Wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Het was schitterend weer vandaag en dus goed toeven op de voetbalwei van vv DES'67 in Dirksland, waar enkele van mijn vrienden moesten voetballen.

Onder andere Keuf, Bas, Cor & Paco moesten in de bijna verzengende hitte een balletje trappen, terwijl ik vanaf de zijlijn toekeek en aanmoedigde. Hoe hard ze echter ook hun best deden, bereikten ze jammer genoeg niet de halve finale en moesten we dus "noodgedwongen" met een gezellig clubje vanachter de omheining en met een zalig koud biertje toekijken hoe de halve finale en de finale werden gespeeld.

Overigens kwamen de mama's met de kleintjes ook nog even langs en dus pikten Stijn en Milow ook nog wat zonnestraaltjes mee.

Hoewel Bas & Noor, samen met de buren, nog druk bezig zijn met de verbouwing van hun achtertuin, besloten we aansluitend toch om daar te gaan barbecueën. Uiteraard kwamen ook de dames vanaf het Ouddorpse strand naar Dirksland toe om een hapje mee te eten en staken we de barbeque (inderdaad Bas, díé barbeque) dan ook flink op.
Het bereiden van al het lekkers lieten we aan Chef de Mission Bas(beque) over, die dat altijd erg leuk vindt om te doen en dat terwijl wij lekker onderuit zaten en het alleen maar hoefden op te eten.

Stiekem proefde Bas af en toe of het vlees al goed was, maar daar hadden we, voordat we de foto zagen, niets van in de gaten, want we vonden het veel leuker om tussen het eten door wat te geinen en foto's te maken met gigantische zonnebrillen op ons hoofd...

Na het eten porden de kinderen van de buren de vuurkorf eens lekker op en lieten de vlammen tot grote hoogte oplaaien terwijl Keuf, Bas en ik hulpeloos toekeken en voelden hoe het haar op onze scheenbenen langzaam verschroeide...

Toch kwam er weer een tijd dat iedereen naar huis vertrok, want zo'n warme dag en zo'n heerlijk gevulde maag vraagt om slaap. Geurend van de rook kwamen we thuis aan en ploften voldaan op ons bed, want wat is er nog mooier dan prachtig weer, gezelligheid en lekker eten?

Peter Flikt 't weer...!

Er wordt wel vaker getrakteerd op de zaak. Vaak genoeg zonder reden, omdat we gewoon zin hadden om te snoepen, maar soms ook vanwege een verjaardag. Wat minder vaak voorkomt is dat iemand trakteert omdat hij of zij in blijde verwachting is!

Vandaag trakteerde Peter en hij had er een hele goede reden voor! Hij doet z'n achternaam aardig eer aan (Flikweert) en flikt het weer! Zijn dochter Sarah krijgt er een broertje of zusje bij!
We hebben dan ook lekker zitten smullen van het gebak en wachten nu tot rond Sinterklaas, want dan weten we wat het geworden is...

Peter en Anneleen, van harte gefeliciteerd!

Samen vereeuwigd aan de muur

Dat was pas snel! Afgelopen woensdag bestelden we een foto op canvas via internet en hoewel ons verteld was dat het 10 werkdagen ging duren, kregen we heb vandaag al in huis!

Thuisgekomen heb ik dan ook direct de boor in de muur gezet en er schroeven in gedraaid, zodat ik de prachtige foto in de kamer op kon hangen. Even netjes recht hangen en daar hingen we dan vereeuwigd aan de muur!

Ook gelijk maar even dat schilderij opgehangen dat we van Gert-Paul hebben gekregen. Even checken of ie recht hing met de waterpas (zo precies ben ik dan weer), en ook die hing in één keer perfect.

Zowel het halletje als de kamer, zijn er nu weer een stukje gezelliger op geworden!

De tietjes zitten er nog op!

Koen staat bij ons op de zaak bekend als iemand met een bijzondere passie. Of eigenlijk misschien wel een fetisj. Eentje voor schoenen welteverstaan en iets specifieker Nike sneakers...
Thuis blijkt hij al een flinke berg schoenen te hebben staan, sommige uit de sportzaak bij 'm in de buurt, andere zijn bijzonder en zijn maar in een kleine oplage gemaakt.

Het is zelfs zo erg dat Koen het af en toe presteert om in één weekend, maar liefst drie paar sneakers te bestellen! Het enige nadeel is dat hij af en toe de douane op z'n dak krijgt vanwege invoerrechten, maar dat neemt hij voor lief, want z'n Nike's zijn 'm alles...

Zo kwam vandaag eerst de TNT langs met een pakket, waarin direct de vorm van een schoenendoos te herkennen was. Koen veerde meteen op uit z'n stoel. "Zouden dat mijn Safari's zijn?!" riep hij door de zaak...
En inderdaad, het bleken een paar mooie Nike Safari's te zijn, tweedehands, ook van een verzamelaar, maar die had er nog niet veel op gelopen getuige de "tietjes" onder op de zolen (alleen een kenner als Koen valt dit natuurlijk op!).
Ook bracht de TNT weer een brief van de douane, van een paar dat Koen weer vanuit het buitenland in wilde voeren, maar die onderschept waren door ijverige douaniers.

Iets later op de ochtend stopte er een DHL busje voor de deur en ook deze bracht een pakketje dat verdacht veel op een schoenendoos leek. Opnieuw was het Koen die van vreugde opveerde uit zijn stoel en snel naar beneden liep om het pakketje aan te pakken.
Vol spanning opende hij vakkundig de doos en deed dat uiterst voorzichting om de originele schoenendoos niet te beschadigen. Hij toverde daarna opnieuw een paar mooie Nike's tevoorschijn en deze keer hageltje nieuw.

Een mooi opbrengst voor de maandag. Twee paar blinkende Nike's en nog een paar aan Koen's voeten die zelf voor de rest van de dag zijn ogen niet van zijn twee nieuwe liefdes kon afhouden...

Het was nog een vrij jong ding, met een lekker kontje...

Enkele jaren geleden leerde ik hem kennen tijdens mijn stage bij een van de leidende Nederlandse internetbureau's: Intermax. Sindsdien hebben we nog regelmatig contact, zo ook vandaag weer.

Van tevoren was hij al zenuwachtig of ik er achteraf wel positief over zou schrijven, maar hij hoeft niets te vrezen. Niets dan lof over een middagje met Lennert's nieuwe liefde...

Het kwam er iedere keer vanwege uiteenlopende reden niet van, maar toen ik afgelopen week een krabbel op Lennert's Hyves achter liet of met de vraag of ze binnenkort nog eens lekker weer voorspelden, had ik binnen no-time een berichtje met een voorgestelde tijd terug.

Hoewel ik er wel op tijd uit moest en nog maar kort daarvoor op 4:00 was thuisgekomen van de plaatselijke kroeg, was ik toch rond 11 uur in Rotterdam en na een korte babbel stelde Lennert zijn nieuwe liefde aan mij voor.

Het was nog een vrij jong ding, uit 1998, met een lekker kontje en een prima voorgevel. Nadat hij dan ook de sleutels had overhandigd, stapte ik in zijn Porsche Boxster, aan de bijrijderskant welteverstaan...

Lennert nam eerst zelf plaats achter het stuur om te laten zien hoe het moest en ik moet zeggen, die bolide stond hem goed! Terwijl Lennert een mooi dijkje opzocht, smste ik onze gezamelijke ex-collega en ex-intermax-partner Sander Versluys waarmee ik ook nog af en toe erg leuk contact onderhoud. Ik stuur 'm dat ik bij Lennert in de auto zat, die tegenwoordig Porsche rijdt en hij antwoorde dan ook op sarcastische manier dat hij Lennert altijd al een enorme patser had gevonden, wat Lennert toch aardig bezig hield tijdens de resterende rit!

Toen Lennert het aandurfde om mij achter stuur te laten kruipen greep ik mijn kans scheurde met een brede glimlach over de mooie dijkjes in de omgeving van Bardrecht, Rhoon etc.
Lennert vond dat ik soms wel hard reed en ik antwoordde dat ik nog maar 70 reed, maar verbeterde mezelf omdat ik toen pas zag dat het mijlen waren...

De zon scheen ondertussen heerlijk op mijn blote hoofd, als we tenminste niet in de schaduw van de bomen uit de prachige omgeving reden. Uiteraard moest ik ook nog met Lennert's scheurijzer op de foto, want lekker snel dat is ie wel!

Iets na 13:00 waren we weer terug bij Lennert's appartement en parkeerden de auto waar hij altijd al van droomde, precies voor de deur, zodat we er tijdens onze korte lunch (een lekker broodje zalm), vanuit de sèrre naar konden kijken. Daarna parkeerde Lennert 'm lekker in koele garage en deden we ook nog een rondje in mijn Honda.
Na enig aarzelen durfde Lennert, die ondertussen erg onder de indruk geraakt was van die 0h-zo-beruchte VTEC, toch ook zelf nog achter het stuur te kruipen en hij genoot zichtbaar van deze eveneens snelle rit.

Even later namen we afscheid en liet Lennert weer achter bij zijn appartement in Rotterdam. Hij zal zijn auto toch nog even moeten poetsen deze week, want zaterdag rijdt hij naar Frankrijk omdaar lekker met zijn heilige koe over de Franse wegen te zoeven en te genieten van een heerlijke vakantie.

Ik wens Lennert dan ook veel veilige kilometers met zijn Porsche en een hele fijne vakantie!

Riemen vast!

Vanavond gaf Buckle Up weer een weergaloos optreden in de Dorpstienden te Ouddorp. Uiteraard ging ik (samen met een clubje vriendjes en vriendinnetjes) even kijken, want ik was toch in de buurt en het is toch zéker een van mijn favoriete bands van ons mooie (en muzikale!) eiland!

Ze speelden weer erg lekkere nummertjes van onder andere Krezip, Amy Whinehouse, Anouk, Queen, Rihanna, U2 en Madonna. De indrukwekkende playlist van deze band staat dan ook garant voor een heerlijk avondje rockmuziek!

Als bonus dan deze keer een filmpje waarin Buckle Up een liedje van Janis Joplin met Piece Of My Heart vertolkt...

Al 50 jaar een paar!

Het was eigenlijk al de hele dag een beetje feest op het Dijkhof van Stad aan't Haringvliet, want opa Jan en oma Sjaan waren vandaag precies 50 jaar getrouwd!
's Ochtends verzamelden de kinderen zich al in huis om het onder het genot van koffie met gebak al een klein beetje te vieren en zelfs de wethouder van de gemeente Middelharnis streek neer bij opa & oma Visser om de felicitaties over te brengen.

Ze hadden niets in de gaten toen mijn moeder en Bethina de avond daarvoor de lijst van de muur haalden waar al 5 jaar een foto van onze familie in zat, maar waar Arjen, Janine en Christa op ontbraken en waarop we allemaal een "flink stuk" jonger waren. Opa lag er 's nachts zelfs wakker van en bedacht zich "Wat gaan ze nu toch met die lijst doen?!? Als ie maar weer terug komt!"...

En terug komen deed ie zeker! In het diepste geheim maakten we afgelopen 25 april een paar mooie foto's onder leiding van Arjo van der Graaf en de uiteindelijke foto werd dan ook met veel genoegen door opa & oma aangenomen en krijgt een mooi plekje aan de muur.
Ook kregen ze een prachtig boek, waar (tante) Bethina, mijn moeder en oom Johan de afgelopen weken hard aan hebben gewerkt om 50 jaar in vogelvlucht in beeld te kunnen laten zien.

In afwachting van het echte feestje waar veel meer familie bij zal zijn, aten we vanavond met 13 man sterk uit de keuken van D'n Dolle Beer in Ouddorp, waar we gezellig wat dronken (of proefden van iets dat we nog nooit geproefd hadden...), waar oma en Arjen samen op het strand speelden en waar we uiteraard vooral érg genoten van het lekkere eten dat ons voorgeschoteld werd!

Het vuurwerk op opa's & oma's toetje mocht naturlijk niet ontbreken, maar van een toetje voor oma was geen sprake, want zij nam onder luid protest van opa tóch die overheerlijke Reuze Sorbet terwijl onder andere ik genoot van, hoe kan het ook anders, een Dame Blanche!

Na het overheerlijke etentje, babbelden we nog wat na, haalden oude verhalen op en trok ik samen met neefje Arjen een paar vreemde gezichten voor de camera.

En oma? Die verblikte over verbloosde niet terwijl ze de laatste restjes ijs uit het gigantische glas schepte!

Een goed bestede Hemelvaart

Mijn heerlijke vrije dag begon vanmorgen al vroeg. Ik hoef geen wekker te zetten om vroeg wakker te zijn, want al vóór 7 uur zat ik rechtop in bed. Klaar wakker... Geen probleem overigens, want ik had flink wat plannen vandaag. Onder andere iets dat waarschijnlijk half Nederland vandaag deed, maar Janine en ik wilde de grote drukte voor zijn en dus vertrokken we op tijd richting Intratuin!

We gingen er heen, met een duidelijke missie. We zouden niet terug komen voordat we twee mooie potten voor in ons voortuintje hadden uitgezocht. En zo geschiedde. Na een tijdje zoeken en mezelf vertillen, vonden we 2 mooie maatjes en namen ze mee door de rest van de winkel, want er moest ook nog wat in natuurlijk. Dat was overigens nog een stuk moeilijker om uit te zoeken tussen de bizar vele soorten bloemen en platen, maar uiteindelijk maakten we een keuze en vervolgden onze weg door de Intratuin.

Daar kwamen we niet alleen veel accessoires tegen (waarvan we ook nog wat dingetjes níét konden laten staan), maar ook deze prachtige buiten-keukens, waarbij ik mezelf al bezig zag in mijn korte broek met een schort voorgebonden, terwijl ik een heerlijk visje stond te bakken.

Nadat we de rest van de winkel ook hadden gezien en nog 6 zakken potgrond en wat andere spulletjes hadden meegenomen, reden we in een afgeladen Honda weer terug naar huis, waar eenmaal thuis gekomen die afgeladen Honda ook weer uitgeladen moest worden! Dat vergde spierballen, maar dat was wel aan ons besteed!

We hebben dan ook direct maar de koe bij de horens gevat en begonnen nog voordat we de deur van slot hadden gehaald, met het vullen van de potten. Ook de buxus kregen een voorkeursbehandeling en werden voorzien van lekkere verse grond.
Nadat we alles nog even lekker opgepoetst en aangeveegd hadden, genoten we eerst van ons opgefleurde voortuintje en waren we maar wat trots op het eindresultaat!

Ook in de achtertuin hebben we nog het een en ander op orde gebracht en hebben we zelfs het schuurtje weer eens opgeruimd. Ons huis staat er nu dan zowel aan de voor- als aan de achterkant goed bij! Dat noem ik nog eens een goed bestede Hemelvaart!

Dezelfde prestatie als de grote held uit mijn jeugd

Ik kan me nog de sprookjes van vroeger herinneren, die ik dan naar mijn weten iedere maand per post op een bandje kreeg opgestuurd. Die kon je vroeger op een of andere manier sparen en ik had er dan ook een hele doos vol van. Er zaten ook boeken bij, met plaatjes en tekst, zodat je mee kon lezen met het verhaal en er een belletje klonk wanneer je de bladzijde om moest slaan...

Één van die verhalen ging over Wilhelm Tell, die zo'n goede boogschutter was dat hij (zij het onder dwang) een appel van het hoofd van zijn eigen kind schoot. Het sprookje in mijn boek vertelde ook dat hij zelfs zó goed kon mikken dat hij 2 pijlen op elkaar kon schieten en daar viel mijn mond als kind al van open...

Ik gooi graag een pijltje op de zaak, dat werkt ontspannend en dan ben je ook eventjes lekker van je beeldscherm weg. In het begin kon ik totaal niet gooien met zo'n dart, maar langzamerhand wordt ik er steeds beter in.

Zoals vandaag, toen ik tot mijn grote verbazing hetzelfde presteerde als de grote held uit mijn jeugd! Het zag er maf uit, maar in tegenstelling tot Wilhelm had ik alleen geluk en mikte ik waarschijnlijk gewoon "verkeerd"...


PS: De officiële Zwitserse legende van Wilhelm Tell, kun je hier nalezen.

Of zou het ergens anders voor staan?...

Toen we vanavond patat haalden op het havenhoofd van Middelharnis, viel mijn oog op iets leuks in de haven en ik moest er dan ook meteen even langs om een foto te maken.

Waarschijnlijk zijn er 2 steden in Nederland die ik niet ken en waar ik nog nooit geweest ben. Deze boot leek uit één van die steden te komen en wel uit de tweede.

Of zou het ergens anders voor staan?...

"Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Omdat we vandaag wat vroeger uit België kwamen, vanwege het druilerige weer, besloten we nog even bij oom Leen & tante Els op bezoek te gaan. Gewoon even kijken hoe het met oom Leen gaat, nu het nog kan...

Ook mijn vader was er, die afgelopen week alleen thuis was omdat mijn moeder een weekje met vriendinnen in Turkije zit. Hij zou vanavond een prakkie mee eten met z'n broertje.

Hoewel mijn nichtje Claudia in geen velden of wegen te bekennen was, bleek neef Richard wél aanwezig te zijn en het kon dan ook niet anders dat we nog even over muziek praatten.

Het werd een gezellig bezoekje. We wisselden verhalen uit over Brugge (ze waren er allemaal al eens geweest) en ons weekendje en haalden ook verhalen over vroeger op. Zoals al die keren dat opa en oma vroeger (toen Twix nog Raider was!) naar oom Leen op zoek moesten rond etenstijd en toen hij eindelijk terecht was hij dan heel dapper vertelde waar hij geweest was en erbij voegde: "Dan had je dáár moeten zoeken!..."

Ik besloot 2 dingen te combineren

Vanochtend waren we al op tijd wakker zo op dag 3 van onze korte vakantie en hoewel we ook al vrij vlot aangekleed waren, viel Janine toch weer in slaap, terwijl ik mijn blog bijwerkte...

Omdat ik hunkerde naar ons ontbijtje en Janine dus wakker wilde hebben en tegelijkertijd ook mijn drumkit ontzettend mistte, besloot ik 2 dingen te combineren. Mijn drumsticks had ik natuurlijk wél meegenomen en dat bracht me op een idee!
Het duurde dan ook niet lang of Janine schrok al bij de 2e slag wakker en omdat ze bleef liggen ging ik gewoon lekker door met trommelen!

Toch kwam ze op een zeker moment overeind en hebben we beneden in de ontbijtzaal weer heerlijk ontbeten en stonden niet lang na het ontbijt al ingepakt en wel klaar om voor de laatste keer de deur van onze hotelkamer dicht te trekken. We keken nog één keer naar de binnenplaats van het hotel, checkten uit en liepen met onze spullen richting de auto, om op weg te gaan richting huis.

Het was weer een leuk weekendje, een beetje jammer van het weer en een beetje kort, maar ik troost me met de gedachten dat we over ruim 100 dagen écht op vakantie gaan en dan hopelijk genieten van uitzichten zoals deze...

De kustlijn, een informatieve rondvaart en lekker eten

Nadat we heerlijk geslapen hadden, bracht een prachtig gewelfde gang ons bij een sfeervolle kelder waar 's avonds ook de bar open schijnt te zijn. Met de slaap nog in onze ogen aten wij ook van de lekkernijen die uitgestald lagen en maakten ons op voor een nieuw dagje uit.

We besloten naar opnieuw naar Brugge te gaan, maar kwamen vlak bij de stadspoort het bordje "Kust" tegen en besloten dat maar te volgen. Opeens waren we de richting naar de kust kwijt, maar zagen even later wel het bordje "Knokke-Heist" en besloten dat maar te volgen.
We reden wat rond door de stad en probeerden ergens bij een leefbaar gedeelte uit te komen maar tot dusver zagen we alleen maar opengebroken wegen, afzettingen en omleidingen.
Opeens zaten we op de goede weg en roken we de zee en dus parkeerden we de auto snel in de parkeergarage in volgden onze neus naar de kustlijn.

Daar liepen we het strand op, dolden we een beetje met elkaar en maakten nog eens een leuke foto van ons samen.
We vervolgden onze weg langs de boulevard van Knokke, terwijl het weer niet echt mee zat. Het was grauw en vochtig maar gelukkig regende het niet echt en begon het zonnetje zelfs te schijnen toen we even later een van de sombere maar chique winkelstraten inliepen.
Daar liepen we de Chill-out binnen en vonden allebei een paar leuke fleurige shirtjes en vestjes (ik ben dol op vestjes!) en konden het niet laten om ze af te rekenen.

Eenmaal buiten constateerden we dat we echt opvielen in de Honda, want een Porsche 911 Turbo, een BMW 7-serie of gruwelijk dikke Audi's waren hier meer regel dan uitzondering onder de high-society. Sommigen leken zelf "straight from the golfcourse" te komen!
Knokke is dan ook een stad waar menig miljonair graag laat zien dat ie geld heeft en daar ben ik een klein beetje alergisch voor en dus reden we algauw weer de stad uit richting Brugge.

Daar kwamen we zo'n beetje uitgehongerd aan en besloten daar eerst wat aan te doen, waarna we weer over de markt liepen waar we nog overwogen om een rondrit met paard en wagen te doen, maar uiteindelijk toch besloten naar de rondvaartbootjes te lopen en een kaartje te kopen.
Daarna voeren we over de smalle watertjes die ons langs indrukwekkend oude gebouwen leidde (met bijvoorbeeld het kleinste raampje ter wereld in gotische stijl), onder oude en bijzonder lage bruggen door (waar de kapitein van ons bootje bij deze brug, de laagste in de stad, zijn haar verloren schijnt te hebben zo gaat het verhaal), terwijl we ondertussen getrakteerd werden op een puik staaltje geschiedenisles.

Na de rondvaart vonden we het tijd worden om even terug te gaan naar het hotel om ons daar wat op te frissen en wat uit te rusten en dus reden we Brugge weer uit, langs het reuzenrad waar we gisteren al plezier in hadden beleefd.

Uitgeluierd en opgefrist kwamen we rond een uur of 20:00 weer terug in Brugge om daar opnieuw uitgehongerd een tentje op te zoeken aan het marktplein. Daar zaten we heerlijk op het verwarmde terras en keken naar de toeristen die overal foto's van maakten (het was alsof ik naar mezelf keek!).
Het voorgerecht werd niet lang nadat we hadden besteld al geserveerd bij De Carré en mijn garnaalkroketten met gefrituurde peterselie en Janine's carpaccio van ossenhaas met parmezaan kaas en balsamico créme, smaakten dan ook voortreffelijk!
Helaas begon het na ons voorgerecht opeens keihard te regenen en hoewel het wel iets had om zo lekker onder de warmte lamp, bijna buiten te zitten, schoven we toch een plekje op toen de regen vat kreeg op ons tafeltje. Dat was gelukkig geen probleem en niet lang daarna waren we alweer toe aan het hoofdgerecht. We hadden allebei de reuze vleesspies met salade en frietjes besteld en ook deze gang smaakte dan ook verrukkelijk!
Bij de derde gang koos Janine voor de Crème Brulee en liet ik mezelf (hoe verrassend voor de mensen die mij kennen) een Dame Blanche serveren die erg makkelijk naar binnen gleed!

We wisten dat er nog een bioscoop in de buurt zat en dus liepen we met de plattegrond van Brugge in ons hand richting Lumière maar zagen we bij binnenkomst niemand achter iets dat op een kassa leek en ook de films die er draaiden kwamen ons niet bekend voor en dus keerden we resoluut weer om.

Het liep al tegen half 11 en omdat het ging onweren besloten we terug te rijden naar het hotel, om daar vanaf ons bed nog wat tv te kijken voordat we zouden gaan slapen.
We troffen het Euro Visie Songfestival en hoewel Janine al gauw in slaap dommelde, zag ik hoe Noorwegen een gigantische voorsprong nam op de rest van de landen en hoe gortig sommige landen elkaar de handen boven het hoofd hielden.
Slot conclusie van de uitzending was voor mij dan ook dat we moeten stoppen met deze poppenkast en volgend jaar lekker thuis moeten blijven, maar dat zal waarschijnlijk niet gebeuren want ik las op Nu.nl dat Frans Bauer naar het festival van 2010 lonkt.

We kropen dicht bij elkaar en genoten van het uitzicht over Brugge

Het was heerlijk om vanochtend al om 12 uur de deur van de zaak achter me dicht te trekken. Niet omdat ik een hekel aan werken heb, maar omdat dit het begin van ons weekendje Brugge inluidde.

Nadat we nog even in Roosendaal gestopt waren voor een kleine boodschap, reden we regelrecht naar het Belgische Sint-Laureins, dat zich bijna exact tussen Brugge en Gent bevindt.

Hoewel TomTom ons keurig naar de plaats van bestemming begeleidde, konden we in geen velden of wegen een groot klooster vinden dat aan de beschrijving van het Godshuis moest voldoen, maar opeens zagen we een klein bordje en reden we over een grote oprijlaan tot vlak voor het immense gebouw dat sinds december 2008 open is voor publiek.

De entree was redelijk chique te noemen en toen we voor het eerst onze kamer betraden bleek ook daar alles piek fijn in orde te zijn. Precies wat we nodig hadden. Een mooi bureautje waarvandaan ik mijn trouwe lezers op de hoogte kan stellen, een grote badkamer en een heerlijk en sfeervolle slaapplaats met een gigantisch hoog plafond!

Nadat Janine had laten zien hoe blij ze met de kamer was door als een engeltje door de kamer te zweven, reden we 25 kilometer naar Brugge.
Hoewel we het de hele rit door België al opgemerkt hadden, was deze brede tweebaansweg alles behalve relaxt. Wat een pokke asfalt ligt er door dit land en ben dan ook blij dat we in Nederland misschien wel iets te weinig, maar wel fatsoenlijk asfalt hebben!

Enfin, we parkeerden onze auto in een parkeergarage vlak bij het centrum en gingen te voet verder. Daar liepen we direct tegen een paar prachtige monumentale grachtenpanden aan en terwijl Janine de plattegrond van Brugge bestudeerde, maakte ik uiteraard wat foto's.
Ons plan was om naar de Ierse Pub te gaan en daar een hapje te eten en dus liepen we over het grote plein en vonden in één van de vele zijstraatjes, de pub die ons was aangeraden door Jozien.
We waren uitgehongerd en dus sloegen we het voorgerecht over en begonnen direct aan de biefstuk met groente en friet. Overheerlijk overigens en dan nog maar te zwijgen over onze toetjes!

Na het eten besloten we nog wat van de stad te verkennen want hoewel alles allang al dicht was (volgens mij kennen ze hier geen koopavond!), viel het avondlicht prachtig over de adembenemende monumentale panden die Brugge rijk is.
We vergaapten ons dan ook aan de vele oude straatjes en kwamen uiteindelijk bij een kermis uit, die zich een flink stuk door de stad uitstrekte met de meest bijzondere en uiteenlopende attracties die ik ooit op een kermis ben tegengekomen. Nu ben ik ook geen fervente kermisbezoeker en heb dus alleen de kermis uit mijn jeugd op de kaai van Stad aan't Haringvliet of die bij De Staver in Middelharnis op m'n netvlies.

Van veraf ontdekte ik ook een reuzenrad en we besloten allebei dat we daar wel naartoe wilden gaan, hoewel het wel wat waaide en druppelde.
Eenmaal aangekomen bij het gigantische rad, kochten we een kaartje en voegden ons in de rij om niet veel later in een van de gondeltjes te stappen.
Het was flink koud en het waaide ook nog eens pittig en dus kropen we dicht bij elkaar en genoten van het uitzicht over Brugge.
Eenmaal beneden waren we maar wat blij dat we weer met beide benen op de grond stonden en dat uitte zowel Janine en ik dan ook beiden met een vreugdesprongetje.

We liepen weer terug richting de auto en kwamen de meest bijzondere creaties van chocolade tegen zoals deze etalage waar werkelijk alles van chocolade was gemaakt. Of wat te denken van deze vormen waar ik mijn tanden wel eens in zou willen zetten?
Opnieuw kwamen we uit bij de gracht die nu tegen de schemering, prachtig verlicht bleek te zijn en op de hoek hoorde ik opeens ergens live muziek vandaan komen.
We konden het natuurlijk niet laten om onze oren te volgen en zo kwamen we uit bij een werkelijk piepklein kroegje, de Rozenhoedkaai, waar we een leuk bandje troffen met een ietwat aparte set-up van de drummer en een reus van een bassist met een gigantische schoenmaat!

Het bandje, waarvan ik de naam helaas niet weet, speelde wat experimentele rock en het klonk ook echt erg leuk! We keken en luisterden er dan ook naar onder het genot van een roseetje en een biertje en besloten zo tegen half 11 weer richting het hotel te rijden.
Ik keek dan ook nog een keer om naar de prachtig verlichte gracht en kon het niet laten om er nog een laatste foto van te nemen.

Als bonus een (helaas een beetje donker) filmpje van de band die vanavond in de Rozenhoedkaai speelde!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Piepende oren en een keel als een kachelpijp!

Vandaag kwam dan eindelijk hun nieuwe album uit. Het laatste album "American Idiot" stamt al weer uit september 2004 en dus was het de hoogste tijd ook!
Ik ben groot fan van punk-rock-band Green Day en dus zat ik al een aantal weken met smart op de release te wachten. Wat is er dan ook mooier om hem op de dag van de release in je handen te hebben en hem snoeihard in de auto te draaien als je ook nog eens op vakantie gaat?...

Ik durfde "21st Century Breakdown" niet op internet te bestellen want ik wist niet of ik hem dan op tijd binnen zou krijgen voordat ik een weekendje samen met Janine naar Brugge zou gaan. Ik besloot hem dan ook in de winkel te kopen, maar had er weinig hoop op dat ik 'm al op de release-dag bij de plaatselijke platenboer zou kunnen ophalen. Mijn intuïtie bleek zijn gelijk te halen toen ik vanmorgen tegen 12 uur naar de Music Store in Middelharnis belde en bevestigd werd dat ze het nieuwe album nog niet binnen hadden. "Misschien morgen..." zei het meisje aan de telefoon en ik vertelde haar dat ik genoeg wist.

Omdat we vandaag toch langs Roosendaal zouden komen, omdat we richting Brugge reden voor ons weekendje weg, besloot ik Van Leest te bellen en die hadden hem wél. Er was zelfs een limited edition meegekomen, wat zoveel betekende dat er ook een boek bij zat.
Wel, ik was benieuwd natuurlijk en liet één exemplaar apart leggen. Vlak voordat we vertrokken, belde Keuf of ik er soms voor hem ook eentje mee wilde nemen. "Ook zo'n limited edition dan hè!". "Ja Keuf, komt goed...".

Eenmaal in Roosendaal stonden we vrijwel direct voor de winkel en de limited editon bleek ook écht een limited edition! Er waren precies 2 exemplaren meegekomen met de zending en dus nam ik ze allebei mee.

Het betreft dan ook een bijzonder boekwerk met eveneens bijzonder en prachtig artwork dat de songteksten van het 18 nummers tellende album, doet opfleuren.
Maar vooral hetgeen zich achterin het boekwerk bevindt is uitermate van belang. Daar bevindt zich namelijk die fel begeerde cd en ik heb hem zelfs al in de parkeergarage in Roosendaal in m'n cd-speler gestopt en de volumeknop flink met de klok meegedraaid.

Inmiddels kan ik met volle overtuiging meedelen dat ook dit weer een geslaagd album is van Green Day. Het heeft veel weg van "American Idiot", maar dan nog beter. Het album heeft veel weg van een rock opera zoals ik dat onlangs bij The Who's Tommy heb mogen ervaren.
Fantastische melodieuze nummers, die heerlijk mee-geblèhrt kunnen worden op allerlei feesten.
De liedjes gaan eigenlijk nog steeds over Amerika en zijn idiote regering en gewoontes. En dan ook vooral over de oorlogen die het op dit moment voert.

In oktober ben ik een van de gelukkigen die het inmiddels uitverkochte concert in Ahoy Rotterdam mag bijwonen en ik kan nu al niet wachten... Eerst nog even de nummers van het nieuwe album goed in m'n hoofd prenten, zodat ik in oktober alles uit volle borst mee kan schreeuwen en schor thuis kan komen.

Een heerlijk gevoel altijd, piepende oren en een keel als een kachelpijp!

Het schouwspel was prachtig, maar ook wel een beetje goor...

"Wat is de natuurlijk toch eigenlijk mooi..." zei Pieter toen ik naast 'm zat en Paul aan kwam lopen met een souvenir dat hij toevallig helemaal achterin een van de keukenkastjes had gevonden. Gelijk had ie, want hoewel het erg onsmakelijk was en eigenlijk allang opgeruimd had moeten zijn (en het is er altijd super schoon!), was het een erg mooi gezicht.

Oké, het ene zakje met overgebleven brood is resoluut de prullenbak ingegaan omdat niet meer te onderscheiden was hoeveel boterhammen er in het zakje zaten, dat was één klomp compost geworden. Maar in dit zakje, dat waarschijnlijk korter geleden voor het laatst aangeraakt was, voltrok zich een prachtig schouwspel van moeder natuur. Verschillende kleuren lieten zich op de oppervlakte van de bovenste boterham zien en zo ongeveer de hele studio moest het met eigen ogen bekijken.

Toen dat voorbij was hebben we het toch maar snel naar de eeuwige composthopen gestuurd... Het schouwspel was prachtig, maar ook wel een beetje goor... Voortaan maar wat vaker achterin de keukenkastjes kijken!

Pieter was de boosdoener!

Toen ik vanmorgen tegen een uur of 12 samen met Pieter terug reed van een leuk gesprek met een potentiële klant in Rotterdam, praatten we honderduit over van alles en nog wat...

Die gezelligheid kwam ons echter duur te staan toen we opeens een aantal gele jassen bij het stoplicht op zagen doemen en we vrij resoluut werden verzocht om aan de kant te gaan staan.
Eerst wisten we niet wat er gebeurde, maar toen schoten dezelfde gedachten als zo'n 2 maanden geleden door m'n hoofd: "Laat dit een alcoholcontrole zijn...".

Helaas, een blauwe pet (of moet ik zeggen: gele jas?), kwam ons tegemoet lopen en toonde ons het mij inmiddels bekende wapen, dat ons ook op de hoogte stelde hoe hard we precies langs het Feijenoord-stadion waren gereden. We hadden beide geen idee hoe hard we reden, maar toen ik "84" zag staan waar 50 was toegestaan, wist ik dat dit weer een boete zou worden waar pas later van bekend werd gemaakt wat deze nu weer voor de schatkist op zou moeten leveren.

Één geluk, ik reed deze keer niet... Pieter was de boosdoener!

Een leuke herinnering

Vandaag was het Moederdag en zoals heel veel mensen op deze dag doen, deden ook wij een rondje langs familie.

Zo ging ik vanochtend op de koffie bij Opa & Oma Visser, waar ik mijn vader en moeder en mijn ooms, tantes en neven aantrof. Gezellig en heerlijk buiten in de tuin, want het was prachtig weer vandaag!

We gingen ook nog even langs bij mijn omaatje De Gans, waar ik helaas nèt mijn nichtje en achternichtje gemist schijn te hebben.

Aansluitend nog even een bezoekje aan oom Leen en tante Els gebracht met wie we ook een hele tijd gezellig in de tuin hebben zitten kletsen, genietend van het heerlijke zonnetje.

Voor ons laatste bezoek reden we naar Ouddorp, naar de ouders van Janine, waar haar zus ook al was aangekomen vanuit Rotterdam en waar we heerlijk hebben gegeten van de varkenshaas en aardappelkroketjes!
Een oud-tante van Janine, die nu in Duitsland woont, wordt binnenkort 90 jaar en speciaal voor haar maakten Janine's moeder en zus een serie foto's van Ouddorp en de omgeving, waar een fotoboek van gemaakt gaat worden, zodat ze daar een leuke herinnering aan heeft.

Een foto van de Ihrmannetjes en schoonzoon mocht natuurlijk niet ontbreken en dus maakte de buurman als klap op de vuurpijl deze leuke foto van ons vijven.

Slagwerkersensemble Apollo & The Nothing

Door mijn drumleraar Gert Zweerus uit Nieuwe Tonge werd ik evenals vorig jaar opnieuw uitgenodigd voor het Voorjaars Concert in Ons Dorpshuis in Nieuwe Tonge. Op deze avond speelde onder andere het Slagwerkensemble Apollo waar Gert nauw mee verbonden is en omdat hij er al weken zoniet maanden vol van is als de drumles ten einde komt, was ik nieuwsgierig naar wat hij dit jaar voor elkaar had weten te boksen.

Hij vertelde mij namelijk dat hij als klap op de vuurpijl een stuk geschreven had op een nummer van de jonge band The Nothing, die bestaat uit 3 middelbareschool leerlingen van het RGO uit Middelharnis.

Met veel bewondering keken Janine, ik en deze keer ook Jurien, naar wat Gert dit jaar allemaal weer had weten te bereiken met zijn Slagwerkersensemble. Zo brachten ze onder andere het nummer "The Bongo Song" van het Safri Duo ten gehore, maar was ik vooral benieuwd naar het stuk met het bandje The Nothing erin.

En dat klonk zeker niet verkeerd! Als bonus dan ook een filmpje waarin zowel The Nothing als Gert's Slagwerkensemble Apollo te horen is!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

We verstopten ons weer eens tussen de vuile was

Jurien smste me deze week al uit Turkije, dat als hij terug zou zijn van zijn welverdiende vakantie met Jozien, we gelijk maar muziek moesten gaan maken omdat hij zijn gitaar mistte.
We reden zelfs vanmiddag al naar het huis van Anco & Kimberly met de gitaar in de kofferbak en direct na de bezichtiging van hun huis verstopten we ons weer eens tussen de vuile was van Janine en mij en dwongen we onszelf de intro van The Cranberries "Zombie" in te spelen.

Na een flink aantal keren proberen, waarin we steeds niet tevreden waren over de kwaliteit van het geluid, de snelheid of de klank van onze instrumenten, publiceerden we tóch nog net voor het eten een MP3 die we "wel aardig" vonden klinken. Tevreden zijn we nog lang niet (ook omdat we bij onze opname een basgitarist mistten), dus we zullen nog hard moeten oefenen, maar wie weet spelen we ooit het hele nummer...

This text will be replaced

Hier en daar een likje verf en iets nieuws op de muur

Vanmiddag keek ik samen met Jurien even bij Anco & Kimberly om een hoekje die vorige week de sleutel hebben gehad van hun huis in Oude Tonge. Anco bood ons pardoes een koud biertje aan vanuit de mooie grote keuken en we kregen een rondleiding door het gehele huis (tot aan het washok toe!).

In tegenstelling tot Marc & Gaby waar ik vorige week was, hoeven Co & Kim er niet gek veel aan hun stulpje te veranderen (en is Anco ook geen avonturier zoals Marc!). Hier en daar een likje verf en iets nieuws op de muur en dan zitten ze helemaal gereed.
Een leuk en mooi huis, dat ook nog eens in een mooie straat staat. De mooie voortuin is al lekker groot en de achtertuin is ook erg relaxt, zeker met het fijne schuurtje erin waar je flink wat bergruimte in hebt.

Ik wens ze dan ook samen veel geluk en woonplezier toe in Oude Tonge, maar dat gaat zo te zien wel lukken!

Met vriendelijke groet, de Officier van Justitie

Toen ik zojuist op de bank een eierkoek naar binnen zat te werken, hoorde ik uit de gang een ietwat paniekerig "Euh... schat..." komen. Ik wist niet wat er aan de hand was, maar toen ik Janine met de post in haar handen de kamer in zag lopen, sprong er direct een lichtje bij me aan.
In haar handen herkende ik de enveloppe waar ik al een tijd op zat te wachten en helaas was hij nog exact aan mij gericht ook...

De inhoud van de enveloppe vertelde mij op subtiele wijze dat ik verdacht werd van een strafbaar feit en liet mij ook nog even fijn alle details zien.
Dat was eigenlijk oud nieuws, want ik wist natuurlijk allang dat ik ondeugend was geweest, maar Janine en ik waren vooral benieuwd naar de laatste regel van het document.
In de rode balk onderaan de brief stond namelijk een sanctiebedrag vermeld van een hoogst onvriendelijke €330,-...

Met vriendelijke groet,
De Officier van Justitie

Ik schrok op uit mijn dagdroom...

Vandaag dacht ik dat ik eindelijk een leuk prijsje in de Staatsloterij had gewonnen toen ik een flink gebrul buiten voor het kantoorpand hoorde, maar vond het toch wel vreemd omdat de trekking pas zondag is.

Ik keek naar buiten en zag deze prachtige rode Ferrari F430 staan en zag Winston Gerschtanowitz (die overigens helemaal niet van de Staatsloterij is) in gedachten al uit stappen met een bos bloemen en een cameraploeg (die overigens nooit in de bolide zou passen!) en zag mezelf de sleutels al in ontvangst nemen...

De Ferrari gaf echter gas en ik schrok op uit mijn dagdroom...

"Zullen we het gras even maaien?"

Ik zeg wel dat ik tegenwoordig regelmatig gebruik maak van de sportfaciliteiten op de zaak, maar tussen zeggen en doen zit een groot verschil. Om het te bewijzen besloten we vandaag eens wat foto's te nemen toen ik samen met Koen aan't "pompen" sloeg...

Koen (of De Koenoe voor insiders) demonstreert hier dan ook hoe hard hij werkt om straks ultra-gespierd over het strand te kunnen lopen en showt dan ook graag het resultaat tot nu toe.
Ook ik moest er aan geloven tijdens een set die ik met 't zweet op m'n hoofd naar boven werkte (een goed excuus: ik zweet gauw!).

Af en toe moet er ook even gepuzzeld worden met de gewichten totdat we het ideale gewicht hebben bereikt om mee aan de slag te gaan volgens onze eigen gedownloade sportwijzer.
Koen laat dan ook even zien dat hij na het puzzelen direct aan de slag gaat om een flinke brede vent te worden.

Of wat dacht u van deze oefening? Die steevast begonnen wordt met de vraag van Koen: "Zullen we het gras even maaien?" dat refereert aan het aantrekken van de benzinemotor van een échte grasmaaier.

Oh ja, nog even de resultaten natuurlijk na het sporten. Koen's dikke spierballen zijn goed te zien na alle oefeningen en ook ik moest er aan geloven, terwijl ik het vooral moet doen met dikke armen omdat er bij mij nog een flinke laag spekkies omheen zitten!