Een voorproefje op Prinsjesdag

Hoewel oma De Gans al lang en breed lekker warm in Eb en Vloed bij de kachel zit, stond haar huisje in Stad aan't Haringvliet nog steeds vol met spulletjes. Een aantal familieleden werkten de afgelopen tijd koortsachtig door om alle spulletjes vóór 15 december te ordenen, te bewaren of weg te gooien, maar het echt grove werk was toen nog steeds niet gedaan...

Afgelopen zaterdagmiddag sloopte ik samen met mijn vader alle vloerbedekking en gordijnen uit het huisje en dat bleek nog een hele klus. Gelukkig waren we samen en was het in een middagje geklaard, maar daardoor oogde oma's oude huisje wel heel erg leeg toen we vanavond opnieuw de gang in stapten. Al het afval moest vanavond aan de straat worden gezet, zodat dat morgen opgehaald kan worden en dus staken we vanavond opnieuw de handen uit de mouwen.

Samen met neef Richard en mijn vader, sjouwden we alle spullen zoals de kast en de bank het huis uit en werden alle rollen vloerbedekking ook aan de straat gezet. Richard en ik namen ook alvast een voorproefje op Prinsjesdag 2011 en probeerden de laatste hoeden mode uit, en beleefden veel plezier aan oma's oude lamp.

Na een uur sjouwen stonden alle spulletjes buiten in de vrieskou en voelde het toch wel een beetje vreemd om door oma's lege keukentje of slaapkamer te lopen.
Bijna negentig jaar woonde ze in Stad aan't Haringvliet en dit was haar laatste plekje op 'haar' dorpje.

Terwijl pa nog even vakkundig de gordijnrails en het stoeltje uit de douche verwijderde, namen Ries en ik afscheid van oma's laatste Stadse optrekje. Met weemoed dachten we misschien samen in gedachten wel terug aan die jaren met opa en oma 'op Stad' en beseften we dat we weer een hoofdstuk verder waren.

Niet getreurd, want het hoofdstuk gaat verder in Oude Tonge en we hopen dat we daar nog lang van oma mogen genieten!

"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

De kikkers keken vanuit de vijver met lede ogen toe

Hij had al drie weken vakantie gepland en al die weken waren dan ook gereserveerd voor het bouwen van de nieuwe blokhut. Dat wilde hij graag zelf doen. Toch kwam hij niet uit met drie weken en plande er nog maar een vierde achteraan. Aan het einde van zijn derde week, belde hij me vandaag op met de prangende vraag of ik 'm vanmiddag even kon helpen...

Net na de middag kwam ik in Nieuwe Tonge, bij mijn ouders aan, waar ik mijn vader in de achtertuin al met een kritisch oog naar zijn 'kunstwerk' zag kijken. De blokhut stond, na aardig wat pijn en moeite, helemaal in elkaar, maar nu moest het dak nog 'bekleed' worden. Zelf had hij al een groot gedeelte beplakt, maar nu het steeds hoger kwam, kon hij het niet meer alleen met een trappetje af. Omdat het vervelend is om iedere keer het dak op en af te moeten klimmen (hoewel hij daar met zijn 56 jaar jong nog prima toe in staat is!), besloten we dat ik beneden de voorbereidingen zou treffen en mijn vader op het dak bleef zodat hij de door mij op maat gemaakte 'singles' kon plaatsen.

Als een jonge vent klom hij behendig het dak op en ging meteen aan de slag. Hij wrong zich in allerlei bochten om alles precies netjes op maat te leggen (en mijn vader is héél precies!) en samen werkten we het zweet op onze kale hoofden. Daar stonden ze dan, vader en zoon, als twee druppels water en zelfs door sommige mensen voor een eeneiige tweeling aangezien.
Niet alleen mijn vader werkte koortsachtig door om het dak deze middag af te krijgen, maar ook ik probeerde de vaart erin te houden. Zo waren we na een tijdje toe aan een lekker ijsje, maar naar een korte pauze, hervatten we de werkzaamheden met dezelfde snelheid.

Terwijl de laatste hand aan het dak gelegd werd, keken de kikkers (die net een bad genomen leken te hebben) vanuit de vijver met lede ogen toe hoe ook de opzichter even kwam keuren. Gelukkig werd alles in orde bevonden en waren we precies om 17:00 klaar en kon het zeil er overheen om de nog ongeverfde blokhut tegen weer en wind te beschermen.

Een ongeverfde blokhut ja, want hoewel mijn vader maar wat blij was dat vandaag het 'technische' gedeelte van de bouw afgerond was, nu moest hij nog geschilderd worden!

Gelukkig gaat zijn vierde week vakantie pas maandag in...

Een vrije dag vol noeste arbeid

Met de bouw van ons huis hadden we er al rekening mee genomen maar toch duurde het nog een tijd voordat we er aan begonnen. Totdat we er vorig jaar samen met Cor en z'n timmermansoog eens goed voor gingen zitten, maar zelfs toen bleef het wachten tot een geschikt moment. Tot vandaag...

Omdat we onze 'zolder' gebruiken als volwaardige verdieping, is er bij ons in huis niet veel ruimte om de door de jaren heen gespaarde rotzooi ergens op te bergen. Al helemaal niet omdat onze 2e verdieping is gereserveerd voor een 'studio' en 'kantoor' en ik die graag netjes houd.
Toch is het zonde van de ruimte, want die gaat maar liefst 5 meter de hoogte in en dus was het na twee jaar de hoogste tijd om een échte zolder in huis te maken.

Gisteren leverde Esselink op bestelling van Cor al een geheimzinnig pakket af en zelf in het schuurtje, dat ook genomineerd was om er een zolder in te maken, stonden de nodige onderdelen. Gelukkig hadden we de 2e verdieping al leeg gemaakt en we wisten toen we vanochtend uit bed stapten, dat dit een van de laatste keren was dat we tot in de nok van ons huis konden kijken en dat we ook dat onooglijke pijpen-stelsel niet meer hoefden te zien.

Cor en zijn collega Johan stonden vanmorgen al om acht uur op de stoep en begonnen niet veel later de verschillende onderdelen al op maat te zagen. Diezelfde onderdelen hoefden gelukkig niet ons hele huis doorgesjouwd te worden, maar belandden via een slaapkamerraam al op de 1e verdieping. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste balk gelegd was en de rest van het raamwerk ging er ook al snel in. Voordat ik het goed en wel in de gaten had, zat Cor al een verdieping hoger om de vloerdelen op maat te zagen!

Zelf zat ik ook niet bepaald stil vandaag, want ik besloot samen met mijn vader het werk van de professionals in ons huis af te kijken en in ons schuurtje weer in de praktijk te brengen. We zaagden en boorden heel wat af en hoewel het niet zo snel ging als bij Cor en Johan, was ik aan het einde van de (halve) dag toch flink trots op wat we al bereikt hadden.
In huis viel mijn mond open van verbazing toen ik zag dat na een krappe dag werken, de gehele zolder er al in zat en zelfs de vlizotrap werkend en al gemonteerd was. De snelheid is echter wel een beetje te verklaren, want zo bleek Johan helemaal geen trappetje nodig te hebben om de latjes voor het gipsplafond vast te schroeven!

Zo tegen de klok van vijf kwamen onder andere Addie en de hoogzwangere Mirjam nog even naar beide zolders kijken en namen heel attent een lekker toetje mee voor bij het eten! Een luchtige Dame Blanche pudding ging er wel in na zo'n dag noeste arbeid en na de overheerlijke, door Jaine gemaakte Paella, stroomde de chocoladesaus over de heerlijke vanillepudding en snoepte mijn vader nog even wat van de bitterkoekjes pudding weg.

Zie het als 'even op krachten komen' want, na deze goed besteedde Hemelvaartsdag, staat er morgen opnieuw een dag klussen ingepland!

De eerste échte motorrit

Toen ik afgelopen donderdag voor de grap mijn vader een mailtje stuurde met "He Pa, zullen we zaterdag een proefritje gaan maken bij Motoport?" belde mijn vader toch onverwacht wel erg enthousiast terug. "Tja" dacht ik, "Je past ook eerst schoenen voor je ze koopt, dus waarom eigenlijk niet?". Dit jaar komt er waarschijnlijk geen motor, maar wie weet volgend jaar wel en dan moet je jezelf toch een beetje oriënteren. Na een kort telefoontje naar Motoport Rockanje, met de vraag of we een Kawasaki Z1000 en een Yamaha Fz1, stond de proefrit vast. Samen met mijn vader.

Vanochtend was ik toch al een beetje zenuwachtig, want dit zou eigenlijk de eerste échte motorrit worden. Om 13:00 stond ik dan ook al bij mijn ouders voor de deur en pikte mijn vader op om naar Rockanje te rijden.

Het weer was ons zeer gunstig gezind en niet alleen wij tweeën waren op het idee gekomen om naar Motoport af te reizen. He was een gezellige drukte in en rond de showroom en bij binnenkomst liepen we al gelijk een speciale Kawasaki Z1000 aan, die we ook al tegen kwamen op de Motorbeurs Utrecht. Dit zou echter niet de Z1000 zijn waar we op zouden gaan rijden, maar dat mocht de pret zéker niet drukken.
Buiten stond de Yamaha FZ1 (waar we al eens eerder bij hadden staan kwijlen) ons al in het felle zonnetje op te wachten en toen er even later ook een Z1000 voor ons gereed stond, konden we gaan knallen.

Via bochtige dijkjes reden we uiteindelijk via Goeree naar Stellendam, waar mijn vader en ik op de carpoolplaats afstapten en van motor wisselden. Uiteraard niet voordat we beide monsters eens goed onder de loep hadden genomen en we maakten dan ook van alle mogelijk kanten foto's om deze bijzondere eerste rit vast te leggen. Wat een schitterende 'naked bikes' waren dit, de een nog mooier dan de andere. Vooral de FZ1 maakte met zijn korte en ongedempte uitlaat een wel heel gaaf race-geluid.
Na een laatste blik op de motoren, wisselden we de sleutels uit en reden (nadat we eerst een paar auto's voorbij gevlogen waren), richting Melissant.

Daar parkeerden we de twee blote fietsen naast elkaar op het terrein van touringcarbedrijf Mijnders, waar Cor ons wat onwennig gedag zei. Toen mijn vader en ik ons eenmaal van ons hoofddeksel ontdeden, zag Cor wie we daadwerkelijk waren en begon meteen te kwijlen. Zijn race-bloed begon sneller te stromen en voor hij het goed en wel zelf in de gaten had, had hij het stuur van de Z1000 al in zijn timmermanshanden geklemd.
Niet veel later arriveerde ook Addie, die net klaar was met het 'aflikken' van zijn twee oldtimers. Ook hij vond het wel wat en kon het net als Cor niet laten om even de gashendel open te draaien.

Na een gezellig gesprekje besloten mijn vader en ik terug te keren naar Motoport en deze twee geweldige tweewielers weer in te leveren.
Dat pakte echter anders uit, want bij terugkomst vroeg een van de verkopers mijn vader of hij ook niet eens een ritje op de nieuwe Z1000 wilde maken. Dat sloeg 'Pietje Pedrosa' dan ook niet af en stapte opnieuw op de motor, gevolgd door mij op de FZ1.
Het werd echter een klein rondje, maar net lang genoeg om nog heel even opnieuw plezier te beleven.

Het weer zat vandaag ook wel mee en de motoren waren super. De keuze voor mij is simpel, want als ik zou moeten kiezen, ging ik toch voor de Yamaha FZ1 (lichtblauw met rode motor). Voor mijn gevoel zat hij lekkerder en was hij wendbaarder in de bochten, maar vooral ook het verschil in vermogen was goed te voelen. De Kawasaki Z1000 beschikte over 125 pk, de Yamaha FZ1 bleek over zo'n 150 pk te beschikken. Ook het geluid zou mij overhalen tot de aankoop van de FZ1, want hoewel het na lang rijden wat te veel wordt voor de oren, was ik er tot over mijn over verliefd op...

Als eerste echte motorrit met mijn vader heb ik een fantastische middag beleefd. Hopelijk kan Richard zich snel bij ons voegen. We duimen voor 'm!

'Candy Ihrman' of is het 'Janine Dulfer'?

Na maanden van rondbellen, rondvragen en mailen is het de meisjes dan eindelijk gelukt. Het bleek een heel opgave om saxofoon-les in de buurt te krijgen, zonder dat je daarbij aangesloten hoeft te zijn bij een vereniging of iets dergelijks, maar onlangs vonden Janine en Noortje tócht een oplossing. Zij het vooralsnog een tijdelijke...

Ze gaan het samen eerst 3 maanden proberen en daarom kon Janine vandaag haar sax al ophalen. Thuis gekomen pakte ze 'm direct direct uit de koffer en zette 'm zorgvuldig doch ietwat onwennig in elkaar. Uiteraard probeerde ze er direct geluid uit te krijgen, maar dat was nog niet zo makkelijk als we in eerste instantie dachten. Het was Sjoerd die er uiteindelijk als eerste een brommende toon uit kreeg en de liefde voor het instrument bleek meteen geboren.

Ook mijn vader leek het wel een interessant instrument en hij verbaasde zich over de veelvoud aan kleppen en knoppen. Zelf waande hij zich al een stoere sax-speler in een bekende jazzband, maar kijkt hij toch liever hoe zijn schoondochter straks als 'Candy Ihrman' de sterren van de hemel af speelt.

De buren hebben nog eventjes rust, aanstaande woensdag volgt haar aller eerste les!

Alweer 56 jaar

Hoewel de foto wellicht anders doet vermoeden is deze 'hunk' vandaag alweer 56 jaar geworden. Geflankeerd door zijn nichtje wilde hij dan na veel vijven en zessen toch nog wel even voor de camera poseren.

Kom op pa, de camera kan het best aan!

In ieder geval van harte gefeliciteerd met je verjaardag en dat we in de toekomst nog maar vele ritjes op de motor mogen maken!

Dikke motoren in de Jaarbeurs Utrecht

Wat had hij graag mee gegaan vandaag, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Voor het eerst en met enige aarzeling ging mijn vader vandaag zonder zijn broertje en Richard zonder zijn vader, naar de Motorbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs. Als er één fanatiek was, was ome Leen het wel, maar met mooie herinneringen op zak, besloten we dit jaar toch te gaan...

Het was voor mij al zo'n 3 jaar geleden dat ik voor het laatst meegegaan was en dus had ik er, nu ik zelf ook bijna mijn motorrijbewijs op zak heb, enorm veel zin in.

Nadat ik samen met mijn vader, Richard opgehaald had, reden we naar het station van Barendrecht. Daar namen we de trein, die ons via Rotterdam Centraal op Utrecht Centraal bracht. Ideaal, want na 5 minuten lopen kwamen daarna aan bij de Jaarbeurs en daar bleek het inmiddels, zo rond een uur of half 11, al behoorlijk bedrijvig.

Bij binnenkomst werden we al hartelijk ontvangen en werden we meteen getrakteerd op een aantal schitterende V-Max'en, die allemaal beschikten over een lekkere dikke kont!

Tja, de beurs zelf, te veel om op te noemen. Zo 'bereed' ik een aantal stoere Harley's, zagen we ook vooral veel mooie en snelle racers, maar bleef mijn voorkeur toch uitgaan naar de 'naked bike' en deel die mening met mijn vader. In het bijzonder de Kawasaki Z1000, want wat is dat een schitterende machine en wat zit ie lekker!
Wat ook lekker zit is deze Honda chopper en dan vooral wanneer er een aantal leuke dames bij komen zitten, zo ervoer ook Richard! Over mooie dames gesproken, daar zagen we er vandaag ook heel wat van. Was het niet bij de grootste motor ter wereld, of op de rest van de beursvloer dan was het wel op een uitdagende poster...

Richard had zich vandaag nog een doel gesteld en paste daarom vele soorten helmen, terwijl ik gezellig mee deed. Vele Shoei's, Arai's en weet ik het allemaal niet meer welke merken er voorbij kwamen, maar uiteindelijk koos hij toch voor schitterend exemplaar van 'Shark'. Net als in mijn helm, met een handig zonnevizier, dus laten we hopen dat we deze zomer veel zon krijgen!
Uiteraard werd er nog een gezellig pilsje gescoord en hebben we vooral ook veel gelachen tijdens een aantal hilarische momenten.

Nadat we een plaatjes-draaiende Dennis van der Geest waren gepasseerd vond mijn vader nog een interessante motor. Het leek wel een sneeuwscooter met wielen en hoewel ik, nadat ik er ook even op had plaats genomen, moet constateren dat hij wel erg comfortabel zit, hoop ik toch dat deze Yamaha FZ1 zijn volgende motor wordt (wat die vind ik zelf ook wel erg mooi!)...

Wat hebben we vandaag snelle en vooral mooie motoren gezien. Zo heb ik ongelooflijk veel ideeën opgedaan voor wat er ooit bij ons in het schuurtje moet komen te staan, maar voorlopig moet ik eerst mijn rijbewijs nog halen. Morgenmiddag mag ik weer oefenen, dus wees gewaarschuwd medeweggebruikers!...

Wie (nog) meer foto's wil zien van de Motorbeurs 2010, kan een kijkje nemen in mijn speciale album op Flickr!

Een tweede kerstdag vol lekker eten en leuke kadootjes

Hoewel we nog vol zaten van de vorige dag, brak vandaag de tweede kerstdag aan. Deze besloten we dit jaar bij mijn schoonouders te vieren en dus toog ik vanmiddag samen met Janine en mijn eigen ouders richting Ouddorp.

Daar binnen gekomen bleek de voet van de gezellig verlichte kerstboom, bezaaid te zijn met kadootjes en hoewel dat geen verrassing was (we hadden immers een paar weken van tevoren lootjes getrokken) verbaasde ik mij toch over de hoeveelheid en de afmetingen.
Door dat laatste, zo had ik met Sinterklaas wel geleerd, moet je jezelf niet laten misleiden. Vaak hebben de 'inpakkers' slim gehandeld om jou op een zijspoor te brengen en is niet alles wat het lijkt.

Janine's zus Annette kreeg als eerste de eer om een kadootje uit te pakken en kreeg als eerste kadootje een magazine dat te maken had met haar hardloop perikelen. Daarna kreeg Janine een kado en die werd al direct misleid door de omvang van het pakketje. De inhoud was er echter niet minder om en ze haalde er maar liefst 3 kadootjes uit, waaronder een kookboek voor pannenkoeken (daar ben ik zelf ook heel blij mee!) en Wii Fit Plus, een nieuw spelletje voor de Nintendo Wii.
Ook voor mij werd goed gezorgd en ik kreeg de nieuwe dubbel cd van Rammstein in luxe verpakking en een bon voor Bol.com die bij mij altijd wel van pas komt.
Later kwamen ook mijn moeder, mijn schoonmoeder, mijn vader en ook Janine's vader aan bod. Die laatste kreeg een kado wat hem op zijn lijf geschreven is en ik maakte dan ook een bijzondere, typerende foto.

Als klap op de vuurpijl kregen zowel Janine als ik nog een extra kadootje uitgereikt waar we niet alleen verrast, maar ook erg blij mee waren! Een bon van Vive en een bon van VJ Motorsport was aan ons beiden wel besteed!

Toen was het tijd om aan tafel aan te schuiven en die lag inmiddels bezaaid met een, zo bleek wat later, een heerlijk door Annette bereidde amuse met zalm of ham.
Het hoofdgerecht bestond uit een pan overheerlijk suddervlees, met aardappeltjes, spruitjes met spek en zelfgemaakte appelmoes, maar het zag er zo lekker uit dat ik helaas vergeten ben een foto te nemen.

Het toetje daarentegen heb ik wel vastgelegd. De zusjes bereidden 'gezusterlijk' de door Janine gemaakte crème brûlée door nog wat extra's toe te voegen, wat het overheerlijke toetje alleen maar ten goede kwam. Iedereen zat dan ook tijdens de laatste gang te smullen en te smekken en de bakjes en borden werden bijna afgelikt zo lekker was het!

Met een bakkie koffie na eindigde onze tweede en laatste kerstdag alweer. Een dag die wederom als geslaagd kan worden beschouwd.
Nu nog even de bergen oliebollen doorstaan met oud & nieuw en dan gaan we maar weer eens op de weegschaal staan en kijken we hoeveel er af moet. Een voornemen voor het nieuwe jaar is in ieder geval afvallen, iets wat ik me altijd na de feestdagen voorneem. Dit keer is het me echter wel serieus, want anders ben ik straks te zwaar om in 2010 te gaan parachutespringen...

Een andere kerst...

Ik moet eerlijk toegeven, ik zag wel een beetje tegen de kerst- of feestdagen op. Het zijn voor onze familie verdrietige tijden, waarin je de dierbaren die deze feesten niet mee kunnen vieren, nog een beetje extra mist. Het overlijden van mijn ome Leen is nog zo kort geleden, dat ik eigenlijk geen zin had om echt feest te vieren. Want zoals we traditiegetrouw de kerst doorbrengen, zal het nooit meer het zelfde zijn...

Bijna zo lang als ik het me kan heugen, vierden we de eerste of tweede kerstdag met ome Leen, tante Els, Richard, Claudia en later ook Arjan. We aten de lekkerste gerechten en lachten ons de tranen over de wangen. Dit jaar mocht dat helaas niet meer hetzelfde zijn, nadat ome Leen ons in oktober is ontvallen.

Hoewel het moeilijk was om te bedenken hoe we deze kerst door zouden komen, besloten we toch de kerst te vieren zoals we dat altijd deden. Het gemis is groot, maar de wereld draait door. De tijd staat niet stil en ons leven gaat weer verder. We moeten elkaar steunen en elkaar vooral niet uit de weg gaan. Tot mijn grote blijdschap vierden we de kerst dan ook bijna als vanouds...

Toen ik samen met Janine bij mijn ouders kwam, werd er in de keuken al druk gewerkt aan het kerstdiner. Zo waren tante Els en Claudia al druk bezig met de sausjes en de sla en kwam Arjan af en toe even kijken of zijn aanwijzingen voor het bereiden van de knoflooksaus, wel naar behoren werden uitgevoerd. Arjan scheen namelijk (en na vandaag blijkt dat dan ook) een zwarte band op het gebied van 'knoflooksaus-bereiden' te hebben.
De rest van de gasten, waaronder bijvoorbeeld ook mijn oma die er dit jaar ook een keer bij was, wachtten geduldig af totdat de gerechten klaar waren, of hielpen zo nodig een handje mee.

Als eerste kwam het voorgerecht, dat door Janine was gemaakt, op tafel. Het bleek tomatensoep óf Scampi's te zijn (sorry, ik was al aan de Scampi's begonnen voordat ik een foto had genomen!). Dat liet iedereen zich dan ook goed smaken!
Zoals het een echt diner betreft, werd het voorgerecht opgevolgd door het hoofdgerecht, bestaande uit van alles en nog wat. Onder andere zalm, stokbrood met kruidenboter of knoflooksaus, kalkoen, draadjesvlees en spruitjes vulden de tafel.

Ondanks de afwezige(n), beleefden we onder het genot van een digitaal haardvuurtje, toch nog veel plezier zo met z'n allen bij elkaar. Het was niet zoals we dat al die jaren gewend waren, maar we probeerden er het beste van te maken, waar we naar mijn mening goed in geslaagd zijn.

Na het toetje, bestaande uit heerlijke ijstaarten en niet te vergeten de voortreffelijk, door Richard, Claudia en tante Els bereide Tiramisu, moest zelfs bij bijna iedereen de broekriem wat losser gedaan worden!

Om met deze eerste kerstdag nog eens extra stil te staan bij het zo vreselijk missen van mijn lieve ome Leen, vader, broer, zwager en vriend, deze keer als bonus een schitterend filmpje wat door mijn nichtje Claudia werd gemaakt.
Een collage foto's van haar vader of mooie momenten met hem, kracht bijgezet door een prachtig nummer, dat ze zelf ingezongen heeft. Ome Leen zoals hij was en zoals we hem voor altijd zullen blijven herinneren...

Het was meer een zetel dan een zadel

Ik besloot de kadobon die ik gisteren van de oude Klaas gekregen had, maar gelijk goed te besteden. Binnenkort, wanneer we ons examen voor de bijzondere verrichtingen hebben gehaald, zullen we beginnen met het echte motorrijden. Dan moeten we de snelweg op richting Breda en wanneer het dan donker en guur weer is, wil ik graag wat opvallen. Niet zodat de mensen naar me zwaaien, maar meer voor de veiligheid.

Bij VJ Motorsport in Sommelsdijk kocht ik dan ook een opvallend motorhesje, dat niet om je lijf heen 'flubbert' zoals de meeste simpele vestjes dit doen, maar gewoon lekker strak blijven zitten en je er dus geen last van hebt. Daarna belde ik mijn vader op, of hij misschien wat te doen had vanmiddag. Of hij geen zin had om even lekker een middagje te kwijlen bij Motoport Rockanje.
Daar had hij wel oren naar en dus haalde ik 'm snel op en reden we naar ons snoepwinkeltje.

Daar aangekomen, viel ons gelijk op dat er nog meer motoren stonden dan de vorige keer en viel mijn vaders oog gelijk op een Suzuki Intruder. Persoonlijk vind ik het een lelijk ding, maar toen ik eventjes plaats nam had ik toch wel in de gaten dat deze motor erg comfortabel zat. Het was meer een zetel dan een zadel en ik dagdroomde mezelf al rijdend in het lekkere warme zonnetje, over de kronkelweggetjes door de Italiaanse Dolomieten...

Zelf zou ik graag eens op de motor zitten waar ik de vorige keer al een beetje verliefd op ben geworden en dus haalde een aardige verkoper de parelmoer witte Kawasaki Z1000 uit het rijtje. Wat een schitterende details bevatte deze motor toch, zoals de spiegeltjes, de handrem en de koppeling en dan nog maar niet gesproken over de Akrapovic uitlaten.
Hij zat in ieder geval heerlijk en ook hier droomde ik weer een beetje op weg, totdat mijn vader een vrij serieus gesprek met de verkoper begon. Plotseling vroeg hij wat zijn oude motor waard was, omdat hij misschien wel eens een Street Bike model wilde kopen en dan had hij het vooral over de Yamaha FZ1 waar hij en ik de vorige keer al eens op zaten.
Dapper vroeg ik de verkoper of hij misschien een actie had, zoiets als "2 halen, 1 betalen" maar daar trapte de beste man helaas niet in.

Een eigen motor blijft daarom voorlopig nog even toekomstmuziek en moet ik vooral lekker blijven dromen, als we onszelf weer pijnigen in ons snoepwinkeltje...

Monte Pana

Toen ik vanmorgen de gordijnen open trok, was het in wintersport termen behoorlijk vies weer. Het was helaas zwaar bewolkt en de sneeuw dwarrelde naar beneden, maar zette nog niet echt door tot grote vlokken.

Tja, niets aan te doen, je kan niet altijd strak blauwe luchten en een verschroeiend zonnetje hebben…

Na een stevig ontbijt, waar bleek dat mijn moeder ontzetten slecht geslapen had vanwege haar zere arm, maakten we ons klaar voor een nieuw dagje snowboarden. Janine zou vandaag haar nieuwe helm gaan dragen en onze helmen lagen dan ook al netjes klaar voor vertrek en hij stond haar nog goed ook!

Vandaag zouden we naar Monte Pana gaan, een gebied dat niet ver van Sint Cristina vandaan ligt. We hoefden ook maar een klein stukje met de bus en zaten dan ook al vrij snel samen in een vrij lange stoeltjeslift, die ons over verschillende bergweggetjes en vlak langs de daken van huizen, naar boven leidde.

Janine zou vandaag les krijgen van Leonard en omdat ik graag nog even samen met haar wilde oefenen, namen we de sleeplift van een lekkere brede oefenweide, naar boven. De rest van de groep ging met een andere stoeltjeslift naar boven, de Monte Seula op.
Janine en ik deden een aantal rondjes naar beneden, maar het ging nog steeds niet echt lekker. Dan maar wat anders proberen dachten we en Janine stelde voor om eens niet rechtsvoor op haar snowboard te gaan staan, maar linksvoor. Tja waarom niet dacht ik en ik haalde mijn toolkit, die ik voor Sinterklaas heb gekregen, tevoorschijn. Ik veranderde haar stance en we probeerden het opnieuw. Dit bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan, want ze was rechtsvoor nu al gewend. Wederom ging ik dan ook met mijn toolkit in de weer en veranderde het board van linksvoor weer terug naar rechtsvoor.

Na nog een paar rondjes was het tegen de klok van 12 en omdat Janine om half 1 les zou krijgen van Leonard (een andere als de vorige keer), besloten we nog even te eten. Ik riep mijn vader via de portofoon waar hij zich op dat moment bevond en hij stond bleek onderaan de berg te staan.

Ik vroeg hem een stukje naar boven te komen, want bij het begin van de oefenweide moest Janine straks met haar leraar mee en daar kon je ook wat eten, dus dat zouden 2 vliegen in een klap zijn. Helaas riep mijn vader over de portofoon terug dat mijn moeder ongelukkig was gevallen tijdens een afdaling. Ze was opnieuw op haar hoofd gevallen, maar erger nog, ook op haar arm. Ik vroeg of ze erg veel pijn had en hij antwoordde dat ze 10 minuten op de piste had gelegen en het niet veel scheelde of ze was met de sneeuwscooter naar beneden gebracht (en dan ga je daarna gelijk door naar het ziekenhuis). Gelukkig kon ze toch met veel pijn en moeite op eigen kracht beneden komen en ze zat nu bij te komen in een ander restaurant.
Dat bleek iets te ver lopen voor Janine en mij en anders kwamen we in tijdnood, dus ik zou later naar de rest van de groep komen, als ik met Janine gegeten had en we haar snowboardleraar hadden ontmoet.

Zo gezegd zo gedaan en hoewel de leraar al 15 minuten te laat was en ik in mijn beste Engels, Duits en Italiaans aan een andere leraar vroeg om Leonard te bellen, kwam hij uiteindelijk toch zelf aanrijden.
Ik wenste Janine succes en nam zelf een volgend sleepliftje om bovenaan gekomen, in een keer naar het restaurant te boarden waar ik mijn ouders en de rest weer zou ontmoeten.
Gelukkig lachte mijn moeder bij aankomst al weer, maar bleek ze toch een ontzettend zere arm te hebben, die ze eigenlijk nauwelijks kon bewegen. Ze besloot ook een helm te kopen want ze had opnieuw haar hoofd pijn gedaan.

Ze zou die middag ook niet meer gaan skiën, dat was niet verstandig en dus ging ze samen met Paula naar het oefenweidje waar Janine met haar leraar aan het boarden was, als supporter.
Toen ik het restaurant uit liep, kon ik in de verte Janine en haar leraar onderscheiden en tot mijn grote verbazing kwam Janine super lekker boardend naar beneden. Ook toen ik samen met mijn vader de stoeltjeslift naar de Monte Seula nam kon ik haar heerlijk zien boarden. Ze draaide nu zowel linkse als rechtse bochtjes en ik moest lachen van blijdschap. Kijk haar nu eens gaan dacht ik, nu gaat ie lekker! En ik was blij dat het nu goed ging.

Op de top van de Monte Seula, die zich op iets meer dan 2.000 meter boven zeeniveau bevond, voltrok zich voor ons een prachtig schouwspel met de bergtop en de wolken als hoofdrolspelers en hoewel Arie dacht een streep je zon achter zich te herkennen en Jan ook erg hoopvol naar de hemel keek, bleef de zon toch eigenlijk wel weg vandaag.

Toen Janine klaar was met boarden en mijn moeder en Paula zich bij haar voegden, kwam ik haar onderaan de berg weer tegen. Ze besloten de lift terug te nemen naar beneden en zouden dan met de bus terug gaan naar het hotel waar mijn moeder verder bij kon komen van haar valpartij.

Ik besloot om samen met mijn vader, Arie, Hanneke en Jan nog een maar keer de Monte Seula op te gaan en de heerlijke afdaling nog een paar keer te maken.
En heerlijk was ie zeker! Ik pikte nog wat lekkere stukken off-piste mee en had samen met de rest veel lol.
Iets na vieren namen we echter de stoeltjeslift weer terug naar beneden en genoot van het prachtige uitzicht vanuit de steile lift.

In het hotel bleken Janine en Paula aan een theetje te lurken terwijl mijn moeder op bed was gaan liggen. Het lijkt een dramatische foto, maar ze maakt het inmiddels weer goed en zal waarschijnlijk morgen weer op de skies staan, al zal ze toch last blijven houden van haar arm.

Vanavond kregen we weer een heerlijk menu voorgeschoteld en ons steevaste vier-gangen-menu bestond deze keer onder andere uit heerlijke ‘Kartoffelnocken’ met kaas en waren mijn moeder, Arie en ik zo stom om niet de voorgeschreven ‘Chantille’ (slagroom met suiker en stukken bladerdeeg) als toetje te nemen, maar een gewoon ijsje. Gelukkig konden we bij de bediende alsnog Chantille lospeuteren en aten mijn moeder en ik dus voor de tweede keer een toetje en lieten ons dat goed smaken.

Ter afsluiting liepen we een deur verder, naar de bar, waar Paula, Jan, Arie en Janine weer enkele potjes domino speelden en hoewel iedereen goed z’n best deed, was het opnieuw Janine die de avond domi(no)neerde!

Ondanks de vervelende valpartij van mijn moeder, toch weer een leuke dag gehad. Ik ben blij dat Janine nu het boardgevoel aardig te pakken heeft en heb goede hoop voor de rest van de week. Zij zelf overigens ook en ze heeft er weer helemaal zin in!

Als bonus nog een filmpje waar mijn vader even heel stoer een aan komt skiën en ondanks een foutje, mij volledig onder de sneeuw schuift.

PS: Dit bericht is overigens een nieuwe mijlpaal in mijn blog-leven. Je leest nu namelijk mijn 300ste blog!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Col Raiser

Eindelijk brak de dag dan aan dat we zouden doen waarvoor we gekomen waren. Niet voor een luier-vakantie, maar voor een intensieve en, ik zou bijna zeggen, een geestverruimende, doe-vakantie.
Uiteraard begonnen we de dag niet, zonder eerst stevig ontbeten te hebben en dat was dan ook de eerste actie die vandaag op het programma stond.
Om kwart over 8 troffen we elkaar aan de ontbijttafel en aten alles wat lekker was.

Vervolgens, na nog een laatste kleine opfrisbeurt, trokken we naar de kelder om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de rest van de dag.
De bus stopt voor ons hotel, dus daar wachtten we geduldig op de korte busreis die komen ging en die ons naar de cabineliften van de Col Raiser zou leiden.
Daar zou Janine ook met haar snowboardlessen starten, en ookal dachten we vanaf de foto te zien dat Andrea een vrouw was, bij aankomst bleek ze toch een iets te zware baard in de keel te hebben en veranderden we van gedachten. Het moest wel een man zijn.

Enfin, ook Janine zou bovenaan de Col Raiser starten en dus gingen we met de hele groep, inclusief Andrea, richting de top. Daar uitgestapt te zijn verlieten Janine en Andrea ons en verdwenen al gauw aan de horizon.
Toen was het voor ons tijd om de eerste meters van deze week te gaan maken en zelf moest ik dan een stukje lopen om bij de piste uit te komen, want skiërs hebben het geluk dat ze zichzelf op vlakke stukken makkelijk kunnen voortbewegen, maar over deze luxe beschikt de snowboarder niet.

Bovenaan de eerste piste maakte ik voor het eerst mijn snowboard vast aan mijn voeten en genoot intussen van het uitzicht, terwijl mijn vader een stukje verder op mij wachtte. Daar kwamen Janine en Andrea echter ook voorbij en dus bleken zij dezelfde piste als ons te nemen.
Wij kwamen echter als een raket van de pistes en gingen verschillende keren weer terug naar boven met de gondel, waar mijn vader en Arie overigens nog wel een beetje verschrikt naar de top keken.
Op die top kwam ik nog een leuke, overigens jonge, Sint Bernard tegen die in tegenstelling tot de meeste honden, weinig van me wilde weten. Ook poseerde ik nog even met Janine op de top, toen haar lessen voorbij waren en ik besloot samen met haar de afdaling te maken.
Eerlijk is eerlijk, de afdaling van de Col Raiser was niet echt weggelegd voor beginners, maar Janine doorstond het eerste stuk dapper, tot aan het restaurantje midden op de piste. Daar verzamelden we weer met de hele groep en namen we met z’n allen wat lekkers te eten. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar zitten en zaten Arie, Hanneke, Jan en Paula een klein stukje verderop, maar ook zij lieten het zich goed smaken. Paula poseerde zelfs nog even voor de camera in de sneeuw en mijn moeder zonderde zich na de maaltijd heel eventjes af om lekker van het zonnetje te genieten. Dat vond ik ook een goed plan en even later zaten we samen even lekker in het zonnetje te genieten van het prachtige uitzicht.
Janine genoot op haar beurt trouwens ook van het zonnetje en natuurlijk ook van het uitzicht.

Toch moesten we nog een stuk naar beneden afdalen en die piste bleek flink steil en ijzig. Janine moest helaas langs de piste naar beneden lopen omdat het haar ontbrak aan ervaring en daar kwam nog bij dat ze ongelooflijk moe was omdat ze afgelopen nacht wederom slecht geslapen heeft.
Toch bleef ze doorzetten en waar mogelijk bond ze met veel moeite (vanwege haar vermoeidheid en zere knie) haar snowboard weer onder.
Gelukkig kwamen we allemaal veilig aan bij de lift en vervolgden mijn moeder en Janine hun weg naar het hotel per bus, maar ging ik met de rest van de groep nog een stukje off-piste, waardoor we vrijwel precies voor ons hotel weer uitkwamen.

Nadat we snel wat opgefrist waren en even bij de Marciaconi (de Italiaanse Marskramer) om wat boodschapjes waren geweest, liepen we door naar een après ski tentje om gezellig nog wat na te kletsen en bier te drinken. Hier heb ik overigens ook mijn aller eerste ‘Bombardino’ gedronken, een drankje waar mijn ouders het al jaren over hebben als ze terugkomen van wintersport. Het is gemaakt van advocaat met whiskey en slagroom en hoewel ik alleen dat laatste eigenlijk lust, vind ik een combinatie van deze ingrediënten erg lekker!

De mannen namen hier nog even de route voor morgen door (Arie las zelfs de kaart op z’n kop na zijn Bombardino) en toen was het tijd om terug te gaan naar het hotel om aan te schuiven voor het avondeten.

De eerste échte dag zit er dus weer al op. Morgen weer een dag en hopelijk mooi weer. Janine heeft morgen geen les, maar dinsdag krijgt ze weer wel snowboardles. We zullen wederom weer wat van ons laten horen. Tot morgen!