Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Hij is weer terug en strak!

Zo net voor kerst liep mijn auto nog wat schade op, de eerste ooit! Iemand gooide een ijsbal per ongeluk op de auto, wat resulteerde in zo'n €800,- schade.
Helaas, maar er was niks aan te doen. Daarom bracht ik 'm de eerste maandag van het nieuwe jaar maar meteen naar JD Repair om de achterklep uit te deuken en bij te spuiten.

Zo lang als de auto weg was, kreeg ik een leen-auto en wat kun je dan nog beter krijgen dan een Honda! Uiteraard vertrouwd, maar niet zo goed als mijn eigen racewagen uiteraard. Twee dagen lang sierde deze rode 1.4 de parkeerplaats achter ons huis, maar ik was maar wat blij toen ik vandaag mijn eigen grijze 2 liter weer achter zag staan!

Bij JD Repair hadden ze prima hun werk gedaan! Er was niets meer te zien van de eerder opgelopen schade en ze hadden zelfs wat andere kleine deukjes hersteld, die waarschijnlijk door onoplettende voorbijgangers met boodschappen-karren waren gemaakt (ik heb daar altijd zo'n schurft hekel aan!).

Heerlijk om nu mijn eigen en opnieuw strak gemaakte auto terug heb. Het lijkt alsof ik er opnieuw verliefd op ben. Ik zou 'm bijna uit de verkoop halen...

Privileges van een Honda rijder

Als Honda rijder ben je natuurlijk al bevoorrecht. Ik bedoel, het zijn van zichzelf al geweldige auto's dus wat wil je nog meer! Nu wil het geval dat ik met die van mij weer al 15.000 km gereden heb sinds ik 'm kocht, dus was het vandaag tijd voor een klein beurtje. Gelukkig ken ik toevallig de chef werkplaats, waardoor ik mijn auto kon omruilen bij hem thuis, voor een leen-exemplaar.
Van tevoren vroeg ik dan ook, wat ik die dag zou meekrijgen. Natuurlijk hoopte ik op een nieuwe Type R, of misschien een S2000... gewoon om even uit te proberen, Type R rijders zijn toch zeker wel V.I.P.? Niet dus, want het antwoord was dat ik een Honda Jazz mee zou krijgen.

Psychisch was ik me al aan het voorbereiden op de rit die komen ging met een Jazz, toen ik de avond van tevoren nog even naar Dick belde, hoe laat ik mijn auto kon omruilen. Hij zou laat thuis zijn, dus dat werd dan ook pas laat. Gelukkig vonden we een andere oplossing en zou hij de volgende ochtend om kwart over 7 gewoon bij me voor de deur staan met de vervangende wagen en de mijne meenemen naar de zaak. Wat een service, fantastisch!

De volgende ochtend zat ik al om 7:00 met knikkende knieën voor het raam. Ze kwamen mijn 2e liefde ophalen (Janine staat natuurlijk op 1), zouden ze er goed voor zorgen?
7:15, ik zag koplampen de straat in draaien. Het was Dick, maar zonder Jazz! Gelukkig want hij had gewoon zijn normale auto meegenomen waar hij altijd in rijdt (ik had het kunnen weten), een Honda Accord 2.0i met 150 peekaatjes.

Mijn ervaring? Geweldige auto. Met de 19" wielen eronder ziet hij er stoer uit, terwijl hij toch ook 'n beetje lijkt op een lijkwagen. De achterkant vind ik dan ook iets te vierkant, maar de kofferruimte is gigantisch! Daar kun je gewoon 2 schoonmoeders in vervoeren (niks ten nadele van mijn schoonmoeder)!
Het interieur dan, ook niks mis mee. De stoelen zitten heerlijk, ze sluiten lekker rond je lijf. Ook het dashboard is niet verkeerd, al zijn er automerken waarbij dit veel beter is vormgegeven (denk aan Audi). Toch was mijn indruk positief, ook op het klokkenwerk.
Met de rijeigenschappen van de auto zit het ook wel snor. Heerlijk comfortabel zoefde hij onder mij door en het sturen ging lekker licht, zoals dat bij andere grote auto's zoals Volvo nog wel eens te wensen overlaat.
Hoewel ik de lijnen vanuit sommige hoeken bekeken, niet echt mooi vind, vind ik hem vanaf de zijkant wel weer erg strak en chique ogen.

Helaas miste ik toch wel mijn eigen PK-monster, want hoewel er 150 PK onder de motorkap van deze Accord schuilgaat, kan hij toch niet tegen mijn Civic op. Daarentegen zou het voor mij wel een ideale gezinsauto zijn, want mijn indruk is over het algemeen goed, maar daar ben ik voorlopig nog niet aan toe. Tegen die tijd zal ik een dergelijke auto zeker nog eens uitproberen.

Goeie service dus van Honda Jan van Dijk uit Brielle, want toen mijn eigen auto 's avond weer voor de deur afgeleverd werd, bleek ie weer helemaal fit te zijn. Althans, binnenkort nog even een paar nieuwe achterbanden en dan is hij weer helemaal in orde.

Tot slot nog even, speciaal voor de Rabo-dames die mijn weblog trouw lezen (ik zie het altijd als jullie langs geweest zijn), een foto van een van jullie collega's, die "toevallig" mijn weblog zit te lezen... Wie o wie!?!

Eindelijk een mooi geheel

Een tijd geleden liet ik mijn luchtfilter nog vervangen door een betere, eentje die koudere lucht aanzoog en zo wat meer PK uit het blok perst. Niet zo heel lang geleden liet ik nog een kleine aanpassing doen, waardoor de auto wat soepeler door het middentoerengebied heenkomt en (geloof het of niet) hij loopt ook nog zuiniger! Dit kleine apparaatje zorgt dan ook voor een betere brandstof verbranding waardoor er ook minder brandstof nodig is. Vandaar dus...

Ditmaal echter, besloot ik wat details onder handen te nemen, want toen ik de Honda in juli 2007 kocht, zaten er 3 metertjes in het dashboard, boven de radio, verwerkt. Eentje voor de olie temperatuur (heel handig, dan kun je precies zien wanneer je écht het gaspedaal in mag trappen), eentje voor het het meten van je vacuüm (kun je een klein beetje zien of je zuinig rijdt, het enige grappige is dat dat metertje constant beweegt) en een voltmeter (die was echt overbodig). Al even zo lang zeurt Janine over het merk ervan, namelijk Autostyle. Volgens haar is dat rotzooi en heeft de volgende eigenaar daar ook niet echt naar gekeken. Tja, gelijk had ze, maar waar ik me de laatste tijd zo aan ergerde was aan het feit dat ze gingen verkleuren. Ze waren niet echt wit meer zoals in het begin. En ook het vele licht dat er vanaf kwam, zeker in het donker, was eigenlijk een beetje "over the top".

Vandaag was het dan ook tijd om er echt iets aan te doen. Dit keer moesten er echte en goede meters inkomen van STRI-racing en omdat ik dat ook graag wilde zou de Honda ook gelijk voorzien worden van Xenon koplampen. Dat staat zo mooi vind ik en het is nog rustiger voor je ogen ook in het donker.
Daar stond hij dan weer, op de brug. Oude meters eruit en na veel "gepiel" de nieuwe metertjes erin. De klus was daarmee nog niet geklaard, want de huidige olie temperatuur meter, mat de temperatuur niet nauwkeurig genoeg. Dus na een extra origineel Honda onderdeel bij het oliefilter geplaatst te hebben was de temperatuurmeter nauwkeuriger dan ooit.

Het resultaat? Nou nog een keer... de oude metertjes en de nieuwe meters, die nu overigens veel beter bij de rest van de klokken passen, waardoor het netjes een geheel wordt.

De Xenon bleek helaas de verkeerde fitting te hebben, dus die is nog in bestelling. Waarschijnlijk komen die woensdag. Ik ben ondertussen in iedergeval de koning te rijk met mijn meters...

Een gezellig Sinterklaasfeest en een fotoshoot met auto's

Nadat ik eerst mijn auto gewassen had (het is immers zaterdag autowasdag), besloot ik samen met mijn neefje, mijn tante en mijn opa en oma naar het Sinterklaasfeest in Nieuwe Tonge te gaan. Daar mijn moeder al sinds enkele jaren de rol van hoofdpiet mag vervullen, reed zij dit keer weer mee op de koets door de straten van het dorp totdat zij aankwamen bij "Ons Dorpshuis" waar het feest "losbarstte".
Daar probeerde opa samen met Arjen en Sint op de foto te gaan, maar Arjen zag zoveel, dat het bijna onmogelijk was het ventje stil te krijgen. Ik, daarentegen, sta puik op de foto mag ik wel zeggen, geflankeerd door Sint en Piet (mijn moeder dus).

Ook Chinella kwam ik nog tegen en haar zoontje Ruben leek meer oog voor de camera, dan voor Zwarte Piet te hebben. Na enkele keren proberen, besloot Arjen toch bij Zwarte Piet op schoot te kruipen, maar niet zonder dat zijn moeder dicht in de buurt was. Zou je trouwens zeggen dat dit twee zussen zijn? Of dit moeder en dochter? Ook de echte Piet kwam nog langs, maar hij zo te zien moest ie niet veel van Zwarte Piet hebben.

Na nog even bij het Sinterklaasfeest te hebben gekeken, vertrok ik richting Melissant, waar ik afgesproken had met Keuf en Addie bij Mijnders Transport, om daar wat foto's te maken van onze auto's, maar niet voordat ze eerst gewassen waren. Gelukkig had ik die van mezelf al gedaan en was die van Addie ook al klaar, maar die van Keuf kon nog wel een wasbeurtje gebruiken! Na een grondige sopbeurt was het dan tijd om in de loods van Mijnders wat mooie plaatjes te schieten, met de volgende resultaten...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20

Foto's uit deze blog mogen niet zonder toestemming voor commerciële doeleinden worden gebruikt

Een nieuw donker gebrul maakt de kwajongen in mij los

De regelmatig terugkerende bloglezer weet inmiddels dat ik mijn voorliefde voor mooie en snelle auto's niet geheel onder stoelen of banken steek. Ook de voorliefde voor mijn eigen auto is allang geen geheim meer. Zelf hanteer ik de vuistregel dat er best wat aan een originele auto mag veranderen, maar alleen als dat vermogenswinst oplevert of er kleine details worden aangepast.
Ik hou absoluut niet van bumperpakketten, spoilers ter grootte van een uithangbord, de meest bizar glimmende velgen, of wat helemaal verschrikkelijk is zijn bijvoorbeeld van die traanplaat matten. Ik heb dat allemaal nooit mooi gevonden, geef mij maar gewoon een auto zoals ie er origineel uitziet, dat is veel mooier dan al dat andere nep plastic. Goed, als je dan een bijzondere auto wilt hebben zul je daarvoor diep in je portomonnee moeten graaien, maar dan heb je ook wat.

Zelf was ik opzoek naar nog wat extra paarden, niet voor in de achtertuin want zo groot is die niet, maar voor onder de motorkap van de Type R. Ik was al eens gewezen op het feit dat mijn luchtfilter van K&N, te veel warme lucht van onder de motorkap vandaan zou halen en me dat dus vermogensverlies op zou leveren. Toen ik mij verdiepte in dat feit via verschillende fora, kwam ik er achter dat dat inderdaad het geval zou kunnen zijn. De oplossing? Een zogenaamde Cold Air Intake (afgekort CAI), die ergens anders zijn lucht aanzuigt welke veel kouder is, omdat die onder de koplamp gemonteerd wordt. Simpel gezegd, met koudere lucht, meer vermogen.

Vandaag was hij binnen. Een rood poedercoated CAI van Injen (schijnt het beste merk daarvoor te zijn, met de meeste vermogenswinst). Deze zou mijn huidige luchtfilter vervangen maar zou niet meer herrie gaan maken. Een tweede vuistregel omtrend de auto is namelijk, dat hij niet te veel lawaai moet maken als ik in het normale "toerengebied" aan het "cruisen" ben. Boven de 4.500 toeren mag hij pas hoorbaar worden en dan mag hij pas écht herrie maken bij 6.000 toeren wanneer de VTEC (Variable Valve Timing and Lift Electronic Control) inslaat en ik hem nog even doortrek tot 8.500 toeren.

Vanochtend ging de auto op de brug en was men druk bezig met de voorbereidingen van de montage van de CAI. Zo zag ik mijn auto voor het eerst zonder voorbumper (die voor het gemak even aan de kant gelegd was), wat een vreemd gezicht opleverde maar waardoor de monteur zijn werk netjes kon doen. Janine en ik namen plaats in de wachtkamer, hoewel ik natuurlijk niet stil kon blijven zitten en constant in beweging was.
Daar kwam de doos aan, waar het monster even later met uiterste precisie en met in acht genomen voorzichtigheid, van zijn plastic bobbeljasje werd ontdaan. Heel vreemd dat daar volgens de doos, 10.8 paarden in moesten zitten en terwijl ik worstelde met de vraag waar die zich dan zouden moeten bevinden, ging de monteur ongestoord verder met de montage ervan en zo werd hij uiteindelijk netjes achter de bumper en onder mijn koplamp gemonteerd.

Iemand daar ter plaatse, die wél van Tupperware® bumpers, Chineese tekens, geblindeerde ramen, traanplaat matten en veel herrie hield, drukte me nog even op het hart dat ik hier geen spijt van zou krijgen...

Inderdaad, boven de 4.500 toeren maakt een nieuw donker gebrul de kwajongen in mij los en kán ik mijn voet gewoon niet meer terughalen. In normale taal betekend dit zoiets als dat er nu een prachtige, diep donkere roffel bij 4.500 toeren naar boven komt, dat het inslaan van de VTEC rustiger klinkt en dat het klimmen in toeren voelbaar soepeler gaat. De auto lijkt beter te reageren op het gaspadaal en wanneer je de nu (waarschijnlijk zo'n) 210 paarden de sporen geeft, pakt hij dit soepeltjes op en draven ze allemaal tegelijk onder je door.

Prachtig, wat auto's soms met kwajongens uit de polder kunnen doen ;-)

Komt mijn oude trouwe vierwieler zo aan zijn einde?

Terwijl hij al enkele maanden uit mijn ogen is, is hij beslist nog niet uit mijn hart. Af en toe denk ik nog wel eens aan hem, niet dat het toen een betere tijd was maar gewoon vanwege het feit dat ik het met hem altijd naar mijn zin heb gehad.
Ik heb het over mijn ouwe Hondaatje, mijn Civic ESI, dat in Juli het pad moest ruimen voor een nieuwer en sneller model. De nieuwe eigenaar ervan, Steven, spreek ik af en toe nog eens op MSN. Vond ik wel leuk om hem toe te voegen, zodat ik af en toe nog wat te horen krijg over mijn oude fijne autootje. Zo vertelde hij bijvoorbeeld onlangs dat hij een ander spruitstuk had gemonteerd en nog een paar van die grappen en dat hij nu met de winterbanden eronder, iedere dag wel even aan het racen was tegen een andere auto "just for fun".

Mijn eerste eigen autootje rijdt nu namelijk in Diemen-Noord, waar hij hopenlijk een goed leven heeft. Volgens Steven zijn zijn krachten toegenomen en moet hij nu zo'n 140pk bezitten.
Helaas kreeg ik gisteravond hele andere informatie van 'm. Steven had samen met zijn vriendin last van zijn nek. Dat was niet vanzelf gegaan zo bleek later uit zijn verhaal, want hij stond met uiterst goede bedoelingen stil voor het zebrapad toen er een oud vrouwtje achterop reed.
Nu heeft mijn oude Civic, naar ik begreep, geen kont meer en de vraag is of hij niet total loss is. Steven en zijn vriendin zouden naar de dokter gaan, maar tot dusver heb ik nog niets van hem vernomen.

Zou mijn trouwe vierwieler dan in Diemen-Noord aan z'n einde komen?...

Welkom terug Keuf!

Nadat hij voor een vrij korte periode is vreemdgegaan met een Duitser (dat is hem trouwens niet vreemd want dat is al eens vaker gebeurd en ik kan het weten want ik deed vrolijk mee!) heeft Keuf zijn verstand gelukkig teruggevonden en rijdt weer in een Japanner rond. Gelukkig inderdaad want (zo redeneer ik dan) de halve wereld rijdt al in een Audi A3 en het is dus de kunst en het leukste om in een auto rond te rijden die maar weinig mensen in hun bezit hebben (das mijn mening dan he).
Opzich, qua model, voldoet de auto al een klein beetje aan die beschrijving. Zijn keuze is namelijk gevallen op een Honda Civic EK VTI uit 2000 (dus face-lift) met 160 trappelende paarden. De kleur? Wit... spíér wit! Prachtig. Dat is nou zo leuk want een witte VTI uit 2000 kom je maar weinig tegen en zeker in zo'n nette staat.

De auto heeft namelijk nog maar 115.000 kilometers meegedraaid en dat is voor een Honda sowieso niet erg. Dan is ie, zeg maar, net ingereden.
Gelukkig had ik dan ook vanavond een klein beetje de primeur om hem als een van de eerste te bekijken en er even in te zitten. En ik moet zeggen, er is helemaal niks mis mee! Afgezien van wat schoonheidsfoutjes die Keuf zelf ook het liefst zo snel mogelijk ziet verdwijnen. Zo stonden er al andere velgen (deze zijn te klein), spoilertje (de huidige spoiler is niet JDM genoeg geloof ik), Xenon verlichting en nog een paar details (waaronder het verwijderen van de Type R aanduidingen die helemaal niet van toepassing zijn), op zijn verlanglijstje.
Binnenin ziet de auto er nog perfect uit, alsof er maar weinig in gereden is en zo hoort een auto er ook uit te zien. Je hebt van die smeerpijpen die hun auto helemaal uitleven en dat is mijnsinziens een doodzonde.

Leuk is het dat er in de vriendengroep het aantal rijdende Civics (of Visticks zoals ze bij ons ook wel worden genoemd) op pijl is gebleven. In totaal rijden er 4 rond, waarvan 1 EG versie uit 1993 (van Jurien) 2 EK versies (die van Addie en Keuf) en een EP3 (die van mij).

Welkom terug Keuf... ik wens je heel veel veilige en plezierige kilometers toe!

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...

Zaterdag, wasdag

Normaal is meestal de maandag om te wassen (althans, voor de echte huisvrouwen), maar op zaterdag is het voor mij altijd wasdag. Omdat ik nogal zuinig ben op mijn auto en het fijn vind als hij blinkt, was ik eigenlijk iedere week mijn auto op zaterdag. Veelal doe ik het met de hoge druk reiniger bij de pomp, maar eens in de zoveel weken doe ik het met de hand (de wasstraat is verboden terrein!). Dat is ook beter want zo leer je elk hoekje en gaatje van je auto kennen (geleerd van Frank Versteegh, die zegt ook altijd dat hij zijn vliegtuig met de hand wast om die reden). Vandaag was het dan weer zo'n dag dat ik het met de hand wilde doen en dus belde ik Addie, die evenals ik ontzettend schoon en netjes is op zijn Honda Civic EK. Nu moet ik er van tevoren bij vertellen dat Addie bij Best Trucks in Oude Tonge werkt en dat hij daar ook bijna altijd zijn auto wast op zaterdag, als hij tot 12:00 heeft gewerkt.

Zo belde ik hem vanochtend op en we spraken af dat we zo rond 13:00 samen de auto zouden wassen. Er zou nog een klant langskomen met een mankement aan de vrachtwagen, maar dat zou zo verholpen zijn. Niet dus, want toen ik daar kwam had Addie net de turbo van de Campina DAF afgeschroefd en had er toch zeker nog een uur werk aan, mits de chauffeur op tijd terug was met een crusiaal onderdeel dat hij in Barendrecht moest ophalen.
Ik begon maar alvast met mijn eigen auto, nadat ik zowel Addie's als mijn eigen auto voor de garage had geparkeerd. Addie kwam al met een sopje aanlopen en dus kon ik van start. Toen ik mijn eigen auto gedaan had en Addie nog aan't sleutelen was, heb ik ook zijn auto maar gewassen. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben beide auto's nog even met demi-water afgespoeld bij de pomp en ze blonken weer als nieuw! Prachtig. Ook nog even de banden schoongemaakt met "banden-shine", ook altijd een belangrijk onderdeel van het ritueel.

Toen ik thuis kwam had ik nog zoveel energie dat ik ook de Toyota Aygo van Janine nog maar even gewassen heb. Nu staan er dus weer 2 auto's te blinken in de straat... ik vind dat altijd zo'n mooi gezicht...

Eindelijk, onze echte vakantie is begonnen...

Pittig dagje, want na 12 uren reizen (incl. 3 stops) zijn we dan rond 19:00 aangekomen op onze bestemming, Appartement Burgstein in Längenfeld. Het was toch nog een pittig stukje rijden en hoewel ik eigenlijk nog nooit zo lang achter elkaar gereden heb en zeker niet in de Honda, is alles perfect verlopen. Ik heb zelfs enorm genoten van de reis, in de eerste plaats vanwege het prachtige landschap, maar ook vanwege de leuke auto's die je dan tegenkomt en waar je dan lekker even mee kunt racen (als ze happen natuurlijk). De Type R is wederom, ook op zo'n lange afstand, goed bevallen!

Zo hebben we nog een kat en muis spelletje gedaan met een grijze Porsche GT2 van een Nederlander. Op top vlogen we samen met 220 km p/h over de snelweg, dan ik inhalen, dan hij weer inhalen. We hadden er allebei lol in, totdat hij écht gas gaf en ik hem niet meer bij kon houden. Tja, wat wil je ook met zo'n GT2...
Later kwamen we nog n mooie witte Porsche tegen, niet echt een hele bijzondere, maar wel mooi zo in het wit (reed ook 100 km p/h dus die was niet zo te porren). Bij de eerste stop kwam er nog een Nissan 350Z naast ons staan, al was de blauwe kleur toch niet echt mijn ding.
Nadat we door nog wat Porsche's en dikke Audi's gepasseerd waren omdat ik het wat rustiger aan wilde doen (we hadden immers net met een of andere Saab, 245 km p/h op het tellertje gezet waarna ik moest remmen voor iemand die naar links kwam wat ik overigens ver genoeg van te voren zag aankomen), heb ik even met deze knal gele Corvette opgetrokken, waarna we samen bij het benzinestation aankwamen. Daar heb ik hem dus nog even in zijn eentje op de foto gezet. De auto was van een Luxemburger en hij bleek al een wat oudere man te zijn. Janine gaf helaas te kennen dat ze de auto niet echt mooi vond, al vertelde ze dat alleen tegen mij natuurlijk.

Een hele tijd later, zo'n 100 km voor onze bestemming kwamen we langs een prachtig meer, waar we even van de natuur hebben zitten genieten, op een bankje aan het water. Daarna zijn we direct doorgereden omdat we toch wel moe aan het worden waren (we waren tenslotte al vanaf 4:30 op, want we moesten nog inpakken).

De R staat netjes voor de deur geparkeerd. Ons appartement is lekker schoon, echt Oostenrijks ingericht, voorzien van een heerlijke slaapkamer (waar we waarschijnlijk direct in slaap vallen straks) en het uitzicht is verbluffend (we zien de watervalletjes vanaf ons balkon). Het appartementencomplex ligt iets buiten het dorpje en je moet er nog aardig wat haarspeldbochten voor nemen eer je daar aankomt. Je kijkt ook direct in het dal en ligt midden tussen de weilanden en boerderijen. Heerlijk rustig dus.
Ook het eten is al goedgekeurd, want nadat we allebei een Wiener Schnitzel mit Pommes op hadden, waren Janine d'r ogen iets groter dan haar buik (hoewel ze hem toch met moeite opgegeten heeft) en heb ik nog heerlijk van een Dame Blanche zitten smullen.

Lang leve de vakantie! Nu eerst naar bed...

"Je moet er ook wel écht zin in hebben... én een beetje gek zijn!"

Dat vertelde Addie me vanavond toen ik even bij zijn project kwam kijken. In een van de loodsen bij Mijnders in Melissant, staat namelijk zijn droom. Addie koestert een enorme liefde voor oldtimers en steekt die in het geheel niet onder stoelen of banken. Zo is hij al in het bezit van een erg mooie, fel blauwe Volkswagen Kever en zit er ook nog een authentiek Trabantje in de familie. Daar komt nog bij dat Addie handig is met auto's, vrachtwagens, minibikes, zeg maar gewoon alles wat rijdt.

Volgend jaar wil hij in deze Volkswagen uit 1978 (hetzelfde bouwjaar als Addie zelf) gaan trouwen, maar ik schrok er van wat er allemaal nog aan moet gebeuren. Zo was hij vanavond bezig om de camper verder te strippen (zelfs het keukenblokje was er al uitgehaald) en zal hij binnenkort beginnen aan het vervangen van het nodige plaatwerk. Ook de vele roestplekken (rondom de ramen etc., fijne plekjes dus) zal hij gaan behandelen en wordt hij waarschijnlijk in een prachtige blauwe kleur gespoten.
Niet alleen de binnen- en buitenkant zal worden aangepakt, maar ook de rest moet er flink aan geloven. Nieuwe remmen, verlagen, andere wielen, noem het maar op.
Grappig was, dat Addie naast een kluis die op een landmijn leek, ook nog een tankbonnetje van 26 maart 1987 terug vond.

Corné & Lianne (hebben zelf ook twee oldtimers, een Fiat 126 en een Fiat 600) kwamen ook nog even kijken. Zij waren even een rondje aan het rijden met de nieuwe auto die zij dit weekend mochten ophalen. Het is een Fiat Stilo geworden, een erg nette auto moet ik zeggen, mooi ding.
Nadat we nog even met de neus op de feiten werden gedrukt in de loods, heb ik nog even een foto gemaakt van de auto's die op dat moment aanwezig waren en die wel in alle toevalligheid in een mooie lijn stonden opgesteld. De Honda Civic EK van Addie, mijn Honda Civic Type R en de Fiat Stilo van Corné & Lianne.