Joepie! Ik word papa!

Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...

Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.

Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren.
Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.

Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!

Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.

Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...

Moppen en sterke verhalen voerden de boventoon

De lente leek vandaag echt ontketend, want een heerlijk zonnetje scheen op onze winters-witte gezichten. Een mooie dag dus om een aantal feestjes te vieren!

Zo werd schoonzus Annette eerder deze week al precies veertig jaar en dat vierden we vandaag tijdens een gezellige brunch met Janine, schoonmoeders en een aantal goede vriendinnen van de jarige. Dit alles vond plaats in pannenkoekenhuis "De Oude Maas" in Barendrecht, direct aan het water gelegen.
Ik was er persoonlijk nog nooit geweest, maar ik heb na vandaag in dit gezellige restaurantje een prima tussenstop voor een mooie zomerse motorrit gevonden!

Na de heerlijke brunch, die onder andere bestond uit pannenkoeken, harde broodjes en laten we vooral het overheerlijke toetje niet vergeten, spoedden we ons naar huis om vervolgens bij mijn eigen ouders aan te belanden.
Vandaag was het namelijk ook de verjaardag van mijn vader en terwijl Arjen gebiologeerd met een spelletje op de laptop van tante Jeanet bezig was, verrasten wij mijn vader met een aantal welkome kadootjes. Dat bleek echter nog wat lastiger dan gedacht, want we konden kiezen tussen een door mijn vader zogenoemde 'papier-prikkateur' (gewoon een ordinaire perforator, maar dan voor vier gaatjes) of een nieuwe motor....
Het werd uiteraard het eerste, maar vergezeld van nog een aantal andere aardigheidjes, die zoals gezegd een warm welkom genoten.

Ook oma De Gans was van de partij en prikte lekker een vorkje mee van de (hoe ironisch) 'oma frieten', die bij iedereen zonder enige moeite naar binnen gleden.
Een gezellige avond met familie en vrienden volgde, waar moppen en sterke verhalen weer de boventoon voerden. Ach ja, daar zijn verjaardagen toch ook voor...

Er werd flink van de bokkenpootjes-vulling gesnoept...

Ja hoor, het was weer zo ver! Mijn levenskalender wees vandaag een nieuw jaar aan en dat betekend onder andere: trakteren!
Zo maakte Janine als traktatie voor mijn collega's, een overheerlijke 'Arretjescake', een van haar (vele) specialiteiten. Die werd dan ook uiterst goed en gretig ontvangen bij Websites Nederland! Omdat ik nogal wat stukken had, kon ik zowel 's ochtends als 's middags trakteren en sommigen presteerden het zelfs om maar liefst drie stukken van deze calorieën-bom te verorberen.

Bij thuiskomst viel ik met mijn neus in de boter, want naast dat ik een flink aantal kaarten had ontvangen, was ik nog maar net binnen of Janine vroeg mij eens achterin de auto te gaan kijken. Daar trof ik tot mijn grote verbazing een wel hele mooie en bijzondere verjaardagstaart aan! De taart, die mij exact vertelde hoeveel jaren ik inmiddels onderweg ben en voorzien van het welbekende logo, werd vanavond met enige voorzichtigheid, nauwkeurig in gelijke stukken gesneden en gedeeld met de aanwezige ooms, tantes, opa, oma's, ouders, schoonouders neven en nichtje.

Er werd flink gesnoept van de stukken taart met 'bokkenpootjes-vulling' en bleek ongelooflijk lekker, maar het kon niet op tegen de gezelligheid die de gehele avond de huiskamer vulde.
Overigens werd ik enorm verwend, want mijn hele familie droeg een steentje (lees gerust: een flinke steen) bij aan het verjaardagskado, waar ik een paar dagen geleden alvast een deel van heb gekregen.

Ik kan dus weer terug kijken op een bijzonder geslaagd en gezellig verjaardagsfeestje. De overige stukken taart gaan morgen weer mee naar de zaak, dus over een tijdje zijn een groot deel van mijn collega's vast en zeker weer aan de lijn. Ik voorlopig nog even niet, want aanstaande zaterdag doe ik mijn verjaardag nog eens dunnetjes over met mijn allerbeste vrienden!

De kikkers keken vanuit de vijver met lede ogen toe

Hij had al drie weken vakantie gepland en al die weken waren dan ook gereserveerd voor het bouwen van de nieuwe blokhut. Dat wilde hij graag zelf doen. Toch kwam hij niet uit met drie weken en plande er nog maar een vierde achteraan. Aan het einde van zijn derde week, belde hij me vandaag op met de prangende vraag of ik 'm vanmiddag even kon helpen...

Net na de middag kwam ik in Nieuwe Tonge, bij mijn ouders aan, waar ik mijn vader in de achtertuin al met een kritisch oog naar zijn 'kunstwerk' zag kijken. De blokhut stond, na aardig wat pijn en moeite, helemaal in elkaar, maar nu moest het dak nog 'bekleed' worden. Zelf had hij al een groot gedeelte beplakt, maar nu het steeds hoger kwam, kon hij het niet meer alleen met een trappetje af. Omdat het vervelend is om iedere keer het dak op en af te moeten klimmen (hoewel hij daar met zijn 56 jaar jong nog prima toe in staat is!), besloten we dat ik beneden de voorbereidingen zou treffen en mijn vader op het dak bleef zodat hij de door mij op maat gemaakte 'singles' kon plaatsen.

Als een jonge vent klom hij behendig het dak op en ging meteen aan de slag. Hij wrong zich in allerlei bochten om alles precies netjes op maat te leggen (en mijn vader is héél precies!) en samen werkten we het zweet op onze kale hoofden. Daar stonden ze dan, vader en zoon, als twee druppels water en zelfs door sommige mensen voor een eeneiige tweeling aangezien.
Niet alleen mijn vader werkte koortsachtig door om het dak deze middag af te krijgen, maar ook ik probeerde de vaart erin te houden. Zo waren we na een tijdje toe aan een lekker ijsje, maar naar een korte pauze, hervatten we de werkzaamheden met dezelfde snelheid.

Terwijl de laatste hand aan het dak gelegd werd, keken de kikkers (die net een bad genomen leken te hebben) vanuit de vijver met lede ogen toe hoe ook de opzichter even kwam keuren. Gelukkig werd alles in orde bevonden en waren we precies om 17:00 klaar en kon het zeil er overheen om de nog ongeverfde blokhut tegen weer en wind te beschermen.

Een ongeverfde blokhut ja, want hoewel mijn vader maar wat blij was dat vandaag het 'technische' gedeelte van de bouw afgerond was, nu moest hij nog geschilderd worden!

Gelukkig gaat zijn vierde week vakantie pas maandag in...

Zowel opa als oma straalden weer

Een paar maanden geleden hadden we niet durven dromen dat we weer zo gezellig als vanouds bij elkaar zouden zitten, maar gelukkig liep het anders als wij dachten. Op de dag zelf belde ik uiteraard eventjes op om de felicitaties over te brengen, maar pas vandaag kon ik hen 'live' de hand schudden.

Nu alle vervelende dingen van de afgelopen maanden achter de rug lijkt en oma nog beter dan ooit tevoren is teruggekomen, vierden we vanavond in een bescheiden kring opa's 76e verjaardag. Ook oma, die een lang weekend verlof had van het geestelijk gezondheidscentrum, was er bij en dat maakte de hele club met kinderen en kleinkinderen compleet. Zowel opa als oma straalden weer en dat we opa's verjaardag op deze manier konden vieren leek op zich al een kadootje.
Er werd druk gediscussieerd over de voetbal en de op handen zijnde finale en Daisy was daarnaast onvermoeibaar en bleef de bal maar terugbrengen ook al gooide ik 'm iedere keer weer helemaal achter in de tuin.

Door de gezelligheid leek het snel laat te worden en hoewel alleen het maanlicht ons bijlichtte, werden we omringt door muggen. Het was dus onherroepelijk dat we keer op keer werden aangevallen door die ellendige beestjes, maar ome Johan maakte van de nood een deugd. Gelukkig wilde hij zijn idee wel met ons delen (al was ik het zelf af en toe even kwijt).
Ook Bethina vond nog iets interessants in de garage, waar ik uiteraard even later weer mee opgezadeld werd...

Ik ben blij dat we opa's verjaardag weer op deze manier hebben kunnen vieren en hoop dat er nog vele van deze gezellige avonden zullen volgen! Op naar de 77!

De eerste échte motorrit

Toen ik afgelopen donderdag voor de grap mijn vader een mailtje stuurde met "He Pa, zullen we zaterdag een proefritje gaan maken bij Motoport?" belde mijn vader toch onverwacht wel erg enthousiast terug. "Tja" dacht ik, "Je past ook eerst schoenen voor je ze koopt, dus waarom eigenlijk niet?". Dit jaar komt er waarschijnlijk geen motor, maar wie weet volgend jaar wel en dan moet je jezelf toch een beetje oriënteren. Na een kort telefoontje naar Motoport Rockanje, met de vraag of we een Kawasaki Z1000 en een Yamaha Fz1, stond de proefrit vast. Samen met mijn vader.

Vanochtend was ik toch al een beetje zenuwachtig, want dit zou eigenlijk de eerste échte motorrit worden. Om 13:00 stond ik dan ook al bij mijn ouders voor de deur en pikte mijn vader op om naar Rockanje te rijden.

Het weer was ons zeer gunstig gezind en niet alleen wij tweeën waren op het idee gekomen om naar Motoport af te reizen. He was een gezellige drukte in en rond de showroom en bij binnenkomst liepen we al gelijk een speciale Kawasaki Z1000 aan, die we ook al tegen kwamen op de Motorbeurs Utrecht. Dit zou echter niet de Z1000 zijn waar we op zouden gaan rijden, maar dat mocht de pret zéker niet drukken.
Buiten stond de Yamaha FZ1 (waar we al eens eerder bij hadden staan kwijlen) ons al in het felle zonnetje op te wachten en toen er even later ook een Z1000 voor ons gereed stond, konden we gaan knallen.

Via bochtige dijkjes reden we uiteindelijk via Goeree naar Stellendam, waar mijn vader en ik op de carpoolplaats afstapten en van motor wisselden. Uiteraard niet voordat we beide monsters eens goed onder de loep hadden genomen en we maakten dan ook van alle mogelijk kanten foto's om deze bijzondere eerste rit vast te leggen. Wat een schitterende 'naked bikes' waren dit, de een nog mooier dan de andere. Vooral de FZ1 maakte met zijn korte en ongedempte uitlaat een wel heel gaaf race-geluid.
Na een laatste blik op de motoren, wisselden we de sleutels uit en reden (nadat we eerst een paar auto's voorbij gevlogen waren), richting Melissant.

Daar parkeerden we de twee blote fietsen naast elkaar op het terrein van touringcarbedrijf Mijnders, waar Cor ons wat onwennig gedag zei. Toen mijn vader en ik ons eenmaal van ons hoofddeksel ontdeden, zag Cor wie we daadwerkelijk waren en begon meteen te kwijlen. Zijn race-bloed begon sneller te stromen en voor hij het goed en wel zelf in de gaten had, had hij het stuur van de Z1000 al in zijn timmermanshanden geklemd.
Niet veel later arriveerde ook Addie, die net klaar was met het 'aflikken' van zijn twee oldtimers. Ook hij vond het wel wat en kon het net als Cor niet laten om even de gashendel open te draaien.

Na een gezellig gesprekje besloten mijn vader en ik terug te keren naar Motoport en deze twee geweldige tweewielers weer in te leveren.
Dat pakte echter anders uit, want bij terugkomst vroeg een van de verkopers mijn vader of hij ook niet eens een ritje op de nieuwe Z1000 wilde maken. Dat sloeg 'Pietje Pedrosa' dan ook niet af en stapte opnieuw op de motor, gevolgd door mij op de FZ1.
Het werd echter een klein rondje, maar net lang genoeg om nog heel even opnieuw plezier te beleven.

Het weer zat vandaag ook wel mee en de motoren waren super. De keuze voor mij is simpel, want als ik zou moeten kiezen, ging ik toch voor de Yamaha FZ1 (lichtblauw met rode motor). Voor mijn gevoel zat hij lekkerder en was hij wendbaarder in de bochten, maar vooral ook het verschil in vermogen was goed te voelen. De Kawasaki Z1000 beschikte over 125 pk, de Yamaha FZ1 bleek over zo'n 150 pk te beschikken. Ook het geluid zou mij overhalen tot de aankoop van de FZ1, want hoewel het na lang rijden wat te veel wordt voor de oren, was ik er tot over mijn over verliefd op...

Als eerste echte motorrit met mijn vader heb ik een fantastische middag beleefd. Hopelijk kan Richard zich snel bij ons voegen. We duimen voor 'm!

'Candy Ihrman' of is het 'Janine Dulfer'?

Na maanden van rondbellen, rondvragen en mailen is het de meisjes dan eindelijk gelukt. Het bleek een heel opgave om saxofoon-les in de buurt te krijgen, zonder dat je daarbij aangesloten hoeft te zijn bij een vereniging of iets dergelijks, maar onlangs vonden Janine en Noortje tócht een oplossing. Zij het vooralsnog een tijdelijke...

Ze gaan het samen eerst 3 maanden proberen en daarom kon Janine vandaag haar sax al ophalen. Thuis gekomen pakte ze 'm direct direct uit de koffer en zette 'm zorgvuldig doch ietwat onwennig in elkaar. Uiteraard probeerde ze er direct geluid uit te krijgen, maar dat was nog niet zo makkelijk als we in eerste instantie dachten. Het was Sjoerd die er uiteindelijk als eerste een brommende toon uit kreeg en de liefde voor het instrument bleek meteen geboren.

Ook mijn vader leek het wel een interessant instrument en hij verbaasde zich over de veelvoud aan kleppen en knoppen. Zelf waande hij zich al een stoere sax-speler in een bekende jazzband, maar kijkt hij toch liever hoe zijn schoondochter straks als 'Candy Ihrman' de sterren van de hemel af speelt.

De buren hebben nog eventjes rust, aanstaande woensdag volgt haar aller eerste les!

Dikke motoren in de Jaarbeurs Utrecht

Wat had hij graag mee gegaan vandaag, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Voor het eerst en met enige aarzeling ging mijn vader vandaag zonder zijn broertje en Richard zonder zijn vader, naar de Motorbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs. Als er één fanatiek was, was ome Leen het wel, maar met mooie herinneringen op zak, besloten we dit jaar toch te gaan...

Het was voor mij al zo'n 3 jaar geleden dat ik voor het laatst meegegaan was en dus had ik er, nu ik zelf ook bijna mijn motorrijbewijs op zak heb, enorm veel zin in.

Nadat ik samen met mijn vader, Richard opgehaald had, reden we naar het station van Barendrecht. Daar namen we de trein, die ons via Rotterdam Centraal op Utrecht Centraal bracht. Ideaal, want na 5 minuten lopen kwamen daarna aan bij de Jaarbeurs en daar bleek het inmiddels, zo rond een uur of half 11, al behoorlijk bedrijvig.

Bij binnenkomst werden we al hartelijk ontvangen en werden we meteen getrakteerd op een aantal schitterende V-Max'en, die allemaal beschikten over een lekkere dikke kont!

Tja, de beurs zelf, te veel om op te noemen. Zo 'bereed' ik een aantal stoere Harley's, zagen we ook vooral veel mooie en snelle racers, maar bleef mijn voorkeur toch uitgaan naar de 'naked bike' en deel die mening met mijn vader. In het bijzonder de Kawasaki Z1000, want wat is dat een schitterende machine en wat zit ie lekker!
Wat ook lekker zit is deze Honda chopper en dan vooral wanneer er een aantal leuke dames bij komen zitten, zo ervoer ook Richard! Over mooie dames gesproken, daar zagen we er vandaag ook heel wat van. Was het niet bij de grootste motor ter wereld, of op de rest van de beursvloer dan was het wel op een uitdagende poster...

Richard had zich vandaag nog een doel gesteld en paste daarom vele soorten helmen, terwijl ik gezellig mee deed. Vele Shoei's, Arai's en weet ik het allemaal niet meer welke merken er voorbij kwamen, maar uiteindelijk koos hij toch voor schitterend exemplaar van 'Shark'. Net als in mijn helm, met een handig zonnevizier, dus laten we hopen dat we deze zomer veel zon krijgen!
Uiteraard werd er nog een gezellig pilsje gescoord en hebben we vooral ook veel gelachen tijdens een aantal hilarische momenten.

Nadat we een plaatjes-draaiende Dennis van der Geest waren gepasseerd vond mijn vader nog een interessante motor. Het leek wel een sneeuwscooter met wielen en hoewel ik, nadat ik er ook even op had plaats genomen, moet constateren dat hij wel erg comfortabel zit, hoop ik toch dat deze Yamaha FZ1 zijn volgende motor wordt (wat die vind ik zelf ook wel erg mooi!)...

Wat hebben we vandaag snelle en vooral mooie motoren gezien. Zo heb ik ongelooflijk veel ideeën opgedaan voor wat er ooit bij ons in het schuurtje moet komen te staan, maar voorlopig moet ik eerst mijn rijbewijs nog halen. Morgenmiddag mag ik weer oefenen, dus wees gewaarschuwd medeweggebruikers!...

Wie (nog) meer foto's wil zien van de Motorbeurs 2010, kan een kijkje nemen in mijn speciale album op Flickr!

Een gezellig middagje schaatsen

Vorig jaar januari stond ik ook al op de ijzers, maar die waren geleend. Omdat ik steeds zoiets had "het zal nu wel snel gaan dooien", waren alle schaatsen vorig jaar al uitverkocht toen ik er eindelijk om wilde gaan. Dat zou mij dit jaar niet gebeuren!

Daarom schafte ik gisteren al een paar snelle 'ijshockey's' aan en probeerde ze vanmiddag uit op de oude haven achter ons huis. Ook Janine gleed gezellig met me mee en hoewel het ijs niet overal even strak was, bleek de door de buurjongens geprepareerde ijshockey-baan een prima plek om de eerste meters met de ijzers te maken. Die van mij gleden als een mes door de boter en ik was maar wat blij met mijn nieuwe aanwinsten. Kijk maar eens naar het overstappen!

Hoewel het even uitproberen was en het wel eens mislukte (hier was ik nèt te laat), lukte het me toch om een leuke foto van ons samen te maken, voordat we ons geluk op de Singelkade besloten te beproeven. Daar gleden we opnieuw samen over moeilijk en makkelijker begaanbaar ijs en kwamen tot onze grote verrassing ook mijn vader en moeder even kijken.
Eerst genoemde leek het zelfs niet eens koud te hebben ondanks zijn gladde hoofd en het leverde een leuk plaatje op van twee-generaties-Gans.

Uiteindelijk besloten we na een tijdje toch de kou te verruilen voor een warme huiskamer met iets lekkers voor bij de koffie en keken nog een keer achter ons naar het prachtige schouwspel dat zich aan de Singelkade in Middelharnis voltrok. Daarbij maakte ik ook nog even een leuke foto Leen en Anneke die toevallig passeerden!

Het was meer een zetel dan een zadel

Ik besloot de kadobon die ik gisteren van de oude Klaas gekregen had, maar gelijk goed te besteden. Binnenkort, wanneer we ons examen voor de bijzondere verrichtingen hebben gehaald, zullen we beginnen met het echte motorrijden. Dan moeten we de snelweg op richting Breda en wanneer het dan donker en guur weer is, wil ik graag wat opvallen. Niet zodat de mensen naar me zwaaien, maar meer voor de veiligheid.

Bij VJ Motorsport in Sommelsdijk kocht ik dan ook een opvallend motorhesje, dat niet om je lijf heen 'flubbert' zoals de meeste simpele vestjes dit doen, maar gewoon lekker strak blijven zitten en je er dus geen last van hebt. Daarna belde ik mijn vader op, of hij misschien wat te doen had vanmiddag. Of hij geen zin had om even lekker een middagje te kwijlen bij Motoport Rockanje.
Daar had hij wel oren naar en dus haalde ik 'm snel op en reden we naar ons snoepwinkeltje.

Daar aangekomen, viel ons gelijk op dat er nog meer motoren stonden dan de vorige keer en viel mijn vaders oog gelijk op een Suzuki Intruder. Persoonlijk vind ik het een lelijk ding, maar toen ik eventjes plaats nam had ik toch wel in de gaten dat deze motor erg comfortabel zat. Het was meer een zetel dan een zadel en ik dagdroomde mezelf al rijdend in het lekkere warme zonnetje, over de kronkelweggetjes door de Italiaanse Dolomieten...

Zelf zou ik graag eens op de motor zitten waar ik de vorige keer al een beetje verliefd op ben geworden en dus haalde een aardige verkoper de parelmoer witte Kawasaki Z1000 uit het rijtje. Wat een schitterende details bevatte deze motor toch, zoals de spiegeltjes, de handrem en de koppeling en dan nog maar niet gesproken over de Akrapovic uitlaten.
Hij zat in ieder geval heerlijk en ook hier droomde ik weer een beetje op weg, totdat mijn vader een vrij serieus gesprek met de verkoper begon. Plotseling vroeg hij wat zijn oude motor waard was, omdat hij misschien wel eens een Street Bike model wilde kopen en dan had hij het vooral over de Yamaha FZ1 waar hij en ik de vorige keer al eens op zaten.
Dapper vroeg ik de verkoper of hij misschien een actie had, zoiets als "2 halen, 1 betalen" maar daar trapte de beste man helaas niet in.

Een eigen motor blijft daarom voorlopig nog even toekomstmuziek en moet ik vooral lekker blijven dromen, als we onszelf weer pijnigen in ons snoepwinkeltje...

Een heerlijk avondje

De afgelopen dagen werd er flink geknutseld aan de Sommelsdijkse Haven. Tot in de late uurtjes werd de hand gelegd aan een paar leuke surprises, om nog maar te zwijgen over de gedichten. Zo maakten we voor oma (Sjaan), een replica van een echte Chanel No. 5 fles en probeerden die tot in detail na te maken en er een persoonlijk tintje aan te geven.
Voor mijn moeder werd een heus boek nagemaakt, met daarin uiteraard een leuk kadootje verstopt.

Op de avond zelf was de spanning al bij het eerste bakkie koffie te snijden. Vooral Arjen kon bijna niet wachten totdat de Sint en zijn Pieten ook bij ons langs de deur kwamen. We zaten er immer helemaal klaar voor!
Nadat de eerst koffie naar binnen gegleden was, ging opeens de deurbel en werd er op de raam geklopt. Opa en Arjan renden naar de voordeur om te kijken wie er aan de deur stond. Er was helaas niemand meer te zien, maar de persoon in kwestie was wel zo aardig om een hele berg kadootjes achter te laten! Die werden dan ook massaal door zowel opa, oma als Arjen met grote spanning de woonkamer ingedragen en toen alles bij elkaar lag, was het een flinke berg.

Daarna kon het feestje beginnen en wat hebben we gelachen om de leuke en soms scherpe gedichten die werden voorgelezen door een ieder. Ook de surprises werkten veelal op de lachspieren en sommigen moesten erg veel moeite doen om uiteindelijk bij het kadootje uit te komen. Zelf werd ik verwend met een voor mij inmiddels bekende pion, die uiteraard te maken had met mijn motorrijlessen. Ik vond 'm zo leuk dat ik 'm niet wilde beschadigen en haalde daarom met uiterste precisie het kadootje uit de surprise. Het bleek een welkome kadobon van VJ Motorsport, zodat ik weer iets voor mijn uitrusting kan kopen. Daar was ik erg blij mee!

Ook de surprises waar Janine en ik voor hadden gezorgd vielen in de smaak en werden, nadat ze eerst goed bestudeerd en de gedichten voorgelezen waren, gretig uitgepakt.
Iedereen kreeg iets wat hij of zij goed kon gebruiken en zo was iedereen aan het einde van de avond maar wat blij met zijn of haar kadootje.

Zo hebben we dus een erg leuk en heerlijk (familie)avondje beleefd!

Als bonus dit keer alle foto's van dit heerlijk avondje en deze zijn natuurlijk ook terug te vinden in het speciale album op mijn Flickr account.

Brommers kieken

Mijn eerste motorrijles gaf een fantastisch gevoel en ik kijk al uit naar de tweede. Voor de gelegenheid leen ik zo lang wat spullen van familie of vrienden, want je kunt natuurlijk niet zomaar in een spijkerbroek en een paar sneakers op de motor stappen. Helemaal niet met het weer van de afgelopen tijd!

Toch wil ik graag alvast wat eigen spullen kopen, van lieverlee steeds iets anders. Om te beginnen wilde ik graag een paar eigen laarzen, daar ik nu een paar van de rijschool in bruikleen heb.

Samen met mijn vader (al ruim 15 jaar een echte motormuis) besloot ik dan ook langs wat motor-zaken te gaan om iets passends uit te zoeken.

Als eerste bezochten we VP Motorsport (voorheen VJ) in Sommelsdijk. Daar daar paste ik een paar laarzen en vond een paar wat prima naar m'n zin was, maar ik besloot toch nog even verder te kijken.
Bij het verlaten van de winkel werd ik wel op slag verliefd op een prachtige mat-zwarte helm van Scorpion. Een schitterende lijn en de mat-zwarte finish met 'chrome' accenten wekten meteen mijn interesse. Toen ik 'm opzette zat ie lekker, maar toen Wilco van VP de wang-kussentjes aan de binnenkant van de helm, met een pompje in het kin-stuk oppompte, zat hij fantastisch.
De helm was zelfs voorzien van een vizier aan de binnenkant, die met een schuif aan de zijkant van de helm naar beneden kan worden geklapt en achter je normale vizier schuift. Het is speciaal voor de zon en zo hoef je eigenlijk geen zonnebril mee op te doen als je gaat rijden (wat vooral irritant is als de zon opeens niet meer schijnt en je met een donkere bril voor je ogen zit!).

Enfin, Wilco liet met een druk op de knop de lucht uit de wang-kussentjes lopen en mijn vader en ik vertrokken richting Motoport Rockanje, om daar ook nog even te neuzen.
Daar aangekomen zagen we een flink aantal prachtige motoren in de showroom staan. Zoals bijvoorbeeld deze Yamaha XJR1300, de vorige motor van mijn vader, maar dan in een retro-uitvoering (let maar op het wedstrijdnummer op de tank). Ook zag ik een prachtige parelmoer witte R1 terwijl mijn vader gecharmeerd leek van een blauwe special edition van diezelfde motor.

Voor Janine vond ik nog een stoere mat-roze helm maar waar mijn oog pas écht op viel, was op deze glanzend witte Kawasaki Z1000. Een ongelooflijk stoere motorfiets, die ook nog eens flink ge-customised was. Andere uitlaatje, andere spiegeltjes, etc. Ook mijn vader stond er bij te kwijlen!

Verliefd werd ik echter (voor de 2e keer vandaag!) op een stoere blauwe Yamaha FZ1. Een lekker korte 'streetbike' die ook hier en daar ge-customised was, getuige het korte uitlaatje. De dikke slof en de kleine achterlichtjes gaven deze 'blote fiets' ook een stoer uiterlijk vanaf de achterkant gezien en wat zat hij lekker, terwijl het op de foto wel een mini-bike lijkt bij mijn grove postuur!

Toch keerden we hier onverrichte zaken weer terug naar VP Motorsport in Sommelsdijk en daar kocht ik (vooral ook vanwege de flinke korting die je daar krijgt als je aan het lessen bent) een paar stoere laarzen voor een prima prijs, die aanvoelden als mijn pantoffels. Dit was dus een geslaagd middagje 'brommers kieke met pa'. Moeten we vaker doen!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

Helaas pindakaas, mijn vader viste dit keer achter het net

Vanochtend was het alweer vroeg dag. Nadat ik een avondje was doorgezakt, was ik toch al vroeg wakker en kon ik zoals gewoonlijk de slaap daarna niet meer vatten. Zo kwam het dus dat ik om half 9 alweer achter de computer zat.

Het was vandaag vaderdag en omdat Janine dit weekend met haar moeder, haar zus en een vriendin van haar moeder op Texel zit en zij altijd voor de vaderdagkadootjes zorgt, had ik dit keer dus geen kadootje paraat. Zo ben ik dan ook weer!

Helaas pindakaas en dus viste mijn vader deze keer achter het net. Hij vond het overigens niet erg, hij heeft toch al zo'n beetje alles wat z'n hartje begeert.
Volledig volgens traditie reed ik aan het einde van de morgen richting Stad, naar mijn opa en oma om daar met de rest van de familie vaderdag te vieren.

Opa had zoals gewoonlijk weer veel lol met ons, en vooral met mijn neefje Arjen, die steeds meer kattekwaad uithaalt.
De kinderen (mijn oom, tante en moeder) gaven Opa een mooi presentje voor in de grote achtertuin, dat hij erg waardeerde en Arjen mocht opa helpen met het uitpakken ervan en dat deed hij dan ook met veel genoegen.

"Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Omdat we vandaag wat vroeger uit België kwamen, vanwege het druilerige weer, besloten we nog even bij oom Leen & tante Els op bezoek te gaan. Gewoon even kijken hoe het met oom Leen gaat, nu het nog kan...

Ook mijn vader was er, die afgelopen week alleen thuis was omdat mijn moeder een weekje met vriendinnen in Turkije zit. Hij zou vanavond een prakkie mee eten met z'n broertje.

Hoewel mijn nichtje Claudia in geen velden of wegen te bekennen was, bleek neef Richard wél aanwezig te zijn en het kon dan ook niet anders dat we nog even over muziek praatten.

Het werd een gezellig bezoekje. We wisselden verhalen uit over Brugge (ze waren er allemaal al eens geweest) en ons weekendje en haalden ook verhalen over vroeger op. Zoals al die keren dat opa en oma vroeger (toen Twix nog Raider was!) naar oom Leen op zoek moesten rond etenstijd en toen hij eindelijk terecht was hij dan heel dapper vertelde waar hij geweest was en erbij voegde: "Dan had je dáár moeten zoeken!..."