Ze roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los

Het was het eerste concert in Ahoy Rotterdam onder het nieuwe dak en dus een klein historisch momentje. Daar waren we overigens helemaal niet mee bezig, want evenals vorig jaar vond er 'The Netherlands Military Tattoo' plaats, beter bekend als de 'Taptoe' waar verschillende militaire kapellen hun muzikale kunsten vertonen.

Ook nu was ik in gezelschap van Marc, Gaby en groot fan Sjaak en dit jaar was ook Janine mee. Geflankeerd door de twee dames liep Sjaak al zenuwachtig achter Marc en mij aan naar de ingang van het vernieuwde Ahoy, waar overigens de verbouwing nog gedeeltelijk in volle gang was. Door alle vernieuwingen waren er voor de 'licht-crew' ook meer mogelijkheden en die hadden zich dan ook lekker uitgeleefd, zo merkten we bij binnenkomst al op. We hadden echter iets mindere plaatsen dan vorig jaar, maar nog steeds absoluut geen verkeerd uitzicht en we waren al lang blij dat we niet de hele avond op de rug van de muzikanten hoefden te kijken.

Het was schitterend om alle militaire muziekgroepen, zo gedisciplineerd te zien spelen in combinatie met een soms onnavolgbare choreografie. Uiteraard kwamen de verschillende groepen weer uit diverse landen, waaronder onder andere Schotland, Australië en Suriname. De uitvoering van die laatste was niet zo strak en gedisciplineerd als de rest, maar bracht daarentegen het gehele Ahoy in beweging met hun swingende ritmes.
Overigens moest ik persoonlijk nog erg lachen toen in een van de groepen een meneer voor hi-hat stand fungeerde, door zijn bekkens voor zich uit te houden terwijl zijn collega daar op tikte. 'Wij drummers' hebben daar een hele mooie standaard voor, dus vanwaar al die moeite?

Enfin, we hadden het prima naar ons zin en vooral Sjaak ging helemaal op in de muziek, die af en toe bekend in de oren klonk. Zoals 'The Imperial March', de begin tune van Star Wars, die door een compleet en letterlijk leger aan muzikanten gespeeld werd, schalde erg gaaf door Ahoy.

Het meest bijzondere van deze avond vond ik het 'Top Secret Drum Corps' uit Basel, Zwitserland. Een zeventien-koppig team van (snare) drummers, geflankeerd door vlaggendragers, roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los en verzorgden een spetterende show (zie het filmpje onderaan deze blog), die eigenlijk veel te kort was.

Na deze traktatie waar we allemaal van smulden, kwamen alle groepen nog één keer bij elkaar en brachten ter afsluiten een gezamenlijke uitvoering ten gehore. De gehele hal stond vol en alles bij elkaar gaf dat dan ook een schitterend geluid.
De echte afsluiting was uiteraard voorbestemd aan een trompettist die, zoals we dat ook bij de dodenherdenking kennen, afsloot met het welbekende 'taptoe-signaal', gevolgd door het Wilhelmus wat door bijna het gehele Ahoy uit volle borst werd meegezongen.

Als bonus een filmpje waarin het 'Top Secret Drum Corps' uit het Zwitserse Basel een spetterende drumshow weggeeft, waar ik persoonlijk uiteraard erg van onder de indruk was!

Een klassieke tweewieler die de Duitsers nog had overleefd

Het was schitterend weer vandaag en het motor-bloed kroop waar het niet gaan kon. Al vroeg maakte ik een afspraak met Richard en reed weldra naar Stad aan't Haringvliet (nadat ik eerst Jozien uit bed gebeld had omdat ik mezelf had buitengesloten!) waar zijn motor en 'bimmer' al in het zonnetje stonden te blinken. Tijd om daar van te profiteren!

Zo reden we via allerlei omwegen naar Goedereede, waar we over de haven wilde rijden, maar wat niet kon omdat daar een grote markt gaande was. We parkeerden daarom onze motoren en liepen wat rond over de markt, kochten een ijsje en peuzelden dat lekker in het zonnetje op.

Nadat we een nieuwsgierige voorbijganger hadden uitgelegd wat een Yamaha MT01 nu precies was, vervolgden we onze weg naar Ouddorp, waar Richard graag bij de tentoonstelling van oude legervoertuigen en voorwerpen wilde kijken.
Hij kon z'n hart ophalen want we zagen inderdaad veel authentieke voertuigen, waanden ons op de set van Band of Brothers, dachten een wel heel vreemde motorrijder te zien en vonden tussen alle Jeeps en vrachtwagens ook nog een klassieke tweewieler die de Duitsers nog had overleefd.
Toch keerden we al vrij snel terug, want de opkomende zeemist zorgde er voor dat de vliegtuigen en parachutisten die over zouden komen, werden afgelast en het werd ook snel een stuk kouder.
Gek genoeg was het ter hoogte van Stellendam weer schitterend weer, maar we waren toen al zo goed als op weg naar huis.

Ons middagje motorrijden eindigde zowat bij ons thuis achter de Playstation 3, waar we een potje 'Split Second' speelden en nadat ik meegereden was naar Richard thuis, besloot ik de motor weer bij mijn ouders in Nieuwe Tonge in te leveren. Echter, vlak voordat ik thuis kwam reed ik nog even langs het huis van Marc, waar ik constateerde dat ze nu flink opschoten en waar het een drukte vanjewelste was met bezoekers en helpers. Ook Keuf reed nog even langs, die zelf moegestreden was van een hele dag klussen. Als laatste voegde Marc's moeder zich aan de stoet belangstellenden toe. Ook zij had gebruik gemaakt van het mooie weer om even alle stress van de dagelijkse sleur eruit te scheuren.

Een lekker dagje motorrijden dus, ik hoop dat er nog velen zullen volgen!

Nationale Taptoe 2009

Al jaren praat hij er over, maar ik kon er nooit over meepraten. Daar kwam vandaag echter verandering in, want ik besloot, net zoals Marc en Sjaak, de Nationale Taptoe eens te bekijken en wie kun je dan beter als gezelschap hebben, dan Marc en Sjaak zelf?

Zo haalde ik beiden vanavond thuis op en reden we naar voor mij volledig onbekende, maar wel gratis parkeerplaats nabij Ahoy. Daar wachtten we op Gaby en haar oom, die pardoes Ahoy voorbij reden.

Alles kwam gelukkig nog goed en zo liepen we eerst even over het terrein bij Ahoy, waar men aardig wat leger-tuig had opgesteld. Zo kon ik de F16 gewoon aanraken en had ik ook nog nooit een heuse tank van zo dichtbij gezien.

Toen we eindelijk compleet waren, zochten we onze stoelnummers op en maakten ons klaar voor de Nationale Taptoe 2009.
De Koninklijke Marechaussee nam de aftrap en er volgden vele bijzondere optredens. Zoals twee Amerikaanse militairen die bijzonder handig met hun geweer (inclusief bajonet) waren en er mee jongleerden alsof het niets was. Of wat te denken van dit korps, dat bekende nummers naspeelde en een heuse band achter zich hadden staan. We werden overigens niet alleen op mooie muziek getrakteerd, maar ook amusement stond hoog in het vaandel, zo bewezen deze bijzonder grappige clowns, die de lachers op hun hand kregen. Ook de 'doedelzakkers' uit Antwerpen waren bijzonder evenals sommige drumgroepen waar ik dan weer bijzonder in geïnteresseerd was. Of wat te denken aan deze mariniers die perfect synchroon marcheerden?

Over synchroon gesproken, de Aziatische afgevaardigden spanden de kroon. Zij gaven een perfecte show weg en lieten ons verbazen met hun donderende en kleurrijke trommels.
Helaas bleek vanaf dat moment de batterij van mijn camera leeg te zijn en heb ik dus geen foto's meer kunnen maken.
Uiteraard hebben we wel tot het einde toe ontzettend genoten en vooral Sjaak glunderde toen we Ahoy weer verlieten!

Als bonus dan ook een filmpje die een klein beetje laat zien wat je bij de Nationale Taptoe kunt verwachten. Volgend jaar weer?

Ik heb het volste vertrouwen in dit project...

Vandaag was het dan eindelijk zover. Onlangs ondernam ik al een poging om eens bij Marc in z'n huis te kijken, maar toen kwam ik van een koude kermis thuis. De poging van vandaag wierp z'n vruchten af en Marc & Gaby kwamen net aangereden toen ik mijn auto bij het huis in Nieuwe Tonge parkeerde.

Ze hadden me beiden al gewaarschuwd dat het nogal een zooitje was en dat er ongelooflijk veel aan het huis moest gebeuren en dus was ik al enigszins voorbereid op dat wat komen ging en nam ik natuurlijk mijn camera mee (dat had ik overigens tóch wel gedaan!).

Ik volgde Marc en Gaby door de gang heen naar binnen en die voldeed al direct aan mijn verwachtingen. Terwijl Marc direct aan de slag ging, leidde Gaby me eventjes rond en kwam ik via de keuken in de woonkamer waar mijn oog meteen op de openhaard viel. Dat vind ik altijd zo leuk een openhaard, dan moet ik meteen denken aan het huis waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd doorgebracht heb in Stad aan't Haringvliet. Het was in de wintermaanden altijd erg gezellig om mijn vader de openhaard aan te zien maken en in mijn pyjama en badjas naar de tv te kijken met sissende en knetterende geluiden op de achtergrond.

Marc sloopte ondertussen de tegeltjes uit de vloer van de gang, terwijl ik via een oud smal trappetje (die niet meer terug zal komen in de nieuwe situatie) naar boven liep. Daar liep ik vrijwel direct de oude badkamer in, of wat het geweest was althans, want boven was al hard gewerkt zo te zien. De badkamer is trouwens een bijzonderheid op zich want in welk huis vind je een bad waar het water gewoon wegloopt door een gat in de muur en dat via een kort rubberen slangetje vervolgens over het dak van het aanbouwtje, in de goot verdwijnt?

Ook in de andere kamers was al duidelijk hard gewerkt om alles wat oud en onbruikbaar was eruit te slopen. Althans, onbruikbaar? Marc vertelde me dat hij het hout dat hij overal afsloopt, in kleine stukjes zaagt en regelrecht de openhaard in mikt... En daar lag dan ook al een aardige berg as in!

Al met al heb ik groot respect voor Marc, Gaby en de familie Melissant, die dit project weer tot een goed einde proberen te brengen. Ik heb er het volste vertrouwen in want ze hebben in het verleden al vaak genoeg laten blijken dit volledig in hun vingers te hebben. Marc heeft echter geen haast want hij durft er wel minimaal 3 jaar voor uit te trekken voordat hij het huis gaat bewonen! Ik ben nu al zeer benieuwd naar het eindresultaat!

Het angstzweet brak me aan alle kanten uit...

Terwijl Marc al zo'n beetje 6 weken de sleutel van zijn huis heeft, heb ik het nog nooit van binnen bewonderd. Het komt er helaas niet van. Dan heeft hij geen tijd, dan heb ik geen tijd, maar vandaag besloot ik toch gewoon eens op goed geluk langs te rijden.

Bij aankomst trof ik echter een alles behalve prettige situatie aan. Het angstzweet brak me aan alle kanten uit toen ik eenmaal bij Marc voor de deur stond. De weg was afgezet, brandweermannen liepen af en aan en er werd op dat moment zelfs een oproerkraaier met een bekend gezicht maar vreemd haar, in de boeien geslagen en achterin de politieauto gezet.
"Wat is hier aan de hand!" hoorde ik mezelf zeggen en ik liep snel door naar de achterkant van het huis, want daar kwam de rook al naar buiten. "Ze wonen er nog niet en of er is al brand!" dacht ik bij mezelf terwijl ik met knikkende knieën dichter bij het huis kwam...

Maar, wat ik daar aantrof was een behoorlijk relaxte Marc die wat stond te lachen in de deuropening van zijn eigen schuurtje. Nu is Marc doorgaans de rust zelve, maar bij deze situatie had ik dat toch niet gedacht!

Eindelijk werd het me duidelijk, ik had hier met een stel grappenmakers te maken, of althans, eigenlijk met serieuze vaklui die hun vak verstaan (gelukkig maar voor de maatschappij!) en zichzelf regelmatig scherp houden, zoals vandaag dus.
Marc zit namelijk weer al een tijd bij de brandweer en laten er vandaag nu net wedstrijden gehouden worden waar Marc zijn huis voor beschikbaar stelde. Het halve dorp was dan ook uitgelopen en het was er een drukte vanjewelste, waar de toezichthouders zoals Marc's zwager Leo nog een hele klus aan hadden om het kleine grut en de grote mensen op een fatsoenlijk en werkbare afstand te houden van het hele spektakel.

Ook de lui van de ambulancedienst kwamen me bekend voor en toen ik wat beter keek was het onder andere Marc's vader Dick die met een grote glimlach gekleed ging in een fluoriserend pak en zo ook zijn bijdrage leverde aan deze "show".
Zelfs Marc's zus Corina zag ik na een tijdje, hevig in shock en ondersteund door de brandweerlieden, professioneel overgevangen worden door haar vader waarna ze opeens geen klachten meer leek te hebben en in blakende gezondheid verkeerde. Zels Marc's vriendin Gaby lag boven op zolder kapot te gaan van de neprook en moest ook uit het huis worden bevrijd!
Bijna de voltallige familie Melissant bleek dus één groot toneelstuk op te voeren, midden in Nieuwe Tonge!

Mijn lieve neefje Arjen stond ook met grote bewondering naar dit alles te kijken en hij pakte mijn hand vast en liet me zien dan een eind verderop, nóg een oefening plaats vond met een Connexxion bus die een fietser aangereden bleek te hebben en waar een ogenschijnlijk onoplettende bestuurder achterop geknald was...

Nogmaals, gelukkig bleek het achteraf gezien allemaal in scène te zijn gezet en probeerden alle deelnemers zo goed mogelijk hun best te doen in deze bijzondere situaties. Petje af voor de mensen die dagelijks te maken krijgen met deze ongemakken en waaraan je je als slachtoffer volledig moet overgeven en op moet vertrouwen, maar met deze deskundige vaklui doe je dat direct, dat heb ik wel weer gezien.

Binnenkort toch nog maar eens langs bij Marc, hopelijk is het dan wat rustiger in en om zijn huis!

Het regent, maar het zijn geen zonnestralen!

Vanochtend kwam ik op de zaak en zag bekende post op mijn bureau liggen. Omdat ik onlangs verhuisd ben naar een tijdelijke woning, laat ik mijn post op de zaak bezorgen zodat ik dat later niet wéér hoef te veranderen. Het was bekende post zoals ik al zei, want afgelopen zondag kreeg Janine post van dezelfde afzender. Met water in mijn ogen staarde ik naar de wit met paarse enveloppe, shit dacht ik nog, hebben ze me toch te pakken... de ratten.

Een tijdje terug schreef ik namelijk nog een verhaaltje over de terugreis van Nieuwe Tonge naar Dirksland, waar ik plotsklaps een flitser tegenkwam. Met gemengde gevoelens nam ik kennis van mijn snelheid en constateerde dat ik op dat moment tegen de 80 kilometer per uur aan zat te hikken, terwijl je daar maar 60 mag. Direct daarna heb ik Marc opgebeld (politieagent, maar dan een goeie), om te vragen of zo'n flitser ook van voren flitst. "Neuj, dat geloof ik niet hoor" sprak hij mij bemoedigend toe en mijn hoop op geen boete steeg onmiddelijk naar ongekende hoogte.
Helaas moest ik dus vandaag kennis nemen van een brief van het CJIB, dat ik daar inderdaad 76 km p/h reed i.p.v. de toegestane 60 km p/h. Om me een beetje tegemoed te komen hadden ze de kilometers nog wat naar beneden afgerond, naar 73 km p/h, maar dat resulteerde in het feit dat ik nog steeds 13 kilometer in het hele uur te hard zou rijden (als ik daadwerkelijk een uur zou rijden, want normaal doe ik maximaal 10 minuten over de weg van Nieuwe Tonge naar Dirksland, maar dat terzijde). Of ik vóór 1 januari aanstaande nog even €50,- euro wil komen brengen. Nou dat kan dan mooi samen met die boete van Janine, dan hoef ik maar 1x in te loggen op internetbankieren (niet dat dat zo'n geweldig bijkomend voordeel is).

Het regent dus geen zonnestralen of grote druppels bij ons thuis, maar boetes. Ach ja, ze staan in hun recht, normaal let ik op dat stukje langs die huizen altijd (en zo vaak rijd ik er niet) op mijn snelheid, want ik zou het zelf ook vervelend vinden met al die auto's die langs het huis razen. Had ik dat die avond dan ook maar gedaan... helaas bedenk je zoiets altijd achteraf.

Een weekend vol spanning, hectiek, achtervolgingen en cameraploegen

Na verschillende achtervolgingen te voet door Middelharnis en Rotterdam, met de auto door Middelharnis, te water in Rotterdam en ontsnappingen per motor, ben ik eindelijk een beetje tot rust te komen, zij het met een wrange nasmaak.
Dit weekend had ik namelijk opnamen voor een nieuw tv programma, een reality game, waarvan ik in samenspraak met de regie nog niet veel details mag prijsgeven. Het betrof namelijk de opnamen voor een zogenaamde pilot, een versie die waarschijnlijk niet uitgezonden gaat worden, maar waarmee bekeken wordt of aan alle crusiale punten is gedacht en of er nog punten verbeterd moeten worden. De afgelopen 48 uur werd ik dus vrijwel constant vergezeld door een camera- en geluidsman en ook Sander Versluys stond mij bij in barre tijden met een handycam.

Het was een hectisch weekend, waarin ik 's nachts in de straten van Rotterdam iemand op koelbloedige wijze uitschakelde in het spel, waarin ik vooral mijn kansen rustig afwachtte en niet direct als een kip zonder kop op mijn doel af ging, ik hulp had van enkele familieleden en vrienden en vooral veel gelopen heb en weinig slaap heb gekregen. Ook ben ik liters vocht kwijtgeraakt aan al het gezweet. Zo fietste ik bijvoorbeeld van Middelharnis naar Dirksland in een warm en dik motorpak, nou dat kan ik iedereen afraden!

Helaas liet de techniek me een beetje in de steek waardoor ik uiteindelijk het spel op het nippertje toch nog verloor maar wat natuurlijk wel "part of the game" is. Helaas mag ik ook hier geen details over prijsgeven! Het einde, dat zich afspeelde op het water rond en op de Wilhelminapier in Rotterdam, had voor mij dus een ietwat wrange nasmaak en moest mijn tegenstander dus feliciteren met de overwinning waarna zij nog een laatste opdracht te vervullen kreeg.

Ik heb het al met al wel naar mijn zin gehad. Het was spannend, leuk om te doen, interessant en vooral erg intensief want op het moment van schrijven ben ik dood op. Ik wil iedereen bedanken van het team, Sander Versluys (regie), Diëgo (audio), Jeff (camera), Paul (assistent en chauffeur van de crew) en vooral mijn eigen assistenten zoals mijn vader, mijn moeder, Bethina, Marc en natuurlijk Janine die als laatste toch voor de nodige support zorgde!

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat dat ik waarschijnlijk over een paar maanden op DVD in ontvangst kan nemen. Ik hoop ook dat er nog een avond georganiseerd wordt waarin alle teamleden (dus ook alle mensen achter de schermen) en mijn tegenstanders en medestanders worden uitgenodigd om het uiteindelijke resultaat te komen aanschouwen, dat lijkt me namelijk reuze gezellig!

De kleur van zijn gezicht trok weg en hij streek de zeilen...

Van vrijdagavond 19:00 t/m zaterdagavond 19:00 ben ik samen met Marc vrijwilliger geweest bij de Omloop van Goeree Overflakkee, een jaarlijks terugkerende monster loop en groot evenement op het eiland. Posten opbouwen, deelnemers scannen en van eten en drinken voorzien en alles weer afbreken en opruimen, hoorde tot ons takenpakket.

Om 22:00 moesten wij op de eerste post zijn, bij de scheelhoek (29,8 km vanaf start/finish), in de polder tussen Dirksland en Stellendam aan het Zuiderdiep. Daar moesten we beginnen met het aansluiten van de agregaat en daarna de bouwlamp aansluiten en natuurlijk het koffiezetapparaat (zelf lust ik helemaal geen koffie). Ook de scancomputer en laptop die alles direct online publiceerde moesten aangesloten worden. Ook stonden er zo'n 150 flessen spa blauw waarmee we voor de deelnemers een bekertje water konden inschenken.

Om precies 1:07 sloot de post. Diegene die daarna nog aankwam lag achter op schema en zou tot uitvaller gerekend worden. Gelukkig was dit niet het geval.
Toen even naar de Vismijn waar het altijd gezellig is en daarna zijn we naar de Kwadehoek gereden waar we nog wat assistentie verleend hebben en Marc nog een interview gaf op de radio. Daar pikten we een uitvaller op, die we op Port Zélande zouden afzetten. Ook daar hebben we nog even gezeten, om vervolgens even 3 uurtjes slaap mee te pikken want de volgende ochtend moesten we om 8:30 een post opzetten tussen Oude Tonge en Sluishaven (ongeveer 100km van start/finisch, dus nog ongeveer 10 kilometer te gaan).

Hele leuke en gezellige post! Aan de buitendijk van Oude Tonge, dus we zaten de hele dag vol in de zon (ik heb een aardig rood gezicht) en de eerste loper kwam daar tussen 9:15 en 9:30 al aan! Vele lopers waren echter in een slechte conditie al waren dat de lopers die pas tussen 15:00 en 17:00 onze post passeerden. Een loper kwam zelf terug lopen, die was om 11:00 gefinished in Ooltgensplaat, maar woonde in Dirksland en ging gewoon lopend naar huis... Wat een patser.

Ook streek er nog een van de deelnemers, voor onze ogen, de zeilen. Marc vroeg of startnummer 336 hem toch wel hoorde, maar de beste man bewoog niet meer en de kleur was helemaal uit zijn gezicht verdwenen. Zelfs zijn lippen bleken alle kleur te hebben verloren maar nadat Marc en ik hem beide onder de arm namen om hem in de schaduw te zetten, kwam hij bij en vroeg hij zich bijna geirriteerd af waar wij mee bezig waren. Hij zei dat hij vernauwde aderen had en dat hij dus nu niet moest gaan zitten maar vooral blijven staan.
Voor wij het in de gaten hadden zei hij gedag en vervolgde hij zijn weg. Wel hebben we nog even het medische team op de hoogte gesteld van wat er gebeurde.

Toen wij later op de avond onze hesjes in gingen leveren op de CPO (Centrale Post Ooltgensplaat) vroeg er toevallig iemand van het medische team of startnummer 336 al binnen was. Marc en ik keken elkaar aan en we vreesden dat de beste man toch ergens half in gestrand was...

PS: Startnummer 336 is uiteindelijk toch gefinished volgens de online statistieken, om 18:50 en 47 seconden.