Een gezellige poolparty

Om haar verjaardag te vieren besloot Ellen dit jaar een 'poolparty' te organiseren bij het vakantiehuis van haar ouders. Dus trokken we vandaag met een gezellige club vrienden richting Ouddorp om heerlijk aan het zwembad te zitten, te barbecueën én lekker te eten.
Ook de kinderen vermaakten zich prima, hoewel het soms niet helemaal duidelijk was wie nu de kinderen en wie de volwassenen waren...

Alle foto's van dit feestje staan uiteraard weer op Flickr. Daarnaast had ik vandaag de uitgelezen mogelijkheid om mij GoPro camera eens onder water te testen!

Zo'n toffe hut had ik vroeger wel willen hebben

Een extra dagje vrij en tja, wat doe je dan in ons geval? Dan zoek je een leuke babyzaak (of zaken) om alvast wat inspiratie op te doen en misschien wel iets leuks mee naar huis te nemen...

We besloten naar Breda te gaan en daar troffen we op een kleine vierkante kilometer wel minstens drie verschillende zaken aan. We zagen heel veel mooie spullen, van een hele stoere lederen Recaro autostoel (met ingebouwde speakers waar je je iPod op kunt aansluiten!), tot aan deze ongelooflijk ruige houten bike.
Sommige zaken leken een oneindige keuze aan kinderkamertjes te hebben (er waren wel 41 modellen!), met af en toe wel hele bijzondere exemplaren, maar ook bedstedes die ieder kind wel zou willen hebben volgens mij. Althans, zo'n toffe hut had ik vroeger wel in m'n slaapkamer willen hebben!

En tja, dan die kinderwagens. We werden stiekem toch wel een beetje verliefd op die ene. Hij oogde zo stoer, hij reed lekker en was lekker stevig en hoog. Nog maar eens uit elkaar halen en weer in elkaar zetten dan en vooruit, nóg maar een keertje! Uiteindelijk zat er maar één ding op. Deze moest mee naar huis, was Janine (en ik stiekem ook hoor) was er niet meer bij weg te slaan...

De Joolz kinderwagen moest overigens besteld worden en zal naar alle waarschijnlijkheid over tien weken de straat in rijden...

Niet veel later lagen ze zelfs synchroon te snurken!

Had ik het al over kleintjes gehad? Neem nou de kleine Rigsby. Tien weken oud en hij mocht eerder deze week gelijk met zijn nieuwe papa en mama mee naar huis. Die er overigens ongelooflijk gelukkig mee zijn...

Vandaag wipten we even bij Bas en Noortje langs, die zoals gezegd begin deze week een Beagle-pup hebben gekregen. De kleine Rigsby lag eerst nog wat duf bij Noortje op schoot, maar werd al snel heel nieuwsgierig. Ook ik mocht even later eventjes lekker met 'm kroelen, maar al snel vielen zijn oogjes dicht en lag hij weer heerlijk te pitten.
Bij de oude Fellow liep het niet veel anders. Niet veel later lagen ze zelfs synchroon te snurken!
Zo'n pup heeft dan ook veel weg van een baby. Alleen maar slapen en je hebt er toch wel aardig wat werk aan in't begin. Verantwoordelijkheid ook, maar als je naar dat koppie kijkt, dan neem je dat direct allemaal voor lief?

Rigsby had nog net de kracht om ons weer uit te zwaaien, alvorens zijn oogjes weer veel te zwaar werden en hij... Zzzzzzzz...

De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Hij neemt zijn taken als 'grote broer' uiterst serieus

We blijven nog even in de kindersferen, want afgelopen maandag mochten we een nieuweling in de vriendengroep verwelkomen. Evenals Paco en Ineke onlangs, kregen ook Chris en Martha nu een dochter. Met enige geplande hulp kwam het meisje maandagochtend op de wereld en na een nachtje in het ziekenhuis mochten moeder en dochter lekker mee naar huis, waar de kleine Levi stond te springen om met zijn zusje Lot te kroelen...

Het was overduidelijk toen we vanavond eventjes stiekem om een hoekje gingen kijken. Hier was iets bijzonders aan de hand! Lotte Noa, of 'Lot' zoals haar roepnaam luidt, groette ons al direct bij binnenkomst. Toen ik daarna omkeek en mijn hoofd opnieuw omdraaide, zag ik nog nèt dat ze haar tong naar me uit stak! Om vervolgens net te doen alsof ze van niks wist... De kleine schurk!

Zelf mocht ik ook eventjes met Lot kroelen en haar broertje Levi vond het schitterend. Die week overigens geen moment van haar zijde, want toen ook Janine het kleine meisje nog even van dichtbij mocht bewonderen, hield hij alles nauwlettend in de gaten. Hij neemt zijn taken als 'grote broer' dus uiterst serieus en dat is een goed teken, want als het een échte Looy wordt, dan moet hij straks nog vele vriendjes bij haar vandaan gaan houden!

Met een enorme grijns en ietwat waterige ogen

Vandaag precies drie weken geleden zagen we hem (of haar) voor het eerst. Wauw, wat was dat spannend! Er verscheen een klein springerig 'dingetje' op de monitor en dat waren de eerste beelden van ons kindje. Meteen daarna werd een vervolgafspraak gemaakt voor de twaalf weken echo. Nu, drie weken later, was het dan zo ver...

Ze hadden ons bij de verloskundig al min of meer voorbereid op het feit dat het verschil tussen ruim negen en ruim twaalf weken, een behoorlijk verschil zou zijn. Daar was dan ook niets van gelogen! Voor onze ogen verscheen deze keer zoveel meer dan die 'springerige garnaal' van een paar weken geleden. Het was in 3 weken tijd enorm gegroeid en de contouren van een echt mensje bleken nu duidelijk zichtbaar.

Het was, net zoals bij de eerste echo, naar hartenlust aan het spartelen in mama's buik en het rekte zich zelfs even helemaal uit! Er waren armpjes en beentjes te onderscheiden en je zag naast de ruggenwervel, zelfs de kaken al. Opnieuw had ik pas na een paar minuten in de gaten dat ik met een enorme grijns en zelfs ietwat waterige ogen naar een televisiescherm stond te kijken.
Het maakt namelijk nogal wat in je los, zo'n klein mensje in wording.

Het kleintje is nu zo'n 6,5 centimeter groot, net zo groot als je duim ongeveer. Helaas is het nu best een tijdje wachten voordat onze volgende ontmoeting bij de twintig weken echo gepland staat. Maar liefst acht weken duurt het, totdat we 'het' weer zien en tot die tijd zullen we het dus moeten doen met de foto en natuurlijk onderstaand filmpje...

Van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Ook Addie en Mirjam vonden het leuk nieuws toen we ze een aantal weken geleden kwamen vertellen dat Fleur er een speelkameraadje bij krijgt. Ze weten inmiddels goed hoe het is om zelf een kleintje te hebben, dus werden we , nadat we een bakkie koffie en een koek genuttigd hadden, met allerhande wijze raad weer heengezonden.

Om hun felicitaties kracht bij te zetten, kwamen ze vanmiddag even op bezoek en namen de kleine Fleur uiteraard gezellig mee. De kleine meid kan al goed staan en loopt al als een van de beste aan je hand of langs de tafel. Los lijkt ze vooralsnog even niet aan te durven, maar ik geloof vast en zeker dat dit kleine ondernemertje niet lang meer op zich laat wachten.

Ze kwam ons allerliefst een kadootje overhandigen. Het bleek een schitterend setje kleding voor de baby te zijn. Een shirtje, een broekje en ook een rompertje kregen we van de kleine meid (en natuurlijk haar vader en moeder) kado, maar het bleek nog niet alles!
Fleur had nog een pakketje en ze gaf het speciaal aan mij. We pakten het dan ook samen uit en tot mijn grote verrassing haalde ik een mooi beschilderd houten trommeltje, inclusief twee stokjes tevoorschijn! Hier gaat ons ukkie vast z'n eerste drumervaring mee opdoen en ik was er uiteraard dolblij mee.

Fleur was er zelf ook wel mee in haar nopjes, want hoewel ze er eerst wat onwennig naar keek toen ik het trommeltje even aan haar gaf, had ze er later, toen papa haar een handje hielp, op z'n zachts gezegd schik in!

Zeg nou zelf, van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Een week vol nieuwe indrukken...

Mijn eerste werkweek bij Mangrove zit er al weer op. Een week vol nieuwe indrukken, nieuwe gezichten en nieuwe werkwijzen, maar alles in positieve zin!

Sinds maandag ben ik werkzaam op de afdeling Concept & Creatie en houd ik mij bezig met het bedenken en ontwerpen van concepten, productvisie en design voor internet trajecten binnen Mangrove. Een mooie uitdaging, gezien het klantenbestand dat het Rotterdamse internetbureau in de afgelopen 15 jaar heeft opgebouwd. Interessante opdrachten als een aantal verbeter concepten voor de PvdA en Delta Lloyd verschenen daarom al meteen in mijn planning!

In mijn eerste week introduceerde ik zelf ook iets nieuws voor mijn mede Mangrovers. Traditie hier is de traktatie op je tweede werkdag en gelukkig wist ik dat ruim van te voren dankzij collega Joan, waarmee ik al eens eerder heb samengewerkt.
Samen met mijn vriendin heb ik flink m'n best gedaan op de traktatie voor collega's. Het werd 'Arretjescake' volgens grootmoeders recept, iets dat voor mijn collega's een ware revolutie bleek te zijn.

Arretjescake is een mix van kaakjes, suiker, ei, cacao (veel!) en boter. Een machtig 'tussendoortje' dat door al mijn nieuwe collega's met groot genoegen en zonder enige moeite naar binnen gewerkt werd.

Het was dus flink smullen bij de bar tijdens het 'schudden', iets dat ook totaal nieuw voor mij is. Even van je stoel en even de benen strekken, zodat we niet de hele dag aan ons beeldscherm blijven plakken.

Al met al heb ik deze week al een goede indruk kunnen krijgen van het reilen en zeilen bij Mangrove en hoop hier in de toekomst nog aan vele mooie internet trajecten mijn bijdrage te kunnen leveren!

Dat deed hij dus beter dan ik!

Mijn internetverbinding trok het bijna niet meer. Mijn mailbox ontplofte. Vele retweets, replies, mentions en direct messages via Twitter. Vele likes, reactions en messages via Facebook. Heel veel krabbels, berichten, reacties en respects via Hyves. Berichten via LinkedIn en ook mijn blog bleef niet onaangeroerd. Het was duidelijk, de aankondiging dat er een klein Gansje in ontwikkeling was, bleek voor veel mensen een erg leuke verrassing!

En bij al het bovengenoemde bleef het niet. We ontvingen stapels kaarten en niet alleen vanwege de aanstaande baby. Er waren zelfs lieve reacties van dito mensen die mij op een wel erg leuke en creatieve manier succes wensten met mijn nieuwe baan bij het Rotterdamse internetbureau Mangrove!

Maar het kon nóg gekker! We werden in de afgelopen dagen namelijk al door veel familie en vrienden, ontzettend verwend met vele leuke kadootjes! We kregen zelfs een leuk presentje van een trouwe bloglezeres en vandaag, dé dag voor de moeders werden we opnieuw verrast.
Toen we vanmorgen nog op bed lagen, hoorden we opeens een kraaiend geluidje, dat we vrijwel meteen herkenden als de kleine Levi. Echter, toen ik eindelijk uit bed gekropen was en de gordijnen opzij geschoven had, was er niemand meer te zien, maar toen we beneden kwamen hier er een wel heel lief klein tasje aan de voordeur.
Het bleek inderdaad Levi te zijn die heel schattig alvast aan de moeder van zijn aanstaande vriendje of vriendinnetje had gedacht. Dat deed hij dus zelfs beter dan ik (want ik stond vandaag uiteraard met lege handen)!

Ik wil iedereen ongelooflijk bedanken voor de vele leuke en fantastische reacties via social media, mail, de ouderwetse brievenbus en ook voor alle kadootjes die we in zo'n korte tijd al hebben gekregen!

De kleine meid sliep door alles heen

Onze vriendengroep is de laatste jaren flink vergroot doordat er allemaal kleine vriendjes en vriendinnetjes geboren werden. Ook Janine en ik dragen hier, als alles goed gaat, aan het einde van dit jaar ons steentje aan bij.
Binnenkort hopen ook Chris en Martha weer 'een duit in het zakje' te doen, maar afgelopen week was het de beurt aan Paco en Ineke, want die werden opnieuw papa en mama van een prachtige dochter: Charlotte!

Meteen toen we zondag vertelden dat ook wij papa en mama gaan worden, werden we uitgenodigd om de kleine Charlotte te komen bewonderen. Er moest immers alvast een beetje geoefend worden!

Omdat ik deze week toch van een korte vakantie geniet, mochten we vandaag al even bij het kleine meisje om een hoekje komen kijken. Verbazingwekkend genoeg deed Ineke zelf open. Ze voelde zich al best fit en toegegeven, zo zag ze er uit ook.
Charlotte werd bij binnenkomst net aangekleed door de kraamverzorgster en terwijl ik samen met Stijn zijn kadootje in elkaar zette (waar hij overigens daarna niet meer vandaan te krijgen was), mocht Janine alvast even met haar kroelen. Ik moet daarbij ook eerlijk bekennen dat het haar wel erg goed staat, zo'n kleintje!

Charlotte sliep ondertussen lekker door, terwijl wij cake met slagroom en muisjes voorgeschoteld kregen. Stijn leefde ondertussen in zijn eigen wereldje met zijn nieuwe garage, auto's en de helikopter, terwijl het nu mijn beurt was om Charlotte een knuffel te geven. De kleine meid merkte het echter niet eens op, want ze sliep door alles heen. Zelfs toen ik haar even onderaan haar voetjes kietelde gaf ze geen kick, maar ik werd wel nauwlettend in de gaten gehouden door Dodge, die haar zo nodig met hand en tand zal verdedigen, zo lijkt...

Joepie! Ik word papa!

Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...

Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.

Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren.
Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.

Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!

Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.

Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...

Door een andere bril

Koninginnedag was dit jaar toch anders dan anders. Gisteravond genoot ik met een paar vrienden van een optreden van coverband Buckle-Up in restaurant 't Anker in Dirksland, maar vanochtend moest ik toen al weer vroeg uit de veren. Leon, mijn gitarist bij 5th Suspect, had me zonder al te veel moeite weten over te halen om als vrijwilliger mee te helpen bij Oranjepop in Dirksland. Omdat ik daar toch altijd heen ga op deze dag, besloot ik het vandaag eens door een andere bril te bekijken dan gewoonlijk.

Ook bassist Kade voegde zich bij de organisatie, net als een heleboel andere vrijwilligers. De drank-tent werd opgebouwd (waarbij ik verrassend genoeg nog een hele goede oude bekende tegen het lijf liep!) en ook de caravan van waaruit de munten werden verkocht, werd in gereedheid gebracht. Na een tijdje was ook het podium klaar voor gebruik en niet veel later klonken de eerste blues rock ritmes van Bad Luck over de Kattewacht. Hoewel het nog redelijk vroeg was, kwam er toch al aardig wat publiek op af, maar de grootste golf moest nog komen.

Zelf had ik weinig tijd om naar de optredens te kijken of te luisteren. Ik was druk bezig om de bands te ontvangen, naar hun kleedkamer te brengen, zorgen dat hen aan niets ontbrak en daarnaast was ik druk doende met het opbouwen en afbreken van de acts die vanmiddag ten tonele verschenen.

Zo ook bijvoorbeeld Yasmin, een jonge rock-chick die wel weet hoe je een menigte moet laten rocken. Ten tijde van haar optreden stond de Kattewacht al bijna afgeladen en ze maakte er een goede show van.
De band die volgde was Mala Vita, die met hun zigeunermuziek de voetjes al aardig van de vloer kregen.

De laatste band die die middag het publiek entertainde luisterde naar de bijzondere naam: 30 Euro Live en die maakten het feest compleet. Hoewel ze maar met drie man op het podium stonden, was de crew er omheen niet mis. Met een vrachtwagen van 12 meter lang, vol spullen, kwamen ze aan in Dirksland en had het aardig wat voeten in de aarde voordat deze band eindelijk klaar was om van leer te trekken. Maar dan had je ook wat!
Met medley's van heel wat bekende meezingers at het publiek uit hun hand en het plein ging helemaal los! De afwezigheid van Fragment, die de afgelopen jaren Oranjepop met groot succes afsloot, werd ruimschoots gecompenseerd en dus hulde voor de programmeur die een aantal goede keuzes had gemaakt.

Tijd om 30 Euro Live af te kijken had ik niet, want ik had een afspraak met mijn vrienden op het programma staan. We vertrokken richting eetcafé De Tram in Nieuwe Tonge, waar we met een gezellige groep, heerlijk hebben gegeten (sommigen vonden de keuze van de andere wat minder geslaagd zo leek).
Uiteraard sloot ik dit gezellige etentje in stijl af, door mij op het gebruikelijke toetje te storten. Ook bij De Tram stond er namelijk een Dame Blanche op het menu en die verorberde ik met uiterste precisie. Ik kan dan ook melden dat dit weer een toppertje in mijn archief is!

Nadat we met nog een aantal vrienden bij mij thuis nog een afzakkertje hadden genomen, viel het grootste gedeelte van ons om van de slaap. Het was dus geen verkeerde keuze om redelijk op tijd naar bed te gaan. Ook voor mij, want ik was totaal gesloopt...

Een dag van laatste dingen

Het ging snel deze week. Afgelopen vrijdag had ik, eigenlijk geheel onverwachts, een sollicitatiegesprek bij internetbureau Mangrove in Rotterdam, dat sinds jaar en dag tot een van m'n favoriete Nederlandse internet bureaus behoort en ik ook al even lang op de voet volg.
Dat pakte goed uit en afgelopen dinsdag kreeg ik te horen dat ze me graag in hun team wilden hebben.

Het besluit om daar ook daadwerkelijk voor te kiezen, was snel genomen, ook al zou ik er qua reistijd flink op achteruit gaan. Diezelfde dag lichtte ik de directie van Websites Nederland en iBoom in en die waren bereid om alle medewerking te verlenen om mijn vertrek te vergemakkelijken.

In goed overleg besloten we dan ook dat het meteen mijn laatste week zou zijn. Dat gaf geen problemen en eerlijk is eerlijk, als je met je hoofd al bij je nieuwe werkgever zit, heeft het weinig zin om nog te blijven (mits de planning het ook toelaat natuurlijk, maar dat deed ie).
Ik had nog een aantal vrije dagen staan en met dat gegeven in het achterhoofd werd dan ook besloten dat ik vandaag voor het laatst aan het werk zou zijn, zodat ik na een lekker weekje vrij, met frisse moed bij mijn nieuwe werkgever kon beginnen.

Het ging dus allemaal wel heel snel, zo ook voor mijn collega's. Donderdagochtend vertelde ik hen het nieuws, maar lang om daar aan te wennen kregen ze niet, want de volgende dag, vandaag dus, werkte ik voor het laatst aan hun zijde...

Het was vandaag dan ook 'een dag van laatste dingen'. Zo twitterde ik voor het laatst via de corporate accounts van Websites Nederland en iBoom, onthief ik mezelf van alle beheer functies van de verschillende Facebook accounts van klanten en om tien uur zorgde ik voor een aller laatste traktatie. Terwijl Bram nog een bord voor z'n kop had, trakteerde ik geheel in steil en vooruitlopend op morgen, oranje tompoezen. En die vonden gretig aftrek! Ook bij Bram (en mijzelf)...

De laatste e-mailtjes werden verstuurd, klanten waar ik veel contact mee had werden met een afscheidsmail op de hoogte gesteld. De laatste uren tikten weg en die laatste uren werden ook voor het laatst in ons systeem onder mijn naam geregistreerd. De laatste lunch brak aan en ging even snel voorbij.
De laatste klussen werden afgerond. Spullen uitgezocht, computer opgeschoond.
Ook de laatste vrijdagmiddag borrel stond voor de deur. Memorabel. Zelfs Pieter, die de afgelopen twee weken vakantie had, kwam speciaal langs met frikandellen, om afscheid te nemen.

Mijn laatste woord tot mijn collega's. Zelfs een laatste presentatie. Het laatste biertje. Alles had een laatste keer vandaag en dat voelde toch best raar en heel definitief. Zo ook ons laatste potje voetbal dat geheel in stijl werd afgesloten door een niet nader te noemen collega. Koen.

Dat was het dan. Websites Nederland en iBoom. Bedankt voor alles wat ik geleerd heb. Bedankt voor de fijne collega's. Bedankt voor het lachen. Bedankt.

Een verkoelende duik

Na een hele dag druk bezig te zijn geweest, terwijl het zonnetje fel aan de streeploze hemel stond te blinken, kwam er opeens een erg welkom smsje binnen. Het was Chris, of we ook nog even kwamen dobberen in Levi's zwembad...

Afgelopen zaterdag schreef ik al over Levi's verjaardagskado(otje) en dit weekend had zijn papa al de moeite genomen om het zwembad maar meteen in te lijven. De kraan had maar liefst 8 uren aangestaan en nu was het blauwe gevaarte dan eindelijk gevuld met zo'n 6.000 liter water, wist hij ons telefonisch mede te delen. Nou, ik hoefde niet lang na te denken, want ik kon wel een verkoelende duik gebruiken en ik was reuze benieuwd hoe het zwembad er bij zou staan!

Aangekomen in de achtertuin van Chris en Martha, kon je er niet meer omheen. Op het terras bleek opeens een groot, blauw, tot aan de rand toe gevuld gevaarte te zijn verrezen en het geluid van een spartelende peuter was aan het begin van de straat al te horen.
Levi keek nog wel wat onwennig om zich heen in die grote blauwe zee, maar misschien kwam dat wel door mijn blinkende hoofd en dito zonnebril. Even later kwam hij gelukkig los, maar eenmaal eruit, wilde hij niet opnieuw in zijn eigen zwembad rond spartelen.

Daarop nam ik het initiatief en genoot ook van het heerlijk verkoelende water, waarna ook Chris en Martha zich er nog bij voegden. Het water was zo'n 30 graden en dus de ideale temperatuur om na een dag noeste arbeid even bij te komen.

Eenmaal weer op 'de kant' liet Levi mij zien dat je niet alleen drumsticks nodig hebt om te kunnen drummen en dat hij na zijn laatste drum-avontuur bij mij thuis het krijgen van zijn eigen drumkitje, al flink geoefend had.

Wat een heerlijke dag...

Het was weer tweede Paasdag...

...en dat betekende dus dat de tuin weer zomer-klaar gemaakt moest worden. Dat begon vanmorgen al met het eens goed reinigen van de terrastegels en het verplaatsen van ons tuinmeubel, waardoor we heel wat extra ruimte in de tuin creëerden. Niet lang daarna vertrokken we, net als de rest van Nederland, richting de Intratuin voor wat frisse aankopen.

Gelukkig hadden we alle ingrediënten snel gevonden en met een volgeladen karretje sjeesden we door Nederlands grootste 'bloemenwinkel' richting de kassa. Daar kwamen we uiteraard in de rij te staan, maar gelukkig had iedereen in de rij voor ons, minder meegenomen dan wij zelf en dus waren we vrij snel aan de beurt. Na afgerekend te hebben bewees de Volvo ons opnieuw een fantastische dienst. Wat gaat er veel in zo'n station en dus weer hulde voor die Zweedse tank van ons.

Eenmaal thuis gekomen stond de eerste échte klus voor de deur. De Prunus Eminens Umbraculifera's die zo'n 2,5 jaar geleden gepland werd, kwam nooit echt goed tot bloei en was meer een 'pain in the ass' dan dat we er echt plezier van hadden. Daarbij komt nog dat ze te hoog zijn voor het zonnescherm dat we willen aanschaffen en dus werden ze vandaag geruimd.
Dat ging overigens vrij gemakkelijk, want zoveel wortel hadden ze nog niet geschoten en ik zaagde ze dan ook met veel plezier in handzame stukken en mikte ze in de bruine container.
Ze werden daarop netjes vervangen door de nieuwe rozen op stam en dat hadden we eigenlijk veel eerder moeten doen. Schitterend! Ook Janine was er flink mee in haar nopjes, maar we moesten snel verder, want er was nog meer werk aan de winkel!
Zo werden de potten voorzien van vers groen en kreeg de rest van ons bescheiden tuintje ook een lekkere opfrisbeurt.

Het resultaat van een dagje zweten bleek verbluffend. Hier deden we het tenslotte voor. Eigenlijk hadden we dit veel eerder moeten doen, maar zo'n dag als vandaag blijkt maar weer de ideale gelegenheid te zijn voor dit soort praktische zaken. Het enige dat nu nog moet gebeuren is het aanschaffen van een mooi zonnescherm, zodat we ook wat schaduw hebben, want met een tuin op het zuiden is het zomers toch wel érg warm.

En Gijs? Die leek ook erg in zijn nopjes met de veranderingen, want zodra we klaar waren, had hij alweer een lekker plekje in de schaduw verovert...

Het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien

De strategisch opgestelde taart liet er geen twijfel over bestaan waar wij vanmiddag allemaal voor gekomen waren. Mijn grote kleine drum-vriend werd vandaag alweer twee jaar en had voor de gelegenheid zelfs een eigen drumkit gekregen!

Uiteraard werd hij overladen met vele andere leuke kadootjes en bij ieder pakje wat hij te zien kreeg, werd hij opnieuw enthousiast. Ook bij het zien van het kado dat wij 'm met alle vrienden gaven, stond hij even met zijn ogen te knipperen. "Dit is wel heel groot!" moet hij gedacht hebben en samen met Ellen en de andere kinderen, scheurde hij het papier eraf.
Bij het zien van zijn kado moest hij even bedenken wat het eigenlijk was, maar toen we het hem stiekem toch maar toefluisterden, kwam er een brede glimlach op zijn gezicht. Eindelijk een eigen zwembad en wat voor een!

Uiteindelijk werd ook Levi's taart aangesneden door zijn hoog zwangere mama en dat bleek lekker smullen van kleurige stukken taart! Het was daarnaast erg gezellig met z'n allen terwijl het zonnetje zich van zijn beste kant liet zien in de feestelijke achtertuin van Chris en Martha.
Heerlijk chillen met vrienden is sowieso iets wat ik graag doe, maar sommigen bleken vandaag wel erg relaxt.

Na Levi's verjaardag, belandde ik nog met Janine en Jozien bij Bas en Noortje thuis, waar we genoten van een bescheiden maar erg lekkere barbeque. Ook Fellow genoot van alle heerlijke geurtjes die barbeque-koning Bas de tuin in stuurde en toen het uiteindelijk donker werd, liet Bas zich opnieuw van zijn beste kant zien, door een lekker warm vuurtje te stoken.
Het bleef dan ook nog lang gezellig in de Dirkslandse achtertuin. Totdat de laatste er letterlijk bij neerviel...

Aan de goede kant van de dranghekken

Ik kan het me nog goed herinneren. Toen ik vorig jaar popfestival Flakkeese Dagen bezocht, dacht ik nog: "Ik zou toch ooit ook eens op dat podium willen zitten, aan de goede kant van de dranghekken". Als iemand mij toen had verteld wat er zich in dat komende jaar af zou spelen, had ik hem ter plekke compleet voor gek verklaard. Hoe had ik dat ook ooit kunnen weten...

In juni vorig jaar oefende ik voor het eerst mee met mijn 'local heroes', nadat ik was gevraagd om deel te nemen aan het Buckle-Up & Friends concert ter ere van de opening van het Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis. Mijn allereerste podiumervaring beleefde ik een paar maanden later, op 11 september 2010, toen ik vijf nummers meespeelde tijdens dat speciale concert. In de pauze werd ik aangesproken door een voor mij toen nog volstrekt onbekend persoon, of ik niet eens met zijn nieuwe band kennis wilde komen maken en wellicht daar wilde gaan drummen.
Net zoals ik me bedacht bij het Buckle-Up & Friends concert, zei ook nu weer iets in me: "Ach, waarom ook niet! Ik heb immers niks te verliezen!". De rest is historie, want begin oktober vorig jaar kwamen we voor het eerst bij elkaar en dat bleek meteen te klikken. Rockband 5th Suspect bleek geboren.
We oefenden zo vaak we konden en we stelden onszelf een duidelijk doel. Een super vet debuut optreden op Flakkeese Dagen 2011. We regelden zelfs een professionele photoshoot om de 'marketingmachine' kracht bij te zetten. Ging het er dan toch al zo snel van komen?

Ja, want onze aanvraag om op te treden werd goedgekeurd en we kregen een prachtige tijd voorgeschoteld. Beter hadden we ons niet kunnen wensen. De weken daarna oefenden we net zo lang totdat alles tot in de puntjes klopte en vandaag was het dus D-Day...

Eerst de vrijdagavond, want gisteravond ging het tweedaagse Flakkeese popfestival al van start.
Hoewel ik toch wel een beetje zenuwachtig was voor ons eigen optreden, had ik het gisteravond ontzettend naar m'n zin. Ik genoot van de optredens van onder andere Mozes en uiteraard Note To Amy, één van mijn Flakkeese favorieten.

Afgelopen nacht sliep ik niet veel en kon alleen nog maar aan ons optreden van vanavond denken. De hele dag was ik er zoet mee. Sowieso, want een optreden vergt nog flink wat voorbereiding, zeker voor mij, de drummer. Alles moet ingepakt en vervoerd worden en dat blijkt toch altijd weer een niet alledaagse klus.

Het was 20:30. Tijd om back stage te gaan. Ik vroeg bekenden voor mij te duimen en het moment van optreden kwam snel dichterbij.
Na het opbouwen en bij aanvang van de soundcheck gebeurde het. Ik besteeg mijn drumtroon en vanaf dat moment wist ik dat het goed zat. De zenuwen waren verdwenen en maakten plaats voor een ongelooflijke constante stroom adrenaline. Dit was waar ik zo lang naar uitgekeken had!

Voordat we echter konden beginnen, werd het geluid getest en waar nodig bijgesteld. Een ander belangrijk onderdeel was het positioneren van de camera's. We hadden namelijk zelfs een dvd registratie van ons debuut optreden weten te regelen. Niemand minder dan mijn immer gerespecteerde collega bij Websites Nederland, online video specialist Jeroen Abel, nam deze klus op zich en ik wist dat ik alles in zijn handen kon leggen en mijzelf daar niet druk over hoefde te maken.
Vanachter mijn drumkit zag ik een groot deel van mijn vrienden in de steeds voller stromende zaal staan en zelfs mijn vader en moeder waren aanwezig om het debuut optreden van hun zoon te aanschouwen.

De soundcheck was achter de rug. We keerden terug back stage en het was wachten totdat het tijd was om te gaan knallen.
We werden op een bijzondere manier aangekondigd. Een geintje van onze zanger, die het nodig vond om mij apart in de aankondiging te laten vernoemen. De etter. Hij legde zodoende nog wat extra druk op mijn schouders, maar ik kon er wel om lachen. Typisch iets voor Robin. Heerlijk.

Onder luid applaus en gejuich kwamen we op. De zaal stampvol. De eerste noten schoten de zaal in en daarna mijn eerst klap. Bang! Het was begonnen!

De heren gitaristen gaven hun jank-ijzers de sporen en het publiek deed fantastisch mee. Vanaf mijn drumkruk keek ik over alles heen. Een drummer zit immers altijd eerste rang. Schitterend! "Damn what a rush!".

Het optreden dat volgde was fantastisch en we leken boven onszelf uit te stijgen. Zo'n debuut optreden hadden we ons nooit kunnen wensen! Het liep gesmeerd, ging (bijna) perfect en dat had effect op het publiek dat steeds verder uit z'n dak ging. Ook ikzelf zat heerlijk achter m'n drumkit en dat terwijl alles perfect werd vastgelegd door drie vaste camera's en onze cameraman Jeroen.
Ook zanger Robin had het enorm naar z'n zin en ging net als het publiek, volledig uit z'n dak. Bijna letterlijk zelfs, want half in het optreden klom Robin de lichtmast in, en belandde tot ieders verbazing in de nok van de tent. Het publiek werd uitzinnig!
Maar 'the show must go on' en dus drumde ik (bijna) ongestoord verder. Toch was ik hem aan het einde van 'Fire Woman' even kwijt, maar toen ik boven me keek vond ik onze zanger hoog boven me weer terug. Hij lachte.

Na nog een aantal nummers, waarbij het dak er bijna letterlijk af ging, kwam toch al snel een einde aan ons drie kwartier durende optreden. Je leeft er enorm naartoe, maar in bijna een oogwenk is het voorbij. Het smaakte vanzelfsprekend naar meer!

Het bleef na ons optreden nog lang gezellig op het festivalterrein. Nog twee bands volgden na ons, waarna twee schitterende Flakkeese Dagen, het festival jammerlijk ten einde kwam. Het duurt nu weer een jaar voordat we de 23e editie van dit schitterende popfestival weer gaan beleven. Of we dan weer optreden? Geen idee, maar we gaan de komende tijd ontzettend ons best doen om dit festivalseizoen nog een aantal leuke optredens te mogen geven. Blijf 5th Suspect dus volgen de komende tijd!

Bij deze wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om Stichting Jailhouse te bedanken voor een perfect geregeld festival en de mogelijkheid om op te mogen treden op een fantastische tijd. Ook een dankjewel voor Websites Nederland is op z'n plaats, voor het lenen van de nodige apparatuur en vooral 'all hands up' voor Jeroen Abel, onze held, want hij heeft een schitterende dvd registratie van ons optreden mogelijk gemaakt! Als laatste ook een bedankje voor Klaasjan, die schitterende foto's van ons optreden aanleverde en natuurlijk een groot applaus voor alle fans en andere aanwezigen, die ons optreden onvergetelijk maakten!

De foto's van ons optreden zijn te vinden in mijn speciale Flickr album, maar nog mooier is de promofilm die gemaakt is om komende tijd nog wat extra optredens te kunnen regelen. Andere video's van ons debuut optreden zijn terug te vinden op het YouTube kanaal van 5th Suspect.