Nooit

Dagen en weken, ze gaan ongelooflijk snel, maar pas nu heb ik besef van tijd, nu er precies een jaar verstreken is. Een jaar waarin het gemis alsmaar groter werd en de herinneringen alsmaar sterker. Één jaar zonder ome Leen...

Vorig jaar was een vreselijke dag. De man die altijd gezellig, grappig en vooral ook geliefd was, blies vandaag precies een jaar geleden, zijn laatste adem uit. Het viel mij en zijn andere naasten erg zwaar hem te moeten verliezen, maar hij beurde ons op door te zeggen dat we van elke dag moesten genieten. Iets dat hij 51 jaar lang zelf met volle teugen deed.

Nu zijn we een jaar verder en gaat er geen dag voorbij zonder dat we aan hem denken. Hij heeft immers een speciaal plekje in ons hart en dat zal nimmer verdwijnen.
Ook andere mensen hielden veel van hem, zo getuige de aandacht die velen aan deze dag hebben geschonken. Vanmorgen zagen we bij zijn graf dat er al meerdere mensen iets bij zijn laatste rustplaats hadden neergezet, omdat ze hem nog niet waren vergeten. Later vandaag volgden er nog meer bloemstukken en ook tante Els werd thuis overladen met kaarten en bloemen.

Woorden en vooral herinneringen te kort, maar vergeten doen we hem niet... Nooit.

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je humor en liefde genoten,
bedankt voor je bestaan...

Eenvoudig maar bijzonder

Het is alweer zeven maanden geleden en er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Iedere morgen als ik beneden kom, zie ik zijn foto staan en herinnert het mij aan zijn laatste wijze woorden. Het hoofdstuk was tot dusver ook nog niet afgesloten, maar daar kwam afgelopen donderdag een einde aan.

"Geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag..." waren zijn aller laatste woorden die hij ons meegaf in zijn afscheidsbrief en nu prijken ze voor altijd op het grafmonument van ome Leen. Ik probeer er zéker naar te leven en vandaag, na het motorritje met zijn zoon Richard, ging ik naar zijn laatste rustplaats en bekeek het allerlaatste stukje dat aan mijn oom herinnert.

Het was werkelijk schitterend en erg bijzonder. Het gans-logo waar hij zo dol op was en dat hij ook op zijn eigen kist had geschilderd, prijkt in nu in volle glorie op zijn grafmonument. Daaronder zijn naam, zijn geboortedatum en zijn sterfdatum.

Het was er mooi en erg rustgevend rondom zijn graf. Het enige wat te horen was waren de fluitende vogeltjes en ik zwijmelde weg bij de mooie herinneringen die ik aan 'm heb.
Op de terugweg stond ik ook nog even stil bij opa De Gans, die alweer bijna 18 jaar geleden overleed. Ik weet het, het verdriet slijt met de jaren, maar de herinnering blijft...

Een werkelijk prachtige herinnering aan ome Leen. Eenvoudig maar bijzonder. Precies zoals hij was...

Een andere kerst...

Ik moet eerlijk toegeven, ik zag wel een beetje tegen de kerst- of feestdagen op. Het zijn voor onze familie verdrietige tijden, waarin je de dierbaren die deze feesten niet mee kunnen vieren, nog een beetje extra mist. Het overlijden van mijn ome Leen is nog zo kort geleden, dat ik eigenlijk geen zin had om echt feest te vieren. Want zoals we traditiegetrouw de kerst doorbrengen, zal het nooit meer het zelfde zijn...

Bijna zo lang als ik het me kan heugen, vierden we de eerste of tweede kerstdag met ome Leen, tante Els, Richard, Claudia en later ook Arjan. We aten de lekkerste gerechten en lachten ons de tranen over de wangen. Dit jaar mocht dat helaas niet meer hetzelfde zijn, nadat ome Leen ons in oktober is ontvallen.

Hoewel het moeilijk was om te bedenken hoe we deze kerst door zouden komen, besloten we toch de kerst te vieren zoals we dat altijd deden. Het gemis is groot, maar de wereld draait door. De tijd staat niet stil en ons leven gaat weer verder. We moeten elkaar steunen en elkaar vooral niet uit de weg gaan. Tot mijn grote blijdschap vierden we de kerst dan ook bijna als vanouds...

Toen ik samen met Janine bij mijn ouders kwam, werd er in de keuken al druk gewerkt aan het kerstdiner. Zo waren tante Els en Claudia al druk bezig met de sausjes en de sla en kwam Arjan af en toe even kijken of zijn aanwijzingen voor het bereiden van de knoflooksaus, wel naar behoren werden uitgevoerd. Arjan scheen namelijk (en na vandaag blijkt dat dan ook) een zwarte band op het gebied van 'knoflooksaus-bereiden' te hebben.
De rest van de gasten, waaronder bijvoorbeeld ook mijn oma die er dit jaar ook een keer bij was, wachtten geduldig af totdat de gerechten klaar waren, of hielpen zo nodig een handje mee.

Als eerste kwam het voorgerecht, dat door Janine was gemaakt, op tafel. Het bleek tomatensoep óf Scampi's te zijn (sorry, ik was al aan de Scampi's begonnen voordat ik een foto had genomen!). Dat liet iedereen zich dan ook goed smaken!
Zoals het een echt diner betreft, werd het voorgerecht opgevolgd door het hoofdgerecht, bestaande uit van alles en nog wat. Onder andere zalm, stokbrood met kruidenboter of knoflooksaus, kalkoen, draadjesvlees en spruitjes vulden de tafel.

Ondanks de afwezige(n), beleefden we onder het genot van een digitaal haardvuurtje, toch nog veel plezier zo met z'n allen bij elkaar. Het was niet zoals we dat al die jaren gewend waren, maar we probeerden er het beste van te maken, waar we naar mijn mening goed in geslaagd zijn.

Na het toetje, bestaande uit heerlijke ijstaarten en niet te vergeten de voortreffelijk, door Richard, Claudia en tante Els bereide Tiramisu, moest zelfs bij bijna iedereen de broekriem wat losser gedaan worden!

Om met deze eerste kerstdag nog eens extra stil te staan bij het zo vreselijk missen van mijn lieve ome Leen, vader, broer, zwager en vriend, deze keer als bonus een schitterend filmpje wat door mijn nichtje Claudia werd gemaakt.
Een collage foto's van haar vader of mooie momenten met hem, kracht bijgezet door een prachtig nummer, dat ze zelf ingezongen heeft. Ome Leen zoals hij was en zoals we hem voor altijd zullen blijven herinneren...

Een bijzonder afscheid van een bijzonder man

De tijd heeft een weekje stil gestaan. Besef van tijd was er niet of nauwelijks en dat had alles te maken met het ongelooflijke verdriet dat we hadden, om het overlijden van onze lieve zoon, man, vader, broer, oom en vriend. Zo jong ook nog, waarom? Hij ging minstens 30 jaar te vroeg...

Wat een bijzondere week was het. Zoals gezegd hadden we met z'n allen veel verdriet maar hebben we ondanks alles ook veel met elkaar gelachen, om de mooie herinneringen en de grapjes die ome Leen ook altijd vertelde. Dat gaf ons steun en zo zou ome Leen het ook gewild hebben. Misschien dat hij ergens van bovenaf wel hard zat mee te grinniken. Tante Els zei het ook zo mooi: "De hemel heeft er een (b)engel bij"...

Gisterenavond was het condoleren in 't Trefpunt te Stad aan't Haringvliet en wat was het moeilijk om voor het eerst de kist naar een ander plekje te moeten brengen. Toch gaf het ons een fijn gevoel toen hij er mooi bijstond, met Ganzen logo goed zichtbaar en geflankeerd door tekeningen van Jermo en Evi en prachtige bloemstukken met lieve teksten.
En wat was het druk die avond. Het moeten enkele honderden mensen geweest zijn want de rij liep bijna tot het oneindige als je naar buiten keek.

Stad leek in tranen gehuld. Ome Leen had dan ook geen vijanden. Hij was een man die bij iedereen goed lag en met iedereen kon opschieten. Een geliefd en bemind persoon en wat een steun geeft het dan als mensen hem de laatste eer komen bewijzen of medeleven tonen aan de achtergebleven familieleden.

Toch was het ook fijn om hem 's avonds weer thuis te kunnen zetten, lekker dicht bij tante Els en de kinderen. De moeilijkste dag moest nog komen, de dag dat ome Leen naar zijn laatste rustplaats zou worden gebracht.

Het ochtendgloren van vandaag bracht ook gelijk een onprettig gevoel met zich mee. Nu was het echt. Na vandaag konden we nooit meer naar 'm kijken of 'm aanraken en dat stemde me wel heel verdrietig.

Vandaag hadden Richard, mijn vader, Arjan, Sjaak, Mark en ik de grote eer om ome Leen te begeleiden tijdens de begrafenis. Een prachtig gebaar dat je kan en mag maken ter ere van onze oh zo geliefde Leen.
Een prachtig gebaar was ook de grote groep ganzen, die over kwamen vliegen toen ome Leen voor de allerlaatste keer uit huis gereden werd. Erg bijzonder om te zien.

We begeleidden ome Leen de kerk in, tot vlak voor het altaar in een bomvolle kerk. Ook vandaag waren weer veel belangstellenden gekomen om ome Leen de laatste eer te bewijzen en steun te betuigen aan de familie.
Prachtige woorden galmden door de kerk, van Claudia die een brief oplas aan haar vader en die hij ook nog gelezen had voor zijn sterven. Of het bijzondere verhaal van tante Janneke, die over het leven vertelde van haar broertje en waar we met bijna iedereen in de kerk om moesten huilen maar ook om sommige anekdotes moesten lachen. Het gedicht van Dineke, de zus van tante Els was prachtig, maar erg bijzonder was toch wel de afscheidsbrief die Richard mocht voorlezen. Een brief die ome Leen nog zelf geschreven had. Toen 'Ries' 'm voorlas, leek het of ome Leen zelf sprak...

Aan het einde van de mooie kerkdienst, brachten we ome Leen onder begeleiding van een prachtig lied dat Claudia zong voor haar vader, naar de auto die hem naar de begraafplaats zou rijden. Ook tijdens deze laatste rit hoefden we niet van zijn zijde te wijken en wat een lange stoet liep er achter ons aan.
Eenmaal bij het kerkhof gekomen haalden we voorzichtig ome Leen's 'Ark', zoals de dominee het zo mooi verwoordde, uit de auto en droegen hem tot aan de poort. Daar hieven we hem op onze schouders en wat een gevoel ging er toen door me heen. Hier moest ome Leen toch wel trots op zijn als hij het zou kunnen zien. Een mooier afscheid kan iemand zich niet wensen, want wat is mooier dan dat je door zes dierbare personen naar je laatste stekkie wordt gedragen?
Het was dan ook allemaal perfect. Een lange stoet volgde ons over de begraafplaats en toen we linksaf sloegen, kwamen we nog even langs mijn opa De Gans, ome Leen's vader. Ook dit gaf een bijzonder gevoel.

De stoet ging verder, naar het nieuwe gedeelte van de begraafplaats en eenmaal op het juiste punt aangekomen, lieten we ome Leen voorzichtig zakken en droegen hem tussen ons in, naar zijn laatste rustplaats.
Wat stond hij er prachtig bij en het was eigenlijk zonde om zijn meesterwerk, de kist die hij zelf getimmerd had, voor altijd te moeten begraven.

De dominee sprak nog enkele woorden en ook mijn vader las een prachtig dankwoord op. Dankend dat er zoveel mensen meeleefden, ook met ons als familie zijnde. Dat had een goed gevoel gegeven. Dank voor de dominee die alles zo perfect heeft gedaan en die zo begaan was met ome Leen dat hij er zelfs een reis naar Brazilië voor afzegde.
Ook een dankwoord voor Jaap van Wageningen was op zijn plaats, die de begrafenis en alles wat daarbij komt kijken, zo perfect had afgehandeld. Ook dit draagt bij aan de verwerking van het verlies.
Maar bovenal dank voor tante Els, want zij had samen met de kinderen de laatste levensdagen van ome Leen wat dragelijker gemaakt. Tot het laatste toe verzorgd en vertroeteld. Zonder morren en vol liefde.

Toch kwam het moment dat we écht afscheid moesten nemen en verlieten het graf, met zijn eigen hamer, die zijn collega's nog uit zijn bus hadden gehaald, als stille getuige achterlatend.
Nu kunnen we niet meer naar 'm kijken. Nu is het echt voorbij en ook al klinkt dat vreemd, het leven moet door, maar dan zonder deze bijzondere man. Of, zoals ome Leen zelf gezegd zou hebben, 'the show must go on'...

Raar voelt het nu. Nooit meer bloggen over ome Leen waar ik, en vele andere mensen, zo veel van hield. Nooit meer schrijven over de bijzondere momenten die we met 'm meemaakten op feestjes, verjaardagen of zomaar op een willekeurige dag.
Toch is er één ding wat ik voor altijd zal onthouden en me zal herinneren aan zijn bijzondere persoonlijkheid. Ome Leen was een man van weinig woorden, maar gaf ons in zijn afscheidsbrief een onverwachte, waardevolle en wijze les mee:

"Probeer bewust te leven en geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag..."

Afsluiten wil ik doen met een kort gedicht, speciaal voor hem geschreven:

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je liefde en humor genoten,
bedankt voor je bestaan!

Uit het oog,
maar voor altijd in ons hart.

Rust zacht lieve ome Leen

Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.

Hoe zeg je iemand...

Vorig jaar hebben we deze dag nog groots gevierd, wat kan ik me dat nog goed herinneren. Hoewel deze dag vorig jaar een vreemde lading had, hebben we ontzettend genoten, gelachen en plezier gemaakt met dierbaren. Wie had gedacht dat ome Leen nog 50 jaar zou worden?

We zijn een jaar verder en opnieuw hadden we niet gedacht dat ome Leen 51 jaar zou worden. Het is echter deze keer serieus en een feest als vorig jaar zit er gewoon niet meer in. Hij is te moe om zich te mengen in een gesprek, laat staan zijn eigen verjaardag te vieren.

Genieten doen we van de momenten dat hij ons een glimlach teruggeeft of zich nog even bemoeid met een onderwerp waar wij over praten. Af en toe heeft hij nog een ondeugende twinkeling in z'n ogen, zoals ik niet anders van 'm gewend ben. Ongelooflijk dapper draagt hij dan ook zijn verschrikkelijk lot...

Ik beschouw vandaag als een van de donkerste dagen uit mijn persoonlijke geschiedenis. Mochten we zoals gezegd, vorig jaar met veel plezier nog een prachtig feest vieren, vandaag kwam alleen zijn naaste familie nog langs omdat het anders te druk voor 'm wordt.
Ik kan ook niet beschrijven hoeveel verdriet het ons allemaal doet. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. We denken constant aan 'm, maar staan volledig machteloos...

En vertel mij eens, hoe zeg je iemand op zijn verjaardag, aan de vooravond van zijn overlijden: "Van harte gefeliciteerd..."?

Haar hartje sliep nog

Voor het laatst zag ik haar bij oma De Gans en dat was toch weer al een aardig tijdje geleden. Als je haar dan eventjes een paar maanden niet ziet, dan groeit zo'n kindje toch best hard!

Vandaag trof ik mijn nicht Sylvana met haar man André én hun dochter Tequise, toen ik bij ome Leen op bezoek was. Ze lag heerlijk te slapen in de kinderwagen, want ze was waarschijnlijk moe van het huilen dat ze net bij haar overgroot-moeder had gedaan. Hoe ik haar ook over haar wangetje wreef of onder haar voetjes kietelde, ze werd maar niet wakker.

Toen ik de hoop al opgegeven had, opende ze haar oogjes en keek verwonderd in het rond, naar al die lachende hoofden die om haar wagentje gebogen stonden. Gelukkig kon er een klein ogenschijnlijk lachje vanaf, maar het leek alsof haar hartje nog steeds sliep.

Kleine meisjes worden groot, maar met deze voortgang moet ze op voor haar rijbewijs, voor je het goed en wel in de gaten hebt!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

"Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Omdat we vandaag wat vroeger uit België kwamen, vanwege het druilerige weer, besloten we nog even bij oom Leen & tante Els op bezoek te gaan. Gewoon even kijken hoe het met oom Leen gaat, nu het nog kan...

Ook mijn vader was er, die afgelopen week alleen thuis was omdat mijn moeder een weekje met vriendinnen in Turkije zit. Hij zou vanavond een prakkie mee eten met z'n broertje.

Hoewel mijn nichtje Claudia in geen velden of wegen te bekennen was, bleek neef Richard wél aanwezig te zijn en het kon dan ook niet anders dat we nog even over muziek praatten.

Het werd een gezellig bezoekje. We wisselden verhalen uit over Brugge (ze waren er allemaal al eens geweest) en ons weekendje en haalden ook verhalen over vroeger op. Zoals al die keren dat opa en oma vroeger (toen Twix nog Raider was!) naar oom Leen op zoek moesten rond etenstijd en toen hij eindelijk terecht was hij dan heel dapper vertelde waar hij geweest was en erbij voegde: "Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Een feestje dat voor altijd in het geheugen gegrift staat

Nadat ik nu bijna 1,5 jaar geleden op één van de moeilijkste dagen in mijn leven te horen kreeg dat ze niets meer voor 'm konden doen, houd je met alles rekening en leef je veel intenser naar sommige momenten toe dan eerst. Het schudt je wakker, dwingt je van elke spaarzame minuut volledig te genieten en leert je dat er eigenlijk belangrijkere dingen zijn in het leven, dan datgene waar we het normaal van denken.
Na 1,5 jaar is er gelukkig nog weinig aan de hand en ik hoop dat dat nog tientallen jaren zo doorgaat en de doktoren het tóch mis hebben gehad. De tijd zal het leren...

Ome Leen mocht ondanks alles, vorige week maandag de 29e van september, toch weer een turfje achter zijn naam zetten. De 50e alweer en daar waren we maar wat blij mee! Dat moest en zou dus uitbundig gevierd moeten worden en enkele weken geleden ontvingen we van tante Els dan ook een mailtje, dat we op uitnodiging van haar en mijn neef Richard en nichtje Claudia naar een feest mochten komen om die 50e verjaardag eens goed te vieren!

Al weken leefde ik er dus naartoe en waren we er iedere dag wel een klein beetje mee bezig. Was het niet om het kado te regelen, dan was het wel omdat we er zo ongelooflijk veel zin in hadden.
Omdat oom Leen al jaren zo gecharmeerd was van het "familie logo" dat ik al eens ontwierp, er eens stickers van liet maken en hij er graag eens een t-shirt van zou willen hebben, besloot ik dat het nu een mooi moment was om die wens eens in te willigen.
Ik regelde dus via Beletter-It in Nieuwe Tonge, 6 shirtjes met een overduidelijk logo en overhandigde oom Leen dus het allereerste exemplaar, waarna de rest ook zo'n felbegeerd t-shirt aantrok. Felbegeerd ja, dat was het zéker, want het was een van dé gespreksonderwerpen voor de rest van de avond en er moeten er zelfs op verzoek bijbesteld worden!

Om 16:00 begon het feestje dan eindelijk en tante Els en oom Leen stonden ons al op te wachten. We waren ten slotte ook de eerste! Daarna druppelde iedereen langzamerhand binnen en had Claudia de eer om als eerste met haar vader op de foto te gaan. Daarna volgenden mijn moeder en Janine, die eerst eens bijkletsten voor de drukte van de avond begon en ging ik zelf ook nog even met mijn nichtje op de foto. Mijn andere nichtje Sylvana was er ook met haar André en het buikje waarin de baby aan het groeien is, wordt steeds duidelijker.
Toen zo'n beetje iedereen binnen was, stak mijn vader een speech af, zoals alleen hij dat kan en overhandigde daarna het kado wat hij de afgelopen weken namens alle deelnemende partijen geregeld had. Ome Leen was blij verrast met het aangeboden middagje rijden in een heuse fonkelnieuwe M3 via de Autovisie Driversacademie. Daar werd dan ook nog lang over nagepraat en dat hield ook eigenlijk niet meer op.

Ondertussen ging ik nog even met wat mensen op de foto, waaronder met mijn eigen lieverd, met Richard of zoals hier in de reflectie van de prullenbak met Arjan.
Het buffet werd ondertussen ook geopend en daar heb ik dan ook weer bijzonder van genoten (daar sta ik immers ook om bekend niewaar?!). Ook zong Claudia nog een emotioneel geladen liedje, waar zij van iedereen ook naderhand een staande ovatie voor ontving.

Zelf beleefde ik nog veel lol met oude bekenden uit mijn (oude) dorp Stad aan het Haringvliet en schroefde Riz ondertussen af en toe de verwarming nog wat op. Omdat het de hele avond ontzettend gezellig was, stroomde het bier rijkelijk en dat was er genoeg, maar opeens waren de plastic bekertjes op en verzamelde ik samen met wat anderen de lege bekers en spoelde ze noodgedwongen om.
Geen probleem en zo kon de gezellige avond gewoon zonder dat iemand het in de gaten had, ongestoord doorgezet worden en trok ome Leen weer vele gekke bekken.

Terwijl de meeste mensen al flink na middernacht vertrokken, ebten ook de laatste gesprekken zo rond de klok van twee uur weg en dat was maar goed ook, want Abraham zelf sliep al lang!
Janine, mijn vader en moeder en ik, bleven echter tot de laatste feestganger vertrokken was en ruimden nog wat op, terwijl er ondertussen nog wat grappen en grollen uitgehaald werden, wat resulteerde in ouderwets lachen, gieren en brullen.
Nadat de grootste rommel een beetje opgeruimd was en we nog wat naborrelden met een klein groepje aan tafel, moesten we helaas constateren dat het feest ten einde was.

We hebben er ontzettend van genoten en dat was ook de mening van ome Leen en tante Els. Volgend jaar weer? Laten we het hopen...

Kerst = (veel) eten = kilo's!

Bij kerst lijkt het vaak maar om één ding te draaien en dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Wat is er namelijk leuker dan lekker eten? En vooral heel veel eten? Natuurlijk is dat egoïstisch als je kijkt naar mensen (ook hier in Nederland) die zich met de kerst niet meer dan een bordje warme doperwten en een klein stukje tartaar kan veroorloven. Want deze mensen bestaan er ook. Waar geen kadootjes onder de kerstboom prijken of waar niet de hele familie gezellig komt eten, want er is al zo weinig om van te eten. Dat is dan ook iets waar ik me terdege van bewust ben, maar als we hierbij stil gaan staan, dan kunnen we beter alles laten.

We hadden het over heerlijk eten toch? En veel gezelligheid, daar was ook geen tekort aan de 2 kerstdagen. Zo aten we eerste kerstdag bij Ome Leen en Tante Els, samen met mijn vader, moeder, neef Richard, nicht Claudia en diens vriend Arjan. Af en toe was het dan ook een dolle boel, vooral toen Claudia een voorwerp vond, waarmee het hoofd gemasseerd kon worden. Tja... Zelf kon ik het die dag natuurlijk weer eens niet laten om weer even achter een computer te kruipen. Een spelcomputer welteverstaan.

Kerstdag 2 werd bij ons in Ouddorp gevierd, waar wij nu alweer bijna 2 maanden "bivakkeren". Ditmaal met mijn ouders en mijn schoonfamilie. Die dag was het ook tijd om de kadootjes eindelijk eens van hun verpakking te ontdoen en omdat Arjen ook nog even langs kwam, mocht hij meehelpen het pakpapier te verwijderen cq. af te scheuren.
Ook die 2e kerstdag kon niet voorbij zonder dat er weer lekker gegeten werd. Dit keer zelf bereidde (ja ik niet, maar de dames van het gezelschap) kalkoen, zalm, aardappeltjes, groenten, salades, mosterdsoep (vooraf) en wentelteefjes (dessert). De enige die niet onder de indruk leek te zijn die dag (terwijl de vis toch erg goed bereid was) was Gijs. Hij lag liever lui te zijn en kwam alleen van z'n plek toen ie een beetje vanille vla kreeg voorgeschoteld...

Helaas is kerst niet alleen lekker en veel eten, maar zorgt het ook voor de nodige kilo's erbij! Misschien een goed voornemen voor 2008?

PS: We hebben eerste kerstdag nog ontzettend gelachen om "Kabouter Prikkeprak" die Ome Leen had gevonden op YouTube. Fantastisch flauw maar wel grappig! Chech hier

Een onbekende die me bezighoudt...

Gek hoe iemand die je helemaal niet kent, je toch in je hoofd bezighoudt omdat het zo dichtbij staat. Hoe ik er nu gisteravond laat nog belandde weet ik eigenlijk niet meer. Feit is dat het mij direct boeide en lang daarna nog bezighield. Komt omdat dit nu binnen mijn familie bijzonder actueel is. We willen er liever niet aan denken, maar het blijft een pijnlijke waarheid. Mijn "lievelings oom" Ome Leen, is ongeneeslijk ziek. We weten het al maanden en toen het bericht naar buiten kwam zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Ik heb nog nooit zo'n moeilijke avond gehad als op die donderdag toen het openbaar kwam. Zelfs dat leek al een soort afscheid. Een begin van het eind, zoals dat vaak gezegd wordt, maar zo voelt dat ook een beetje. Je bent bewuster van het feit dat het leven niet altijd lang duurt en dat je alles wat er in zit moet proberen eruit te halen.

Gisteravond belandde ik om onduidelijke redenen op Mayday! Mayday!, de website voor De Nieuwe Kanker Patiënt zoals Nicolien (initiatiefnemer) het zelf noemt. Direct raakte ik geboeid door bijvoorbeeld haar dagboek, waar je kunt lezen en zien wat de strijd tegen kanker met zich meebrengt. Ontroerend. Na wat dagboekverhalen te hebben doorgespit, besluit ik het erbij te laten. Haar laatste dagboekbericht dateert van 6 december, waar verteld wordt dat ze na veel slapen opeens opleeft en wil gaan zwemmen. Dat lukt met veel moeite en omwegen. Ze is dolgelukkig en ik besef me dat ik zoiets als "even gaan zwemmen" heel normaal vind. Het dagboek besluit met de volgende alinea:

"Sinds die dag slaapt Nicolien bijna onafgebroken. Eet niets. Elke dag wordt ze magerder. Het wordt moeilijker contact met haar te krijgen: ze reageert steeds minder op onze stemmen en wil liever ook geen bezoek. Soms leggen we met lood in onze schoenen een hand op haar hoofd om te kijken of ze nog ademt. Niemand heeft enig idee hoe lang ze dit nog volhoudt. Maar in een ultieme krachtinspanning zou ze morgen zo maar weer in het zwembad kunnen liggen…"

Het hield me nog enige tijd bezig. Hoe zal ik dat straks beleven binnen mijn eigen familie. Nu er ogenschijnlijk nog niks aan de hand is, probeer ik zoveel mogelijk met hem mee te maken. Zoals ik het samenzijn met kerst dit jaar ontzettend belangrijk vind. Je weet maar nooit. We moeten er van genieten zo lang het nog kan. Zo besef ik ook dondersgoed de gevoelens van mijn vader, waarvan het niet alleen zijn broertje is, maar ook zijn maatje. Vaak zijn ze samen motorrijden of ergens naartoe. Even bij elkaar buurten. Hoe moet dat straks? Voorlopig maar even niet aan denken. Ook maar even niet meer over het verhaal van Nicolien nadenken, dat maakt me triest.

Ongeveer een uur geleden kon ik het toch niet laten om nog even op www.maydaymayday.nl te kijken. Ik had namelijk zo'n vermoeden. Gisteravond bezocht ik zo rond 22:45 de website van Nicolien voor het eerst. Toen ik de verhalen las en de foto's zag, bedacht ik me dat ze waarschijnlijk, hoe verschrikkelijk ook, de kerst wel niet meer mee zou maken. Hoe reëel, want op het moment dat ik haar verhalen las, blies zij haar laatste adem uit...

Ik ken haar niet, maar wens haar familie sterkte en alle goeds, mochten ze dit misschien lezen. Zelf denk ik aan de toekomst nog maar liever even niet, want wat staat ons te wachten?...

De uittocht fase 2

De 2e fase van de verhuizing naar ons tijdelijke onderkomen begon al vroeg. Om half 8 stond ik al in Ouddorp om de bus van Piet & Marijke op te halen, zodat we wat extra ruimte hadden om spullen te vervoeren. Toen ik terug in Dirksland aankwam was Jurien ook al gearriveerd om ons te komen helpen. Niet veel later arriveerde Janine's vader zodat de kast en het bed alvast op de aanhangwagen kon worden gelegd, waarna de wasmachine ook aan boord kon worden gehesen.
Toen alles was ingeladen reden mijn vader, Jurien en ik naar Ouddorp want het huis in Dirksland was nu toch écht leeg en werd het dus tijd om de spullen in het nieuwe onderkomen te gaan installeren. Het bed was trouwens de grootste klus, want een matras sleep je niet zomaar naar boven en ook de rest van het bed gaat niet zonder enige moeite naar de 1e verdieping. Uiteindelijk lukte dit toch zonder kleerscheuren.

Nadat Janine en d'r moeder klaar waren met het soppen van het huis in Dirksland, kwamen zij ook richting Ouddorp, gevolgd door Jozien, Lianne en Marleen om ook even de handen uit de mouwen te steken en Janine te helpen bij het opruimen van de spullen. Zelf vond ik het natuurlijk belangrijk dat er binnen afzienbare tijd een fatsoenlijke internetverbinding tot stand kwam en gelukkig had ik hier al weken van te voren afspraken over gemaakt met de nieuwe buurman Korstiaan. Alleen moest mijn draadloze router nog even aan zijn netwerk gekoppeld worden en dat ging niet zonder enige moeite. Zo moesten zowel Jurien als ik op zoek naar de geschikte kabel, die zich boven het plafond van Melissant Mode bevond maar onder de vloer van Korstiaan (hij woont dus boven de winkel). De enige optie was om door een klein luikje te kruipen en opzoek te gaan naar die ene kabel. Ik kan je verzekeren dat die ruimte niet al te groot was...
Ondertussen kwam Oom Leen nog even langs op de motor en ook Anco kwam me z'n zojuist in Duitsland gekochte Audi S3 laten bewonderen, die hij overigens nog moet importeren.

Aan het einde van deze hectische dag, waren zowel ik, als Janine en Gijs (die erg moet wennen aan z'n nieuwe huis) uitgeteld. Helaas hebben we weinig tijd om te luieren want op het moment van schrijven moeten we direct onder de douche en omkleden want vanavond gaan we met een man of 16 naar de Japanner in Roosendaal.

Vannacht volgt ons eerste nachtje Ouddorp...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...

Een stoere blote kwajongensfiets...

Nu herinner ik me weer waarom ik al vanaf begin dit jaar weinig alcohol meer heb gedronken. Gisteravond naar het schuurfeest in Dirksland geweest (5 km lopen en terug is dat dan iets verder). Ook Bjorn heeft voor het eerst in zijn leven een schuurfeest van dichtbij meegemaakt en bleef uit veiligheidoverwegingen maar bij mij slapen vanacht (zie foto).
Het was dus weer een ouderwets avondje en op het moment van schrijven ben ik dan ook helemaal brak. Janine ligt ook op de bank te slapen van ellende. Ook Bjorn was flink beroerd. Zo hield hij het vanochtend net ff niet meer binnen en keek hij beteuterd toen ie vandaag weer richting huis ging.

Iets wat gisteren ook helemaal geweldig was, was de nieuwe motor van mijn Ome Leen. Die had vorige week een Yamaha MT01 gekocht, een dikke 2 cilinder, een 1600cc. Wat een apparaat! Wat een geluid! Echt een bonk bruut geweld die motor. Hij startte hem op de oprit (zie filmpje) en dan voel je (ja ik overdrijf niet) de klinkers onder je voeten trillen en diezelfde klinkers stapelen zich haast op achter het achterwiel wanneer je er mee wegscheurt, want dat is het, een echt scheurijzer. Een stoere kwajongens fiets, een "blote fiets" welteverstaan want deze naked bike heeft niet veel om het lijf.

Ik hoop dat hij er samen met mijn vader (die op een Yamaha Fazer 1000 rijdt), want ze rijden 9 van de 10 keer samen, heel veel plezier mag beleven aan deze motor! Ik geloof dat ik dit ook wel zou willen rijden als ik mijn motorrijbewijs zou hebben (en dat gaat er nog een keer van komen).