Een nieuwe plaats

Het bleek toch nog een flinke opgave en kostte de nodige zweet parels om alle computers en toebehoren netjes naar een andere plaats te verhuizen. Vanwege een efficiëntere indeling van onze studio, werkten we vanavond over om alles netjes te verhuizen.

Websites Nederland stond vanavond voor heel eventjes op z'n kop, want bijna iedereen kreeg een ander plekje toebedeeld. We begonnen met frisse moed aan deze klus en zéker na de overheerlijke Chinese maaltijd, klaarden we de klus als één team.

Mijn Mac staat inmiddels aangesloten en in vol ornaat te glimmen op z'n nieuwe plaats. Het wordt even wennen, maar dat is een kwestie van tijd...

We ploften tevreden neer op de bank en lieten alles even bezinken

Na weken van drukte en het sjouwen van de twee voorgaande dagen, zou vandaag waarschijnlijk alles grotendeels tot rust komen. Natuurlijk moesten we nog wel even flink aan de bak want alle spullen zouden niet vanzelf op hun plaats gaan staan natuurlijk.
Onze fantastische klusser Ed, stond dan ook vanmorgen om 8:00 al op de stoep om aan zijn klus te beginnen. Hij zou vandaag voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het ophangen van de TV en het trekken van de daarvoor benodigde bekabeling. Een paar weken eerder freesde Ed er al vrolijk op los zodat de kabels netjes weggewerkt konden worden.

Zoals gezegd, begonnen we dan ook voordat we de TV op zouden hangen, met het trekken van de kabels. Daarna was het een kwestie van het bevestigen van de klemmen achterop de TV en vooral het uitmeten waar de beugel aan de muur moest komen. Dat bleek echter nog een hele klus te zijn.

De keuken, die gisteren afgemaakt was, gaf een prachtige aanblik, ookal mistte er nog een bovenstuk op de afzuigkap en was van laatst genoemde waarschijnlijk een verkeerde geleverd. Dat verhaal krijgt dus nog een staartje.

Ook mijn vader was weer van de partij, die zich bezighield met het ophangen van verschillende lampen. Een vrij secuur klusje zo bleek wel tijdens zijn werk.

Tegen de middag verschenen eindelijk onze langverwachte meubels. De mannen van The House of Mayflower hadden een reis van bijna 2,5 uur afgelegd om hier te komen en sjouwden alles netjes en gecontroleerd naar binnen en hielpen met het perfect positioneren van de loodzware meubels. Ze hadden dan ook wel een bakkie verdient!

Ed legde ondertussen de laatste hand aan de TV en het bijbehorende geluid. Na zes uren van sleutelen, meten, boren, kabels trekken en weet ik het allemaal niet meer, was de TV dan eindelijk klaar voor gebruik. Nooit gedacht dat daar nog zoveel tijd in ging zitten, maar dat was ik van de afgelopen dagen wel gewend. Niet alles gaat namelijk altijd even gemakkelijk.

Onze huiskamer zag er prachtig uit. De bank zat heerlijk en de indeling waar we nog goed over na hadden moeten denken, pakte perfect uit. Ook de eettafel stoelen pastten perfect onder de tafel, iets waar we nogal bang voor waren omdat het waarschijnlijk net nìèt, of net wél zou gaan passen. Het werd dus het laatste en ookal was alles nog niet helemaal af (zoals een speakertje dat nog aan de achtermuur moest worden opgehangen, de gordijnen en de luxaflex waren er ook nog niet, de keuken moest nog betegeld worden en nog wat van dat soort details), we ploften tevreden neer op de bank en lieten alles van de afgelopen dagen even bezinken.

Het waren drukke tijden geweest. Vanavond even relaxen op het schuurfeest in Middelharnis en dan zondag eens lekker uit proberen te slapen en ook maandag nog een vrije dag om alles een beetje op orde te krijgen.
Als alles af is in huis, zal ik een mooie fotoserie proberen te maken. Die post ik dan natuurlijk in een van mijn blogs en dan zal ik ook de fotoserie in mijn fotoboek over de bouw van het huis eens updaten. Daarnaast ben ik van plan een film te maken van de (waarschijnlijk) duizenden foto's die ik van de bouw gemaakt heb in de afgelopen 2 jaar. Dat gaat waarschijnlijk nog even duren. Tot die tijd genieten ik (wij) lekker van ons heerlijke nieuwe huis!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een nieuwe levensfase brak nu echt aan...

Dag 2 van de verhuis-operatie begon vanochtend al vroeg. Al voor 7 uur was ik bezig mijn dolby surround set netjes uit elkaar te halen en klaar te maken voor de verhuizing. Rond een uur of 8 stond mijn vader voor de deur in Ouddorp, die speciaal een dag vrij genomen had om ons te komen helpen met verhuizen. Super! We reden dan ook al snel naar mijn schoonouders om daar de zonnehemel en een bed op te halen dat ook mee moest naar Sommelsdijk. Dat ging echter nog niet zo heel makkelijk en kostte dan ook meer tijd dan dat we gedacht hadden. Janine's vader reed gelukkig met een karretje, dat het werk een stuk gemakkelijker maakte.

Eenmaal alles uitgeladen in Sommelsdijk, vertrokken we weer snel voor het 2e rondje. Ons bed was immers aan de beurt en dat moest ook nog uit elkaar gehaald worden. Zo gezegd zo gedaan en toen alles goed en wel in het karretje zat, vertrokken we een ander maal richting Sommelsdijk om het daar weer úít te laden.

Even tussendoor, in die 2 dagen ben ik er wel achter gekomen hoeveel rotzooi een mens kan bergen. Ik kwam kleding tegen die ik al jaren niet meer droeg en moest met pijn in mijn hart toegeven dat ik minstens net zoveel kleding bezat als Janine, die ik dus al die tijd ten onrechte betichtte van een kledingoverschot. Ik was dan ook noodgedwongen een berg naar Polen te sturen, zodat andere mensen er ook nog wat aan hebben.

Enfin, nadat we het bed hadden verhuisd kon ook dat in elkaar gezet worden en na een tijdje oogde dat dermate relaxt dat ik bijna geneigd was om daar gebruik van te maken en een klein tukje te doen. Helaas, dat behoorde de komende dagen niet tot de mogelijkheden want er was nog ontzettend veel te doen.

Zo moest ik later die middag nógmaals een rondje Ouddorp doen want ik had een van de belangrijkste en breekbaarste dingen voor het laatst gelaten. De TV...

Nadat we ook dat laatste vakkundig ingeladen hadden keek ik nog een keer de kamer in waar wij de afgelopen 7 à 8 maanden geleefd hadden. Althans, dan stond het wat minder rommelig natuurlijk. Gelukkig mochten we ook vandaag weer de bus van Piet & Marijke lenen en kreeg ik mijn vader zo ver dat ie zorg zou dragen over het veilig verhuizen van de TV.

Ik keek nog een keer achterom. Een nieuwe levensfase brak nu echt aan. Vanavond onze eerste nacht in ons lang verwachtte nieuwe huis...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Het laatste nachtje Ouddorp

Vandaag brak voor ons een belangrijke dag aan. We zouden vandaag alvast wat spullen gaan verhuizen, althans, de kleine spullen zoals kleding, accessoires, prullaria enzovoort. Ook begonnen ze vanochtend al om 7 uur met het plaatsen van de keuken en 7 uur is vroeg als je bedenkt dat de mannen die 'm kwamen zetten maarliefst 1,5 uur moesten rijden voordat ze in Sommelsdijk waren. Daar ging het wekkertje dus erg vroeg!

Wij kwamen echter pas rond een uur of half 11 in Sommelsdijk aan met de eerste lading spulletjes die we in het busje van Piet & Marijke hadden geladen. Op dat moment was duidelijk te zien dat de mannen al goed opweg waren en flink hun best deden. Daar gingen ze dan ook zonder op te kijken mee door. Ondertussen nam ik stiekem een kijkje in een mooi vormgegeven doos, waar ik een spannende verpakking tegenkwam in de vorm van een ietwat chique ogende zak. Nadat ik deze open gemaakt had en de vele lagen plastic had weten te verwijderen, kwam daar uiteindelijk onze italiaanse design kraan naar boven. Prachtig! Die zou vast goed staan. Helaas was hij aan het einde van de dag nog niet geplaatst, daar de keuken nog niet af was. De volgende ochtend zouden de monteurs weer terugkomen om het af te maken.

Ondertussen hadden wij al heel veel spullen verhuisd en was Melissant al bijna de gehele dag bezig met het stofferen van de bovenverdieping en de trap. Ook dat was helemaal naar ons zin.

Helaas is het nog niet mogelijk om er te blijven slapen, ons bed staat immers nog in Ouddorp! Daar ploffen we dan ook vermoeid op neer, om morgen de grote dingen te verhuizen. Het laatste nachtje Ouddorp breekt aan...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Het is de toon die de muziek maakt..."

Vanavond waren we dan voor de laatste keer op Kaai 3. Nog even de bijkeuken schoonmaken, daar waren we nog niet aan toegekomen en omdat we de nieuwe bewoners graag in een schoon huis "thuis" willen laten komen, zagen we het dus niet minder dan onze plicht om vanavond nog even schoon te maken.
Het viel zwaar, die laatste stappen in de kamer... de laatste keer dat je in de keuken staat. De laatste spulletjes gingen de auto in en Janine kon het niet laten om voor de laatste keer nog even door het huis te lopen. Doelloos, want het was leeg en misschien was het dat dat Janine op dat moment in beroering bracht. Al die weken had ze er naartoe geleefd, maar de vraag of ze het erg vond beantwoordde ze steevast met een "nee". Behalve vanavond, toen werd het haar toch even te kwaad. Stilletjes liep ze dus nog een laatste rondje en terwijl ze voor de laatste keer de deur achter zich dichttrok, biggelden er tranen over haar wangen...

Begrijpelijk, want ruim zes jaar geleden kocht ze dit huisje van haar eigen zuur verdiende (toen nog) guldens. Zes jaar woonde ze daar, in voor en tegenspoed, met goede maar ook met slechte momenten.

De periodes waar ze misschien liever niet meer aan terug denkt, stierven weg met de laatste keer dat ze naar binnen keek. De voorlaatste stap was nu echt een feit en dit was misschien wel het definitieve bewijs dat ze niet meer terug kon. Er was inderdaad geen weg terug, maar de weg die ze nu volgt, komt uit bij beter. Een nieuwe toekomst, het verleden achtergelaten...

Gelukkig reden we daarna nog even door naar mijn ouders, waar ze wat op adem kon komen. Ook ik had er wel een beetje moeite mee. Je hebt daar ten slotte toch 2 jaar lang lief en leed gedeeld en ik heb er ook altijd met plezier gewoond.
Daar was mijn kleine neefje Arjen dan, 2,5 jaar jong, waar mijn vader en moeder (en ook wij en de rest van de familie) dol op zijn. Hij was lekker aan het spelen toen we binnen kwamen. Mijn schoenen parkeerde ik gekscherend naast die van hem, om even het verschil te bekijken.

Mijn moeder, die zich de laatste tijd ontpopt als een echte boekenwurm, gaf mij nog op poëtische wijze goede raad, toen het ging over "de manier waarop je iets vraagt". Zo zeg je bijvoorbeeld niet "he, neem eens even een lepeltje mee" als iemand naar de keuken loopt, maar vraag je "wil je misschien even een lepeltje meenemen als je terug komt?". Zij besloot dit door te zeggen "Het is de toon die de muziek maakt"...
Een prachtige uitspraak, ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar ik ga 'm zeker onthouden. Bedankt ma, voor de zoveelste wijze les in mijn leven...




(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

De uittocht fase 2

De 2e fase van de verhuizing naar ons tijdelijke onderkomen begon al vroeg. Om half 8 stond ik al in Ouddorp om de bus van Piet & Marijke op te halen, zodat we wat extra ruimte hadden om spullen te vervoeren. Toen ik terug in Dirksland aankwam was Jurien ook al gearriveerd om ons te komen helpen. Niet veel later arriveerde Janine's vader zodat de kast en het bed alvast op de aanhangwagen kon worden gelegd, waarna de wasmachine ook aan boord kon worden gehesen.
Toen alles was ingeladen reden mijn vader, Jurien en ik naar Ouddorp want het huis in Dirksland was nu toch écht leeg en werd het dus tijd om de spullen in het nieuwe onderkomen te gaan installeren. Het bed was trouwens de grootste klus, want een matras sleep je niet zomaar naar boven en ook de rest van het bed gaat niet zonder enige moeite naar de 1e verdieping. Uiteindelijk lukte dit toch zonder kleerscheuren.

Nadat Janine en d'r moeder klaar waren met het soppen van het huis in Dirksland, kwamen zij ook richting Ouddorp, gevolgd door Jozien, Lianne en Marleen om ook even de handen uit de mouwen te steken en Janine te helpen bij het opruimen van de spullen. Zelf vond ik het natuurlijk belangrijk dat er binnen afzienbare tijd een fatsoenlijke internetverbinding tot stand kwam en gelukkig had ik hier al weken van te voren afspraken over gemaakt met de nieuwe buurman Korstiaan. Alleen moest mijn draadloze router nog even aan zijn netwerk gekoppeld worden en dat ging niet zonder enige moeite. Zo moesten zowel Jurien als ik op zoek naar de geschikte kabel, die zich boven het plafond van Melissant Mode bevond maar onder de vloer van Korstiaan (hij woont dus boven de winkel). De enige optie was om door een klein luikje te kruipen en opzoek te gaan naar die ene kabel. Ik kan je verzekeren dat die ruimte niet al te groot was...
Ondertussen kwam Oom Leen nog even langs op de motor en ook Anco kwam me z'n zojuist in Duitsland gekochte Audi S3 laten bewonderen, die hij overigens nog moet importeren.

Aan het einde van deze hectische dag, waren zowel ik, als Janine en Gijs (die erg moet wennen aan z'n nieuwe huis) uitgeteld. Helaas hebben we weinig tijd om te luieren want op het moment van schrijven moeten we direct onder de douche en omkleden want vanavond gaan we met een man of 16 naar de Japanner in Roosendaal.

Vannacht volgt ons eerste nachtje Ouddorp...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Rondje GTI, een balletje slaan en fase 1 van de uittocht

Vandaag kwamen Bart en Peter weer langs, om onze besprekingen omtrend ons nieuwe avontuur nog wat verder uit te diepen. Bjorn en ik besloten voorafgaand nog even het befaamde slingerdijkje buiten Oude Tonge (richting de Hoek van Sint Jaap) met Peter's Golf GTI uit te proberen. Ik moet zeggen dat zo'n GTI geweldig zit, rijdt en aanvoelt. Deze was namelijk uitgevoerd met een snelle DSG automatische bak. Die schakelt eigenlijk vrijwel op hetzelfde moment als dat je zelf zou willen schakelen. Zelf vind ik echter de beleving die je hebt mét het schakelen toch een stukje leuker.

Direct nadat wij terug kwamen van ons rondje, merkte Peter op dat je bij ons vanaf de sluis, eigenlijk perfect een balletje kon slaan. Laat hij nou net zijn golftas bij zich hebben! Dus zo kwam het dat zowel Peter, als Bart, als Bjorn fijn een balletje sloeg. Dat ging af en toe erg ver en er kwam er zelfs een gevaarlijk dicht bij de huizen van Suijssenwaerde terecht. Zelf probeerde ik ook nog een balletje te slaan, maar het bleef bij proberen, want ik had nog nooit zo'n ding in m'n handen gehad, dus ik sloeg 2x mis. Toen gaf ik het al snel op om niet verder af te gaan...

Toen was het tijd om naar huis te gaan, want ik moest 's middags helpen verhuizen. Janine, d'r moeder en Annette waren al vanaf vanochtend vroeg bezig om alle makkelijk mee te nemen spullen naar ons tijdelijke onderkomen in Ouddorp te verhuizen. Zelf zou ik mijn bureau met computers en toebehoren leeghalen. Dat was toch echt een flinke klus, maar ik ben er toch in geslaagd. Nu alles nog een beetje naar ons eigen inzicht inrichten in Ouddorp. Zoals de kamer, de keuken en de slaapkamers. Gelukkig is het gemeubileerd zodat we niet nog langer op geleende stoelen hoeven te zitten, omdat we onze inboedel 2 maanden terug al verkochten. Het grootste voordeel is dat we nu eindelijk weer een bank hebben!

Morgen de zware spullen en dan trekken we de deur op Kaai 3 voor de laatste keer achter ons dicht...




(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Camperen in je eigen huis

De 2e dag van mijn vakantie zit er al weer zo goed als op. Maandag begon namelijk mijn lang verwachte vakantie van 2 weken. De eerste week zouden we thuis blijven, meubels zoeken voor ons nieuwe huis dat hopenlijk in april 2008 klaar is. Janine verkocht ook nog even snel onze oude meubels vorige week, alleen zouden ze die dan wel deze week op komen halen.

Nu was ik blij dat ze verkocht waren (alles in één keer), want stel je voor dat we er mee zouden blijven zitten als we in november naar de "tussen woning" in Ouddorp gaan. Dan zouden we ze ergens op moeten slaan (dat huis is gemeubileerd) want we willen in ons nieuwe huis graag alles nieuw hebben.

Vanochtend stonden de breedgeschouderde mannen van Flakkee Verhuizers dan al om 8:30 voor de deur. Ik moet zeggen, dat zijn écht professionals. Ze behandelen alles met zachte hand, doen eigenlijk alles heel snel (zij halen binnen een mum van tijd een kast uit elkaar), zijn vrijwel geruisloos bezig en laten niets aan het toeval over. Daarnaast zijn het ook nog aardige lui waar je onder het genot van een bakkie leut, leuk mee kan praten.

Janine ging het toch wel even aan haar hart en dat kan ik goed begrijpen. Het zijn tenslotte haar meubels die ze zo'n 6 jaar geleden kocht toen ze alleen in het huis trok en die geeft ze wel op. Niet alleen de meubels natuurlijk, ook haar huis, want dat is uiteindelijk van haar. Het is toch een bepaalde zekerheid die ze laat varen en ik kan goed begrijpen, dat dat af en toe toch best een beetje eng is...
Nu camperen we dus de komende 2 maanden in ons eigen huis. Op dit moment zelfs op campingstoelen. Lekker leeg is het wel, de eettafel (waar we bijna nooit aan zaten) vulde het toch een beetje op, maar Janine heeft met wat dozen, een kleed en wat prullaria, toch het huis nog een beetje kleur gegeven. Gelukkig staat mijn bureau inclusief de computers nog op zijn plaats. Het bureau heeft de nieuwe eigenaar namelijk overgenomen, dus voorlopig kan ik nog wel even blijven bloggen!

Ook voor de 2e achtereenvolgende dag naar meubels wezen kijken. Vandaag hebben we waarschijnlijk al eettafel stoelen gevonden. Morgen gaan we kijken bij een meubelzaak in Heerhugowaard. Dan hebben we in de afgelopen dagen al een hoop gezien en gefotografeerd. Nu nog uitzoeken wat we nu eigenlijk precies willen hebben...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)