Zeg maar 'dag' met je handje Joan!

Het was een memorabele dag voor hemzelf en voor ons. Vorige week gaf collega Joan Lindhout te kennen bij het Rotterdamse internetbureau Mangrove zijn carrière voort te zetten en vandaag was het al zijn laatste dag als 'WN'er'.

Uiteraard mocht dat niet geheel ongemerkt voorbij gaan en werd er aan het einde van de ochtend door de zaak getrakteerd op tompoezen. Om maar in de voetbal-sferen te blijven, bleek het een knal oranje uitvoering. Vol overtuiging begon Joan aan de eerste hap die zou leiden tot de laatste, bij Websites Nederland. Hij proefde en liet 't hem goed smaken!

Zeg maar 'dag' met je handje Joan, want dit is de laatste keer dat ik over je zal bloggen in 'WN-verband'. Ik gun je alle goeds bij je nieuwe werkgever en maak ze maar eens gek met je 'zuunige verhaelen' over je project! In ieder geval ontzettend bedankt voor de plezierige samenwerking van de afgelopen jaren!

Een lang weekend relaxen en feestvieren in Assen

Enkele maanden wachten gingen er aan vooraf en als je dan de teller op 'nog 70 dagen' ziet staan, dan denk je bij jezelf "dat gaat nog lang duren!". Toch ben je er sneller dan je denkt en bleek het eerder donderdag de 24e dan dat ik had gedacht...

Donderdagmiddag rond de klok van half 3 klonk er geronk achter ons huis. De camper met daarin Bas en Cornelis stond te draaien en de spullen moesten ingeladen worden. Buiten was het niet te harden van de hitte, maar niemand van ons scheen dat te deren. Wij maakten ons namelijk op voor een lang weekendje Assen met als hoogtepunt uiteraard de MotoGP op het TT circuit. Of was het juist 'De Nacht van Assen' die ons aantrok?

Enfin, we vertrokken alvast uitgedost voor de wedstrijd Nederland - Kameroen van die avond en met een volgeladen camper (Bas deed eerst een dutje en later scheen ik er ook schattig bij gelegen te hebben) richting Assen. Na ruim 4 uren rijden arriveerden we eindelijk bij 'TT Camping Noord', dat vlak bij het circuit ligt. We zochten een plekje op het toen nog niet zo druk bevolkte grasveld en begonnen meteen met uitladen. Niet lang daarna stond het vuur al hoog boven de ton en leek Cornelis zich te ontpoppen tot een heuse pyromaan.
Zoals altijd was Bas ook nu weer de aangewezen persoon om de barbecue te beheren en nèt toen we besloten hadden geef fut meer te hebben om de voetbalwedstrijd in de stad te gaan kijken, bleken onze buren in het bezit te zijn van een TV en enorme speakers. Het "Mogen we meekijken?" was snel geregeld en dus zagen we alsnog de wedstrijd, die vol overtuiging gewonnen werd.

Die avond bleef iedere campinggast maar stoken, harde muziek draaien en brandden de aanwezige motoren om ons heen nog wat rubber op. Ook de Dixie zo'n 20 meter verderop werd letterlijk onder vuur genomen en het duurde niet lang of hij zakte in elkaar en werd verzwolgen door een flinke vlammenzee die hem tot de grond toe deed afbranden.
Ook wij stookten intussen vrolijk verder en dronken enkele pilsjes met Nick en Roy die zojuist ook gearriveerd waren.

Het werd laat die avond en dat was de volgende ochtend goed te zien! Stille getuigen spraken boekdelen en na het ontwaken kwamen we met de zon in ons gezicht, langzaam op gang.
We deden een rondje over de camping omdat we ons toch op wilden frissen en ontdekten campinggasten die zelfs een complete kermis meegenomen leken te hebben. Een apparaat waarin je wel misselijk moest worden en een karretje waar je op het eerste gezicht relaxt op kon gaan liggen maar wanneer je het gas open draaiden moest je je toch verdomd goed vasthouden. En wat te denken van deze 'kart' met een heus biervat als zitting?
Uiteraard zagen we ook prachtige motoren van de gasten staan. Wat te denken van deze speciale Ducati 1098 of deze super stoere Suzuki BKing?

Na een opfrisbeurt verlieten we de camping. Ook vandaag werd er immers geracet op het TT circuit. De verschillende klassen dienden zich nog te kwalificeren voor de wedstrijd op zaterdag en onder weg naar het circuit bleken we niet de enigen te zijn die ook deze dag niet wilden missen.
Na zo'n 20 minuten lopen (en Bas op de fiets vanwege gescheurde enkelbanden) kwam het circuit in zicht en zochten we snel een mooi plekje op de hoofdtribune. Het zicht op start-finish was super, maar misschien wat saai en dus zochten we een plekje verderop waar we nog een aantal bochten zagen liggen. Daar zaten we de rest van de middag met de zon brandend op onze blanke pitten en we genoten dan ook met volle teugen.

Terug bij de camping werd er algauw weer een koud biertje opengetrokken en draaide de 'stookton' weer overuren voor de op handen zijnde barbecue. Nick en Roy deden even een dutje, maar midden op de dag in de zon gaan liggen meuren is niets voor mij en dus deed ik opnieuw een rondje over de camping, waar ik op een grote groep mensen aan de andere kant van de sloot stuitte, die kennelijk op iets stonden te wachten. Er was een meneer op een wel heel onorthodoxe wijze zijn tand- en achterwiel aan het vervangen en beide stond hij enkele ogenblikken later zonder pardon op te roken (zie filmpje onderaan deze blog).
Toen ik terugkwam bij de camper bleek niet alleen het jonge publiek van een gekkigheidje te houden, maar kwamen 'opa en oma' ook als een stel malloten over de camping sjezen.

Er waren inmiddels nog enkele gasten gearriveerd en zo draaide de stookton nog steeds op volle toeren. Na het eten maakten we ons echter op voor de nacht van Assen en vertrokken met een leuke club richting de stad.
Daar genoten we van het 'Red Bull Dance' podium, waar vele vriendengroepen uit onze buurt bleken te zijn neergestreken. Herkingen, Middelharnis, Dirksland, Oude Tonge, ze bleken allemaal aanwezig te zijn en het werd dan ook een dolle boel!
Hoewel ik meestal niet van deze muziek houd, kon het me vanavond niet gek genoeg zijn en toen we met z'n allen nog wat sjans hadden met de 'lokale Tuksters' was het feest compleet.

Zaterdagochtend was het dan ook alweer vroeg dag en omdat ik meestal als eerste wakker ben, zag ik mijn vrienden langzaam uit hun roes ontwaken. De avond had ingeslagen als een bom en dat was aan alle gezichten van de aanwezigen duidelijk af te lezen. We hadden echter geen tijd om te treuzelen, want de wedstrijd stond op het programma, getuige ook de kilometers lange motorfile die langs de camping was ontstaan.

Met (ik schat) zo'n tienduizenden tegelijk liepen we richting het circuit en zochten een plekje in het gebied waar onze kaarten ons toegang toe verschaften. Dat bleken helaas toch wat mindere plaatsen te zijn en we keken uit op een saai recht stuk en zagen in de verte nog de 'Ruskenhoek' waar je prima uitzicht op hebt vanaf de 'Stekkenwal' waar ik enkele jaren geleden zat. Helaas beschikte het gedeelte waar wij zaten dan ook niet over een scherm waarop we de wedstrijden konden volgen en was het dus alleen snel voorbij rijdende motoren kijken én fotograferen.
De wedstrijd der wedstrijden, de MotoGP, was ook weinig spannend want Lorenzo die vanaf pole-position startte gaf de wedstrijd ook niet meer uit handen en werd dus overtuigd eerste. Pedrosa eindigde als tweede, gevolgd door Stoner die beiden niet eens in de buurt kwamen van de winnaar.

Velen wachtten de klassen die nog volgden niet af en met ongelooflijk veel mensen tegelijk verlieten we het circuit en liepen terug naar de camping. Daar pakten we vrijwel meteen onze spullen in en reden door de mensenmassa richting Hooghalen, waar enkele vrienden en bekenden van ons in twee bungalows bivakkeerden. Ook al zaten ze hier al jaren, ze hadden het circuit nog nooit gezien, want zij gingen puur voor het feest rondom dit evenement.
Ook hier beschikte men over voldoende lekkernijen en dus draaide de stookton ook hier weer overuren. Het bleek ongelooflijk gezellig en het bier was lekker koud, maar wat ik nog beter vond, is dat wij vannacht gewoon een tweepersoonsbed per persoon hadden! Gezien het kleine krappe stukje waar ik de afgelopen dagen op had moeten slapen, was dit een droombed en dus durfde ik het wel aan om ook vanavond weer te gaan stappen in de stad.

Het was wel vele malen minder druk dan in de beruchte 'Nacht van Assen' maar toen we het centrum inliepen getuigde de lange slinger van in elkaar gezette bekertjes van opnieuw een mooi feestje. Dat werd het dan ook zeker! Ik heb me werkelijk scheel gelachen om de mee-feestende Dirkslanders, maar dat had ik van tevoren dan ook al aan zien komen.
Ik vroeg om meerdere Colaatjes want "Een frisje tussendoor houd je op het rechte spoor" maar er zat meer dan eens Bacardi of Malibu doorheen gemixt.

Vanochtend was dan ook het woord 'brak' een flinke understatement maar we moesten inpakken want het weekendje zat er helaas weer op. We reden echter na een omleiding een flinke file in en Bas had zo'n hoge nood dat een onorthodoxe aanpak niet meer dan noodzakelijk was. Vol trots toonde hij het resultaat en nadat hij het bezinksel van dit weekend, netjes teruggaf aan moeder natuur bleek hij zelfs nog niet klaar!

Opnieuw veel lachen en gezelligheid dus, ook al raakten we in een flinke file verstrikt. Opnieuw bijna 5 uren later, kwam ik thuis, maar het deerde niet, want dit was weer een weekend om nooit te vergeten!

Uiteraard heb ik vele foto's van dit weekend gemaakt en de camping- en feestfoto's, maar ook de foto's van de races en het circuit, zijn terug te vinden op mijn Flickr account.
Een aantal filmpjes van dit weekend zijn terug te vinden in mijn Vimeo album van de TT Assen 2010 en als bonus bij deze blog een filmpje waarin een van de vele camping bezoekers op een wel heel relaxte wijze een stuk rubber laat verdampen...

Deze dame is niet voor de poes!

Al snel na haar geboorte ontving ik de eerste foto van haar trotse vader en ook het geboortekaartje (met een heel leuk gedichtje) bleef niet lang uit. Vlak voordat ze een week oud werd, mocht ik haar in levende lijve komen bekijken.

Het was duidelijk dat er in Melissant iets bijzonders gebeurd was. De voortuin van Addie en Mirjam loog er niet om en stond vol met volkswagen vedetten, gescandeerd met de naam van hun pasgeboren prinsesje. Die naam laat zich dan ook niet raden en dus is het voor iedere voorbijganger zo klaar als een klontje, vanaf vorige week maandag woont naast Addie en Mirjam ook Fleur in de Julianaweg.

De woonkamer hing vol met kaarten. Meer dan 115 hadden ze er inmiddels ontvangen en nu ze niet meer aan het touwtje passen, gaan ze vrolijk verder op de deur, zo simpel is dat.
Na een inleidend praatje over het verloop van de bevalling, ontmoetten Janine en ik voor het eerst de kleine Fleur. Trotse moeder Mirjam was niet weg te slaan bij haar kleine meisje, maar eerlijk is eerlijk, het is moeilijk je ogen van haar af te houden. Ze gaapte heel wat af, maar ik werd nu stiekem al een beetje verliefd op deze kleine kanjer. Een bekkie om op te vreten, daar zullen we de jongens over een jaar of 15 nog flink vanaf moeten houden!

We gaven de kersverse Vroegindeweij-telg een paar leuke roze slippers, die ze pas volgend jaar kan dragen, maar kleren voor de komende tijd heeft ze al genoeg gekregen! Alles roze en met leuke opdrukken en iedere dag worden er weer nieuwe exemplaren aan toegevoegd. Haar tante Annemarie schijnt zelfs niets meer te kunnen laten liggen in de winkel!

Addie en Mirjam lijken zelf ook nog maar net te bevatten dat ze nu een kleintje hebben en foto's worden dan ook in overvloed geschoten. Over-groot-opa kwam op de valreep ook nog even om een hoekje kijken en dus was het feestje compleet.

Ik hoop dat de ouders en alle vrienden nog heel veel plezier aan deze kleine meid mogen gaan beleven en als ik zo eens naar dat koppie kijk gaat dat helemaal goed komen! Levi, Stijn en Milow, maak jullie borst maar nat, want deze dame is niet voor de poes!

Oma was vandaag gelukkig vooral weer oma

Het was vandaag weer vaderdag en dus togen we weer naar het Dijkhof in Stad aan't Haringliet om bij opa en oma neer te strijken. Daar had Bethina evenals de vorige keer, een schitterende taart in elkaar geknutseld en hoewel we ten tijde van de vorige taart in een hele andere situatie verkeerden, was dat vandaag gelukkig wel anders...

Oma, die nu een lang weekend thuis was, voelt zich beter dan ooit en bij binnenkomst was ze alweer druk in de weer voor haar gasten en deelde ze als vanouds de lakens uit. Terwijl er in de huiskamer over de nodige koetjes en kalfjes gebabbeld werd, sneed Bethina de taart in gelijke stukken. Oma discussieerde weer volop mee en liet zich nimmer het kaas van haar brood eten. Vol trots toonde ze de noeste arbeid van haar hervonden hobby en mat ze aandachtig op Arjen af hoeveel ze nog moest voordat zijn nieuwe trui af was. Ze overlegde met mijn moeder en tante Wilma hoe nu verder te gaan met dit project, maar oma was vandaag gelukkig weer vooral oma. Ik zou bijna zeggen 'oma 2.0', een vernieuwde versie van de oude, want ze lijkt als herboren en beter dan ooit tevoren!
Terwijl ze enkele maanden geleden nog met een rietje haar thee gevoerd moest worden, liet ze het haar gasten nu weer aan niets ontbreken. Ook Arjen kon geen genoeg krijgen van zijn vernieuwde oma. Hij gunde haar dan ook geen moment rust, maar dat scheen oma meer als een voordeel, dan als een nadeel te zien.

We keken ook nog even om een hoekje bij oma De Gans, die onlangs na een kleine herseninfarct werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze was weer aardig op de been, totdat ze deze week het zogenaamde Norovirus erbij kreeg en een aantal flink beroerde dagen meemaakte.
Gelukkig gaat het steeds beter met haar, maar verkeren we nog in het ongewisse waar oma naartoe gaat als ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt. Ik hoop dan ook dat ze snel een mooi plekje in het rusthuis voor haar kunnen vinden, waar ze met oude vriendinnen haar oude dagen met veel plezier mag beleven. We gaan het zien...

De overtuiging droop er vanaf

Nadat de eerste wedstrijd zich midden op de dag afspeelde en we noodgedwongen op de zaak moesten kijken, was het ten tijde van deze wedstrijd gelukkig weekend en dus konden we met een groep vrienden de WK wedstrijd Nederland - Japan aanschouwen.

Chris en Marta waren zo aardig om hun woonkamer beschikbaar te stellen en hadden daar bij binnenkomst duidelijk aandacht aan besteed, zo getuigde ook de eettafel. Er waren genoeg versnaperingen om de gezelligheid kracht bij te zetten en toen de 'gasten' even later arriveerden was het feestje compleet.
Iedereen had z'n best gedaan om onze nationale kleur, vol overtuiging te dragen en zelfs de kleine Levi kwam in vol ornaat naar beneden om de wedstrijd mee te kijken. Hij kleurde perfect bij zijn eigen stoel en hoewel Marten de tegenstander leek te steunen, droop bij de rest de overtuiging er vanaf.

Helaas was het spel niet veel spannender dan de eerste wedstrijd en terwijl Levi en Milow zich kostelijk lieten vermaken door de meiden, leken de heren een beetje in te kakken. Toch stonden we opeens op scherp toen de 1-0 gescoord werd, maar dat was dan ook een van de zeldzame actie-momenten die het scherm ons liet zien.

Ach, het maakte ook eigenlijk niet uit. Ze hadden gewonnen en daar ging het tenslotte toch ook om. Laat ze hun krachten maar sparen voor de volgende rondes, dan hoop ik dat we het weer net zo gezellig kunnen maken als vandaag en dat we aan het einde van de wedstrijd alleen maar hartstikke tevreden kunnen zijn...

Sommigen achtten zichzelf voor aanvang al winnaar

Ten tijde van het vorige uitje had ik een dubbele agenda en moest dus noodgedwongen verstek laten gaan. Dit maal was dat echter niet het geval en togen we vlak na het middaguur met het gehele Websites Nederland naar Amsterdam.

Daar kwamen we uit bij het pand waar het allemaal begon voor Heineken en dat nu is omgetoverd tot het heuse Heineken Experience. Hier beleef je pas echt het merk zoals het bedoeld is en hoewel ik hier al eens eerder geweest was, bleek het zo onherkenbaar veranderd dat ik ook nu weer mijn ogen uit keek.

We zagen de eerste bierflesjes, de verschillende viltjes, kregen uitleg over hoe het bier tot stand komt en namen een kijkje in de historische brouwerij. We roerden zelf in een goedje dat nog bier moest worden en ervoeren met z'n allen hoe een flesje bier zich in de fabriek voelt tijdens de 'Brew your ride' toer. We proefden het meest verse bier dat er te krijgen is (zo'n 2 weken oud) en 'luisterden' zelfs naar een vers tapje om vervolgens bij wat heftige muziek en intrigerende beelden uit Heineken campagnes, eventjes te relaxen. We speelden zelf in onze eigen muziekvideo en zagen vervolgens nóg meer flesjes, onder andere uit de tijd dat de kratten bier nog van hout waren. We probeerden zelf te tappen, maar lieten dat even later aan de professionals over die nul-graden bier tapten en genoten zo van nog enkele heerlijke koude pilsjes of een cola. Ondertussen was het ook nog gezellig, maar stond het volgende onderdeel al op het programma en dus liepen we na de laatste slokken bier alweer in de stad en losten onderweg nog wat overtollig vocht.

We kwamen uit op een rondvaartboot die ons door de grachten van Amsterdam voer, langs mijn favoriete café en onder de vele lage bruggetjes die de stad rijk is. Joan hield, als een echte kapitein die op zijn hoede is, de vermeende piraten nauwlettend in de gaten, maar gelukkig keerden we veilig terug waar we de rondvaart gestart waren.

Met de auto reden we vervolgens terug naar Rotterdam, waar we bij wok-restaurant Idols genoten van een heerlijke en onbeperkte maaltijd. Toen we echter dachten dat het uitje ten einde was, bleek er nóg een verrassing in petto en hoewel we daar bij aankomst nog even op moesten wachten en ons vermaakten met de laatste minuten voetbal en andere ongein, moesten we daar toch vrij snel ten strijde trekken. Sommigen achtten zichzelf voor aanvang van het potje laser schieten al winnaar, maar kwamen bedrogen uit omdat het gemakkelijker leek dan dat het uiteindelijk was.

Tot zover een terugblik in sneltreinvaart op een lange, uitgebreide en gezellige dag!

Eindelijk, ze is er!

Wachten duurt altijd lang, maar 9 maanden op iets moois wachten duurt wel érg lang. Toch werd het wachten vandaag op de valreep beloond want 5 minuten voordat de nieuwe dag zou starten, kwam Fleur Vroegindeweij ter wereld.

Papa Addie en mama Mirjam zijn uiteraard apetrots en van de kersverse vader stuurde mij al deze schattige foto van zijn eerste dochter en de eerste kleine meid in onze vriendengroep.
Ik hoop haar snel vast te mogen houden, maar eerst moeten de jonge ouders eventjes rust nemen.

Wordt dus binnenkort vervolgd met meer schattige foto's!

Het enige wat jammerlijk ontbrak was het commentaar...

We zaten er helemaal klaar voor. De 'Beesies' lagen netjes geordend in de nationale driekleur op mijn beeldscherm en het kantoor was ook gehuld in dé WK kleur, al was dat meer puur toeval dan opzet uiteraard...

Hoewel een aantal collega's een middagje of zelfs een dag vrij hadden genomen om de eerste Nederlandse wedstrijd van het WK 2010 te kunnen zien, besloten wij met Websites Nederland op het laatste moment toch ook wel deze nationale happening te volgen.
Waar anders, natuurlijk, dan in onze eigen 'creatine', waar we beschikken over een heuse bioscoop met een HD scherm van pittige afmetingen en een geluidsinstallatie die er niet om liegt. De 'live-stream' van de NOS was onbetrouwbaar en onstabiel en dus weken we uit naar een buitenlandse stream via Eurosport. We waren blij toen we uitzonderlijk goed beeld hadden, het enige wat jammerlijk ontbrak was het commentaar, maar de wedstrijd werd met veel belangstelling en met het zweet tussen de billetjes gevolgd.

Een weinig spannende wedstrijd, de pot tussen Nederland en Denemarken, dat wel, maar met een 2 tegen 0 overwinning hadden we niks te klagen. Uiteraard werd er direct na het fluitsignaal weer achter de beeldschermen gekropen. Want WK of niet, er zal ook gewerkt moeten worden!

Goed met de golf mee leunen bleek een advies van cruciaal belang

We keken er allemaal al een tijdje naar uit, maar die ene persoon waar het om draaide niet. Of, tenminste, misschien ook wel, maar hij wist niet wáár hij naar uit moest kijken en wanneer en dat was nu juist de bedoeling...

Onlangs berichtte ik nog van de bruiloft van Keuf en Ellen en die grote dag komt steeds dichterbij. Geheel volgens de traditie hoort daar natuurlijk een vrijgezellenfeest aan vooraf te gaan en dat er zo'n feest ging komen, wisten beiden aanstaanden wel, maar de precieze datum werd uiterst geheim gehouden.

Vanmorgen verzamelden alle mannen zich rond het middaguur bij ons thuis in de achtertuin en omdat het zonnetje al lekker scheen was het bij ons achter goed toeven.
Gezamenlijk trokken we richting het huis van Keuf en Ellen, waar Chris aan het klussen was en zo een oogje in het zeil kon houden en Keuf dus niet weg zou gaan. Eenmaal in de tuin was Keuf dan ook nog druk bezig en had hij niets in de gaten toen we achter 'm stonden, maar toen we met een aantal 'vuvuzela's' langs zijn gehoorbescherming bliezen, wist hij meteen hoe laat het was. Ook Chris kwam meteen de tuin in en zag er uit alsof hij wel een middagje ontspanning kon gebruiken!

Onder luid gejoel werd Keuf gesommeerd zijn spullen op te ruimen en met ons mee te gaan en nadat hij nog een steenstrip op de goede plaats had vastgelijmd en wij ondertussen de eerste biertjes te pakken hadden, mocht Keuf zich in zijn outfit voor vandaag gaan hijsen. Dat bleek echter nog een hele klus en dan met name een 'klus' want zijn 'klus' zat wel erg klem als hij het broekje in vol ornaat zou moeten dragen! Hij kreeg dus vrijstelling en zo vertrokken we richting Chris zodat hij zich als eerste even op kon frissen.
Daar was het ook al druk, want het vrijgezellenfeest van Ellen was daar al van start gegaan met de meiden. De twee aanstaanden gingen maar al te graag samen nog eventjes op de foto, voordat ze hun spreekwoordelijke laatste vrijgezellen-dag te gemoed zouden gaan.
De volgende stop maakten we in Nieuwe Tonge, bij Keuf's ouders en niet veel later reden we richting Zoetermeer en wist Keuf nog steeds niet wat we zouden gaan doen.

Totdat we eindelijk bij Dutch Water Dreams arriveerden en we het woelige water en de rafts al voorbij zagen drijven. We keken naar de lopende band die alle dappere waterratten naar boven vervoerden en de naastgelegen pijpen, die maar liefst 17 kuub water per seconde omhoog pompten.
Met een bruggetje staken we het woelige water over en kwamen bij het 'Beach House' waar we werden ontvangen met koffie, bier en muffins. Het zonnetje scheen heerlijk op onze blanke pitten en omdat we nog even tijd hadden om te 'chillen' namen we het er goed van, terwijl we angstvallig naar de voorbij hobbelende bootjes keken.

Nadat we wat moed ingedronken hadden, staken we opnieuw het water over, op weg naar de kleedkamers, waar we niet veel later in vol ornaat naar buiten kwamen. Voordat we te water gelaten werden, werd er eerst nog een groepsfoto gemaakt maar direct daarna kregen we instructies en moesten ons half in de baan in het water laten zakken om te wennen aan de stroming. Dat viel echter nog wel een beetje tegen! Het zag er vanaf de kant milder uit dan het in werkelijkheid was, maar we hadden het er maar mee te doen.
Als eerste onderdeel was het 'hydrospeeden' aan de beurt. Met een schuimrubberen bootje en flippers om de schoenen, klommen de eersten op de lopende band en werden vanzelf naar boven getransporteerd. Daarna volgden enkele ruige afdalingen naar beneden en hoewel ik wel van wild water houd en wat gewend ben, bleek dit alles nog best pittig! Goed met de golf mee leunen bleek een advies van cruciaal belang maar toen we het goed en wel onder de knie hadden, stond het volgende onderdeel alweer op het programma.

Met zes deelnemers tegelijk namen we plaats in een raft, die werd aangestuurd door een ervaren rafter. We werden vriendelijk verzocht om de commando's die deze 'rot-in-het-vak' ons toe spitste, direct op te volgen, maar uiteraard bleek ik gaandeweg de ritten wat commando's te missen en kreeg ik zelfs een keer een roeispaan op mijn hoofd en het verzoek om op te letten.
Ach we konden er allemaal om lachen en toen we een rondje precies deden wat ons werd opgedragen, gingen we als een raket naar beneden!
Enkelen vielen halverwege of zelfs bovenaan al uit de boot en die moesten dan boven zien te blijven in het woelige water. Gelukkig werden ze op tijd gered door 'safeties' die langs de kant stonden en te hulp schoten als je op het punt stond te verzuipen. Zo zag ik Jurien hoestend en proestend zijn weg zónder boot vervolgen en sprong een 'safety' hem gelukkig achterna, want we hadden het idee dat we hem nooit meer terug zouden zien.

Enfin, het was in ieder geval erg leuk om te doen en na deze heldhaftige inspanningen namen we opnieuw plaats bij het Beach House om te genieten van de barbeque en de onbeperkte drank toestroom. Dat beviel overigens allemaal erg goed en toen het eten op was, besloten we binnen in het Beach House nog wat verder te drinken en daar kreeg Keuf een wel heel pittig pilsje voor de kiezen (zie filmpje onderaan de blog).

Het werd al laat en we vervolgende onze weg naar Scheveningen, waar we in Crazy Piano's belandden. Daar was het in het begin even wennen, maar toen we eenmaal een goed plekje hadden gevonden, was het daar bere-gezellig! Er werd meer dan eens hard meegezongen en gezellig een biertje gedronken, maar we hebben ook ontzettend gelachen met een aantal 'oudere' dames die we aan een pittige enquête onderwierpen, wat we met ons nuchtere verstand waarschijnlijk nooit gedurfd zouden hebben!
Toen het al bijna licht begon te worden liepen we over de boulevard, terug naar de auto, maar stopten we om onze honger te stillen bij een Egyptische 'vreetschuur'. Daar werd nog eventjes voor het naar huis gaan een flinke 'kapsalon' naar binnen gewerkt!

De terugreis hadden een aantal van ons waarschijnlijk iets anders voorgesteld, want vanwege wat geschuif met auto's werd de achterbank bij ons door maar liefst vier heren bezet. Dat is vanaf Zoetermeer toch best pittig kan ik u vertellen, maar omdat de kleinste billen achterin moesten, zat ik gelukkig safe op de bijrijdersstoel!

Naarmate we dichter bij huis geraakten werd het stiller op de achterbank en toen ik achterom keek lagen de heren schattig tegen elkaar aangeschoven. De meest vreemde poses werden aangenomen om het comfort enigszins te verhogen, maar het maakte hen allemaal niet meer uit. Uitgeteld waren ze en dat was niet verwonderlijk ook, want het zonnetje klom al langs de horizon omhoog!

Als een lange, vermoeiende, maar fantastische dag zal ik me dit vrijgezellenfeest herinneren. Nu op naar de grote dag voor Keuf en Ellen. Heeft deze dag ook nog iets onverwachts in petto?...

De bonus dit keer is een filmpje waarin Keuf probeert in één keer een halve liter koud bier naar binnen te werken...

Met gedreven rockers de oefenruimte in

Toen ik onlangs per mail werd gevraagd, werd ik meteen een beetje zenuwachtig, maar lang tijd om te twijfelen nam ik niet. Kansen dien je nu eenmaal niet onbenut te laten en dus zei ik, met het 'als dat maar goed gaat komen' in mijn achterhoofd, volmondig ja.

Popstichting Jailhouse, onder andere verantwoordelijk voor de Flakkeese Dagen en de maandelijks terugkerende optredens, verzorgen volgende week zaterdag voor het laatst van dit seizoen een optreden in de kleine zaal van het Diekhuus in Middelharnis. Echter, in september komen ze terug en hoe! De locatie zal dan niet meer hetzelfde zijn, maar in het nieuwe seizoen zal Jailhouse vanuit het nieuwe Jeugdcentrum aan de Molenweg van Middelharnis opereren. Een speciale gelegenheid na zoveel jaren het Diekhuus gewend te zijn en dus reden voor een extra feestelijk tintje!

Speciaal voor deze avond is Buckle-Up, een van de beste coverbands van Flakkee, uitgenodigd om op deze heugelijke avond een optreden te verzorgen en daarvoor bedachten de 'Buckle-Up'ers een wel heel leuk muzikaal initiatief!

Vandaar dat ik vorige week een mailtje kreeg van collega drummer en 'Jailhouse mattie' Klaasjan, of ik tijd en vooral zin had om op 11 september mee te spelen met Buckle-Up. Het idee is een 'Buckle-Up & Friends' concert te geven, waarbij bevriende gastmuzikanten meerdere nummers meespelen.
Zoals gezegd was ik zeer vereerd dat mij deze vraag gesteld werd, maar aan de andere kant ook al zenuwachtig. Met mijn krap 2,5 jaar drum-ervaring ben ik toch een van de minder ervaren medespelers en dus een 'risico factor'. We moeten daar op 11 september wel staan en ons natuurlijk van onze beste (muzikale) kant laten zien.

Gelukkig waren er meerdere, minder ervaren muzikanten uitgenodigd en begin deze week kreeg ik de onverwachte mail of ik vanavond al kon oefenen. "Oeps!" dacht ik nog "Wat moet ik dan gaan spelen?". Daarom werkte ik vrijwel direct de playlist van de band af om te kijken welke nummers ik eventueel zou willen spelen en na enkele selectieronden, waarin ik de nummer selecteerde op technische haalbaarheid en 'meezing factor', hield ik nog een paar nummers over.
Hoewel ik deze week weinig tijd had, probeerde ik toch zo goed en zo kwaad als dat kon nog wat in te studeren en vanavond stond Klaasjan dan ook als afgesproken om stipt 19:15 voor de deur om vervolgens samen naar de oefenruimte te rijden.

Niet veel later stond ik dan ook in het heiligdom van de Flakkeese coverband en vergaapte me aan de aanwezige apparatuur. Heerlijk, de muffe geuren en sfeer van zo'n oefenruimte, die niet veel afwijkt van onze eigen ruimte.
Leuk om te zien ook, hoe de Buckle-Up'ers op elkaar ingespeeld zijn en maar een paar woorden en knikken nodig hebben om het eerste nummer, niet lang na binnenkomst, al in te zetten. 'Warmdraaien' noemden ze dat. Nou, ik noem het 'puur genieten'!
De professionals lieten ons 'leken' even zien hoe het moest en ik realiseerde me dat dit bijna een privé-optreden betrof.

Na drie nummers mocht ik het spits afbijten van de vier 'Friends' die vanavond aanwezig waren. Gelukkig had ik nog wat tijd gehad om een nummer van Krezip in te studeren en naar mijn mening verliep dat ook helemaal niet gek. Met een kleine hapering ertussen, omdat de band gewend is het nummer iets anders te spelen dan het origineel, drumde ik het tot het einde toe uit en kon ik tijdens het spelen eigenlijk alleen maar genieten. Heerlijk om met deze gedreven mensen samen te rocken, de band waar ik altijd zo graag naar kijk als ze ergens in de buurt spelen.

Als tweede was gitarist Dennis aan de beurt en later volgden zangeres Denise en collega drummer Richard. Het was voor iedereen wennen, maar ook voor initiatiefnemers, die zoiets nog nooit hadden ondernomen. Daarom was het deze eerste avond ook vooral veel aftasten en leren hoe er mee om te gaan.
Tussen de bedrijven door dronken we wat koffie, bier of Cola en praatten gezellig met elkaar over koetjes, kalfjes en onze gezamenlijke passie.

Zoals geen ander dat kan sloot Buckle-Up zelf deze enerverende avond met enkele nummers af en keerden we na nog wat biertjes weer huiswaarts. Ik en mijn 'mede Friends' een heerlijke ervaring rijker, de bandleden met een kopzorg erbij hoe dit 'zooitje ongeregeld' nu in goede banen geleid moest worden!

Het gaat allemaal wel goed komen, daar ben ik van overtuigd. Naast beginners zitten er ook ervaren rotten tussen de 'Friends' en die komen binnenkort aan bod. Waarschijnlijk zal ik de komende tijd nog een aantal keren in de oefenruimte te vinden zijn om net zo lang aan de nummers te schaven totdat ze goed genoeg zijn voor het uiteindelijke optreden.

Gelukken hebben we nog even de tijd, maar als je zin hebt in een fantastische avond live muziek, waar waarschijnlijk van 21:00 tot 00:30 opgetreden gaat worden door een flinke groep ervaren en minder ervaren, maar bovenal gedreven muzikanten, houd dan 11 september 2010 vrij in de agenda en houd dit blog, of de site van Popstichting Jailhouse in de gaten voor meer informatie. Dan zullen wij zorgen dat dit een onvergetelijke avond gaat worden, zowel voor onszelf, als voor ons publiek!

Zeer vereerd

Toen ik een tijd geleden bij Keuf (Marinus) en Ellen in hun nieuwe huis was en met mijn handen in mijn zakken stond toe te kijken hoe zij daar de handen uit de mouwen staken, was ik zeer vereerd toen mij de vraag werd gesteld of ik de foto voor hun trouwkaart voor mijn rekening wilde nemen. Ellen gaf te kennen het leuk te vinden als ik de foto zou maken en hoewel ik tegenwoordig niet meer zo vaak fotografeer (alleen voor mijn blog, maar geen bijzondere foto's dus), nam ik de 'klus' maar al te graag aan. Wat is mooier dan zoiets te kunnen doen voor je vrienden?

Op een zaterdagochtend nam ik ze beiden mee naar het strand van Ouddorp, waar we een rustig plekje in de duinen opzochten en ik waar ik na minder dan een uur met ruim 250 foto's naar huis ging. De moeilijkste klus moest dus nog komen, het uitzoeken, maar dat was niet voor mijn rekening. Ze zochten zelf een foto uit en het was dus voor mij, net als voor de rest van de vrienden, een verrassing welke kaart en met welke foto er eerdaags door de bus zou vallen.

Wel, de kaart is inmiddels binnen en hoewel ik deze foto niet verwacht had, prijkt er toch een erg mooi exemplaar op de voorkant van hun eveneens schitterende trouwkaart.

Nu komt het aller belangrijkste nog van het hele gebeuren, de trouwdag zelf! Op 23 juli aanstaande, zullen Marinus Keuvelaar en Ellen Margaretha van den Bos, in bijzijn van familie en vrienden, elkaar het jawoord geven en daar kijken we met z'n allen erg naar uit! Op naar het feestje dan maar!