"Het is de toon die de muziek maakt..."

Vanavond waren we dan voor de laatste keer op Kaai 3. Nog even de bijkeuken schoonmaken, daar waren we nog niet aan toegekomen en omdat we de nieuwe bewoners graag in een schoon huis "thuis" willen laten komen, zagen we het dus niet minder dan onze plicht om vanavond nog even schoon te maken.
Het viel zwaar, die laatste stappen in de kamer... de laatste keer dat je in de keuken staat. De laatste spulletjes gingen de auto in en Janine kon het niet laten om voor de laatste keer nog even door het huis te lopen. Doelloos, want het was leeg en misschien was het dat dat Janine op dat moment in beroering bracht. Al die weken had ze er naartoe geleefd, maar de vraag of ze het erg vond beantwoordde ze steevast met een "nee". Behalve vanavond, toen werd het haar toch even te kwaad. Stilletjes liep ze dus nog een laatste rondje en terwijl ze voor de laatste keer de deur achter zich dichttrok, biggelden er tranen over haar wangen...

Begrijpelijk, want ruim zes jaar geleden kocht ze dit huisje van haar eigen zuur verdiende (toen nog) guldens. Zes jaar woonde ze daar, in voor en tegenspoed, met goede maar ook met slechte momenten.

De periodes waar ze misschien liever niet meer aan terug denkt, stierven weg met de laatste keer dat ze naar binnen keek. De voorlaatste stap was nu echt een feit en dit was misschien wel het definitieve bewijs dat ze niet meer terug kon. Er was inderdaad geen weg terug, maar de weg die ze nu volgt, komt uit bij beter. Een nieuwe toekomst, het verleden achtergelaten...

Gelukkig reden we daarna nog even door naar mijn ouders, waar ze wat op adem kon komen. Ook ik had er wel een beetje moeite mee. Je hebt daar ten slotte toch 2 jaar lang lief en leed gedeeld en ik heb er ook altijd met plezier gewoond.
Daar was mijn kleine neefje Arjen dan, 2,5 jaar jong, waar mijn vader en moeder (en ook wij en de rest van de familie) dol op zijn. Hij was lekker aan het spelen toen we binnen kwamen. Mijn schoenen parkeerde ik gekscherend naast die van hem, om even het verschil te bekijken.

Mijn moeder, die zich de laatste tijd ontpopt als een echte boekenwurm, gaf mij nog op poëtische wijze goede raad, toen het ging over "de manier waarop je iets vraagt". Zo zeg je bijvoorbeeld niet "he, neem eens even een lepeltje mee" als iemand naar de keuken loopt, maar vraag je "wil je misschien even een lepeltje meenemen als je terug komt?". Zij besloot dit door te zeggen "Het is de toon die de muziek maakt"...
Een prachtige uitspraak, ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar ik ga 'm zeker onthouden. Bedankt ma, voor de zoveelste wijze les in mijn leven...




(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)