"Oh! Dus as 'n trilt mok 'm oak opneme?"

Vol verwachting pakte mijn moeder het kadootje van mij en Janine aan en begon met uitpakken. "Ohhhh, wat zou er in zitten?" vroeg ze zich hard op af en nadat ze het papier er netjes afgepeld had, zag ze het. "Euh! 't Is 'n tas!" riep ze van opwinding en meteen moest haar nieuwe aanwinst uiteraard omgehangen en goed bekeken worden!

Ook oma De Gans was 's middag's al aanwezig op mijn moeders 49e verjaardag en moest de tas natuurlijk ook even keuren met haar bijna 90 jaar aan ervaring. Kort daarna zette mijn vader de frietjes op tafel en zat oma al snel lekker te peuzelen van frietjes met mayo en sla. Overigens lieten ook de rest van mijn tafelgenoten de lekkernijen zich goed smaken, maar kon oma haar frikandelletje eigenlijk niet meer op.

We lachten heel wat af met de droge opmerkingen van oma en praatten over haar nieuwe huisje in 'Ebbe & Vloed' waar ze binnenkort in kan. Opeens hoorden we een zoemend geluid en merkte Janine op dat oma's mobiele telefoon over ging, terwijl oma zelf lekker rustig door at. "Oma, volgens mij gaat je mobiel!" maar voordat oma hem goed en wel ten haar oor drukte, had tante Janneke al opgehangen.
"Oh! Dus as 'n trilt mok 'm oak opneme?" vroeg oma op haar beurt op een ietwat ondeugende toon. We lagen dubbel van het lachen, maar veel tijd hadden we niet. Tante Janneke ondernam een tweede poging haar moeder aan de telefoon te krijgen en dat lukte. Oma schaterde van plezier toen ze over haar mislukte opneem-poging vertelde en wij lachten vrolijk mee!

Wie durft te zeggen dat oude mensen alleen maar saai kunnen zijn?...

"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

Oma komt weer thuis!

Nadat ze in het begin van dit jaar ziek werd en vanaf dat moment verschillende stadia moest doorlopen om weer de oude te worden is er gelukkig nog meer goed nieuws! Oma komt weer thuis!

Over twee weken mag oma na zo'n 5 maanden weer permanent naar huis. De afgelopen tijd kreeg ze ieder weekend verlof en die 'weekenden' duurden steeds langer, zodat ze nu nog maar twee dagen per week in de GGZNWB doorbrengt.

Nu het na een lange observatieperiode weer erg goed gaat met oma heeft ze van de doktoren te horen gekregen dat ze samen met opa haar leven weer op mag pakken en weer kan gaan genieten van al het goeds.

Vandaag troffen we haar zoals altijd in opperbeste stemming, samen met haar dochter (en toevallig mijn moeder!), druk bezig met haar opnieuw hervonden hobby en een trotse opa die trots toekeek hoe 'zijn Sjaan' weer helemaal opgekrabbeld was.

Na een heftige periode is het nu dus weer volop zon wat er schijnt op het Dijkhof bij de Vissers. Ik hoop dan ook dat ze nog lang van elkaar mogen genieten en ik kijk nu al uit naar die ene dag dat oma weer thuis komt!

De kikkers keken vanuit de vijver met lede ogen toe

Hij had al drie weken vakantie gepland en al die weken waren dan ook gereserveerd voor het bouwen van de nieuwe blokhut. Dat wilde hij graag zelf doen. Toch kwam hij niet uit met drie weken en plande er nog maar een vierde achteraan. Aan het einde van zijn derde week, belde hij me vandaag op met de prangende vraag of ik 'm vanmiddag even kon helpen...

Net na de middag kwam ik in Nieuwe Tonge, bij mijn ouders aan, waar ik mijn vader in de achtertuin al met een kritisch oog naar zijn 'kunstwerk' zag kijken. De blokhut stond, na aardig wat pijn en moeite, helemaal in elkaar, maar nu moest het dak nog 'bekleed' worden. Zelf had hij al een groot gedeelte beplakt, maar nu het steeds hoger kwam, kon hij het niet meer alleen met een trappetje af. Omdat het vervelend is om iedere keer het dak op en af te moeten klimmen (hoewel hij daar met zijn 56 jaar jong nog prima toe in staat is!), besloten we dat ik beneden de voorbereidingen zou treffen en mijn vader op het dak bleef zodat hij de door mij op maat gemaakte 'singles' kon plaatsen.

Als een jonge vent klom hij behendig het dak op en ging meteen aan de slag. Hij wrong zich in allerlei bochten om alles precies netjes op maat te leggen (en mijn vader is héél precies!) en samen werkten we het zweet op onze kale hoofden. Daar stonden ze dan, vader en zoon, als twee druppels water en zelfs door sommige mensen voor een eeneiige tweeling aangezien.
Niet alleen mijn vader werkte koortsachtig door om het dak deze middag af te krijgen, maar ook ik probeerde de vaart erin te houden. Zo waren we na een tijdje toe aan een lekker ijsje, maar naar een korte pauze, hervatten we de werkzaamheden met dezelfde snelheid.

Terwijl de laatste hand aan het dak gelegd werd, keken de kikkers (die net een bad genomen leken te hebben) vanuit de vijver met lede ogen toe hoe ook de opzichter even kwam keuren. Gelukkig werd alles in orde bevonden en waren we precies om 17:00 klaar en kon het zeil er overheen om de nog ongeverfde blokhut tegen weer en wind te beschermen.

Een ongeverfde blokhut ja, want hoewel mijn vader maar wat blij was dat vandaag het 'technische' gedeelte van de bouw afgerond was, nu moest hij nog geschilderd worden!

Gelukkig gaat zijn vierde week vakantie pas maandag in...

Een tweede kerstdag vol lekker eten en leuke kadootjes

Hoewel we nog vol zaten van de vorige dag, brak vandaag de tweede kerstdag aan. Deze besloten we dit jaar bij mijn schoonouders te vieren en dus toog ik vanmiddag samen met Janine en mijn eigen ouders richting Ouddorp.

Daar binnen gekomen bleek de voet van de gezellig verlichte kerstboom, bezaaid te zijn met kadootjes en hoewel dat geen verrassing was (we hadden immers een paar weken van tevoren lootjes getrokken) verbaasde ik mij toch over de hoeveelheid en de afmetingen.
Door dat laatste, zo had ik met Sinterklaas wel geleerd, moet je jezelf niet laten misleiden. Vaak hebben de 'inpakkers' slim gehandeld om jou op een zijspoor te brengen en is niet alles wat het lijkt.

Janine's zus Annette kreeg als eerste de eer om een kadootje uit te pakken en kreeg als eerste kadootje een magazine dat te maken had met haar hardloop perikelen. Daarna kreeg Janine een kado en die werd al direct misleid door de omvang van het pakketje. De inhoud was er echter niet minder om en ze haalde er maar liefst 3 kadootjes uit, waaronder een kookboek voor pannenkoeken (daar ben ik zelf ook heel blij mee!) en Wii Fit Plus, een nieuw spelletje voor de Nintendo Wii.
Ook voor mij werd goed gezorgd en ik kreeg de nieuwe dubbel cd van Rammstein in luxe verpakking en een bon voor Bol.com die bij mij altijd wel van pas komt.
Later kwamen ook mijn moeder, mijn schoonmoeder, mijn vader en ook Janine's vader aan bod. Die laatste kreeg een kado wat hem op zijn lijf geschreven is en ik maakte dan ook een bijzondere, typerende foto.

Als klap op de vuurpijl kregen zowel Janine als ik nog een extra kadootje uitgereikt waar we niet alleen verrast, maar ook erg blij mee waren! Een bon van Vive en een bon van VJ Motorsport was aan ons beiden wel besteed!

Toen was het tijd om aan tafel aan te schuiven en die lag inmiddels bezaaid met een, zo bleek wat later, een heerlijk door Annette bereidde amuse met zalm of ham.
Het hoofdgerecht bestond uit een pan overheerlijk suddervlees, met aardappeltjes, spruitjes met spek en zelfgemaakte appelmoes, maar het zag er zo lekker uit dat ik helaas vergeten ben een foto te nemen.

Het toetje daarentegen heb ik wel vastgelegd. De zusjes bereidden 'gezusterlijk' de door Janine gemaakte crème brûlée door nog wat extra's toe te voegen, wat het overheerlijke toetje alleen maar ten goede kwam. Iedereen zat dan ook tijdens de laatste gang te smullen en te smekken en de bakjes en borden werden bijna afgelikt zo lekker was het!

Met een bakkie koffie na eindigde onze tweede en laatste kerstdag alweer. Een dag die wederom als geslaagd kan worden beschouwd.
Nu nog even de bergen oliebollen doorstaan met oud & nieuw en dan gaan we maar weer eens op de weegschaal staan en kijken we hoeveel er af moet. Een voornemen voor het nieuwe jaar is in ieder geval afvallen, iets wat ik me altijd na de feestdagen voorneem. Dit keer is het me echter wel serieus, want anders ben ik straks te zwaar om in 2010 te gaan parachutespringen...

Een andere kerst...

Ik moet eerlijk toegeven, ik zag wel een beetje tegen de kerst- of feestdagen op. Het zijn voor onze familie verdrietige tijden, waarin je de dierbaren die deze feesten niet mee kunnen vieren, nog een beetje extra mist. Het overlijden van mijn ome Leen is nog zo kort geleden, dat ik eigenlijk geen zin had om echt feest te vieren. Want zoals we traditiegetrouw de kerst doorbrengen, zal het nooit meer het zelfde zijn...

Bijna zo lang als ik het me kan heugen, vierden we de eerste of tweede kerstdag met ome Leen, tante Els, Richard, Claudia en later ook Arjan. We aten de lekkerste gerechten en lachten ons de tranen over de wangen. Dit jaar mocht dat helaas niet meer hetzelfde zijn, nadat ome Leen ons in oktober is ontvallen.

Hoewel het moeilijk was om te bedenken hoe we deze kerst door zouden komen, besloten we toch de kerst te vieren zoals we dat altijd deden. Het gemis is groot, maar de wereld draait door. De tijd staat niet stil en ons leven gaat weer verder. We moeten elkaar steunen en elkaar vooral niet uit de weg gaan. Tot mijn grote blijdschap vierden we de kerst dan ook bijna als vanouds...

Toen ik samen met Janine bij mijn ouders kwam, werd er in de keuken al druk gewerkt aan het kerstdiner. Zo waren tante Els en Claudia al druk bezig met de sausjes en de sla en kwam Arjan af en toe even kijken of zijn aanwijzingen voor het bereiden van de knoflooksaus, wel naar behoren werden uitgevoerd. Arjan scheen namelijk (en na vandaag blijkt dat dan ook) een zwarte band op het gebied van 'knoflooksaus-bereiden' te hebben.
De rest van de gasten, waaronder bijvoorbeeld ook mijn oma die er dit jaar ook een keer bij was, wachtten geduldig af totdat de gerechten klaar waren, of hielpen zo nodig een handje mee.

Als eerste kwam het voorgerecht, dat door Janine was gemaakt, op tafel. Het bleek tomatensoep óf Scampi's te zijn (sorry, ik was al aan de Scampi's begonnen voordat ik een foto had genomen!). Dat liet iedereen zich dan ook goed smaken!
Zoals het een echt diner betreft, werd het voorgerecht opgevolgd door het hoofdgerecht, bestaande uit van alles en nog wat. Onder andere zalm, stokbrood met kruidenboter of knoflooksaus, kalkoen, draadjesvlees en spruitjes vulden de tafel.

Ondanks de afwezige(n), beleefden we onder het genot van een digitaal haardvuurtje, toch nog veel plezier zo met z'n allen bij elkaar. Het was niet zoals we dat al die jaren gewend waren, maar we probeerden er het beste van te maken, waar we naar mijn mening goed in geslaagd zijn.

Na het toetje, bestaande uit heerlijke ijstaarten en niet te vergeten de voortreffelijk, door Richard, Claudia en tante Els bereide Tiramisu, moest zelfs bij bijna iedereen de broekriem wat losser gedaan worden!

Om met deze eerste kerstdag nog eens extra stil te staan bij het zo vreselijk missen van mijn lieve ome Leen, vader, broer, zwager en vriend, deze keer als bonus een schitterend filmpje wat door mijn nichtje Claudia werd gemaakt.
Een collage foto's van haar vader of mooie momenten met hem, kracht bijgezet door een prachtig nummer, dat ze zelf ingezongen heeft. Ome Leen zoals hij was en zoals we hem voor altijd zullen blijven herinneren...

"Dat verdient een bloemetje!" moet ze gedacht hebben...

Vandaag zijn Janine en ik precies 4 jaar samen en herinneren we allebei nog als de dag van gisteren waar het allemaal begon. We hebben het er wel over gehad, maar we hebben er verder eigenlijk geen aandacht aan geschonken.

Mijn moeder was van dit heugelijke feit ook op de hoogte en "Dat verdient een bloemetje!" moet ze gedacht hebben, want toen we vanavond bij mijn ouders waren om nog eventjes de verjaardag van mijn vader mee te vieren, kregen Janine en ik een mooie bos tulpen aangeboden. Is dat niet lief?!?

Monte Pana

Toen ik vanmorgen de gordijnen open trok, was het in wintersport termen behoorlijk vies weer. Het was helaas zwaar bewolkt en de sneeuw dwarrelde naar beneden, maar zette nog niet echt door tot grote vlokken.

Tja, niets aan te doen, je kan niet altijd strak blauwe luchten en een verschroeiend zonnetje hebben…

Na een stevig ontbijt, waar bleek dat mijn moeder ontzetten slecht geslapen had vanwege haar zere arm, maakten we ons klaar voor een nieuw dagje snowboarden. Janine zou vandaag haar nieuwe helm gaan dragen en onze helmen lagen dan ook al netjes klaar voor vertrek en hij stond haar nog goed ook!

Vandaag zouden we naar Monte Pana gaan, een gebied dat niet ver van Sint Cristina vandaan ligt. We hoefden ook maar een klein stukje met de bus en zaten dan ook al vrij snel samen in een vrij lange stoeltjeslift, die ons over verschillende bergweggetjes en vlak langs de daken van huizen, naar boven leidde.

Janine zou vandaag les krijgen van Leonard en omdat ik graag nog even samen met haar wilde oefenen, namen we de sleeplift van een lekkere brede oefenweide, naar boven. De rest van de groep ging met een andere stoeltjeslift naar boven, de Monte Seula op.
Janine en ik deden een aantal rondjes naar beneden, maar het ging nog steeds niet echt lekker. Dan maar wat anders proberen dachten we en Janine stelde voor om eens niet rechtsvoor op haar snowboard te gaan staan, maar linksvoor. Tja waarom niet dacht ik en ik haalde mijn toolkit, die ik voor Sinterklaas heb gekregen, tevoorschijn. Ik veranderde haar stance en we probeerden het opnieuw. Dit bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan, want ze was rechtsvoor nu al gewend. Wederom ging ik dan ook met mijn toolkit in de weer en veranderde het board van linksvoor weer terug naar rechtsvoor.

Na nog een paar rondjes was het tegen de klok van 12 en omdat Janine om half 1 les zou krijgen van Leonard (een andere als de vorige keer), besloten we nog even te eten. Ik riep mijn vader via de portofoon waar hij zich op dat moment bevond en hij stond bleek onderaan de berg te staan.

Ik vroeg hem een stukje naar boven te komen, want bij het begin van de oefenweide moest Janine straks met haar leraar mee en daar kon je ook wat eten, dus dat zouden 2 vliegen in een klap zijn. Helaas riep mijn vader over de portofoon terug dat mijn moeder ongelukkig was gevallen tijdens een afdaling. Ze was opnieuw op haar hoofd gevallen, maar erger nog, ook op haar arm. Ik vroeg of ze erg veel pijn had en hij antwoordde dat ze 10 minuten op de piste had gelegen en het niet veel scheelde of ze was met de sneeuwscooter naar beneden gebracht (en dan ga je daarna gelijk door naar het ziekenhuis). Gelukkig kon ze toch met veel pijn en moeite op eigen kracht beneden komen en ze zat nu bij te komen in een ander restaurant.
Dat bleek iets te ver lopen voor Janine en mij en anders kwamen we in tijdnood, dus ik zou later naar de rest van de groep komen, als ik met Janine gegeten had en we haar snowboardleraar hadden ontmoet.

Zo gezegd zo gedaan en hoewel de leraar al 15 minuten te laat was en ik in mijn beste Engels, Duits en Italiaans aan een andere leraar vroeg om Leonard te bellen, kwam hij uiteindelijk toch zelf aanrijden.
Ik wenste Janine succes en nam zelf een volgend sleepliftje om bovenaan gekomen, in een keer naar het restaurant te boarden waar ik mijn ouders en de rest weer zou ontmoeten.
Gelukkig lachte mijn moeder bij aankomst al weer, maar bleek ze toch een ontzettend zere arm te hebben, die ze eigenlijk nauwelijks kon bewegen. Ze besloot ook een helm te kopen want ze had opnieuw haar hoofd pijn gedaan.

Ze zou die middag ook niet meer gaan skiën, dat was niet verstandig en dus ging ze samen met Paula naar het oefenweidje waar Janine met haar leraar aan het boarden was, als supporter.
Toen ik het restaurant uit liep, kon ik in de verte Janine en haar leraar onderscheiden en tot mijn grote verbazing kwam Janine super lekker boardend naar beneden. Ook toen ik samen met mijn vader de stoeltjeslift naar de Monte Seula nam kon ik haar heerlijk zien boarden. Ze draaide nu zowel linkse als rechtse bochtjes en ik moest lachen van blijdschap. Kijk haar nu eens gaan dacht ik, nu gaat ie lekker! En ik was blij dat het nu goed ging.

Op de top van de Monte Seula, die zich op iets meer dan 2.000 meter boven zeeniveau bevond, voltrok zich voor ons een prachtig schouwspel met de bergtop en de wolken als hoofdrolspelers en hoewel Arie dacht een streep je zon achter zich te herkennen en Jan ook erg hoopvol naar de hemel keek, bleef de zon toch eigenlijk wel weg vandaag.

Toen Janine klaar was met boarden en mijn moeder en Paula zich bij haar voegden, kwam ik haar onderaan de berg weer tegen. Ze besloten de lift terug te nemen naar beneden en zouden dan met de bus terug gaan naar het hotel waar mijn moeder verder bij kon komen van haar valpartij.

Ik besloot om samen met mijn vader, Arie, Hanneke en Jan nog een maar keer de Monte Seula op te gaan en de heerlijke afdaling nog een paar keer te maken.
En heerlijk was ie zeker! Ik pikte nog wat lekkere stukken off-piste mee en had samen met de rest veel lol.
Iets na vieren namen we echter de stoeltjeslift weer terug naar beneden en genoot van het prachtige uitzicht vanuit de steile lift.

In het hotel bleken Janine en Paula aan een theetje te lurken terwijl mijn moeder op bed was gaan liggen. Het lijkt een dramatische foto, maar ze maakt het inmiddels weer goed en zal waarschijnlijk morgen weer op de skies staan, al zal ze toch last blijven houden van haar arm.

Vanavond kregen we weer een heerlijk menu voorgeschoteld en ons steevaste vier-gangen-menu bestond deze keer onder andere uit heerlijke ‘Kartoffelnocken’ met kaas en waren mijn moeder, Arie en ik zo stom om niet de voorgeschreven ‘Chantille’ (slagroom met suiker en stukken bladerdeeg) als toetje te nemen, maar een gewoon ijsje. Gelukkig konden we bij de bediende alsnog Chantille lospeuteren en aten mijn moeder en ik dus voor de tweede keer een toetje en lieten ons dat goed smaken.

Ter afsluiting liepen we een deur verder, naar de bar, waar Paula, Jan, Arie en Janine weer enkele potjes domino speelden en hoewel iedereen goed z’n best deed, was het opnieuw Janine die de avond domi(no)neerde!

Ondanks de vervelende valpartij van mijn moeder, toch weer een leuke dag gehad. Ik ben blij dat Janine nu het boardgevoel aardig te pakken heeft en heb goede hoop voor de rest van de week. Zij zelf overigens ook en ze heeft er weer helemaal zin in!

Als bonus nog een filmpje waar mijn vader even heel stoer een aan komt skiën en ondanks een foutje, mij volledig onder de sneeuw schuift.

PS: Dit bericht is overigens een nieuwe mijlpaal in mijn blog-leven. Je leest nu namelijk mijn 300ste blog!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Col Raiser

Eindelijk brak de dag dan aan dat we zouden doen waarvoor we gekomen waren. Niet voor een luier-vakantie, maar voor een intensieve en, ik zou bijna zeggen, een geestverruimende, doe-vakantie.
Uiteraard begonnen we de dag niet, zonder eerst stevig ontbeten te hebben en dat was dan ook de eerste actie die vandaag op het programma stond.
Om kwart over 8 troffen we elkaar aan de ontbijttafel en aten alles wat lekker was.

Vervolgens, na nog een laatste kleine opfrisbeurt, trokken we naar de kelder om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de rest van de dag.
De bus stopt voor ons hotel, dus daar wachtten we geduldig op de korte busreis die komen ging en die ons naar de cabineliften van de Col Raiser zou leiden.
Daar zou Janine ook met haar snowboardlessen starten, en ookal dachten we vanaf de foto te zien dat Andrea een vrouw was, bij aankomst bleek ze toch een iets te zware baard in de keel te hebben en veranderden we van gedachten. Het moest wel een man zijn.

Enfin, ook Janine zou bovenaan de Col Raiser starten en dus gingen we met de hele groep, inclusief Andrea, richting de top. Daar uitgestapt te zijn verlieten Janine en Andrea ons en verdwenen al gauw aan de horizon.
Toen was het voor ons tijd om de eerste meters van deze week te gaan maken en zelf moest ik dan een stukje lopen om bij de piste uit te komen, want skiërs hebben het geluk dat ze zichzelf op vlakke stukken makkelijk kunnen voortbewegen, maar over deze luxe beschikt de snowboarder niet.

Bovenaan de eerste piste maakte ik voor het eerst mijn snowboard vast aan mijn voeten en genoot intussen van het uitzicht, terwijl mijn vader een stukje verder op mij wachtte. Daar kwamen Janine en Andrea echter ook voorbij en dus bleken zij dezelfde piste als ons te nemen.
Wij kwamen echter als een raket van de pistes en gingen verschillende keren weer terug naar boven met de gondel, waar mijn vader en Arie overigens nog wel een beetje verschrikt naar de top keken.
Op die top kwam ik nog een leuke, overigens jonge, Sint Bernard tegen die in tegenstelling tot de meeste honden, weinig van me wilde weten. Ook poseerde ik nog even met Janine op de top, toen haar lessen voorbij waren en ik besloot samen met haar de afdaling te maken.
Eerlijk is eerlijk, de afdaling van de Col Raiser was niet echt weggelegd voor beginners, maar Janine doorstond het eerste stuk dapper, tot aan het restaurantje midden op de piste. Daar verzamelden we weer met de hele groep en namen we met z’n allen wat lekkers te eten. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar zitten en zaten Arie, Hanneke, Jan en Paula een klein stukje verderop, maar ook zij lieten het zich goed smaken. Paula poseerde zelfs nog even voor de camera in de sneeuw en mijn moeder zonderde zich na de maaltijd heel eventjes af om lekker van het zonnetje te genieten. Dat vond ik ook een goed plan en even later zaten we samen even lekker in het zonnetje te genieten van het prachtige uitzicht.
Janine genoot op haar beurt trouwens ook van het zonnetje en natuurlijk ook van het uitzicht.

Toch moesten we nog een stuk naar beneden afdalen en die piste bleek flink steil en ijzig. Janine moest helaas langs de piste naar beneden lopen omdat het haar ontbrak aan ervaring en daar kwam nog bij dat ze ongelooflijk moe was omdat ze afgelopen nacht wederom slecht geslapen heeft.
Toch bleef ze doorzetten en waar mogelijk bond ze met veel moeite (vanwege haar vermoeidheid en zere knie) haar snowboard weer onder.
Gelukkig kwamen we allemaal veilig aan bij de lift en vervolgden mijn moeder en Janine hun weg naar het hotel per bus, maar ging ik met de rest van de groep nog een stukje off-piste, waardoor we vrijwel precies voor ons hotel weer uitkwamen.

Nadat we snel wat opgefrist waren en even bij de Marciaconi (de Italiaanse Marskramer) om wat boodschapjes waren geweest, liepen we door naar een après ski tentje om gezellig nog wat na te kletsen en bier te drinken. Hier heb ik overigens ook mijn aller eerste ‘Bombardino’ gedronken, een drankje waar mijn ouders het al jaren over hebben als ze terugkomen van wintersport. Het is gemaakt van advocaat met whiskey en slagroom en hoewel ik alleen dat laatste eigenlijk lust, vind ik een combinatie van deze ingrediënten erg lekker!

De mannen namen hier nog even de route voor morgen door (Arie las zelfs de kaart op z’n kop na zijn Bombardino) en toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel om aan te schuiven voor het avondeten.

De eerste échte dag zit er dus weer al op. Morgen weer een dag en hopelijk mooi weer. Janine heeft morgen geen les, maar dinsdag krijgt ze weer wel snowboardles. We zullen wederom weer wat van ons laten horen. Tot morgen!

Op bevroren geboortegrond

Ik was vandaag weer eens even op mijn geboortegrond. Op bevroren geboortegrond welteverstaan.

Nadat ik samen met Janine nog even bij Van Bellen geweest was, reden we langs Stad aan't Haringvliet, waar ik van kleins af aan tot en zo'n beetje mijn 14e jaar heb gewoond. Mijn moeder had gebeld dat ze daar ging schaatsen en mijn vader ging mee.
Hier woont overigens nog steeds een behoorlijk deel van mijn familie en komt er dan ook nog regelmatig. Niet vreemd overigens, ik woon er maar 5 kilometer vandaan ook...

Voordat we naar de ijsbaan liepen, parkeerde ik de auto bij oom Leen en tante Els voor de deur. Oom Leen stak net zijn hoofd tussen de gordijnen door, dus liep ik even bij ze binnen.
Zij waren zich net klaar aan het maken om ook naar de ijsbaan te gaan en omdat ik geen schaatsen had kreeg ik de schaatsen van mijn neef aangeboden als alternatief.

Op de schaatsbaan aangekomen trok tante Els als eerste haar witte kunstijzers aan waarna ik snel volgde. De schaatsbaan lag er overigens prachtig bij en mijn moeder had er daarom ook al menig rondje op zitten. Mijn vader en overigens ook Janine, bleven lijdzaam toekijken vanaf de kant. Lijdzaam ja, want het was bere koud en ze trotseerden de bijna Siberische temperaturen om ons te blijven supporten.

Ondertussen vermaakte ik mezelf prima met oom Leen die ook de schaatsen ondergebonden had en ik kwam tijdens mijn rondjes ook vele oude bekende Stadtenaeren tegen. Leuk om iedereen weer eens te zien en dat in een niet alledaagse omgeving.

Als bonus een filmpje waar ik oom Leen achtervolg, terwijl hij een rondje over de ijsbaan doet...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Moeder en schoondochter op het ijs

Het was voor mijn moeder toch al zo'n 15 jaar geleden dat ze op de ijzers had gestaan, maar nu het zo vroor wilde ze het tóch nog eens proberen. Je weet tenslotte maar niet of het ooit nog kan zo met de opwarming van de aarde...

Daarom trok ze vanmiddag de stoute schoenen uit en verruilde ze voor een paar kunstschaatsen, terwijl mijn vader gespannen toekeek.
Janine stond als eerste op het ijs en na een tijdje ploeteren was ook ma klaar voor de start. Beiden vertrokken ze dan ook vol goede moed en vooral ma bleek onwennig en met knikkende knieën te vertrekken. Toch kwam ze op de terug weg een stuk beter "beslagen ten ijs" maar na twee rondjes hielden ze het beiden, vanwege de kou en zere voeten, toch voor gezien.

Als bonus een filmpje waarin beide schaatsers voorbij zoeven...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Tweede Kerstdag 2008

De tweede Kerstdag van 2008 begon eigenlijk gelijk aan de eerste, met een rondje lopen. Dit keer haalden Janine en ik samen een frisse neus in onze mooie buurt en langs de haven van Middelharnis, terwijl ik mijn nieuwe cameraatje nog eens uitprobeerde.

Later op de dag kwamen mijn en Janine's ouders en zus langs om met z'n allen de 2e Kerstdag te vieren. Dit natuurlijk niet zonder de nodige kadootjes! Die begonnen we dan ook al snel uit te pakken en ook ik mocht vandaag een paar meter papier verscheuren en tot mijn grote blijdschap ontving ik de spullen die ik op mijn verlanglijstje had gezet!
Ook de rest van de familie werd blij verrast met leuke en handige kadootjes en nadat het laatste kadootje eindelijk was uitgepakt, begaven de dames zich naarstig naar de keuken om iets later de lekkerste creaties op tafel te zetten. Zoals bijvoorbeeld het voorgerecht dat voor de vrouwen bestond uit een heerlijke salade met geitenkaas en waarbij de mannen een eveneens heerlijke carpaccio kregen voorgeschoteld. En zo genoten we dus met de hele familie van zowel het voor- als het hoofdgerecht.

Als toetje kreeg ik de eer om mijn eigen Dame Blanche te maken terwijl de rest zich tegoed deed aan de overheerlijke (zo heb ik mij laten vertellen) Tiramisu.

Beide Kerstdagen heb ik dus mijn buik nog ronder gegeten dan dat ie al was. Hoe lang zou het duren voordat de kilo's, die ik deze laatste week van 2008 erbij eet, weer verdwenen zijn?

Eerste Kerstdag 2008

De eerste Kerstdag van 2008 begon wat later in de middag. Eerst maar even uitgeslapen.
Daarna begonnen we, nadat we naar mijn vader en moeder gereden waren waar we Oom Leen, Tante Els, Richard, Claudia en Arjan troffen, met het halen van een frisse neus door het maken van een korte wandeling buiten langs en door het dorp.

Direct daarna was het een drukte vanjewelste in de nieuwe keuken van mijn ouders, want daar werd door de dames met veel toewijding het kerstdiner bereidt, terwijl de mannen wat lol trapten en vooral wachtten tot ze aan tafel konden.
Dat duurde dan ook niet echt lang en dus werd het genieten van al het lekkere eten, de verschillende liters wijn die gretig naar binnen gewerkt werden, evenals het overheerlijke ijs dat gretig aftrek vond.

Ook showde mijn vader nog zijn nieuwe helm die hij voor het eerst dit jaar tijdens de wintersport gaat dragen en poseerden Janine en ik nog even voor een fotootje maar schoot Janine op haar beurt nog een hele bijzondere van mij!
Aansluitend, toen al onze buiken gevuld waren, buikten we uit terwijl we naar een aflevering van Harry Potter keken, onder de takken van mijn moeders kerstboom. Over uitbuiken gesproken, wat hier van te denken?

Op de pannenkoekenboot

Eigenlijk was mijn moeder half oktober al jarig, maar vanwege de nieuwe keuken van mijn ouders kwam het niet van een feestje.

Daar bedacht haar zus(je) (en mijn tante) Bethina iets op door haar een dagje en een nachtje in een kuuroord aan te bieden tezamen met haarzelf en mijn tante Wilma. Als afsluiting zou er nog een verrassing plaats vinden en zo geschiedde vandaag.

Althans, verrassing, ik begreep dat mijn kleine neefje Arjen al via de telefoon aan "Tante Net" had doorgegeven dat we naar de "Tannentoetenboot" zouden gaan dus mijn moeder was al van alles op de hoogte.

We verzamelden vanmiddag dan ook zoals gezegd bij de Pannenkoekenboot in Rotterdam die recht onder de Euromast zijn vaste aanlegplaats heeft.
Al snel hadden Opa en Arjen elkaar gevonden, evenals de rest van de familie. Na niet al te lang in de kou gestaan te hebben, arriveerden ook mijn moeder, Bethina en tante Wilma.
We moesten nog even wachten maar toen konden we gelukkig de boot op want het was toch nog aardig fris! Op gezelligheid hoefden we echter absoluut niet lang te wachten en zo trok opa al snel een biertje open en keek Arjen zijn ogen uit toen we uiteindelijk gingen varen.

Nadat het personeel van de pannenkoekenboot het buffet hadden geopend, ging onze gehele familie op de stapel pannenkoeken af zoals opa die hier de ingrediënten uitzoekt. Of wat te denken van oma en ome Johan of de rest van de hele familie.
Het werd dan ook snel stil op de boot en we hoorden links en rechts alleen nog maar gesmikkel en gesmak. Zoals bij mijn neef Jeroen die er een vreemde combinatie aan ingrediënten op zijn pannenkoek op nahield.

Ondertussen voeren we door de Rotterdamse havens en keek Arjen weer zijn ogen uit naar de vele kranen die op de kade stonden te laden en te lossen. Mijn vader smikkelde echter ondertussen vrolijk door, maar toen was het tijd voor een kadootje want Janine en ik hadden nog een wat leuks voor mijn moeder gekocht.
En terwijl zowel neef Jan-Willem en Christa als de rest van de familie toekeek, pakte mijn moeder haar kadootje uit.

Bethina beleefde op haar beurt nog veel lol in de ballenbak in het ruim van het schip maar het was natuurlijk de bedoeling dat Arjen er veel lol zou beleven. Dat deden ze dan nu maar samen en nadat ze beiden na een tijdje weer uit de ballenbak geklauterd waren, werd het speciale verjaardagstoetje voor mijn moeder gebracht en werd ze door de gehele boot luid toegezongen. Ze was natuurlijk blij verrast en mocht als eerste van de gehele boot aan haar toetje beginnen.
De rest van de boot mocht om de beurt een ijsje samenstellen en zo kwam het dat Jeroen wederom voor de smarties ging. Arend voorzag op zijn beurt mijn oom Johan nog even van een flinke dot slagroom en zo zaten Arjen en Jan-Willem (en ik natuurlijk ook) een tijdje later lekker van ons ijsje te smullen.

Na het ijs eten besloot ik nog even met Arjen in de ballenbak te gaan. Ja u leest het goed, niet alleen Arjen had het naar zijn zin tussen de duizenden gekleurden plastic ballen, maar ook ik vermaakte me wel!

Helaas kwam er aan al dit leuks toch ook weer een eind, maar niet voordat oom Johan (Uncle Johnny voor intimi) zich nog even de "Capo di tuti Capi" van de Maffia waande (zo leek het tenminste).
Nadat we het ruime sop, weer verruilden voor vaste grond onder onze voeten, nam Arjen afscheid van zowel oma als van opa en volgde de rest van de familie zijn voorbeeld en zo ging ieder zijn eigen weg huiswaards.

Al met al was het een heel gezellige middag! Iedereen bedankt en dit zouden we vaker moeten doen!