Ze werd door een stel ietwat slaperige oogjes eens goed bekeken

Nadat we nog even snel naar het winkelcentrum van Hellevoetsluis waren gereden vanwege koopzondag, besloten we nog even bij Addie, Mirjam en de kleine Fleur op de koffie te gaan. Sinds haar gezellige kraamfeest hadden we haar immers niet meer gezien en dus werd het wel weer eens tijd!

Bij binnenkomst lag ze nog lekker bij mama op haar arm te slapen, maar weldra mocht ze bij Janine op schoot, die daardoor met een stel ietwat slaperige oogjes eens goed bekeken werd.
Toen ze eenmaal wakker was begon ze echter te huilen en wat we ook deden, ze wilde niet stoppen. Ook papa Addie kreeg het niet voor elkaar, hoewel ze nu wel af en toe wat rustpauzes inlaste.

Een reisje door de kamer, richting de mobile hield haar eventjes stil en geïnteresseerd keek ze naar Knorretje en Ior, maar toen Poeh voorbij kwam vliegen begon het weer van voor af aan.
Wat een aandoenlijk gezicht, zo'n verdrietig meisje en jammer dat ze nog niet kan zeggen wat er scheelt. Addie en Mirjam besloten dan maar een rondje met haar in de auto te gaan rijden en dat leek een wijs besluit, want voordat ze Melissant waren uitgereden, belandde Fleurtje weer in dromenland.

Een rondje boven de kerk

Nadat we vanmorgen al druk in de weer waren geweest om de rommel van het uitermate geslaagde feestje van gisteren op te ruimen, besloten we aan het einde van de middag nog wat ontspanning op te zoeken. Nou ja, ontspanning...

Met Chris, Martha en de kleine Levi, trokken Janine en ik richting het Zeeuwse Renesse waar we 's zomers wel vaker vertoeven in het weekend. Daar was juist dit weekend een leuke kermis aan de gang en we liepen langs de draaimolen, grijp-automaten en het spookhuis. Er was zelfs een achtbaan aanwezig die wel héél dicht langs de kerk geparkeerd was en een adembenemende attractie waar ik al eens in Assen ingezeten had. Chris waagde nog een gokje, maar terwijl zijn vader en moeder niets in de gaten leken te hebben, viel het oog van de kleine Levi plotseling op de draaimolen die zich hoog boven Renesse uittorende.
Martha en ik leken het wel wat, maar Chris en Janine bleven liever veilig met beide benen op de grond staan. Niet veel later zat ik dan ook in een van de tweepersoons stoeltjes en bleven Chris, Levi en Janine achter toen ik samen met Martha de hoogte in ging.

We gingen hoger en hoger en voordat we het wisten deden we een wel heel hoog rondje boven de kerk. Samen genoten we van de prachtige vergezichten over het Zeeuwse landschap en konden af en toe de achterblijvers onder ons nog net onderscheiden.
Toch was Levi weer erg blij toen hij na tien bloedstollende minuten weer met zijn moeder herenigd werd en met een drankje besloten we ons gezellige en ruige middagje Renesse.

Bruiloft Marinus & Ellen: "Dé dag..."

Maanden lang keken we met z'n allen hier naar uit en zij al helemaal! De afgelopen maanden hadden we het met de vriendengroep maar wat druk met de voorbereidingen en werden de personen waar het vandaag om draaide, steeds zenuwachtiger...

Voor mij begon deze dag al op tijd, want al ruim voor acht uur stond ik bij Ellen's ouderlijk huis aan de versierde deur om mijn het begin van mijn belofte om op deze bijzondere dag het een en ander te filmen, in te wisselen. Ik zag hoe ze werd opgemaakt en uit de tijd liep en dat is iets wat bij Ellen eigenlijk niet kan en mag gebeuren!

Ondertussen arriveerde Marinus (Keuf) en ging met zijn vader en moeder alvast op de foto. Eindelijk mocht hij aanbellen en kwam ook zijn aanstaande naar buiten en dus ik wist niet hoe gauw ik met haar op de foto moest.
Daarna vertrokken de twee tortelduifjes voor de fotoshoot met Arjo van der Graaff en hadden wij als vrienden van het paar iets heel anders te doen!

Rond de klok van half 12 verzamelden we weer met z'n allen bij Ellen's ouders thuis en deed Martha nog even een schietgebedje om de op handen zijnde regen tegen te houden. Dat werkte, want het zonnetje begon feller te schijnen en na een overheerlijke maaltijd en een balkonscène waarin Ellen haar bloemetje nog eens aan een hevige inspectie onderwierp, kwam het paar naar buiten en ging op weg naar voor de ceremonie.
De Audi A5 Quattro werd met enige perfectie precies voor het Raadhuis van Middelharnis geparkeerd en nadat iedereen plaatsgenomen had, kwam het bruidspaar onder de door hun uitgekozen muziek naar binnen. Daar namen ze plaats bij het raam, waar de zon prachtig naar binnen scheen.
De twee leken wel licht te geven, maar ik zag aan Keuf's gezicht dat hij het erg warm had. Niet verwonderlijk ook, want het was flink warm vandaag en zo in het zonnetje was het bijna niet uit te houden. Serieuze gezichten richtten zich dan ook tot de ambtenaar, die een heel leuk verhaaltje geschreven had en waar meer dan eens om gelachen of gegniffeld werd.

Eindelijk mochten ze elkaar het 'ja-woord' geven en werden de ringen uitgedeeld. Nu was het officeel, Keuf & Ellen waren eindelijk man en vrouw...
Buiten werden de ringen door iedereen eens goed bekeken en werden er ondertussen de nodige foto's met familie en vrienden genomen. Onder de mannen was het intussen erg gezellig aan het worden en hadden allen trek in een biertje, maar dat moest nog even wachten.
Eerst werd het huwelijk nog kerkelijk ingezegend en precies tijdens de kerkdienst viel de stroom uit. Dat werd dus a capella verder!

Gelukkig werd alles goed opgelost en na de kerkdienst kwamen we aan bij de feestlokatie. Voordat het paar echter de trouwzaal van Restaurant Grevelingen binnenliep, werden ze eerst door de menigte toegezongen met een eigen geschreven liedje, maar daarna was het écht tijd voor een feestje. Echter, de bruidstaart bleek helemaal verkeerd te zijn en even was er lichte paniek, maar daar kwam vlug verandering in. Ellen's vader bracht een toost uit op het bruidspaar en iedereen deed vrolijk mee. Daarna sneden Keuf en Ellen de taart aan en hoewel dat misschien niet de goede was, smaakte hij verrukkelijk!

Nadat we gezellig met z'n allen buiten gezeten hadden en we de tijd hadden gehad om lekker met elkaar te kletsen over de gebeurtenissen en outfits van deze dag, was het tijd om aan tafel te gaan en te smullen van al het lekkers dat ons werd voorgeschoteld. De kleintjes waren intussen aardig ondeugend geworden en tussen de gangen door luisterden we naar gedichten van beide ouders, die veelal ondersteund werden door foto's uit het verleden. Uiteraard volgden daarna de kado's die met veel belangstelling bekeken werden, maar ook het eigen publiek werd door het bruidspaar niet vergeten. Zo werd Ralph ook nog even in het zonnetje gezet omdat hij precies vandaag jarig was en kreeg ik zelf ook nog een leuk presentje omdat ik vandaag zo dapper aan het filmen was en onder andere ook de foto voor de trouwkaart had gemaakt.

Na alle officiële gedeelten en andere gekkigheid, was het tijd voor het feest. Daar kwamen we oude bekenden tegen en praatten honderduit. Ook gingen we de dansvloer op en wilde ik natuurlijk ook nog eventjes met de bruid op de foto. De DJ's draaiden lekkere plaatjes, maar toen brak het gedeelte aan waar we met de vrienden zo ongeveer al maanden naar uitkeken.
We maakten in twee maanden tijd een hele leuke film en stopten daar veel tijd en energie in. Gelukkig dan maar dat we de lachers op de hand kregen en toen de film overging in realiteit en de uitzinnige dames de zaal instormden, wist het bruidspaar genoeg. Dit werd genieten!

Als Greenday verkleed stormde ik met drie vrienden het podium op en zetten het nummer 'Boulevard of Broken Dreams in, waarbij Chris voor zanger en gitarist speelde (hij leek precies Billy Joe Armstrong van de echte band), Jurien lekker stond te rocken met zijn letterlijk fonkel nieuwe gitaar, Sjoerd uit z'n dak ging met de baspartijen en ik uiteraard een lekker heftig ritme aan het geheel toevoegde. Gelukkig werden we als band beveiligd door heuse bodyguards, want we werden overspoeld door uitzinnige fans die ons bedolven onder de knuffelberen en bustehouders.
Het bleek een groot succes en had allemaal werkelijk niet beter kunnen lopen. Een zeer geslaagd optreden dus en mede door deze gebeurtenis kwam iedereen daarna lekker los en ging het feest pas echt van start.

Er werd lekker gedanst en gefeest en uiteraard werd het kersverse echtpaar op de schouders genomen bij het sluitingslied. Als laatste werden er nog wat puntzakjes patat uitgedeeld die door enkele dames zonder al te veel schaamte naar binnen gewerkt werden.

Toch kwam er ook een einde aan dit alles en hoewel we maanden naar deze dag toegeleefd hadden, stonden voor we het wisten Keuf en Ellen beiden op het podium om ons en vele anderen te bedanken voor hun inzet en aanwezigheid. Daarna verlieten ze onder begeleiding van een sterren-regen het feest en ging de muziek binnen nog eventjes door.
Zo eindigde rond de klok van 01:00 uur het feest aan de Grevelingen en hadden wij nog wat napret vanwege onze actie eerder deze dag...

Er zijn nog twee films van deze prachtige dag in de maak, maar tot die tijd zal iedereen het met de foto's moeten doen! Daarom hieronder de foto's van de bruiloft die ook op mijn Flickr account terug te vinden zijn.

Bruiloft Marinus & Ellen: "De voorpret..."

Het was vandaag de grote dag voor onze vrienden Marinus (Keuf) & Ellen. Zij stapten vandaag in het huwelijksbootje en dat betekend dus dat we traditiegetrouw nog een 'geintje' uit moesten halen.
Hoewel we geen sleutel voor hun huis wisten te bemachtigen, borrelden gisteravond tijdens de 'filmpremière' van de bruiloftfilm die we met onze vriendengroep maakten, de wildste ideeën op, waarbij we onder andere de schitterende actie voorafgaand aan de bruiloft van Addie & Mirjam ook nog ophaalden.

Vanochtend, direct na het vertrekken van de bruid en bruidegom voor de fotoshoot, was er dus werk aan de winkel en vertrokken we met een clubje vrienden naar Auto Bakker Dirksland, waar we met een flinke aanhanger van Fleuren het nodige werk te verzetten hadden. We hadden immers niet erg veel tijd, gezien het feit dat we om 11:30 weer aanwezig moesten zijn als dag-gasten van deze bruiloft.

Meteen na aankomst werden handen flink uit de mouwen gestoken en vulden we vliegensvlug een kar met autobanden. Terwijl het net al over de lading werd getrokken, vulde Bas nog de laatste ruimte met extra rubber en vertrokken we weer naar Middelharnis.
Daar aangekomen werden de banden uitgeladen en werd er begonnen met het stapelen tegen de achtergevel.

Dat bleek overigens nog een aardig klusje, maar toen we de eerste kar hadden uitgeladen, konden we het niet laten om nóg een lading te halen en ook die werd vliegensvlug gevuld.
Daarnaast scoorden we nog een ludiek affiche voor op de deurmat, die het pasgetrouwde stel vanavond bij binnenkomst (waar ze flink wat moeite voor moesten doen) zou vinden.
Terug in Middelharnis werd de aanvoer van rubber dus hervat en moesten we steeds hoger rijken om de stapel compleet te maken. Ook aan details werd gedacht en het resultaat was ronduit verbluffend! We konden het bijna niet geloven, maar wat hebben we genoten van deze aanblik.

Ook het slot van de voordeur werd afgekit en de ramen werden met kleurrijke verf beschilderd. Wat zullen meneer en mevrouw Keuvelaar vanavond verrast worden bij thuiskomst!

Als bonus een filmpje van onze voorpret op de bruiloft...

Als absoluut groentje tussen mijn 'local heroes'

Ik heb het inmiddels al een aantal keren genoemd, maar zaterdag 11 september heb ik de eer om met coverband Buckle-Up & Friends mee te mogen spelen in het nieuwe jeugdcentrum van Middelharnis (lees op de site van Popstichting Jailhouse waarom). Vorige maand dook ik met deze doorgewinterde muzikanten voor het eerst de oefenruimte in en had ik vanwege de korte tijd nog maar één nummer ingestudeerd. Tijd voor een revanche!

Met nog 52 dagen op de klok repeteerden we vanavond weer in de oefenruimte te Battenoord en speelde ik niet alleen samen met een drietal leden van Buckle-Up zelf, maar ook met een van de vrienden 'Kade', die zelf regelmatig als bassist van een van mijn andere favoriete lokale bands, de Black Jack Blues Band op het podium te vinden is. Opnieuw zat ik daar dus als absoluut groentje tussen een aantal uitmuntende muzikanten, maar toen ik eenmaal achter de drumkit zat, voelde het bijzonder goed.

Ik beschouw het als een eer om met mijn 'local heroes' te mogen spelen en hoewel ik opnieuw weinig tijd voor het oefenen heb kunnen vrijmaken, maakte ik gisteren nog eventjes alles goed (wat ten koste ging van de aardappelen!). Ik moest vanavond immers goed voor de dag komen en kon niet komen aanzetten met maar één nummer dat ik goed kon spelen.

Vaste drummer van de band Klaasjan liet me nog even zien hoe hij de nummers achter zijn drumkit speelde, maar daarna kreeg ik de eer om opnieuw plaats te nemen op de 'troon'. Ik speelde "You can say" van Krezip en die zat er al helemaal goed in. Dit nummer liep dus als een zonnetje. Het nummer "Born to be Wild" van Steppenwolf had ik iets minder goed ingestudeerd, maar ook dit liep boven verwachting lekker. Uiteraard waren er nog wat opmerkingen van de kant van Klaasjan, maar na een paar keer oefenen met de band, zat het nummer er bijna helemaal goed in. Het derde nummer dat we oefenden en wat ik ook op 11 september zal spelen, is "Start me Up" van de Rolling Stones. Voor de drummer is dit nummer niet zo heel erg moeilijk dus ook deze zat er na een paar keer in.

Drie van de vijf is een mooie score met nog bijna 2 maanden de tijd. De komende tijd zal ik mij gaan concentreren op "Elevation" van U2 en "Smell's like teen spirit" van Nirvana, zodat ik bij de derde oefensessie alle nummers kan spelen.
In het optreden zelf heb ik ongelooflijk veel zin en wie wil komen kijken kan het beste zorgen dat hij op tijd zijn kaartjes heeft geregeld. Ik begreep dat er plaats is voor 200 mensen in het nieuwe JAC (Jeugd Activiteiten Centrum) en gezien het feit dat er 20 'Friends' met Buckle-Up meespelen die wellicht ook weer allemaal 'fans' meenemen, is het te verwachten dat het een drukke boel wordt. Kaarten zijn op dit moment nog niet beschikbaar, maar houd daarvoor de website van Popstichting Jailhouse even goed in de gaten.

Ik beloof in ieder geval de komende tijd hard te gaan oefenen, om goed voor de dag te kunnen komen op 11 september. Dat gaat een flinke knalfuif worden in het JAC!

Een uur later kwam ik beneden...

De afgelopen weken is het erg druk met van alles en nog wat, maar voor de voorbereidingen voor de bruiloft van Keuf & Ellen vergen veel tijd. Daarnaast wil ik ook af en toe oefenen voor mijn op handen zijnde optreden met coverband Buckle-Up & Friends, dat plaats vind op 11 september in Middelharnis. Aan dat oefenen ben ik de afgelopen tijd echter niet echt toegekomen, maar vandaag besloot ik er eens even goed voor te gaan zitten.

Ik begon vanochtend al om 6:30 op het werk en kon zo om 15:00 weer huiswaarts gaan, om zo nog wat voorbereidingen voor de bruiloft te treffen, maar vooral om ook nog even te drummen. Morgenavond ga ik namelijk opnieuw met de 'Buckle-Up'ers' de oefenruimte in en dan moet ik uiteraard wel een beetje goed beslagen ten ijs komen!

We zouden vanavond gebakken aardappeltjes eten, maar daarvoor moesten de aardappels eerst gekookt worden. Janine ging echter alvast op pad om haar nagels te laten doen voor de bruiloft en dus vroeg ze mij: "Zet jij het vuur over 5 minuten even uit?" waarop ik instemde en zij mij nogmaals wees op de 5 minuten.
Ik keek op de klok en rekende vliegensvlug uit hoe laat ik het vuur dan uit moest draaien. Had ik mooi nog even tijd om het nummer 'Born to be Wild' van Steppenwolf te oefenen!

Het ging lekker en ik kon het nummer al vrij snel een eind meespelen, maar ik was nog niet tevreden. Ik oefende en oefende en deed zo mijn best dat er zelfs een waterval op mijn rug leek te ontstaan. Uiteraard kreeg ik dorst en besloot naar beneden te gaan. Ik was ook alweer een klein uurtje aan het oefenen en dus had ik wel een lekker glaasje appelsap verdient dacht ik zo.

Eenmaal beneden had ik het nog steeds niet in de gaten, maar toen ik de kamerdeur open trok, de afzuigkap hoorde en me bedacht dat Janine eigenlijk helemaal niet thuis was, schrok ik me rot. "Shit! De aardappelen!" hoorde ik mezelf nog roepen en toen ik de kamer in keek en een blauw-grijze wolk zag hangen, bevestigde dat alleen maar mijn gedachten.

Doordat ik nu eindelijk even relaxt achter mijn drumkit was gekropen, was ik de aardappeltjes compleet vergeten en leek de keuken nu een slagveld. De pan bleek diep-donker-zwart gekleurd, nadat ik de verschrompelde aardappeltjes alvast maar weggegooid had.
De beneden verdieping stonk een uur in de wind en enige zelfreflectie was wel op zijn plaats. Ik kon mezelf wel voor me kop slaan, want ik had één simpele taak en zelfs díe vergat ik nog goed uit te voeren.

Koken lijkt niet zo voor mij weggelegd te zijn, gezien ook de behaalde resultaten uit het verleden die in dit geval wél garantie voor de toekomst lijken te bieden. Uiteindelijk heb ik een nieuw portie aardappelen geschild, nadat Janine thuisgekomen was en hebben we alsnog de aardappeltjes gekookt en gebakken en reken maar dat we uiteindelijk alsnog gesmuld hebben!

Ze wilden maar één ding...

Het was Jurien's tweede week vakantie en ook Wilfred genoot van zijn welverdiende vrije dagen. De broers besloten na een lange tijd weer eens wat met hun motorrijbewijs te doen en dus huurden ze twee dikke motoren bij Van Meel Motoren in Made en pikten mij 's avonds op om een rondje mee te rijden.

Een donker gebrul door de straat deed al verklappen dat ze gearriveerd waren en toen ik naar achteren liep zag ik daar twee schitterende motoren staan. Wilfred had gekozen voor één van mijn favoriete motoren, de Yamaha FZ1 terwijl Jurien, verrassend genoeg, had gekozen voor een hele mooie witte Yamaha Fazer. Beiden 1.000 cc, tegen de 150 pk en uit 2010. De heren hadden dus goede keuzes gemaakt!

Nu stonden er opeens drie dikke fietsen te glimmen in de Havenkom van Sommelsdijk en weldra vertrok ik met de twee broers om een rondje te rijden. Ik stelde voor om richting Renesse te rijden en zo reden we een lekker stukje binnendoor over het eiland en reden vanaf Ouddorp langs de kustlijn, waar Wilfred en ik nog even wisselden van motor, richting het Zeeuwse Renesse. De heren voelden er echter niets voor om iets te gaan drinken, want ze wilden maar één ding... rijden! Daarom zette we koers naar Zierikzee en bereikten we deze stad via snelle dijkjes en binnenwegen.

Eenmaal bij Zierikzee moesten de stalen rossen worden bijgetankt, want met onze rijstijl lusten ze wel een slokje! Ik gaf daarbij de FZ1 weer aan Wilfred en nam de Fazer terug in ontvangst en waren het er beiden over eens dat beide motoren hun plus én minpunten hebben.
Daarna reden we over Schouwen-Duiveland, langs Nieuwerkerk, Oosterland en Bruinisse, terug naar ons eigen eiland en streken neer in Nieuwe Tonge, bij Wilfred in de achtertuin, voor een verkoelend glas drinken.
Onze motoren parkeerden we trots op de oprit en maakten nog enkele foto's van die oh-zo dikke motoren en ook de kleine Vince kroop nog even met papa op de motor voordat we, na een allerlaatste rondje, koers zetten richting huis.

Vanavond eenzelfde rondje als gisteren dus, alleen dan de andere kant op. De mannen hebben morgen nog een dag de mogelijkheden om vele kilometers asfalt te bedwingen en hebben gelukkig een goede keuze gemaakt gezien het weer!

Een lekker blokje om

Het was weer schitterend weer vandaag en dus een mooi moment om weer eens een rondje met neef Richard op de motor te gaan rijden. Het was er al eventjes niet van gekomen door drukte van beide kanten, maar vandaag hadden we allebei een vrije planning.

Samen reden we via Middelharnis, Nieuwe Tonge, Oude Tonge en over Schouwen-Duiveland (langs Bruinisse, Oosterland, Nieuwerkerk enz.) richting Zierikzee. Daar parkeerden we onze motoren op een pleintje, midden in de pittoreske stad en zochten een plekje bij een van de Café-Restaurants daar.
We bestelden beiden een overheerlijke pannenkoek die met veel gemak naar binnen gewerkt werd, waarna we ons weer klaar maakten voor de terugreis.

Vanaf Zierikzee was het de bedoeling om via een aantal binnenweggetjes in Ouddorp te geraken en zo over Goeree Overflakkee terug naar huis te rijden, maar omdat we de weg daar niet goed kenden zagen we allerlei dorpen als Schuddebeurs, Serooskerke en Brouwershaven, maar vonden we niet direct de terugweg. Gelukkig vonden we die uiteindelijk toch nog en reden via Ouddorp, langs Goedereede, binnendoor naar Stellendam en zo via Dirksland weer terug naar Sommelsdijk. Een lekker blokje om dus!

Daar maakte Janine zich klaar voor een ritje achterop, want ze had nog nooit met me meegereden. Sterker nog, ik had nog nooit iemand bij me achterop gehad en het was dus voor beiden even wennen! Toch stapte ze dapper achterop en reden we samen weer terug naar Ouddorp voor een bezoekje aan mijn schoonouders.

Wat is het toch heerlijk, dat motorrijden...

Dertig, maakt de buurt (on)prettig!

Als je er over nadenkt, is het best apart. Ongeveer dertig jaar geleden kwamen er vlak na elkaar vier mensen ter wereld, die precies dertig jaar later ook weer bij elkaar zouden komen. Dat gebeurde dus vandaag met Chris, Martha, Ralph en Lenny en om dit gedenkwaardige moment eens goed te vieren, gaven ze een feest(tje)...

De tuin loog er niet om, het thema voor vanavond was Hawaii en toen Janine en ik arriveerden was het al gezellig druk aan de Joost van den Vondel in Middelharnis. Ook de zitkuil zat vol enthousiaste mensen en er werd al menig biertje geproost. Het feest was dus al in volle gang toen wij arriveerden en binnen zocht ik direct Ralph eventjes op, die net een cocktail uit een semi-kokosnoot stond te drinken.

Uiteraard was het lachen, gieren en brullen geslagen en ging iedereen lekker los en net toen de muziek om precies 0:00 even uit was om de Chineese wens-lampionnen de lucht in te laten, arriveerde daar de striptease act. Of wacht... het was écht politie!
We werden gesommeerd minder herrie te maken en de muziek zachter te zetten, ondanks protest van Martha, dat bijna de gehele buurt bij haar achter in de tuin zat en er dus weinig mensen hun beklag gedaan konden hebben.

Het bedierf het feestje echter niet en toen 'de snor' het hazenpad gekozen had, werden de Chineese wens-lampionnen de lucht in gelaten en werden ze meegevoerd het donker in, totdat we ze niet meer konden zien...

Daarna ging het feestje in alle hevigheid door en lieten we ons weinig op stang jagen door de politie. Je wordt tenslotte ook maar één keer dertig niet waar?!
Er werd lekker gedanst, gek gedaan, nóg gekker gedaan en de muziek ging stiekem iedere keer weer iets harder. Uiteraard werd het ook later en later en kwam er aan dit uitermate gezellige feestje helaas ook een einde.
De laatste noten werden (mee)gezongen en de mensen vertrokken naar huis. Sommigen gedesillusioneerd achtergelaten omdat ze eigenlijk nog helemaal niet wilden stoppen...

Zoals gezegd dus weer een geslaagd feestje en als extra hieronder alle foto's van deze avond, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Ze viel heerlijk op mama's schouder in slaap

Er stond voor vandaag een drukke dag gepland, want niet alleen hadden we vanavond een feestje waarop maar liefst vier mensen 30 jaar werden, maar ook vierden we vandaag het eerste feestje van Fleur!

Half in de middag kwamen we aan bij de feestlocatie die gehouden werd in een van de loodsen van
N. Mijnders in Melissant en het viel niet te missen. Buiten stond een heus springkussen voor de aanwezige kids opgesteld en binnen was het al een drukte vanjewelste. Trotse ouders Addie & Mirjam vonden we precies om de hoek en er leek voor het geen einde te komen aan het handje schudden. Hoewel we de kleine Fleur al eerder hadden mogen bewonderen, feliciteerden we hen opnieuw en namen nog een kleinigheidje voor mama mee.

Ergens tussen het feestgedruis zaten mijn 'matties' verstopt en ook mijn 'kleine matties' Stijn en Levi waren gezellig meegekomen. Trotse opa Wim leek geen moment te willen missen, maar wat ik zelf vooral ook leuk vond is dat ik weer eens vrienden sprak die ik niet zo vaak meer zie. Zo maakte ik weer eens een praatje met Marc en Gaby en kwamen ook Alex en Marsha langs die nog niet zo heel lang geleden de gelukkig ouders van 'Fenna' werden.
Een erg gezellige bijeenkomst dus, die uiteraard snel voorbij was, want "Time flies when..." juist.

En Fleurtje zelf? Die was nog te klein om er wat van mee te krijgen, want na een flesje van mama viel ze heerlijk op haar schouder in slaap...

Als bonus alle foto's van dit kraamfeest, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Een spannend feestje met een dubbele afloop

Na enkele jaren studeren en zelfs een verblijf van 3 maanden in Zuid Afrika, mag zij zich officieel Juf Jozien laten noemen en uiteraard moest dat gevierd worden. Toevalligerwijs bracht het Nederlands elftal het tot de finale van dit WK 2010 en moest de laatste wedstrijd precies op dit feestje spelen. Geen probleem dacht Jozien, dan combineren we dat toch gewoon!

En zo waren er onder andere gisteren een aantal pittige voorbereidingen om het feest tot een succes te maken maar toen de gasten vandaag het scherm zagen hangen wilde niemand meer naar huis voor het voetbal spektakel.

Vroeg op de middag was er hier en daar al wat oranje te bekennen en zelfs in al het lekkers dat in overvloed voor handen was, leek de nationale kleur terug te komen. De gezelligheid zat er al vroeg in en het werd alsmaar drukker gaandeweg het verloop van de middag in de avond.
Het was duidelijk dat familie De Wit het nationale elftal een hart onder de riem stak terwijl er toch ook echt een feestje werd gevierd! Het feestterrein was netjes afgeschermd voor de wind en dus kon er volop genoten worden van het zonnetje.
Jozien verklaarde aan het begin van de avond het buffet voor geopend en een ieder liet het zich dan ook goed smaken. De rij voor het buffet werd alsmaar langer, maar er was lekkers in overvloed en dus kon iedereen zijn buikje rond eten.

Uiteraard gaf Jozien niet alleen iets weg, maar werd ze ook overladen met kadootjes en daar glunderde ze iedere keer opnieuw van. Ondertussen werd het overigens nog steeds drukker en steeds meer vrienden en familie voegden zich bij het feestgedruis.
Bas en ik vonden onze weg naar de schommel, terwijl het Oranje-gevoel steeds heftiger werd bij zowel jong als oud. Helaas dacht ik ook een potje te kunnen voetballen, maar kwam ik ongelukkig terecht waardoor mijn grote teen een andere kant op ging dan ik voor ogen had. Het gevolg was dat ik de WK finale met een zak ijs op mijn voet moest kijken en op de vraag of ik misschien toch niet even naar de dokter moest gaan was het antwoord simpel. Wie wil nou de WK finale, waarin zijn eigen land speelt, missen?

Ook de dames hulden zich bijna volledig in het oranje en die kleur was even later ook het enige dat nog telde toen iedereen zich op een stoel nestelde en gespannen naar het scherm keek.
Helaas kan ik verder niets vrolijks over deze finale melden en weten we inmiddels allemaal dat Nederland het in deze historische wedstrijd, na twee maal verlenging met 1 punt verschil moest afleggen tegen rivaal Spanje. Hoewel het feestje een absolute herinnering waard is, bleef de feestruimte na het fluitsignaal wel heel snel, heel leeg achter en kwam er een vrij abrupt einde met een dubbel gevoel aan dit uitermate geslaagde feestje!

Als bonus alle foto's van dit feestje, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Letterlijk een 'kikker in de bil' cadeau

Er waren weinig data meer over om een feestje te vieren. In de zomermaanden zitten we met onze vriendengroep eigenlijk altijd stampvol met verjaardagen, schuurfeesten, en andere feestjes. Toch wist Sjoerd zijn verjaardag nog tussen de overvolle agenda te wurmen en om die reden kwamen we vandaag weer bij elkaar in het Ouddorpse 'Poldersbos'...

's Middags, toen er nog bijna niemand was, liep ik al met Sjoerd door de duinen naar het strand en lieten we de meiden lekker achter in de tuin liggen. Even later zagen we Keuf snel over de duinen naar ons toe komen rennen en dat bleek niet van weelde, want het zand leek bijna te koken van de hitte. Ook de dames voegden zich aan het einde van de middag bij ons na een lange wandeling op het strand en zo belandden we met een grotere club weer terug bij het 'Casa Del Jager' in het Poldersbos.

Daar troffen we opnieuw een aantal extra vrienden aan, die netjes in de tuin lagen te wachten op onze terugkomst en vanwege de open deur al een paar biertjes te pakken hadden.
Ook Levi bleek van de partij en ook Bas voegde zich ietwat later bij de groep. Die hield Levi wel even bezig op het gras en zo moest zijn vader lijdzaam moest toekijken.

Het als vanouds relaxt in de achtertuin van het huisje van Sjoerd's vader en moeder en we gebruikten ook de trampoline om eens lekker 'fai' te doen. Waarom zou je immers gaan zitten als je ook kunt liggen?!
De meiden kropen uiteraard ook gezellig bij elkaar en bespraken waarschijnlijk 'vrouwen-dingen', maar later op de middag kropen we weer langzaam naar de meiden toe en werd, nadat het eerst eventjes een beetje had geregend, de barbeque aangeslingerd. Wie mijn blog vaker leest kan gemakkelijk raden wie het vlees bereidde, want het was uiteraard Bas die weer met de knijper in zijn handen zat. Jurien ervoer dit later ook, toen Bas een stukje vlees met Jurien's teen verwarde, waardoor Jurien op z'n zachts gezegd een ietwat onbehaaglijk gevoel ervoer...

Na de voortreffelijke maaltijd, probeerden enkelen de trampoline te bedwingen, maar dat bleek met een volle maag toch wat tegen te vallen. De rest van de avond buikten we daarom met elkaar uit en kropen we dicht bij elkaar onder het afdakje, omdat het water met bakken uit de hemel viel, maar de grote ellende van de storm die over de rest van het land raasde, bleef ons gelukkig bespaard.
Rond de klok van elf uur besloten Bas, Keuf, Sjoerd en ik nog even naar het strand te gaan, maar Sjoerd besloot nog voor we op de helft waren en nadat hij letterlijk een 'kikker in de bil' cadeau kreeg, terug te keren en dus ondernamen we de reis met z'n drieën.

Hoewel de temperatuur van het water niet bijzonder koud was, ging alleen Bas kopje onder, maar hij was dan ook de enige die vandaag nog niet in het water gezeten had nadat hij de hele middag gewoon had moeten werken.

Na ook dit avontuur weer achter de rug te hebben, keerden we terug naar het huisje, waar het nog een tijdje gezellig bleef onder het genot van koffie, bier of Cola, maar ook aan deze verjaardag kwam weer een eind. Hoewel we vaak genoeg in het huis blijven slapen, keerden we nu allemaal terug naar ons eigen huis, want voor morgen staat er opnieuw een feestje ingepland!
Dit keer het examenfeest van Jozien en uiteraard de WK finale met Nederland tegen Spanje! Op nieuw een drukke, maar (hopelijk) leuke dag...

Als extra hieronder de foto's van dit feestje, die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Zowel opa als oma straalden weer

Een paar maanden geleden hadden we niet durven dromen dat we weer zo gezellig als vanouds bij elkaar zouden zitten, maar gelukkig liep het anders als wij dachten. Op de dag zelf belde ik uiteraard eventjes op om de felicitaties over te brengen, maar pas vandaag kon ik hen 'live' de hand schudden.

Nu alle vervelende dingen van de afgelopen maanden achter de rug lijkt en oma nog beter dan ooit tevoren is teruggekomen, vierden we vanavond in een bescheiden kring opa's 76e verjaardag. Ook oma, die een lang weekend verlof had van het geestelijk gezondheidscentrum, was er bij en dat maakte de hele club met kinderen en kleinkinderen compleet. Zowel opa als oma straalden weer en dat we opa's verjaardag op deze manier konden vieren leek op zich al een kadootje.
Er werd druk gediscussieerd over de voetbal en de op handen zijnde finale en Daisy was daarnaast onvermoeibaar en bleef de bal maar terugbrengen ook al gooide ik 'm iedere keer weer helemaal achter in de tuin.

Door de gezelligheid leek het snel laat te worden en hoewel alleen het maanlicht ons bijlichtte, werden we omringt door muggen. Het was dus onherroepelijk dat we keer op keer werden aangevallen door die ellendige beestjes, maar ome Johan maakte van de nood een deugd. Gelukkig wilde hij zijn idee wel met ons delen (al was ik het zelf af en toe even kwijt).
Ook Bethina vond nog iets interessants in de garage, waar ik uiteraard even later weer mee opgezadeld werd...

Ik ben blij dat we opa's verjaardag weer op deze manier hebben kunnen vieren en hoop dat er nog vele van deze gezellige avonden zullen volgen! Op naar de 77!