat de bloeddruk zakt, want die was veel te hoog. Na een tijdje kreeg ze dan ook weer praatjes (dat ze nu iedere dag uit eten ging, want de maaltijden in het ziekenhuis zijn zo slecht nog niet) en konden we dan ook weer een beetje lachen.
Saillant detail is dat wij vannacht op vakantie gaan naar Oostenrijk, dus het was nog de vraag of we wel gingen. Gelukkig gaan we dan toch nog, want we zijn er wel écht aan toe.
De koffers hebben we dan nog niet gepakt, maar dat gaan we dan vannacht maar doen.

Ik ga zeker mijn weblog bijhouden vanuit Oostenrijk, misschien iets minder frequent en minder grote stukken, maar dat is even afwachten. Ik hoop jullie allemaal weer in gezondheid terug te zien en tot volgende week!

De kogel is door de kerk

Vandaag zijn Janine en ik naar Heerhugowaard gereden. In de eerste plaats om nog even wat aan de R te laten doen, maar eigenlijk vooral om meubels uit te zoeken. Janine had haar zinnen namelijk laten vallen op meubelzaak House of Mayflower in Heerhugowaard, toevallig 500 meter bij de Honda dealer vandaan en ik moet zeggen dat ik daar ook zeer positief tegenover stond.
Vanochtend dus om 9:00 vertrokken en door drukte op de weg kwamen we pas half 12 aan. Tussendoor belden we nog even met het reisburo, want die lieten ons gisteren weten dat de accomodatie waar we vrijdagnacht naartoe gaan, niet in orde was en of we de reis wilden annuleren. Natuurlijk niet! "Zoek maar naar andere opties" zei ik aan de telefoon, "want ik heb geen zin in gezeur over mijn vakantie, daar heb ik namelijk enorm naar toe geleefd". Ook belde ik nog even met Sander Versluys, oud collega van Intermax en "blog-vriend" als ik dat zo uit mag spreken. Waarom? Daar kom ik wellicht morgen nog op terug, dan hebben we namelijk een afspraak.

Janine en ik zijn allebei weg van design meubilair en dus kwamen we bij House of Mayflower wel aan ons trekken. Zo hebben we een geweldige bank gevonden (wel een andere kleur dan op de foto), waar ik straks lekker op kan gaan liggen na een dag werken en TV kan kijken.
Ook kwamen we een mooie kast tegen, precies in de kleuren en houtsoort die we graag wilden hebben. Het is een soort van donkerbruin/grijs en dan mat. Het is moeilijk de kleur in woorden uit te leggen trouwens. Als laatste laat ik nog even een foto van het salontafeltje zien, dan denk ik dat ik een goed beeld schep welke kant wij op gaan. De rest van de meubels is trouwens ook al uitgezocht (eettafel en stoelen, iets voor bij de tv, lampen etc.) maar die komen vast nog wel een keer voorbij.

Het reisburo belde trouwens nog terug, we reizen vrijdag niet af naar Kirchberg in Oostenrijk zoals eerst de planning was, maar het wordt Längenfeld. Ook leuk, want daar bleek vriend Mark de Deugd 2 weken geleden nog te zijn geweest, dus die wist daar alles over te vertellen. Ik zal vanuit Oostenrijk ook mijn weblog proberen bij te houden, zij het misschien af en toe via MMS, dus ik ben benieuwd!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)