Dertig, maakt de buurt (on)prettig!

Als je er over nadenkt, is het best apart. Ongeveer dertig jaar geleden kwamen er vlak na elkaar vier mensen ter wereld, die precies dertig jaar later ook weer bij elkaar zouden komen. Dat gebeurde dus vandaag met Chris, Martha, Ralph en Lenny en om dit gedenkwaardige moment eens goed te vieren, gaven ze een feest(tje)...

De tuin loog er niet om, het thema voor vanavond was Hawaii en toen Janine en ik arriveerden was het al gezellig druk aan de Joost van den Vondel in Middelharnis. Ook de zitkuil zat vol enthousiaste mensen en er werd al menig biertje geproost. Het feest was dus al in volle gang toen wij arriveerden en binnen zocht ik direct Ralph eventjes op, die net een cocktail uit een semi-kokosnoot stond te drinken.

Uiteraard was het lachen, gieren en brullen geslagen en ging iedereen lekker los en net toen de muziek om precies 0:00 even uit was om de Chineese wens-lampionnen de lucht in te laten, arriveerde daar de striptease act. Of wacht... het was écht politie!
We werden gesommeerd minder herrie te maken en de muziek zachter te zetten, ondanks protest van Martha, dat bijna de gehele buurt bij haar achter in de tuin zat en er dus weinig mensen hun beklag gedaan konden hebben.

Het bedierf het feestje echter niet en toen 'de snor' het hazenpad gekozen had, werden de Chineese wens-lampionnen de lucht in gelaten en werden ze meegevoerd het donker in, totdat we ze niet meer konden zien...

Daarna ging het feestje in alle hevigheid door en lieten we ons weinig op stang jagen door de politie. Je wordt tenslotte ook maar één keer dertig niet waar?!
Er werd lekker gedanst, gek gedaan, nóg gekker gedaan en de muziek ging stiekem iedere keer weer iets harder. Uiteraard werd het ook later en later en kwam er aan dit uitermate gezellige feestje helaas ook een einde.
De laatste noten werden (mee)gezongen en de mensen vertrokken naar huis. Sommigen gedesillusioneerd achtergelaten omdat ze eigenlijk nog helemaal niet wilden stoppen...

Zoals gezegd dus weer een geslaagd feestje en als extra hieronder alle foto's van deze avond, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Pieter was de boosdoener!

Toen ik vanmorgen tegen een uur of 12 samen met Pieter terug reed van een leuk gesprek met een potentiële klant in Rotterdam, praatten we honderduit over van alles en nog wat...

Die gezelligheid kwam ons echter duur te staan toen we opeens een aantal gele jassen bij het stoplicht op zagen doemen en we vrij resoluut werden verzocht om aan de kant te gaan staan.
Eerst wisten we niet wat er gebeurde, maar toen schoten dezelfde gedachten als zo'n 2 maanden geleden door m'n hoofd: "Laat dit een alcoholcontrole zijn...".

Helaas, een blauwe pet (of moet ik zeggen: gele jas?), kwam ons tegemoet lopen en toonde ons het mij inmiddels bekende wapen, dat ons ook op de hoogte stelde hoe hard we precies langs het Feijenoord-stadion waren gereden. We hadden beide geen idee hoe hard we reden, maar toen ik "84" zag staan waar 50 was toegestaan, wist ik dat dit weer een boete zou worden waar pas later van bekend werd gemaakt wat deze nu weer voor de schatkist op zou moeten leveren.

Één geluk, ik reed deze keer niet... Pieter was de boosdoener!

Met vriendelijke groet, de Officier van Justitie

Toen ik zojuist op de bank een eierkoek naar binnen zat te werken, hoorde ik uit de gang een ietwat paniekerig "Euh... schat..." komen. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar toen ik Janine met de post in haar handen de kamer in zag lopen, sprong er direct een lichtje bij me aan.
In haar handen herkende ik de enveloppe waar ik al een tijd op zat te wachten en helaas was hij nog exact aan mij gericht ook...

De inhoud van de enveloppe vertelde mij op subtiele wijze dat ik verdacht werd van een strafbaar feit en liet mij ook nog even fijn alle details zien.
Dat was eigenlijk oud nieuws, want ik wist natuurlijk allang dat ik ondeugend was geweest, maar Janine en ik waren vooral benieuwd naar de laatste regel van het document.
In de rode balk onderaan de brief stond namelijk een sanctiebedrag vermeld van een hoogst onvriendelijke €330,-...

Met vriendelijke groet,
De Officier van Justitie

Shit! Nu hebben ze me een keer...

Zoiets zei ik tegen Janine toen we vanavond over de Stadse dijk terugreden van een bezoekje aan de muziekwinkel in Roosendaal en aansluitend een bezoekje aan mijn Oom Johan en Tante Wilma.

Het was natuurlijk al pikkedonker zo na elf uur en ik zag in de verte wel enkele vreemde lichten schijnen, maar had geen idee wat het was. Totdat de lichten recht op mij schenen en ik opeens een wit met rood en blauw gestreept busje uit het donker kon ontwaren.
Ik had geen idee hoe hard ik reed, maar dát ik te hard reed leek me een feit. Janine hoopte nog dat het alleen een alcoholcontrole betrof, maar toen ik meneer agent gewapend met lasergun op me af zag lopen, wist ik dat ik deze keer de dans niet kon ontspringen.

Het digitale schermpje gaf een waarde van 124 aan, wat dus betekende dat ik 124 kilometer per uur reed, op een weg waar je eigenlijk 80 mag. Dat zijn dus aardig wat kilometertjes te hard, maar de heren waren de rotste niet en gaven me nog 4 kilometer korting.
Wat het "geintje" moest gaan kosten wilden de heren dan nog even over nadenken, dus dat zou ik later nog te horen krijgen. De blaastest die volgde voerde ik gehoorzaam uit, want alcoholcontroles kunnen er niet genoeg zijn, dat vind ik heel belangrijk.

Dat ik dus goed té hard gereden heb is een feit. 40 Kilometer overschrijding is natuurlijk ook véél te hard, maar je hebt het echt niet in de gaten als je lekker naar huis rijdt en je hebt toevallig ook nog een snelle auto. Het enige jammere is dat dit in mijn ogen niets te maken heeft met het bevorderen van de verkeersveiligheid. Het is voor de agentjes té makkelijk om hier te scoren, want je rijdt al gauw te hard op zo'n weg. Ze zouden hier eens in het dorp moeten komen staan en de mensen pakken die veel te hard door de smalle straten rijden, waar ook kinderen spelen en fietsen. Dat doen ze dan helaas te weinig.

Maar te hard is te hard en daarom beken ik schuld...

U rijdt te snel...

Ik ging samen met Janine even naar Ouddorp, naar mijn schoonouders. Voor mij is het dan ook even een lekker stukje rijden, waar ik hopelijk even het gaspedaal diep in kan trappen, want nu ik iedere dag van die korte stukjes rijd is het veel te kort om lol te beleven aan de Honda.

Toen ik bij de stoplichten van Dirksland kwam, om rechtsaf te slaan, zag ik van links al een rijtje auto's met daar achter een politiebusje aankomen. Ik kreeg groen en sloot dus achter het busje aan. Helaas want zij zouden waarschijnlijk naar Ouddorp gaan en dat betekende dat ik me niet even lekker ondeugend kon gedragen.

Na de rotonde van Melissant waren alle auto's van voor het politiebusje verdwenen en reden we dus alleen nog samen richting Stellendam. Het busje reedt gelukkig door en het duurde niet lang of de politiemensen voor ons verbraken de 80 kilometer grens.

Net nadat ik de volgende woorden tegen Janine sprak: "Goh, die gasten rijden ook gewoon 110, 120... maar ja goed het zijn ook mensen dus als ze door kúnnen rijden dan doen ze dat natuurlijk ook!", zag ik iets oplichten...

Het matrixbordje op de achterkant van het politiebusje vertoonde de tekst: "U rijdt te snel" en ik moest eerst lachen maar toen realiseerde ik me dat ik in principe gewoon in overtreding was. Het politiebusje gaf gas bij maar ik liet mijn gas een beetje los en ging 90, 100 rijden. Ik vertikte het dan ook om netjes 80 te gaan rijden, hoewel ik daar al meer last mee heb gehad wat ook uiteindelijk resulteerde in een boete.

Toch had ik respect voor deze politiemensen want ze hadden ook de tekst "Stop, politie" kunnen voeren, me naar m'n rijbewijs kunnen vragen dat ik op dat moment niet bij me had en dan had ik thuis gekomen met maarliefst 2 bekeuringen. Één voor minimaal 30 km te hard en één voor het niet bij me dragen van een rij- of identiteitsbewijs.

Het kan dus ook anders en deze keer verdient de politie van mij een pluim. Dit dwingt wel respect af vind ik. Daarom besloot ik hen ook te volgen tot in Ouddorp om hen daar aan te spreken en hun te bedanken voor hun gedegen actie. Helaas sloegen gingen ze bij Ouddorp rechtdoor en heb hen dus nooit kunnen bedanken.

Dus bij deze...

Als vliegen op een hoop stront

De begroting voor ons nieuwe huis, die ik bijna 2 jaar geleden al opstelde en in de afgelopen periode bijgeschaafd werd, wordt de laatste tijd steeds meer "waterdicht". Dit omdat we steeds meer uitgaven weg kunnen strepen en het beoogde eindbedrag hetzelfde blijft. En dat is fijn, want op zulke dingen kun je je hoofd breken, zeker als het al een hele lange tijd duurt.

Wat ook op ons lijstje stond was tuinmeubilair en ookal stond dat onder het kopje "secundair", hielden we er toch onze ogen voor open. Je weet maar nooit. Toevallig liep ik dan ook gisteren, in het Makro-krantje, tegen een prachtige tuinset aan wat ook nog eens prima binnen het daarvoor gestelde budget pastte. Na even overleg op hoog niveau met de baas te hebben gepleegd (Janine moest het natuurlijk ook mooi vinden voor ik er verder op door zou gaan), besloten we er naar te gaan kijken. Helaas kon het gisteravond nog niet, want de "winst-pakker-prijs" die voor deze set gold, zou pas vandaag ingaan en een "Makro-dame" aan de telefoon verzekerde me van het feit dat ik de set absoluut niet als winst-pakker mee zou krijgen als ik ook maar één dag eerder zou komen.

Omdat ik de vorige keer al meegemaakt had dat een artikel al snel was uitverkocht, besloot ik dan maar vanochtend om 9:00 voor de deur te gaan staan, zodat ik de eerste zou zijn.
Met de bus van de buren (het zou nooit in de Honda passen), vertrokken we vanochtend naar de Makro en hoewel we om 8:50 arriveerden, waren er toch al mensen binnen en hoe!
Als vliegen op een hoop stront stortte de reeds aanwezige vroege vogels zich op de diverse winst-pakkers, zoals deze Clogs (namaak Crocks). Het leek wel uitverkoop! Gelukkig zagen we onze tuinset al snel staan en nadat we hem even uitgetest hadden, en zowel de stoelen als de tafel goed bekeken hadden, sprak ik een van de medewerkers aan waar we de set vandaan konden pakken en op ons karretje konden laden.

"Sorry meneer, maar de tafel is al uitverkocht" antwoordde ze. "Uitverkocht!?!" stamelde ik op mijn beurt redelijk verbaasd, "hoe kan dat nou? Ik ben hier eerder dan openingstijd en het is al uitverkocht! Kan ik dan deze tafel niet kopen?". "Nee meneer, wij mogen geen demomodellen verkopen" was het antwoord. Vreemd, dacht ik nog, want precies daarnaast stond een terrasverwarmer met op het kaartje "Showmodel, verkocht". Enfin, ik kreeg de kans niet om er op door te gaan, want de vrouw ging direct door met haar verhaal. "De tafel kan ik echter wel voor u bestellen meneer, dan bellen we u gewoon wanneer deze weer voorradig is". Ah, dat was mooi! Zat het gelukkig toch nog mee. "Krijg ik hem dan wel voor deze prijs?" vroeg ik nog even voor de zekerheid. "Jazeker" antwoordde de mevrouw kort maar krachtig.
Dus schreef zij onze gegevens op en restte ons niet meer dan af te wachten. "Oh, waar vind ik de stoelen,
mevrouw?". "Daar" wees zij naar opzij "en u bent net op tijd".

Tot mijn grote verbazing had ze daar inderdaad gelijk in want er lagen nog 5 stoelen en dan waren ook deze alweer op. Bizar, blij dat ik toch direct 's ochtends gegaan ben en niet 's avonds.
En zo liepen we dus, nadat ook Janine nog een paar Clogs had weten te bemachtigen, met een redelijk afgeladen karretje richting de kassa. Echter, we kwamen op onze route ook nog de prullenbak tegen die Janine al zo lang en zo graag wilde hebben. Ook dit was een winst-pakker en dus gristen we ook deze snel van de plank voordat ook hier alle exemplaren van waren uitverkocht.
Zelfs de pannen waren afgeprijsd en daarom namen we ook bij deze afdeling het zekere voor het onzekere en bleven de razende meute voor.

Zo! Wij hadden alles wat we wilden hebben en nu kon ook dit weer van de begroting af en nadat we de auto hadden volgeladen, reden we richting Bjorn om hem op te halen. Richting Bjorn? Ja, want mijn vriend en compagnon had de avond daarvoor kennis gemaakt met de Flakkeese Snor en die had hem zijn meest waardevolle, fel roze gekleurde, papiertje afgenomen. Helaas, want dit gaat ons de komende tijd waarschijnlijk nogal wat logistieke probleempjes opleveren op de zaak. Het is echter niet anders en we zullen er een mouw aan moeten passen, want tenslotte kan het ons allemaal overkomen. Het is namelijk geen publiek geheim dat ook ík zo af en toe (veel) te hard rijd...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Drama nabij het Handelsterrein

Vanochtend werden we al vroeg gebeld door iemand uit de buurt. Of wij wisten wat er eigenlijk precies aan de hand was, want op het Waterreijck Suijssenwaerde, dat op steenworp afstand van de zaak ligt, zag het blauw van de petten. Toen we naar buiten keken was dat inderdaad het geval en direct kwamen we op het idee dat er zich wel eens een wietplantage op dit "recreatiepark" zou kunnen bevinden.

Nadat we met veel moeite naar de ingang van het park gelopen waren, omdat we toevallig toch wel erg nieuwsgierig aangelegd zijn, begrepen we na enkele vragen aan de agente gesteld te hebben, dat men een grootscheepse zoekactie was gestart i.v.m. de vermissing van een persoon. Op dat moment was men al met sonarapparatuur het water aan het doorzoeken en dreven er ook enkele duikers in het water rond.
De avond daarvoor bleek de zoekactie al te zijn gestart nadat omwonenden het hondje van de persoon in kwestie, doorweekt en uitgeput hadden teruggevonden. De brandweer had die avond echter niets gevonden en dus werd de zoekactie vandaag hervat.

Op het park bevonden zich op dat moment inderdaad aardig wat politiemensen en ook de brandweer was duidelijk aanwezig. Toen we echter teruggegaan waren naar de zaak en ik even later de lijkwagen over de haven aan zag komen rijden, was de boodschap direct duidelijk. Men moest wel een stoffelijk overschot gevonden hebben, anders komt Van Wageningen uit Nieuwe Tonge niet langs en toen we weer een kijkje namen, zagen we hoe men "iets" uit het water tilde. De rillingen liepen over ons lijf, daar we niet zeker wisten wat het was.

Ons vermoeden werd echter helaas bevestigd toen we even later zagen hoe het stoffelijk overschot geborgen werd. Het moeilijke werk van de betrokken instanties zat er weer op. Ook de duikers konden weer inpakken na deze gruwelijke vondst en helaas alleen met slecht nieuws terugkeren.

Verschillende nieuwssites berichtten er al over, zoals bijvoorbeeld de Telegraaf of ons eigen Eilandweb. Het zou gaan om een 63 jarige man die daar op het park verbleef en de politie gaat vooralsnog niet uit van een misdrijf.

Het regent, maar het zijn geen zonnestralen!

Vanochtend kwam ik op de zaak en zag bekende post op mijn bureau liggen. Omdat ik onlangs verhuisd ben naar een tijdelijke woning, laat ik mijn post op de zaak bezorgen zodat ik dat later niet wéér hoef te veranderen. Het was bekende post zoals ik al zei, want afgelopen zondag kreeg Janine post van dezelfde afzender. Met water in mijn ogen staarde ik naar de wit met paarse enveloppe, shit dacht ik nog, hebben ze me toch te pakken... de ratten.

Een tijdje terug schreef ik namelijk nog een verhaaltje over de terugreis van Nieuwe Tonge naar Dirksland, waar ik plotsklaps een flitser tegenkwam. Met gemengde gevoelens nam ik kennis van mijn snelheid en constateerde dat ik op dat moment tegen de 80 kilometer per uur aan zat te hikken, terwijl je daar maar 60 mag. Direct daarna heb ik Marc opgebeld (politieagent, maar dan een goeie), om te vragen of zo'n flitser ook van voren flitst. "Neuj, dat geloof ik niet hoor" sprak hij mij bemoedigend toe en mijn hoop op geen boete steeg onmiddelijk naar ongekende hoogte.
Helaas moest ik dus vandaag kennis nemen van een brief van het CJIB, dat ik daar inderdaad 76 km p/h reed i.p.v. de toegestane 60 km p/h. Om me een beetje tegemoed te komen hadden ze de kilometers nog wat naar beneden afgerond, naar 73 km p/h, maar dat resulteerde in het feit dat ik nog steeds 13 kilometer in het hele uur te hard zou rijden (als ik daadwerkelijk een uur zou rijden, want normaal doe ik maximaal 10 minuten over de weg van Nieuwe Tonge naar Dirksland, maar dat terzijde). Of ik vóór 1 januari aanstaande nog even €50,- euro wil komen brengen. Nou dat kan dan mooi samen met die boete van Janine, dan hoef ik maar 1x in te loggen op internetbankieren (niet dat dat zo'n geweldig bijkomend voordeel is).

Het regent dus geen zonnestralen of grote druppels bij ons thuis, maar boetes. Ach ja, ze staan in hun recht, normaal let ik op dat stukje langs die huizen altijd (en zo vaak rijd ik er niet) op mijn snelheid, want ik zou het zelf ook vervelend vinden met al die auto's die langs het huis razen. Had ik dat die avond dan ook maar gedaan... helaas bedenk je zoiets altijd achteraf.

Belangrijke post op het oude adres

Vandaag was het dan zover, ze kon hem op gaan halen en zelf even bekijken. Ik doel op post... van het CJIB, je weet wel. Gisteren kreeg Janine een SMSje van de nieuwe eigenaar van Kaai 3, dat er post gekomen was "van het CJIB ofzo". Direct keken er op dat moment 3 paar ogen in mijn richting (we waren namelijk bij mijn ouders aan het eten), alsof het voor de hand lag dat die post dan weer aan mij gericht was. Opzich niet gek, gezien ik pas nog een flitser tegen het lijf "liep".
Om niet te lang in het ongewisse te verblijven, stuurde Janine direct een SMS terug waarin ze vroeg aan wie die post dan wel precies gericht was. Zelf had ik me al verzoend met de gedachte dat de post aan mij gericht was, ik zou ook niet weten waarom niet, want ik rij doorgaans stug door als het kan.

Na 15 lange minuten klonk er een geluid door de kamer dat ik direct herkende als zijnde een SMS bericht van Janine's telefoon. Echter, voordat ik dat wou zeggen had Janine het berichtje al geopend, waarop haar goedlachse gezichtje vrijwel direct betrok. Daarop begon mijn glimlach juist te groeien, want uit deze uitdrukking maakte ik op dat de post niet aan mij gericht was. Janine las het SMSje dan ook direct voor, waarin verteld werd dat de bewuste post aan haar gericht was "maar misschien heeft Sander wel in jouw auto gereden?" was de laatste zin van het berichtje.

Nu rijd ik vrijwel nooit in Janine's auto, maar toch zat het me niet helemaal lekker. En Janine al helemaal niet, want die verzocht dringend om de post direct te openen en voor te lezen wat er stond.

Ook die vraag werd na een korte pauze beantwoord. Op 29 augustus om 7:54 was de Aygo geflitst op de Staakweg in Dirksland, 64 km p/h waar je 50 mag. Of er even €43,- afgerekend kon worden. Gezien de tijd, datum en plaats heb ik geen enkele schuld, want de tijd laat wel zien dat Janine wellicht iets te hard gereden heeft, want ze was aan de late kant voor haar werk.

Gelukkig valt de bekeuring hard mee en kon ze hem vandaag met een dolletje op komen halen in haar oude huis, waar druk verbouwd werd op dat moment. Zou dan de volgende toch voor mij zijn?...

Cultuur of verveling?

Waar ik me vanochtend weer ontzettend aan heb zitten ergeren, zijn de rellen die afgelopen nacht hebben plaatsgevonden in Amsterdam-Slotervaart. Dit naar aanleiding van de afgelopen weekend doodgeschoten Bilal B, de 22 jarige Marokkaan die een agente in de borst en rug stak, een andere agent in zijn hals en schouder met hetzelfde mes verwondde maar die werd doodgeschoten door de eerste agente. Gisteravond was stadsdeelvoorzitter Marcouch aanwezig bij Pauw & Witteman. Hij vertelde dat hij bij de familie van Bilal B. was langsgeweest, bij zijn moeder en broertjes en zusjes want Bilal woonde nog thuis. Hij bleek geestesziek te zijn, of schizofreen zoals dat dan nog wat mooier heet. Zijn vader bleek nog altijd in Marokko te wonen of te verblijven.

Wat mij bijzonder irriteerde was dat Marcouch vertelde dat er mensen uit de gemeenschap waren die zich afvroegen of de politieagente in kwesite wel goed gehandeld had. Had zij bijvoorbeeld niet op Bilal's benen moeten richten in plaats van hem direct dodelijk te verwonden. Ik begrijp zo'n uitspraak van die mensen dan absoluut niet. Die agente werd in het nauw gedreven, voor haar was het erop of eronder. Of zij, of hij moest het loodje leggen. Voor mij zou de keus duidelijk zijn, ik had direct tussen zijn ogen gemikt. Voor mij mag zo iemand terstond worden geliquideerd, daar is absoluut geen discussie over mogelijk. Die agenten hebben als taak de samenleving te beschermen tegen mensen zoals Bilal. Dat kan gewoon niet met kalmerende woorden, niet bij die gasten.
Ik kan me dan ook moeilijk indenken wat de drijfveer is van de jongeren in Amsterdam-Slotervaart om er vanacht weer op uit te trekken om vernielingen aan te richten aan het politiebureau of erger nog, aan burgerdoelen zoals het in brand steken van een personenauto. Die Marokkanen hebben al zo'n slechte naam, waarom gaan ze dan nog over tot zulke domme, niets uithalende acties? En wat voor ouders zijn dat die hun kroos nog zo laat de deur uit laten gaan? Moeten die niet naar school of werken? Belachelijk vind ik het, van mij mag een politiepeleton dan direct met scherp schieten op zulke gasten, want we hebben er voor deze samenleving toch niks aan. Wat moet je nou met zulke mensen?

Ik wil niet alle Marokkanen over een kam scheren want er zitten natuurlijk ook goede tussen (ik ken ze helaas zelf niet), maar de rotte verpesten het voor de goede appels. Zoals bij de steekpartij van vorige week op een school in Amsterdam, waar een 14 jarige een 16 jarige Marokkaan dood stak. Verschillende Marokkaanse jongeren van die scholengemeenschap ergerden zich aan het feit dat deze jongens het nu verpesten voor de rest van de Marokkaanse jeugd die wél hard leert om een diploma te halen en die zich wél goed inpast in de samenleving. En daar geef ik ze dan ook groot gelijk in, zij worden op zo'n manier ook in een hoekje gedreven, een hoekje vol vooroordelen en haatgevoelens. Voor mij is ook wel duidelijk dat ze lang niet allemaal hetzelfde zijn.

Wat zijn hun gedachten? Wat is hun doel? Wanneer gaan ze het zelf eens inzien? Of is dat gewoon een stuk van hun cultuur? Ik erger me er in iedergeval dood aan... maar dat is wel duidelijk geloof ik. Of moet ik nu ook vrezen voor acties nu ik "en publiek" mijn gedachten beschrijf?

PS: Op de foto bij deze blog zijn Amsterdamse jongeren te zien, maar zij hebben per definitie niets te maken met dit onderwerp.

"Ja maar Gans, ik laat mezelf niet pakken..."

Vanavond ging ik even naar Corné, die zou mij even helpen met wat gesleutel aan mijn auto. Enkele kleine aanpassingen. Toen ik daar voor de deur stond, zag ik dat Addie's minibike onder het raam stond geparkeerd. Dus toen ik binnenkwam, zat ook Addie aan tafel. Lekker bruin, want hij was net terug van Gran Canaria waar hij 8 dagen (of 6 door ongunstige vluchten) had liggen bakken.

Na wat gebruikelijk slap gelul was het tijd om naar Corné's garagebox te gaan die zich op (ik schat zo'n) 2 kilometer van zijn huis bevindt. Addie zou zijn minibike even thuiszetten en dan ging hij ook even mee, want Addie en Corné zijn beiden goede sleutelaars en hobbyisten.
Ik zeg nog "Wat doe je nou als je de politie tegenkomt?" Waarop Addie mij zelfverzekerd geruststelde "Ja maar Gans, ik laat mezelf niet pakken!".

Nou goed, het zal wel zo zijn dacht ik en nadat Addie nog 3 paraderondjes door de straat had gereden en ik me kostelijk vermaakte om er alleen maar naar te kijken, reed hij de straat uit.
Corné en ik stapten in de auto en reden even rond om daarna ook de richting in te rijden waar Addie heen reed.
Komen we op de kruising van de straat, staat Addie daar, handen in zijn zakken en met op zijn gezicht een uitdrukking van "kijk voor je, lach niet er rijd alsjeblieft door!" want daar stond hij dan, geflankeerd door 2 in het blauw geklede dames. U kent ze wel, met die gouden emblemen op de jasjes en die rood met blauw gestreepte witte busjes...

Juist, de blauwe petten hadden hem bij de kladden en nadat ik een beetje van het lachen was bekomen en Corné ongeveer van onder de bank had moeten trekken, reden we hard lachend weg en konden we nog net een glimp opvangen van Addie die zijn weg naar huis vervolgde. Dit keer lopend welteverstaan.

Gelukkig mocht hij de minibike houden, maar hij heeft de boete niet direct meegekregen. Die sturen ze op. Heeft ie iets om naar uit te kijken...

Waar is die slotbout...?

Dat was de vraag die ik vandaag door de telefoon te horen kreeg, van de koper van mijn vorige auto. Op iedere velg zat namelijk een speciale bout die alleen met een soort van sleutel kan worden verwijderd.

"Oei, als die niet in de auto ligt, dan ligt ie waarschijnlijk nog thuis" was mijn antwoord. "Ik stuur 'm morgen meteen op" en voegde daar nog een wedervraag aan toe "maar waarom dan?". "Nou..." antwoordde Steven, "ik ben aangehouden door de politie en ik mag niet verder op deze voorbanden!".

Nu wist ik dat die wel een eind op waren, want zo netjes heb ik niet meer gereden de laatste 9 maanden, "want hij gleed zo lekker door de bochten", maar dat het volgens de politieagent een gevaar op de weg zou zijn, leek mij wat overdreven. Goed, die mannen doen ook hun werk, maar soms nemen ze dat wel iets té serieus...

Zo werd ik, vorig jaar nog, 200 meter voor mijn huis aangehouden met de opmerking "Nou meneer De Gans, u heeft wel een erg sportieve rijstijl!" Terwijl ik 100 reed waar ik 80 mocht (goed ik reed te hard), midden in de nacht en dat terwijl er dan bij ons op het eiland echt helemaal níémand meer op de weg is en ik dus geen gevaar vormde voor de maatschappij. Ik was wel met ruim 200 uit Keulen komen blazen en was wel in een recordtempo thuis, maar niet op het laatste stuk over het eiland... maar ja dat vertelde ik er maar niet bij.
Kreeg toen iets van €50,- aan mijn broek en 15 min. later, rond half 1 's nachts, hadden de platte petten ook nog even een prent onder de ruitenwisser van mijn vriendin geschoven, omdat ze ietwat te dicht bij de kruising geparkeerd stond, zo ontdekten wij de volgende ochtend. En dat terwijl wij al aardig wat parkeerproblemen kennen in onze straat.

Maar goed, Steven kreeg dus een boeet van €75,- en zijn kentekenbewijs werd ingenomen en die mocht ie op vertoon van 2 nieuwe voorbanden weer op komen halen.
Die slotbout hoef ik overigens niet meer op te sturen, want bij het Profile Tyre Center sloopten ze die gewoon van de velg af...

Vraag ik mezelf toch af of dat die slotbouten wel zin hebben...