De aanhouder wint... en belofte maakt schuld

Het was eigenlijk geen kwestie van winnen, ik noem zoiets meer een hele goede service, of het inzicht dat een klant ook een ambassadeur voor je merk of product kan zijn, want wie goed doet goed ontmoet zeg ik altijd. Waar dit over gaat?

Naast mijn versierde werkplek van vorige week, lag er ook nog een klein presentje. Bjorn was zo vriendelijk geweest om nog even een kleinigheidje voor me te kopen en wel een exemplaar van het automagazine GTO, waarin een artikel over mijn favoriete auto beschreven stond, de Aston Martin DBS. Zulk leesvoer is altijd welkom en toen ik het magazine doorbladerde viel mijn oog op een advertentie van het blad zelf, waarin men een abonnement aanbood voor 6 nummer waarbij je een horloge kado kreeg. Het merk horloge zei mij echter niks en na wat onderzoek op internet kwam ik erachter dat Kiber aardig wat mooie klokjes op de markt had gezet. Het horloge zag ik wel zitten en om de 2 maanden een autoblad met de meest sportieve en exclusieve auto's zag ik eveneens goed voor me. Voordat ik het zelf goed en wel in de gaten had, vulde ik de coupon in en stond ik voor de brievenbus om hem in te sturen.

Vol verwachting zat ik dus te wachten op de bevestiging van mijn afgesloten abonnement en een pakketje met mijn horloge. Helaas ontving ik echter na 2 werkdagen al een mail waarin stond dat het welkomstgeschenk niet meer leverbaar was en dat ik de klantenservice van Sanoma Uitgevers maar even moest bellen om te kijken wat ik dan wél wilde hebben. Direct na het lezen van het mailtje kneep ik in de armleuning van mijn stoel. "Zijn ze nou helemaal gek geworden" brieste ik nog. "Hebben ze een mooi welkomstgeschenk maar dat kunnen ze opeens niet meer leveren! Dan bestellen ze er maar eentje extra voor me" en ik bedacht me dat dat toch ook wel weer erg overdreven was. Vrijwel direct heb ik de telefoon gepakt en de klantenservice van Sanoma gebeld...

"Nou meneer" antwoordde een vrouwenstem "uw welkomstgeschenk is dan wel niet leverbaar, maar u kunt nu wel een Beertender krijgen..." en er viel even een stilte, zowel van haar als van mijn kant. "Oh, wacht, nee ik zie dat dat niet geldig is bij dit abonnement. U kunt echter wel in de komde 6 maanden alsnog een ander welkomstgeschenk kiezen." Ja dat wilde ik natuurlijk niet, ik wilde gewoon dat horloge en na nog eens even duidelijk gevraagd te hebben of het horloge écht niet meer leverbaar was, vertelde ik haar dat ze mijn abonnementsaanvraag dan maar moest annuleren. Kom op, dacht ik nog, zo laat ik me niet afschepen...

Nog onder de indruk van al het gebeuren, begon ik aan een e-mail met mijn "klaagzang" en adresseerde deze aan Sanoma Uitgevers, de hoofdredacteur van AutoWeek Tonie Broekhuijsen en aan D.W.F. Nederland, het moederbedrijf van het Nederlandse horlogemerk Kiber.
Zo dacht ik, nu is het hun beurt om hier op te reageren... en lang duurde dat niet.

Al na een half uur kreeg ik een reactie van Richard Kies, CEO van D.W.F. Nederland dat zij altijd opzoek waren naar ambassadeurs voor hun merk en ze mij daarom gratis en voor niets van het betreffende horloge zouden voorzien. Op één voorwaarde, dat ik nog wél een abonnement op GTO nam en daarvan een bewijs liet zien.
Blij was ik, niet alleen dat ik alsnog het felbegeerde horloge opgestuurd zou krijgen, maar ook omdat mijn mail zin had gehad en er toch mensen zijn die de moeite nemen om koste wat het kost, toch een tevreden klant willen hebben. Ik wachtte dan ook geen minuut en belde direct weer naar de klantenservice en sloot een nieuw abonnement af.
Een dag later kreeg ik de bevestiging van het afgesloten abonnement per mail, dat ik direct doorstuurde naar Richard Kies, die mij op zijn beurt enkele dagen daarna verzekerde van het feit dat het horloge mijn kant opgestuurd was. Hij voegde er nog aan toe "En ehh.. wel een leuk verhaaltje op je blog zetten hoor!". En zeg nou zelf, iemand die zo met z'n klanten omgaat, kun je zoiets toch niet weigeren?

Vandaag kwam dan mijn pakketje binnen, nadat UPS het gisteren ook al probeerde aan te bieden, maar onze deur schijnbaar niet kon vinden (volgens het UPS Track & Trace systeem).
Na het openen van het pakket, trof ik naast een leuke extra cap van Kiber, het doosje waar het eigenlijk allemaal om te doen was. Na het openen volgde de confrontatie met een heel schoon stukje vakmanschap en echt waar ik overdrijf niet. Een prachtig horloge, mooier nog dan op de foto's die ik op de website zag. Ook mijn collega's waren het eens over de schoonheid en ook de grootte van 47 milimeter doorsnee viel direct op. Het "display" is duidelijk leesbaar, maar ja wat wil je ook met zo'n grove klok om je pols. Ondanks de grootte, is hij echter niet bijzonder zwaar en voel je hem, mits je het bandje niet te strak aantrekt natuurlijk, bijna niet zitten.

Mijn complimenten dus en een speciaal bedankje aan Richard Kies van Kiber. Deze directe aanpak siert jullie en ik mag dan ook hopen dat het bedrijf nog lange tijd succesvol blijft.
Dan hoef ik nu alleen nog maar te wachten totdat de volgende uitgave van GTO op mijn deurmat ligt... en dat duurt nog 2 maanden!

Als vliegen op een hoop stront

De begroting voor ons nieuwe huis, die ik bijna 2 jaar geleden al opstelde en in de afgelopen periode bijgeschaafd werd, wordt de laatste tijd steeds meer "waterdicht". Dit omdat we steeds meer uitgaven weg kunnen strepen en het beoogde eindbedrag hetzelfde blijft. En dat is fijn, want op zulke dingen kun je je hoofd breken, zeker als het al een hele lange tijd duurt.

Wat ook op ons lijstje stond was tuinmeubilair en ookal stond dat onder het kopje "secundair", hielden we er toch onze ogen voor open. Je weet maar nooit. Toevallig liep ik dan ook gisteren, in het Makro-krantje, tegen een prachtige tuinset aan wat ook nog eens prima binnen het daarvoor gestelde budget pastte. Na even overleg op hoog niveau met de baas te hebben gepleegd (Janine moest het natuurlijk ook mooi vinden voor ik er verder op door zou gaan), besloten we er naar te gaan kijken. Helaas kon het gisteravond nog niet, want de "winst-pakker-prijs" die voor deze set gold, zou pas vandaag ingaan en een "Makro-dame" aan de telefoon verzekerde me van het feit dat ik de set absoluut niet als winst-pakker mee zou krijgen als ik ook maar één dag eerder zou komen.

Omdat ik de vorige keer al meegemaakt had dat een artikel al snel was uitverkocht, besloot ik dan maar vanochtend om 9:00 voor de deur te gaan staan, zodat ik de eerste zou zijn.
Met de bus van de buren (het zou nooit in de Honda passen), vertrokken we vanochtend naar de Makro en hoewel we om 8:50 arriveerden, waren er toch al mensen binnen en hoe!
Als vliegen op een hoop stront stortte de reeds aanwezige vroege vogels zich op de diverse winst-pakkers, zoals deze Clogs (namaak Crocks). Het leek wel uitverkoop! Gelukkig zagen we onze tuinset al snel staan en nadat we hem even uitgetest hadden, en zowel de stoelen als de tafel goed bekeken hadden, sprak ik een van de medewerkers aan waar we de set vandaan konden pakken en op ons karretje konden laden.

"Sorry meneer, maar de tafel is al uitverkocht" antwoordde ze. "Uitverkocht!?!" stamelde ik op mijn beurt redelijk verbaasd, "hoe kan dat nou? Ik ben hier eerder dan openingstijd en het is al uitverkocht! Kan ik dan deze tafel niet kopen?". "Nee meneer, wij mogen geen demomodellen verkopen" was het antwoord. Vreemd, dacht ik nog, want precies daarnaast stond een terrasverwarmer met op het kaartje "Showmodel, verkocht". Enfin, ik kreeg de kans niet om er op door te gaan, want de vrouw ging direct door met haar verhaal. "De tafel kan ik echter wel voor u bestellen meneer, dan bellen we u gewoon wanneer deze weer voorradig is". Ah, dat was mooi! Zat het gelukkig toch nog mee. "Krijg ik hem dan wel voor deze prijs?" vroeg ik nog even voor de zekerheid. "Jazeker" antwoordde de mevrouw kort maar krachtig.
Dus schreef zij onze gegevens op en restte ons niet meer dan af te wachten. "Oh, waar vind ik de stoelen,
mevrouw?". "Daar" wees zij naar opzij "en u bent net op tijd".

Tot mijn grote verbazing had ze daar inderdaad gelijk in want er lagen nog 5 stoelen en dan waren ook deze alweer op. Bizar, blij dat ik toch direct 's ochtends gegaan ben en niet 's avonds.
En zo liepen we dus, nadat ook Janine nog een paar Clogs had weten te bemachtigen, met een redelijk afgeladen karretje richting de kassa. Echter, we kwamen op onze route ook nog de prullenbak tegen die Janine al zo lang en zo graag wilde hebben. Ook dit was een winst-pakker en dus gristen we ook deze snel van de plank voordat ook hier alle exemplaren van waren uitverkocht.
Zelfs de pannen waren afgeprijsd en daarom namen we ook bij deze afdeling het zekere voor het onzekere en bleven de razende meute voor.

Zo! Wij hadden alles wat we wilden hebben en nu kon ook dit weer van de begroting af en nadat we de auto hadden volgeladen, reden we richting Bjorn om hem op te halen. Richting Bjorn? Ja, want mijn vriend en compagnon had de avond daarvoor kennis gemaakt met de Flakkeese Snor en die had hem zijn meest waardevolle, fel roze gekleurde, papiertje afgenomen. Helaas, want dit gaat ons de komende tijd waarschijnlijk nogal wat logistieke probleempjes opleveren op de zaak. Het is echter niet anders en we zullen er een mouw aan moeten passen, want tenslotte kan het ons allemaal overkomen. Het is namelijk geen publiek geheim dat ook ík zo af en toe (veel) te hard rijd...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een dagje shoppen en een meer dan fantástische avond

Dag 2 in Arnhem begon al vroeg. Tenminste eerder redelijk op tijd want om 9:00 uur zaten we al aangekleed en wel aan het ontbijt in de mooie ontbijtzaal. Toen we daar ook de nodige broodjes en glazen melk hadden weggewerkt werd het tijd om de stad in te trekken. Ik had Janine immers beloofd een dagje met haar te gaan winkelen en dat heb ik geweten ook! In de vele winkelstraten heb ik de eveneens vele kledingzaken die de binnenstad van Arnhem rijk is, vandaag van binnen gezien. Voor een goed doel trouwens hoor, want je moet toch ook iedere keer weer leuk voor de dag komen. Zo liepen we op het laatst met aan iedere arm wel een paar tassen, want Janine kon maar moeilijk iets laten hangen. Zelf kocht ik maar liefst één trui!

Ook hebben we verschillende koffietentjes van binnen gezien en zijn we zelfs nog even bij de dierenwinkel geweest omdat we daar van die schattige konijntjes zagen.
Omdat mijn voeten en vooral mijn geduld zwaar op de proef werden gesteld, besloten we, na nog een broodje gemarineerde kip van de La Place te hebben genomen en dat lekker relaxed op een bankje in het park (met op de achtergrond het theater waar we die avond naartoe zouden gaan) op te hebben gegeten, weer terug te gaan naar onze hotelkamer om ons voor te bereiden op de avond die komen ging.

Op die bewuste avond had ik al een hele week vol spanning zitten wachten. Slagerij van Kampen trad vanavond op in het Musis Sacrum, de schouwburg van Arnhem, waar ze ter ere van hun 25 jarig jubileum verschillende stukken uit die periode ten gehore brachten en Janine had kaartjes geregeld.

Het eerste dat mij opviel toen ik daar binnen kwam, was dat er niet echt een bepaald soort publiek op de voorstelling afgekomen was. Het was echt ontzettend divers, van kinderen rond een jaar of 10 tot mensen van 65+. De prachtige zaal zat stampes vol en toen de lichten eenmaal uitgingen barstte al het geweld vrijwel onmiddelijk los...

Wat een spectakel! Wat een sensatie! Vijf man sterk (of beter gezegd: 3 mannen en 2 vrouwen) stonden ze daar hun stokken in stukken te slaan op de drums. Letterlijk, want verschillende keren sneuvelden er stokjes die dan het publiek in vlogen, maar gelukkig was men daar op voorbereid en hing er aan iedere stellage een zak met nieuwe sticks zodat het optreden niet stil hoefde worden gelegd.
Op de heftige momenten, voelde je de grond onder je schudden en dat klinkt nu misschien overdreven, maar dat is het absoluut niet. Mocht je niet over emoties beschikken, dan slaan ze die wel even bij je los, want bij het horen van de prachtige en heftige stukken, lopen de rillingen over je lijf. Echt heel heftig!
Ook voerden ze onder al dat geweld vaak leuke stukjes toneel op, elkaar een beetje uitdagen, af en toe stiekem even bij elkaar op een trom slaan en al dat soort andere grappen. Het was naast een knap staaltje slagwerk, dan vaak even lachen geblazen.
Zo af en toe wisselden ze de drums dan ook in voor bijvoorbeeld een stel "knijpkatten", om daar naast lichteffecten ook slimpele "klik-melodiën" mee te produceerden, wat weer z'n doorwerking had op de lachspieren.

De verschillende stukken die ze speelden werden van tevoren vertaald in een verhaallijn. Zo speelden ze onderandere een stuk dat geïnspireerd was op de geluiden op een treinstation en in de trein zelf, of stukken waar de invloeden van Oosterse muziek duidelijk hoorbaar was. Prachtig was het hoe ze dit keer op keer perfect op het publiek wisten over te brengen.

De avond had niet beter afgesloten kunnen worden. Allebei waren we er dan ook diep van onder de indruk. Het was de eerste keer dat ik ze live zag optreden, maar zéker niet de laatste keer! Gelukkig heb ik de DVD en CD gekocht zodat ik alles nog eens na kan kijken en beluisteren.

Deze keer als bonus (excuus voor het belabberde geluid, maar mijn Nokiaatje kon al het geweld nauwelijks aan), natuurlijk een stukje van dit werkelijk fantastische en indrukwekkende optreden...

Een offerte om snel te vergeten en het begin van een weekendje Arnhem

Ik hoefde er maar een weekje op te wachten totdat mijn weekendje Arnhem verzilverd kon worden. Had ik vorige week van Janine gehad, voor mijn verjaardag… de schat…

En dus was het vanmorgen weer eens tijd om een koffertje in te pakken en voor een paar nachtjes richting het noord-oosten te trekken. Natuurlijk niet vóórdat ik mijn auto gewassen had, want ik weiger om met een vieze auto op vakantie te gaan (als hij bij mij de kans al krijgt om überhaubt vies te worden).

Nadat de auto was ingeladen trokken we eerst richting Goedereede om daar naar een kastenwand te kijken die wij straks graag in onze slaapkamer willen hebben. Meteen zag ik daar precies dé kast die ik in gedachten had en dus gingen we met een verkoper aan de slag, die ons via de computer de kast liet indelen. Alles zat erop en eraan en de vrouw van de verkoper waarschuwde ons nog in het plat Flakkees met zoiets als “Jae, ‘t is wel een diere kaste dink ‘k, mar wel ‘n hêlen goeien or” (wat zoveel betekend als: “Ja het is wel een hele dure kast, maar ook wel een hele goede”). “Ja mevrouw” antwoordde ik nog “We zijn nu al 2 jaar met ons huis bezig en ik ben nu wel gewend dat alles wat mooi is ook duur is”… maar ik verslikte me in diezelfde woorden toen ik de offerte, die nog warm van de printer kwam, onder ogen kreeg.

“Oké Janine…” stamelde ik verbijsterd “wij moesten maar weer eens gaan want we moeten nog meer dingen doen vandaag”. En ik besloot ons bezoek met een correcte afwijzing die wellicht iedere Nederlander toepast als het zijn portomonnee toch niet uitkomt: “Wij gaan ons eens over deze offerte buigen, want we hebben nog 3 maanden en dus nog even tijd genoeg. U hoort nog van ons. Prettig weekend!”.

En zo vertrokken we richting de bouwplaats om ook daar nog even wat te regelen. Zo liepen we samen met de uitvoerder nog een rondje door onze “wijk” en zag ik hoe de parkeerplaatsen werden aangelegd. Ook is me eindelijk duidelijk geworden waar het “witte dopje” op de voorgevel voor dient. Volgens de uitvoerder was dit een meerwerk optie waar wij voor gekozen hebben (ik ben me er niet van bewust). Dit is een sensor die de binnentemperatuur afstemt op de buitentemperatuur d.m.v. het aansturen van de vloerverwarming en de kachel (of zoiets). Juist… nou we zullen wel zien wat het brengt.

Na nog even een boterhammetje te hebben gegeten met mijn moeder en op de weg naar Arnhem aardig wat vertraging te hebben opgelopen vanwege de file, kwamen we eindelijk aan in de lobby van Hotel Haarhuis. Na vlug ingechecked te hebben en nog even een blik te hebben geworpen op de bijbehorende Brasserie, ontdekten we onze hotelkamer op de 4e verdieping (we nemen wel constant de trap, das goed voor de conditie). Toen we nog even wat hadden liggen dollen op het bed, kon Janine het niet meer houden en wilde de stad in om winkels te kijken. Nou, die zijn er genoeg! Het centrum van Arnhem, dat overigens mooie panden herbergt, staat écht vól met leuke winkels en zelfs ik vond het leuk om daar nog even te lopen. Even nog ja, want de winkels gingen om 18:00 al dicht en we besloten de volgende dag maar uitgebreid te gaan winkelen, maar niet voordat we nog even mijn favoriete winkel waren binnen gelopen… de Apple Store of in ieder geval een Premium Reseller. Daar deed ik overigens nog een ideetje op om Jurien’s kunsten eens op te nemen en wat te editten.

Nadat we nog bij kaarslicht, heerlijk gegeten hadden, besloten we terug te gaan naar de hotelkamer om lekker lui TV te kijken en te gaan slapen.

Heerlijk zo’n vrije dag! En heerlijk om lekker even weg te zijn. Morgen shoppen én… Slagerij van Kampen!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Bijna 2 uren sturen voor een "grote" gitaarbeurs...

"Zeg euh... ja ik moet ff kijken hoor, euh... hebbie, als je niks te doen hebt natuurlijk, zin om morgen ff mee te gaan naar Groesbeek?" Vroeg Jurien me op de verjaardag van Rianne . "Groesbeek?" Vroeg ik verbaasd en trok daar ook een passend gezicht bij... "Ff naar Groesbeek? Klinkt niet echt dat dat "ff" is want volgens mij ligt Groesbeek ergens bij..." "...Ja bij Nijmegen" vertelde hij zonder blikken of blozen. "Wat is daar dan precies aan de hand?" Vroeg ik weer op mijn beurt, want ik werd nu toch wel nieuwsgierig wat er ruim 160 kilometer verderop te doen was. "Ja een héle grote gitaarbeurs en ik dacht dat jij het ook wel leuk zou vinden om mee te gaan. Heb ik in een gitaar-blad gelezen... volgens mij waren er 300 stands."

Het laat zich raden dat ik instemde met Jurien's voorstel en we besloten dan wel optijd te vertrekken, iets wat meestal niet op zondag bij Jurien voorkomt. Daarom besloten we ook een beetje optijd naar bed en dus wat eerder weg te gaan van de verjaardag van Rianne. Dat dit niet gelukt is, is waarschijnlijk ook geen verrassing.

Om 9:00 kreeg ik al een SMSje en schrok ik zo'n beetje wakker, want hoewel dit niet vaak voorkomt had ik deze zondag nogal wat moeite om uit m'n bed te komen. De meiden besloten wat te gaan winkelen en terrasjes te pakken en ik beloofde Jurien zo snel mogelijk naar hem toe te komen, want het was nog ver rijden voordat we in Groesbeek zouden zijn om de ruim 300 kraampjes langs te slenteren.

Nadat we zo'n 2 uren in de auto hadden gezeten reden we Groesbeek binnen. Tegelijkertijd trokken we onze wenkbrauwen op. "Euh... Gans" sprak Jurien voorzichtig "Ik weet niet waar ze hier 300 kraampjes neergezet hebben, maar ik vrees dat ik iets verkeerd gelezen heb...". Onmiddelijk schoten we beiden in de lach. "Wat een stelletje prutsers zijn we ook!" zei ik. We rijden 2 uren lang naar Groesbeek en straks komen we in een of ander zaaltje terecht met een paar gitaren! Had ik het zelf ook nog maar even gecontroleerd, maar dat had ik met mijn nog slaperige hoofd die ochtend maar even laten zitten.

De 300 kraampjes die Jurien dacht te hebben gelezen, waren klaarblijkelijk 300 vierkante meter geweest, want in een soort van verenigingsgebouwtje vonden we de beurs waar we voor kwamen. Oké, gitaren waren er genoeg! Ik zou niet weten of ik 300 kraampjes wel had volgehouden want ook hier waren er gitaren in alle soorten en maten en was de gelegenheid om de verschillende exemplaren zelf uit te proberen.

Na een tijdje vanalles te hebben bekeken, besloot ik alvast wat drumstokjes te kopen voor mijn aanstormende carrière als drummer. Geloof het of niet, er waren honderden gitaren te koop en ergens verscholen in een kraampje lag er ook bak met drumsticks voor een zacht prijsje.

Ook ontdekten we in de kelder, of beter gezegd in het Guitar Café, de Hard Rain Band. Voordat we vervolgens weer aan de 2 uur durende terugreis begonnen, hebben we daar dan ook nog een tijdje naar staan luisteren.

Al met al wel een leuke dag gehad, ookal hadden we heel wat anders verwacht. Gelukkig troffen we thuis een stapel pannenkoeken aan, waar Janine en Jozien op hadden staan zweten!

Als bonus nog even een klein stukje van de Hard Rain Band...

Ik voel me al best wel thuis

Een paar dagen eerder kwam ik nog van een koude kermis thuis, maar dat bleek volledig onterecht. Ik had gewoon wat beter mijn best moeten doen dan had ik gewoon met het grootste gemak naar binnen kunnen wandelen. Daar kwam ik overigens een dag later, gisteren dus, al achter. Toen vertelde de tegelzetter die bezig was bij Alexander dat de deuren niet op slot waren omdat dit lastig is voor de mensen die constant in en uit moeten lopen en na eigen onderzoek bleek dit dus inderdaad het geval te zijn. Jammer, had ik me de dag daarvoor er nog zo druk over gemaakt...

Nu ben ik dus de afgelopen dagen al 1 of meerdere keren langsgereden of naar binnen gelopen. Ik heb echt al een fijn gevoel als ik het huis binnenloop, met zoiets van "ja, hier kom ik straks iedere dag en zit ik dáár te eten en kijk ik dáár TV". Ik kan zelfs al zeggen dat ik me best al wel thuis voel. Niet gek ook, want we leven er al 2 jaar lang naartoe.
We zijn ons dan ook terdege bewust van het feit dat het allemaal niet meer zo lang gaat duren en we op bepaalde vlakken nog het een en ander te regelen hebben.

Zo stond in onze "planning" dat we vandaag op pad zouden gaan voor de vloerbedekking op de 1e en 2e verdieping, de gordijnen en de rolgordijntjes of luxaflex. Dat wilden we, mits we daar zouden slagen, bij Melissant Mode & Wonen in Nieuwe Tonge uitzoeken. Dit omdat ik de mensen aardig goed ken en ik het ook leuk zou vinden als juist zíj de aankleding van ons huis zouden verzorgen.

Zo gezegd, zo gedaan en nadat we een uiterst luie Gijs (die dat ook uitgebreid liet merken), vermoeid door de drukte van de dag daarvoor, vaarwel hadden gezegd, reden we dus richting Nieuwe Tonge. Daar aangekomen duurde het verbazingwekkend kort voordat Janine haar keuze uit de vele stalen gemaakt had. Binnen een half uur waren we het (met instemming van Dick Melissant) over onze keuzes eens en hadden we eigenlijk alles al bij elkaar gezocht. Echter, de grootste klus restte nog, want voor het maken van een goede offerte moesten we natuurlijk precies weten hoeveel vloerbedekking er nodig was, hoeveel meter voor de gordijnen en niet te vergeten de grootte van de ramen voor de luxaflex of rolgordijntjes. Nu hadden we opzich al een bouwtekening, maar het mooiste zou natuurlijk zijn als Dick gewoon even alles kon opmeten. We namen dus na nog wat overleg afscheid met de afspraak dat ik aankomende week met de aannemer zou regelen dat we de boel eens op mochten meten. Daarna zou de offerte gemaakt kunnen worden.

Toen we terug reden vanuit Nieuwe Tonge en nog even bij het huis gingen kijken, bleek tot onze grote verbazing dat het huis dit weekende tóch open was. Mooi! Want na een telefoontje naar Melissant, stond Dick binnen een kwartier paraat en kon alles opgemeten worden.

Nu hoeven we alleen nog te wachten op de offerte om te kijken of het allemaal in onze begroting past wat we uitgezocht hebben. We zijn reuze benieuwd!

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Alweer 24 lentes jong

Al weken hield ze zich in en al die tijd brandde het op haar lippen om het te verklappen. Ik moest haar er zelfs af en toe van weerhouden om het alvast te geven, maar dat wilde ik echt niet. Ik wilde het echt pas op de dag zelf in mijn handen krijgen. Dat laatste lukte echter niet helemaal, maar ach...

Op Valentijnsdag ben ik gewend om kaarten te krijgen. Dat klinkt lekker stoer, maar het zijn doorgaans alleen kaarten voor mijn verjaardag, die op de 15e de dag daarna, plaatsvind. Ook grijpt Janine die dag doorgaans aan om alvast haar kadootje voor mijn verjaardag te geven. Zo ook deze keer weer.

Na het avondeten was ze dan ook onhoudbaar. Ik probeerde nog tegen te stribbelen, maar haar besluit stond vast en zo kwam ze een halve minuut later met een pakje aanlopen dat al die tijd in een kastje verborgen lag. Niet dat ik naar mijn kadootjes opzoek ga, want als ik er per ongeluk eentje tegen kom, dan ga ik er met een grote boog omheen. Het is namelijk absoluut niet leuk om van tevoren al te weten wat je krijgt.

Toen ik het uitpakte kwam er een roze trolly tevoorschijn, je weet wel, zo rugzak op wieltjes en met een uitschuifbare stang. Alleen dan in een hele kleine maat en in de vorm van een grappig varkentje. Was een geintje natuurlijk, want het draaide allemaal om de inhoud. Ik trof een kaart aan met daarin iets beschreven als "een weekendje Arnhem in Hotel (...)". Tof! Daar had ik wel zin in! Zeker omdat het zelfs aankomend weekend al plaats ging vinden. Maar ik was nog niet klaar, want binnenin de kaart zaten ook nog 2 kaartjes voor een voorstelling van Slagerij van Kampen! Helemaal goud dus en ik heb er daarna even een flinke knuffel gegeven, dat was wel het minste wat ik kon doen.

De volgende dag, op dé dag zelf, werd ik verrast door een versierd bureau op de zaak. Stiekem had ik dit al verwacht/gehoopt natuurlijk, omdat dat zoiets als een traditie is geworden, maar dat neemt niet weg dat ik dat ook echt leuk vind. Ik heb het dan ook de hele dag lekker laten hangen. Ook mijn stoel was versierd en zo moest ik op mijn beurt natuurlijk trakteren. Daarvoor stond ik 's ochtends al vroeg bij mijn moeder in de bakkerij en nam wat slagroomgebakjes en moorkoppen mee. Die vonden gretig aftrek, zo was duidelijk te zien aan Keesjan, Angelique en Bjorn (wiens neus zelfs meegenoot). Helaas was Marco ziek en had Ton andere verplichtingen.

Die avond vierde ik dan ook mijn verjaardag voor mijn familie, want nog ieder jaar nodig ik lekker mijn opa en oma's en al mijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes uit. Gewoon omdat ik dat gezellig vind en zolang je ze hebt moet je er van genieten. Onze carnaval spullen vonden die avond trouwens gretig aftrek. Zo vond mijn moeder de pruik van Janine erg interessant, even als mijn neefje Arjen. Ook mijn vader zag nog wat leuks liggen, want hillarische momenten opleverde.

De volgende dag maakte ik de balans op van een fijne en een gezellige verjaardag. Wat was ik verwend! Met een weekendje weg en de elektrische barbeque die ik van mijn schoonouders en schoonzus kreeg (inclusief verschillende accessoires). Ook de envelopjes met inhoud kwamen erg goed van pas en die ga ik dan ook binnenkort goed besteden aan, wellicht, een rijvaardigheidscursus. Wordt vervolgd dus...

De vreugde van een dag eerder, sloeg om in een koude douche

"Je kan gerust uit je werk even langs het huis rijden hoor..." zei (toekomstig) buurman Alexander tegen me aan de andere kant van de lijn, "Ze zijn van Esselink bezig want ik zie busjes staan en volgens mij hebben ze zojuist je wc betegeld". "Joh! Dat meen je niet!" antwoordde ik op mijn beurt enigszins verbouwereerd en tegelijkertijd opgewekt. "Nou dan ga ik zéker even een kijkje nemen aan het einde van de dag. Kom jij ook nog even langs dan? Dan bel ik je anders wel als ik vlakbij ben" en na nog even over en weer zoiets als "Oké" en "Is goed" gesproken te hebben, hing ik op... met een hartslag van 120 en de nieuwsgierigheid die ik met geen mogelijkheid onder stoelen of banken kon steken. Waarom zou ik ook?

Nadat ik de rest van de dag mijn "zenuwen" toch had proberen te onderdrukken, moest ik me na 17:00 alsnog gewonnen geven. Dus scheurde ik richting de bouw en belde ondertussen (handsfree) naar Alexander dat ik er aan kwam. Daar aangekomen was hij er echter nog niet, dus kon ik op mijn gemak een opening in het hek vinden. Dat was zo gepiept want die zat precies bij mij voor de deur. Door het raam zag ik dat de wc inderdaad betegeld was, maar ik kon niet naar binnen! Gelukkig waren er nog wat mannen op het dak bezig, die ik op z'n plat Flakkees iets van "Heuj! Ha jule iets om de deur mee ope te maeken?" toeriep. Daarna kreeg ik echter een onverstaanbaar gebrabbel terug, maar er werd mij wel een deurklink overhandigd. Later kwam ik er achter dat het Polen waren... een busje vol...

Alexander kwam precies op het goede moment en samen gingen we, nadat we eerst even in het schuurtje hadden gekeken, het huis binnen. Daar trof ik inderdaad een reeds betegeld toilet aan! Wat fantastisch om te zien, het werd echt al wat! Toen ik verder om me heen keek zag ik dat er de laatste dagen niet stilgezeten was. Nadat op 4 februari de dakpannen erop lagen en de ramen geplaatst waren, was ik namelijk niet meer binnen geweest en dus was het weerzien met de binnenkant van het huis weer een hele verademing. Zo waren er duidelijk sporen van hard werken zichtbaar, waarmee ik vooral bedoel dat men de muren aangestreken had.

Gauw door naar boven, want ik was reuze benieuwd hoever men met de badkamer was. Ook daar hadden "onze jongens" niet stilgezeten, want de vloer lag er nu in en de wandjes voor de douche, het bad en de toilet waren gezet! Wat een leuk gezicht en opeens kon ik me de badkamer veel ruimtelijker voorstellen. Gelukkig maar want zoals bij alles tijdens de bouw was het moeilijk voorstellen dat het allemaal ging passen. Uit ervaring weet ik nu dus dat het ook altijd écht gaat passen, ok, op de ervaring met de keuken na dan...
Ook het afwateringsgootje voor de douche hadden ze al verwerkt, alleen stond het roostertje dat er op moet nog op de trap, maar dat zou waarschijnlijk ook niet lang meer duren voor dat erop ging.
Ook de zolder had met tot aan de nok toe dichtgestreken en nu de ramen er daar in zaten was het eindelijk mogelijk om naar buiten te kijken. De nodige pijpjes waren overigens ook al in het dak gemaakt, nu alleen nog aansluiten.

Dat was dus gisteren, maar vandaag kwam ik toch ietwat van een koude kermis thuis. Ik ben namelijk in aller ijl nog een zogenaamde "bouwsleutel" wezen kopen zodat ik wat makkelijker binnen kon komen. Op het allerlaatste moment voor sluitingstijd wist ik er nog net eentje te bemachtigen, maar toen ik bij het huis aankwam en zag dat men daar de boel aan het warm stoken was, viel mijn oog op de deur. Shit! Ze hadden de cilinder erin gezet! Die bouwsleutel was dus voor niks, want het enige waarmee ik nu nog de deur mee open kan krijgen, is de sleutel zelf... en dat gaat helaas nog een maandje of 3 duren waarschijnlijk.

Dus keek ik nog even toe hoe men al het vocht dat tijdens de bouw in huis was gekomen, nu aan het onttrekken was en droop ietwat teleurgesteld af... Dag huis, tot over een paar maanden!



(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een geluid dat je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen...

Eens in de zoveel tijd is er een seminar van Apple, waarbij ik het ze moet nageven dat het "opgeilen" van de bezoeker altijd erg goed lukt. Ik kom er dan altijd weer opgewonden vandaan, als ik alle nieuwe software of hardware weer gezien heb. Het duurt ook meestal niet even een uurtje maar je kunt er gerust een halve of zelfs een hele dag van maken.
Dat was ook dit keer weer de bedoeling maar dat pakte even anders uit dan we van tevoren hadden gedacht. Achteraf bleek het zo gek nog niet...

Dit keer vond het plaats in de Heineken Music Hall in Amsterdam en omdat we besloten hadden de eerste paar uur van het seminar niet bij te wonen (het leek ons niet interessant genoeg), vertrokken we pas rond een uur of 10 in de ochtend.
Tussendoor moest er nog even een broodje genuttigd worden bij een van de vele tankstations op de route en toen we daarna onze weg vervolgden en al redelijk snel in de buurt van Amsterdam kwamen, kreeg Bjorn de geniale ingeving om even langs de nabij gelegen Porsche en Audi dealer te gaan omdat we toch ruim op tijd waren. Nou dat hebben we geweten!

Op de parkeerplaats voor de deur zagen we al enkele prachte exemplaren zoals een fel rode 911 turbo. Toen hoorde ik achter mij een prachtige roffel aan komen rollen. Het bleek om een fonkel nieuwe, witte Audi R8 te gaan die langzaam voorbij schoof maar waarvan het geluid je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen. Wat een prachtige wagen! En ongelooflijk stoer ook! Ik had hem al eens op de IAA in Frankfurt mogen bewonderen, maar het geluid had ik nog nooit gehoord. Verderop stond trouwens nog een belachelijk luxe S8, iets waar ik zelf, als ik het geld al had, nooit in zou gaan rijden.

Goed, Audi hadden we snel gezien, want zoals je dat als klein jongetje al ervaart, een Porsche doet (bijna) ieders hart sneller kloppen. Zo ook deze fel oranje GT3 RS (die we overigens ook al eens op straat in Frankfurt waren tegengekomen), die eigenlijk eerder op het circuit thuis hoort dan op de openbare weg. Of wat te denken van deze vreselijke aso-bak (maar wel een hele gave), een Cayenne GTS.
Toch ook maar even naar binnen gelopen, waar zich nog meer mooie exemplaren bevonden en hoewel Ton nog niet eens over een roze papiertje nádenkt zag hij deze bolide wel degelijk zitten. Zelf werd ik er ook wel erg vrolijk van, vooral van het geweldige interieur, maar de witte Cayman leek mij ook wel te staan zo dacht ik. Bjorn zag wel wat in deze cabrio dat overigens weer niets voor mij zou zijn. Toch waren we het er wel over eens, dat áls we er een zouden kopen, het toch een Targa 4 S zou zijn, in het Cosmic Grey, zoals ook Gert Paul 'm heeft.

Nadat we misselijk waren geworden van de prijskaartjes (ik zie mezelf waarschijnlijk nooit een auto van bijna 2 ton aanschaffen), besloten we met beide benen aan de grond naar de HMH te gaan en nadat ik voor mijn Feyenoord-mindend vrienden nog ff een foto had gemaakt van het door hun zo mooi genoemde "Joden-hok", liepen we regelrecht op ons doel af.
Ons plan was eerst een seminar over videobewerking van een uur te volgen en daarna nog 2 workshops te doen over video- en geluidbewerking. Helaas bleek je voor de laatste 2 allang ingeschreven te moeten zijn en waren we dus eigenlijk alsnog te laat. Nadat we dan ook nog maar langs wat summier ingerichte standjes met dikke camera's (hier bij een Hasselblad, de Ferrari onder de camera's waarvoor je standaard zo'n €26.000 neertelt) waren gelopen, besloten we toch al weer terug te gaan richting Oude Tonge.

Alleen kreeg deze terugreis plotsklaps weer een interessante wending. Op de heenreis waren we al langs Utrecht gekomen (vanwege het feit dat we ongeveer vanuit Papendrecht onze weg vervolgden nadat we uit Oude Tonge waren vertrokken), waar we ons vergaapten aan het pand van Hessing. Als er ergens dure auto's zouden staan, stonden ze daar en dus namen we de afslag en reden na een paar honderd meter de parkeerplaats op. Hier zagen we al grote merknamen op het pand prijken, zoals Maserati, Bentley, Rolls Royce en Lamborgini en nadat we eerst even wat bijzondere exemplaren op de parkeerplaats hadden staan bewonderen, waagden we de stap naar binnen.

Na sportief de trap te hebben genomen, zag ik bij binnenkomst direct een indrukwekkende gespierde Amerikaan staan. Een 2e handsje, zo bleek, die overigens alleen mij erg aansprak. Bjorn en Ton vonden er niets aan zo gaven ze eerlijk toe. Helaas, maar 20 meter verderop stond iets wat we alle 3 erg mooi vonden. De mooiste Maserati ooit als je het mij vraagt, de Gran Turismo. Gelukkig was er nog een potentiële koper die de "naastgelegen" Quatroporte nog even startte en een hels motorgeluid ten gehore bracht.
Nadat we verder liepen en we ons ondertussen vergaapten aan het indrukwekkende pand pal aan de snelweg, kwamen we bij de afdeling Rolls Royce. De gemiddelde auto was hier voorzien van een prijsklaartje dat maarliefs zo'n 7 à 800.000 euro aangaf... SLIK!... en na wat navraag bij de verkoper bleken er maar liefst 30 exemplaren per jaar van deze "schepen" verkocht te worden! Wat een ongelooflijke bakbeesten zijn dat en als je al geen hekel had aan notenhout in je dashboard, dan zou je het nu spontaan krijgen. Niet dat ik ze al mooi vond, want ik vind ze bijna afschuwelijk. Nee, als ik dan toch de patser uit zou moeten hangen, doe mij dan maar een Bentley, hoewel... nadat ik eens in de Continental GT Speed heb mogen zitten in Frankfurt vind ik hem persoonlijk eerder stoer dan overdreven patserig... oké wel een klein beetje dan.

Na nog even met een half oor (voor diegenen die me kennen is dit een woordgrapje) naar een potentiële Bentley-koper geluisterd te hebben, die aangeraden werd door de verkoper om "morgen" even naar de Bentley-fabriek te vliegen om precies de goede kleur uit te zoeken met het gewenste interieur, kwamen we bij de échte afdeling. Sportauto's zijn mijn ding, die verkies ik boven, bijvoorbeeld, een auto als een Bentley en hoewel ik toch liever een Aston Martin (mijn lievelings auto) zou kiezen als het dan toch mocht, vind ik een Lamborgini nog altijd indrukwekkend. Zoals deze witte LP640, waarmee je lekker zonder dakje in de zon kan rondrijden. Of wat te denken van dit oranje monster, de directe concurrent van de Ferrari 430 Scuderia, die luistert naar de chique Italiaanse naam "Superleggera". Wat een machine, vooral het interieur is ook erg indrukwekkend.

Saillant detail, we zagen een Lamborgini Gallardo eigenaar die in werkelijkheid stond te wachten tot zijn auto klaar was, per ongeluk aan voor een verkoper en ontdekten de pijnlijke waarheid nadat we hem vroegen of er nou veel Lambo cabrio's werden verkocht en hij antwoordde met iets "Nou, ik zou het niet weten want ik werk hier niet!". Wat zou die man gedacht hebben? "Wat moeten die snotneuzen nou hier...?".
Daarna zijn we maar direct vertrokken richting ons eigen vervoermiddel, die dag de Volvo S40 van Bjorn, een dikke 4 cilinder. Ja dan sta je écht opeens weer met beide benen op de grond! Raar vond ik het trouwens wel dat ze daar je Bentley gewoon door de wasstraat heen halen! Ach ja, ik zie eigenlijk ook niet voor me dat iemand met een dergelijke auto, deze op zaterdag met het sponsje staat af te wassen...

Als bonus dan nog maar even een blik op de Apple seminar van die dag, daar waar het eigenlijk allemaal om draaide...

In minder dan 5 minuten tijd, een verschil van 200 euro

Vorige week kocht ik de eerste helft van mijn bescheiden thuisbioscoopje, toen ik dat wat ik precies wilde hebben tegen het lijf liep omdat het prijs-technisch gezien erg interessant was. De andere helft, zo beloofde ik mezelf, zou een tijdje later wel volgen ookal had ik die helft al even in de smiezen.

Gisteravond kon ik mijn nieuwsgierigheid dan toch niet echt meer in bedwang houden en ik informeerde bij de desbetreffende internetwinkel wat de levertijd van de
Sony Bravia 40X3500 was, de TV die ik al in het echt bewonderd had en waarvan ik zijn grotere broer op de zaak heb hangen. Waarom kopen bij een witgoedzaak via internet? Omdat de prijsverschillen tussen de reguliere winkels en internetwinkels van ongekende grootte zijn en zelfs de internetwinkels onderling nogal verschillen.

Zo heb ik er dus al weken eentje tussen mijn favorieten staan, waar ik na goed zoeken bij uitgekomen was en die tot nu toe (en ik heb écht goed gezocht) ook écht de goedkoopste bleek te zijn.

Vanochtend om 8:59 kreeg ik netjes een mailtje terug dat de levertijd zo'n 2 tot 3 weken bedroeg. Oké dacht ik, dat weet ik dan ook weer en ik keek nog even op de site naar de pagina waar de TV te koop stond. Toen wist ik nog niet wat mij 5 minuten later te wachten stond.

Want toen ik het even later allemaal aan Marco wilde laten zien en ik zelf ook nog eens een goede blik op mijn beeldscherm wierp, voelde ik het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. De prijs... die was opeens niet meer wat ie geweest was! In nog geen 5 minuten tijd hadden de verkopers er maar liefst €200,- bijgerekend! Van verbijstering of misschien wel van woede, trok ik de telefoon en belde direct het nummer dat bovenaan de website vermeld stond.

En vriendelijke stem nam op en ik vroeg hem direct op de man af waarom de TV, waarvan ik al weken op het punt sta om deze te bestellen, opeens maarliefst 200 eurootjes duurder was geworden... in nog geen 5 minuten tijd! Nou dat was heel simpel uit te leggen volgens de verkoper. De levertijd was inmiddels opgelopen tot eind maart (zo kreeg hij zelf ook net te horen) en daarom had men die interessante prijs maar wat minder interessant gemaakt omdat ze anders te veel "klikkers" en (aan)vragen kregen. "Ok, das allemaal prima" antwoorde ik wat verbaasd "maar als ik de TV nu direct bestel, krijg ik hem dan nog voor 200 euro minder?". Na even aarzelen zei de beste man toch "ja" en voegde daar nog aan toe dat ik hem maar moest bestellen en zijn naam moest vermelden in het vakje "opmerkingen", dan zou het helemaal goed komen.

Zo gezegd zo gedaan, ik was in ieder geval gerust gesteld. Nu wacht ik nog even op een bevestiging die ik waarschijnlijk morgen krijg. Dan wordt het wachten tot eind maart, maar dat is geen probleem, ik heb immers nog tijd zat...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Ik kreeg de zomer al fietsend in mijn bol

Dit jaar had ik hem volgens mij voor het eerst in mijn leven en hij kwam dan ook hard aan. Als iemand er normaal gesproken over begon deed ik het voorheen altijd af als onzin, maar vanaf nu weet ik precies wat het is.

Wellicht dat het ook te maken heeft met de bijna-oplevering van ons nieuwe huis en met het feit dat ik nu in een huis zit, zonder dat daar ook maar één herkenbaar meubelstuk van mezelf terug te vinden is.

Ik heb het natuurlijk over de allom bekende "winterdip", die gepaard gaat met onder andere chagrijnige gezichten en lusteloze dagen en het vreselijke "met het donker weg en met het donker thuis" fenomeen.

Vandaag merkte ik voor het eerst weer overal vrolijke gezichten, want toen ik vanochtend uit mijn bed kwam en uit het raam keek, scheen het zonnetje al vollop en stond er geen wolkje aan de lucht. Dat beloofde veel goeds!

Eerst even mijn "To-Do-Lijstje" afwerken voor die dag. Zo moesten eerst mijn paarden opnieuw beslagen worden (in werkelijkheid ging er nieuw rubber onder Honda), waarna ik direct doorreed naar Jurien zodat we koers konden zetten richting Bergen op Zoom. 's Avonds zouden we namelijk de verjaardag van Alex vieren, die eerder die week weer een levenjaar mocht bijschrijven en ik had het idee geopperd om een cadeaubon van Hopmans Fietsgigant te geven. Ik wist namelijk al dat Alex een mountainbike zou krijgen voor zijn verjaardag en zelf kom ik af en toe bij Hopmans omdat ze daar écht alles hebben wat het hartje de MTB'er, de ATB'er of de wielrenner begeert, zowel qua kleding en accessoires als de fietsen zelf.

Toen ik daar van terug kwam, was het voor mij een uitgemaakte zaak... ik moest en zou op de fiets springen, en op gepaste manier afscheid nemen van mijn winterdip.
Zo liet ik mijn lange winterhandschoenen voor het eerst dit jaar eens lekker links liggen en hoewel ik de korte-fiets-broek nog niet aandurfde kreeg ik de zomer al fietsend in mijn bol.
Zo genoot ik ter hoogte van Port Zélande even van het uitzicht en zag ik pal rechts van mij de zon tussen de masten van de jachtjes door schitteren. Na weer wat kilometertjes verder te zijn gefiets of begaanbare en bijna-onbegaanbare paadjes kwam ik een tunnel tegen waarvan ik het bestaan nog niet wist. Gelukkig maar, want ik voelde er niets voor om met behulp van vreemde kapriolen aan de overkant van de drukke weg te geraken.
Mijn plan was immers over via de andere zijnde van de Brouwersdam weer terug te fietsen en toen ik aan de andere kant van de tunnel kwam en de trap naar boven was opgelopen was het uitzicht en daarmee ook het weer, niet minder adembenemend dan aan de andere kant.

Na nog even van het zonnetje en het uitzicht te hebben genoten, liet ik de andere kant voor wat het geweest was en vervolgde mijn weg terug naar huis, dit keer met de zon recht in mijn gezicht.

Heerlijk, laat de zomer zon maar komen, want ik ben er klaar voor...

Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters

Al een aantal weken zitten we er flink mee in ons maag. Weken geleden is men namelijk rondom ons kantoor begonnen met het aan- en verleggen van riolering en allerlei soorten kabels voor de nog te bouwen nieuwe wijk. Deze komt ook pal voor ons pand te staan, iets wat ons uitzicht aan één kant drastisch in de weg staat.

Helaas is het niet anders en als we nu uit het raam kijken dan zien we al dat ze de afgelopen druk bezig zijn geweest en hoe! Als we naar beneden kijken vanaf de trap zien we direct dat er weinig ruimte meer is om fatsoenlijk bij de voordeur te komen. Daar men nu wel druk bezig een baantje aan te leggen zodat we snel weer met auto's voor kantoor kunnen komen (hoewel ik dat eerst nog even ga aankijken voor ik mijn auto er op waag) zien we voor de deur niet meer dan een klein streepje dat nog over is. Na dat "streepje" ligt de grond echter direct een meter dieper!
Twee weken geleden was het nog enigszins mogelijk om rond het pand te lopen, langs het huis, zo naar boven de dijk op en omdat Bjorn onlangs al constateerde dat dat niet meer mogelijk was (hij viel 's avonds in het pikke donker in een gat van een meter diep, brak daar bijna al zijn botten en zat helemaal onder de modder) is nu de enige echt optie om achter het pand over de dijk te lopen en proberen niet uit te glijden als je daar weer vanaf daalt.

Helaas overkwam dat laatste mij natuurlijk gisteren, nadat het de hele nacht geregend had en uit mijn woede (nadat ik eerst de bijbel 3x achterstevoren had opgezegd) ben ik direct begonnen met het aanleggen van een professorisch trappetje. Mijn collega's waren hier overigens blij verrast mee, maar voor mij is het nog niet voldoende. Nadat ik de aannemer nog eens telefonisch verwittigd had dat hij moest zorgen dat niet alleen wij, maar dan toch ook zeker onze klanten netjes onze voordeur moeten kunnen bereiken, vertrouwt hij op de in aanleg zijnde repak-baan.

Vanochtend heb ik me dan ook door de mannen (eentje van hen herkende mij wonderbaarlijk zelfs als "dat joengetje van de Gangs") laten vertellen dat die bewuste baan vandaag zo goed als afkomt en dat er vanaf volgende week zelfs aansluiten is met de zijweg die op 50 meter langs ons kantoor loopt. Ook wordt deze route zo hard als beton, als ik de mannen moet geloven, dus kan ik mijn auto daar makkelijk op wagen. Zelf denk ik dat onze deurmat en entree er voorlopig nog niet op vooruit zal gaan. Gelukkig hebben we geweldige interieurverzorgsters (hierbij een ode aan mijn moeder en mijn "tante" Bethina) die het iedere week weer op orde weten te krijgen.

Nog even volhouden dus...

Als een heuse Stormtrooper, temidden van tientallen kozijnen

Leuk is het om te zien, dat het overal weer anders is en kan. Zo kom ik voor mijn werk bij best veel bedrijven over de vloer en kennen we bijvoorbeeld Timmerfabriek Lambert inmiddels van binnen en van buiten, omdat we daarvoor vorig jaar een nieuwe logo, nieuwe huisstijl, kleding, bestickering van de busjes, website en back-office, fotografie, film en weet ik het wat allemaal niet meer voor ontwikkeld hebben.

Dat was niet onopgemerkt gebleven, want collega bedrijf Timmerfabriek De Kievit uit Ridderkerk bleek onder de indruk te zijn en vroeg ons om een dergelijk traject ook voor hen op te starten. Zo hebben we ook voor hen een nieuw logo en huisstijl ontwikkeld en komt binnenkort hun nieuwe website online. Vandaag moest er nog een paar uur aan fotografie worden besteed, zodat deze alvast op de website kunnen. Echter, wanneer het nieuwe machinepark klaar is in de fabriek, gaan we nog een paar dagen écht fotograferen.

Na ongeveer 6 à 7 keer bij hen op kantoor te zijn geweest was het vandaag eindelijk tijd om eens een rondje door de fabriek te doen. Enorm leuk om te zien dat twee dezelfde bedrijven, veel van elkaar kunnen verschillen en toch ook weer niet.

Zo was de spuiterij bij De Kievit weer heel anders om te zien dan bij Lambert. Wel leuk om te zien hoe de kozijnen in de grondlak worden gezet, zodat ze op de bouw kunnen worden afgeleverd. Vooral leuk, omdat ik daar nu zelf met de bouw van het huis, met m'n neus bovenop zit en terwijl de "schilder", die rechtstreeks uit Star Wars leek te komen, zijn gang ging, deed Bjorn dat ook en schoot er heftig op los. Zelf probeerde ik ook nog even de ogenschijnlijk futuristische helm en waande mezelf, temidden van tientallen kozijnen, een heuse Stormtrooper.

Na tussendoor nog even wat gegeten te hebben in een nabij gelegen leuk ingericht restaurantje, was de afdeling productie aan de beurt. Hier worden dus de kozijnen daadwerkelijk gemaakt. Ze komen als stukken hout binnen en gaan naar buiten als een compleet kozijn. Ook hier werden natuurlijk weer de nodige detailfoto's gemaakt, want de machines zullen binnen afzienbare tijd allemaal worden vervangen door nieuwe en moderne modellen en zijn dus van minder waarde op de foto's.

Na nog even langs de afmontage afdeling te zijn geweest waar men de kozijnen voorziet van bijvoorbeeld het hang en sluitwerk, was het helaas al weer tijd om te gaan, want de volgende afspraak stond inmiddels alweer te wachten. Kijk dus binnenkort even op www.timmerfabriekdekievit.nl om de resultaten van vandaag te bekijken!

Bonus: Zo worden uw, jouw en onze kozijnen in de grondlak gezet!

Een worsteling met dikke handleidingen en meters kabels

Al maanden ben ik aan het rond kijken, maar neem ik mezelf iedere keer voor er zo lang mogelijk mee te wachten. Alles wat je vandaag koopt is namelijk morgen weer al oud. Toch hield ik in die afgelopen maanden verschillende advertenties scherp in de gaten of er wat voor me tussen zat. Een mooie aanbieding is nooit weg natuurlijk, want ook ik ben me scherp bewust van die kosten die een nieuw huis al met zich mee brengt.

Afgelopen week zag ik een interessante aanbieding bij Correct in de krant staan en die kon ik eigenlijk niet voorbij laten gaan. Precies wat ik zocht, een set die ook past bij de TV die ik straks wil, een Sony Bravia.

Nadat we 's ochtends al vroeg opgestaan waren om onze carnavalspakken eerst nog even op te halen in Vierpolders, reden we direct door naar de Correct in Rotterdam. Na eerst even rondgelopen te hebben in de 2 vestigingen aan de Ceintuurbaan, bleken we toch naar de Bergweg te moeten omdat daar stond wat we zochten. Nu wist ik dat ze bij Correct veel TV's hadden staan, maar wat ik daar aantrof ging al m'n verwachtingen te boven! Zo is hier meer een klein hoekje op de foto te zien, maar er was gewoon één hele verdieping, vól TV's! En tussen de meest bizarre modellen, zag ik hem daar staan. Mijn ultieme TV! Wat een mooi apparaat. Ik ken hem goed, want op de zaak hebben we dezelfde, alleen dan in het grijs en nog een slag groter.

Maar daar kwamen we niet voor, we kwamen voor de Sony HTD 750 SS, een Bravia Theater met een DVD en Harddiskrecorder en een aparte versterker met 5 speakers en 1 subwoofer. Na wat geluisterd en informatie ingewonnen te hebben van een verkoper, was de deal snel gemaakt. Inpakken en wegwezen! Zo snel mogelijk naar huis om hem te installeren (wachten tot in het nieuwe huis kon ik echt niet opbrengen), maar eerst nog even langs het nieuwe huis in Sommelsdijk. Daar stond namelijk sinds enkele dagen ons schuurtje overeind en waren ook de ramen geplaatst. Helaas lagen de dakpannen nog steeds niet waar ze moesten liggen, maar we maakten tijdens dit korte bezoekje wel kennis met onze nieuwe buren!

Zoals gezegd, daarna snel naar huis om de flinke doos uit te pakken. Alleen moest ik eerst de cinemaset die al in het huis stond (en overigens niet van mijzelf is maar van Marc's broer Sjaak) netjes uit elkaar halen en opbergen. Terwijl Gijs zichtbaar genoot van de warmte van de kachel, haalde ik dus de oude set uit elkaar en begon met het openen van de doos met mijn eigen nieuwe set. Nadat alles uitgepakt was, de huiskamer binnen een mum van tijd was veranderd in een pseudo-zwijnenstal en de verschillende componenten netjes geordend waren, was het tijd om mezelf in die dikke handleindingen te verdiepen... Slik!
Gelukkig bleek het minder lastig dan verwacht en nadat alles netjes stond, was het tijd om hem uit te proberen. Het klonk fantastisch! Gelukkig maar, want het kostte me toch aardig wat zweetdruppeltjes...

Het enige dat me nu nog rest is het doornemen van alle functies van beide componenten. Te veel om op te noemen, maar ik moet en zal me door die gebruiksaanwijzingen heen worstelen. Voor dat ik dat ga doen, ga ik me eerst maar eens omkleden, want over enkele uren vertrekt de bus richting Roosendaal. Dan begint ons avondje carnaval!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)