Het was weer tweede Paasdag...

...en dat betekende dus dat de tuin weer zomer-klaar gemaakt moest worden. Dat begon vanmorgen al met het eens goed reinigen van de terrastegels en het verplaatsen van ons tuinmeubel, waardoor we heel wat extra ruimte in de tuin creëerden. Niet lang daarna vertrokken we, net als de rest van Nederland, richting de Intratuin voor wat frisse aankopen.

Gelukkig hadden we alle ingrediënten snel gevonden en met een volgeladen karretje sjeesden we door Nederlands grootste 'bloemenwinkel' richting de kassa. Daar kwamen we uiteraard in de rij te staan, maar gelukkig had iedereen in de rij voor ons, minder meegenomen dan wij zelf en dus waren we vrij snel aan de beurt. Na afgerekend te hebben bewees de Volvo ons opnieuw een fantastische dienst. Wat gaat er veel in zo'n station en dus weer hulde voor die Zweedse tank van ons.

Eenmaal thuis gekomen stond de eerste échte klus voor de deur. De Prunus Eminens Umbraculifera's die zo'n 2,5 jaar geleden gepland werd, kwam nooit echt goed tot bloei en was meer een 'pain in the ass' dan dat we er echt plezier van hadden. Daarbij komt nog dat ze te hoog zijn voor het zonnescherm dat we willen aanschaffen en dus werden ze vandaag geruimd.
Dat ging overigens vrij gemakkelijk, want zoveel wortel hadden ze nog niet geschoten en ik zaagde ze dan ook met veel plezier in handzame stukken en mikte ze in de bruine container.
Ze werden daarop netjes vervangen door de nieuwe rozen op stam en dat hadden we eigenlijk veel eerder moeten doen. Schitterend! Ook Janine was er flink mee in haar nopjes, maar we moesten snel verder, want er was nog meer werk aan de winkel!
Zo werden de potten voorzien van vers groen en kreeg de rest van ons bescheiden tuintje ook een lekkere opfrisbeurt.

Het resultaat van een dagje zweten bleek verbluffend. Hier deden we het tenslotte voor. Eigenlijk hadden we dit veel eerder moeten doen, maar zo'n dag als vandaag blijkt maar weer de ideale gelegenheid te zijn voor dit soort praktische zaken. Het enige dat nu nog moet gebeuren is het aanschaffen van een mooi zonnescherm, zodat we ook wat schaduw hebben, want met een tuin op het zuiden is het zomers toch wel érg warm.

En Gijs? Die leek ook erg in zijn nopjes met de veranderingen, want zodra we klaar waren, had hij alweer een lekker plekje in de schaduw verovert...

Af en toe prikt het voorjaarlicht nog een beetje aan zijn ogen

Is het dan eindelijk zo ver? Dient na een koude winter het heerlijke voorjaar zich aan? Ik hoop het, want ik ben de donkere dagen nu toch echt wel zat en heb behoefte aan een flinke dosis UV-straling op m'n blanke pit!

Het heeft er in ieder geval alle schijn van, want toen ik vanmorgen een rondje door de tuin deed, zag ik dat de Narcissen al bijna volledig in bloei stonden. Dat stemde me uitermate vrolijk en toen ik verder keek, zag ik ook de eerste knoppen in de Klim Hortensia al opkomen.

Ook op de tuintafel prijkt sinds kort een vrolijk gekleurd en heerlijk ruikend stukje natuur en ook Gijs geniet van de eerste zonnestralen op zijn steeds dunner wordende wintervacht. Af en toe prikt het voorjaarlicht nog een beetje aan zijn ogen, maar over het algemeen is ook onze huistijger er vrij relaxt onder...

Opeens sprong "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten...

Toen we gisterochtend wakker werden, op de dag dat ze écht jarig was, had de postbode al een aardig stapeltje kaarten op de deurmat gelegd. Gretig maakte ze ze open en vulde de reeds eerder bezorgde verjaardagskaartjes aan, zodat het uiteindelijk een dolle boel werd in de kast.

Vanmiddag vierden we Janine's 33e verjaardag voor familie en hoewel we al een tijdje van het kado van haar zus af wisten, was Janine uiteraard toch apetrots met haar nieuwe fiets. Annette had een oude, Engelse opoe-fiets, om weten te toveren van een bijna wrak van misschien wel dertig jaar oud, tot een schitterend en gloednieuw ogend exemplaar. Alles zat er op en er aan, zoals een handig rekje met bijpassend mandje voorop de fiets en een fietstas met bloemetjesmotief achterop. Het zadel was vernieuwd, de banden, handvaten en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het leek er zelfs even op dat Annette er moeite mee had om afscheid te nemen van haar project, maar nu ze zelfs een heuse 'cursus fietsenmaker' in haar vrije tijd volgt, staat een volgend project alweer te trappelen.

Ook mijn vader vond het een interessant kado en stond er versteld van dat de fiets eigenlijk al zo oud was. Zo zag hij er niet uit! Uiteraard is een fiets niet om er naar te kijken en dus werd er meteen een proefritje gemaakt. Als een kind zo blij reed ze een paar rondjes door de straat, getuige ook het filmpje onderaan deze blog. Overigens sprong opeens het spreekwoord "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten, maar dat liet ik maar weer snel varen..!

Terwijl Janine de fiets weer parkeerde en Gijs inmiddels ook visite had, zat onze woonkamer gezellig vol met familie en kletsten we over van alles en nog wat en toonden we vol trots onder andere ons fotoboek van onze reis door de Verenigde Staten.
Ook oma De Gans was van de partij en ondanks haar hoge leeftijd, keuvelde ze gezellig mee. Al schrok ze af en toe even op vanuit haar middagdutje...

Als bonus een filmpje (wel kijken met geluid aan!) waarin Janine de eerste meters op haar nieuwe fiets maakt!

De slaap zat nog in zijn ogen...

Terwijl wij nog steeds, al is het nog maar voor een paar dagen, genieten van een heerlijke vakantie, geniet ook onze huistijger Gijs van zijn lekker luie leventje. Ook hij lijkt nog vakantie te hebben, want z'n normale ritme is hij een beetje kwijt. Zijn baasjes komen namelijk al bijna drie weken niet op het vaste afgesproken tijdstip thuis dus is hij af en toe ook wat etenstijd betreft een beetje in de war.

Vandaag zag ik dan ook hoe hij heerlijk lag te zonnen op de tuintafel, met zijn poot voor zijn ogen om geen last te hebben van de felle zon, maar zo wel zijn gezicht nog een beetje bij te laten bruinen. Echter, toen ik maar het minste geluid maakte, draaide hij zich al om en lag hij me wel heel lief aan te staren.

Dat duurde echter niet zo heel lang, want lui als onze tijger is, draaide hij zich langzaam om en rekte zich even lekker uit. Omdat hij daarna te lui was om er weer fatsoenlijk bij te gaan liggen, hield meneer precies dezelfde houding een tijdje aan. Waarom zou je je ook druk maken als je een kat bent? Af en toe zat er echter nog een beetje beweging in, maar dat was alleen wanneer er eventjes uitgebreid gegeeuwd diende te worden. Kan het nog gekker?

Na een hele tijd vond hij dat hij wel weer genoeg had geluierd, want langzaam rees hij op en strekte zijn achterpoten nog even uit. Ik moest lachen, want de slaap zat nog in zijn ogen...

"Gebruik 'm wijselijk..." gaf de ambtenaar me nog mee

Terwijl Gijs ongelooflijk relaxt was, was ik toch wel een beetje zenuwachtig. Vanavond kon ik eindelijk, nadat ik bijna 2 weken geleden al geslaagd was, mijn nieuwe rijbewijs ophalen. Dit keer niet alleen een B, maar ook met een A én een AM (bromfiets) erbij!

Vorige week donderdagavond vroeg ik 'm aan. Dat moest wel, want de openingstijden van het gemeentehuis in Middelharnis zijn ongelooflijk krom en lijken bijna niet afgestemd op de hard werkende burger. Openingstijden tot half 5, wie is er dan al thuis van z'n werk? Dan moet ik haast om 4 uur m'n werkplek verlaten om op tijd op het gemeentehuis te zijn. Belachelijk toch? Daarnaast zitten er 5 dagen tussen het aanvragen van het rijbewijs en het daadwerkelijk ontvangen daarvan, en aangezien er bij mij goede vrijdag en Pasen tussen zaten, was de kans groot dat ik het zelfs deze week niet in mijn handen kreeg...

Het was mij dit keer echter gegund en daarom vertrok ik dan ook, nadat ik samen met neef Richard heerlijk gegeten had, richting het gemeentehuis van Middelharnis. Daar werd eens te meer duidelijk dat de openingstijden wel eens onder de loep genomen mogen worden, want de hal van het gemeentehuis was aardig gevuld. Het duurde dan ook maar liefst 3 kwartier voordat ik eindelijk aan de beurt was en toen ik dat dan ook eenmaal was, bleek het een kwestie van 10 seconden werk. "Gebruik 'm wijselijk..." gaf de ambtenaar me vanachter de balie nog mee en zo verliet ik dan ook het pand, een A'tje en een ongelooflijk gangster hoofd op het roze pasje rijker!

Ons eerste lustrum

Terwijl Gijs van ieder streepje zon lag te genieten en Levi heerlijk over de vloer kroop toen zijn ouders bij ons op bezoek waren, had Janine geen idee wat ik al had uitgespookt.

Vandaag waren we namelijk precies 5 jaar bij elkaar en dat waren we beiden niet vergeten. We zouden er niet veel speciaals aan doen, maar toch was ik gisteren stiekem om een kleinigheidje geweest, terwijl Janine dacht dat ik gewoon thuis zat.

Met een kleinigheidje bedoel ik dan een bon van parfumerie Vive, want die krijgt ze nu eenmaal graag! Vanmiddag haalde ik de bon dan ook van zijn verstopplaats vandaan en legde 'm op haar kussen. Uiteraard mocht ze het pas merken zodra we vanavond in bed zouden stappen en dus legde ik het dekens weer netjes over het bed alsof er niks aan de hand was.

Van het gezicht dat ze vanavond trok heb ik geen foto's, maar ze was er erg blij en vooral verrast mee! Dat worden vast nóg 5 gezellige en liefdevolle jaren erbij!

Weer een voor de verzameling

Terwijl Gijsje vandaag op een (eigenlijk illegale) bijzondere plek, heerlijk van het zonnetje lag te genieten en daar waarschijnlijk voorlopig ook niet meer vandaan zou komen, besloten Janine en ik om samen met Bas en Noortje een frisse neus te gaan halen in het pitoreske Willemstad.

Toch was het al laat in de middag voordat we daar aankwamen, want met een bakkie koffie erbij verlul je zo je tijd en dus streken we eerst even neer bij Van Bellen om even tussen de kleding en sportspullen te snuffelen.
Daarna liepen we het stadje in en begon onze maag toch wel een beetje te knorren. Daarom kwamen we niet veel later uit bij 'De Rosmolen', waar we na een enkele 'natte, al dan niet alcohol houdende, versnapering' besloten om ook een hapje te eten.

Het voorgerecht lieten we voor wat het was, want we hadden wel zin in de heerlijke stukken vlees die op de menukaart stonden beschreven. Het duurde dan ook niet lang voordat een en ander werd geserveerd en smullen dat dat was (of niet dan Bas?)! Mijn ossenhaas-spies ging er daarom ook in als koek en hoewel hij niet op de kaart stond, kreeg ik het toch voor elkaar om bij het toetje een 'Dame Blanche' voor elkaar te boxen. Zo had ik dus opnieuw een foto voor bij verzameling 'Dame Blanches'. Binnenkort misschien toch maar eens wat met mijn onlangs geclaimde domeinnaam: www.blankedame.nl gaan doen...

Gijs... de rockende huistijger

Ook al ligt hij negen van de tien keer, de gehele dag op de bank te maffen, toch rockt onze huistijger 'Gijs' graag een deuntje mee. Hij lijkt zelfs evenals zijn baasje, enige voorkeur uit te spreken voor bepaalde drummers!

Zo ontdekte ik vanavond toen ik met Gijs naast mij op de bank, een solo van Terry Bozzio (de voormalige drummer van Frank Zappa, die Janine en ik vorig jaar nog in Paradiso Amsterdam bezochten) uit 1988 via YouTube bekeek.

Gijs bleek er erg van onder de indruk te zijn en leek zelfs mee te willen drummen of misschien wel door het beeldscherm heen, in de huid van Terry Bozzio te willen kruipen.

Een grappig schouwspel wat enkele minuten duurde, maar waar ik 'm op het laatst toch even snel tot de orde moest roepen, voordat Terry voor eeuwig van mijn beeldscherm zou verdwijnen...

Een hevig knorrende Gijs

Het is heerlijk om 's avonds geen verplichtingen te hebben zodat ik lekker kan doen waar ik zelf zin in heb. Meer dan eens heb ik echter wel iets te doen, ik heb ook zoveel leuke hobbies...

Toch is er af en toe een avond die ik volledig besteed met het zogenaamde 'bankhangen'. Lekker lui onderuitgezakt naar een film op tv kijkend, onder het genot van een beker appelsap en een kleine vernapering. Is er dan nog iets lekkerders dan (naast het kroelen met mijn Janine) kroelen met een hevig knorrende Gijs? Dat is pas relaxen!

Een prima afsluiter van een gezellig weekend

Na de gezellige avond van gisteren, was ik vanochtend voor mijn doen niet bepaald vroeg wakker. Ik stapte eveneens niet alleen uit het bed, want de kater liep gelijk mee. Het was dus iets te wild gegaan gisteravond, zo bemerkte ik, maar ik werd meteen vrolijk toen ik de olijke maar duffe gezichtjes van onze twee 'slapies' zag.

Bas en Noortje waren namelijk blijven slapen. Dan konden ze allebei wat drinken en hoefde ze niet met de taxi mee. Prima geregeld dus!
Bas werd echter pas echt een beetje wakker toen hij op de bank zat en Gijs even lekker warm tegen 'm aan kwam liggen. Een schattig gezicht om de twee al kroelend op de bank te zien hangen en zo constateerde ik dat Bas nog niet van een kater verlost was. Wel kwamen we een beetje bij toen we aan konden schuiven aan de ontbijttafel, waar de meisjes flink hun best op hadden gedaan. We verorberden de warme croissants en harde broodjes alsof we al weken niet gegeten hadden en waagden ons daarna aan een potje boogschieten op de Wii.

Het bleef echter niet bij een potje en dus was het al half de middag toen we besloten ons eerst maar eens fatsoenlijk aan te kleden.
Nadat we een rondje buiten hadden gelopen en we bij het terug in huis komen bijna inkakten omdat het daar zo lekker warm was, besloten we ons geluk te beproeven bij de Hoezemoos en sloten de gezellig dag af met een heerlijk etentje.

We aten ons buikje (meer dan) vol en terwijl Noortje, Bas en Janine afsloten met een theetje of een Amaretto koffie, kon ik het uiteraard niet laten om mij aan de Dame Blanche te wagen.
Ik kon zelf de chocoladesaus uitgieten en in combinatie met de overheerlijke slagroom en het zachte vanille ijs, was het toetje weer puur genieten. Een prima afsluiter van een gezellig weekend!

We zijn weer thuis!

We zijn ergens een halve dag kwijt geraakt, toen we van Los Angeles via Atlanta in de toekomst naar Amsterdam vlogen. Eigenlijk best bizar, want in feite reis je ook in de toekomst als je opeens 24 uur later ergens aankomt maar je er 'maar' 14 uur over gedaan hebt...

Vanochtend om half 9, gelukkig weer Nederlandse tijd, landden we op het vliegveld van Schiphol, met de meest zachte landing die ik ooit heb meegemaakt. Zo lichtjes, dat we bijna niet merkten dat we al aan de grond zaten. Chappeau voor de piloot!

Nadat Janine's moeder en haar zus ons aan het begin van de vakantie hadden weggebracht, wast het nu de beurt aan mijn vader en moeder om ons weer op te halen. Voor die gelegenheid had mijn moeder zelfs een toepasselijke ballon gekocht en konden we nadat we eindelijk onze koffers hadden kunnen omarmen (onze koffers waren gewoon een half uur kwijt en daar stonden we dan als laatst overgeblevene met nog enkele slachtoffers, wanhopig te wachten...) met een gerust hart op de achterbank van pa's Ford plaatsnemen.

Via Ouddorp, waar we Gijsje ophaalden van zijn logeeradres bij Janine's ouders en eindelijk weer eens met ons huistijger konden kroelen, reden we naar huis en ploften daar voor het eerst sinds enkele weken weer eens neer op onze heerlijk eigen vertrouwde bank.

Bijna 5.000 kilometer met de auto, zo'n 30.000 kilometer met het vliegtuig en heel veel kilometers met de benenwagen, bus en metro, brachten ons veel moois dat Amerika ons te bieden bleek te hebben. Een prachtig land om eens te bekijken en te proeven. Aardige mensen, bijzondere natuur en bizar eten. Dat laatste zal ik niet zo missen overigens, maar al met al is dit een vakantie om serieus nooit meer te vergeten!

Kat en't bakkie

Vorig jaar zagen we heb al eens in zo'n design winkeltje staan, maar toen we de prijs zagen vonden we dat toch nèt iets te gortig. Ik bedoel, het ziet er enig uit, maar om er flink wat geld voor neer te tellen vonden we niet zo'n goed idee.

Onlangs zagen we toch onze kan schoon, toen we op de verpakking van Gijs' lievelingseten lazen dat je er ook voor kon sparen! Voor 200 streepjescodes kreeg je 'm gratis thuisgestuurd, dus dat werd sparen geblazen!

Maar toen ik eens even ging rekenen kwam ik er al gauw achter dat het wel even zou duren voor we ze alle 200 bij elkaar hadden gespaard. In een doos kattenvoer zitten namelijk 8 blikjes en Gijs eet er 2 per dag. Het zou dus 4 dagen kosten voordat er een doosje kattenvoer leeg was en dus zou het (4 x 200) 800 dagen duren voordat we alle streepjescodes verzameld hadden. En 800 dagen is gewoon dik 2 jaar!

Totdat een collega van Janine's zus uiteindelijk uitkomst bood. Zij had ook al eens gespaard, maar toen ze eindelijk veel streepjescodes gespaard had, kreeg je ze het artikel opeens kado en mochten wij nu haar (ruim) 200 streepjescodes hebben! Geweldig!

Vandaag werd hij dan ook bezorgd en uiteraard direct in gebruik genomen. Nu staat hij op het voor Gijs zo bekende plekje. En Gijs zelf? Die moest er heel eventjes aan snuffelen, maar eten is eten, dus het zal 'm spreekwoordelijke worst zijn waar het uit komt...

Toch mijn grote vriend die dode beesten mee naar huis brengt?

Mijn blog wordt zo langzamerhand wel erg onsmakelijk en morbide met al die foto's van de dode dieren in mijn achtertuin.

Ik hoop dat ik er dan ook snel vanaf ben en niet meer over hoef te bloggen. Helaas lag er vanochtend dit keer geen muis of rat in de tuin, maar een dode vis! Gijs was op zijn beurt een klein beetje nat, dus ik heb het idee dat ik de dader ontmaskert heb.

Is het dan toch mijn grote vriend die opeens dode beesten mee naar huis brengt?

Opnieuw een kadootje van een van mijn poeze-vrienden

Net als woensdag en gisteren, lag er vanochtend opnieuw een kadootje van een van mijn poeze-vrienden uit de buurt (die schijnbaar nog steeds anoniem wil blijven) in de achtertuin.

Het begon woensdag met een piepklein exemplaar, was gisteren al een stuk groter, maar vandaag lag er toch écht een flinke muis in de tuin! Zijn lijf mat op z'n minst 12 centimeter en dat exclusief de staart! Toch denk ik dat dit geen muis is maar een rat en ben zeer benieuwd wat mijn vrienden morgen weer hebben meegenomen...

Zo uitgekookt is ie altijd al geweest!

Door de economische crisis bezuinigen niet alleen bedrijven, maar ook de consument houdt de hand op de knip. Autodealers vallen niet voor niks bij bosjes en Keuf draagt daar vrolijk zijn steentje aan bij...

Hij verkocht vorige week plotseling zijn auto omdat een of andere gek er genoeg voor gaf. Keuf's motto "alles is te koop" wordt regelmatig in de praktijk ten uitvoer gebracht, maar daardoor zat hij dan nu opeens zonder auto.

Hij vond wel een nieuwe liefde via Marktplaats.nl en kocht voor iets meer dan een scheet en een knikker een oude Honda Concerto uit 1993 die de volgende keuring waarschijnlijk niet meer haalt. Keuf kennende knapt hij'm op en verkoopt hij 'm weer met winst. Zo uitgekookt is ie altijd al geweest!

Natuurlijk mochten op zijn nieuwe aanwinst ook de tuningstickers niet ontbreken en hoewel hij er een flink stuk op achteruit gegaan is nu hij die dat witte monster verkocht heeft (hier op archiefbeeld, waar hij nog niet die dikke mat zwarte velgen heeft), maar toch rijdt hij er weer met veel plezier in. Ik reed een stukje met 'm mee naar de Staver om te gaan zaalvoetballen en zowel Janine als Gijs keken lachend hoe we in deze bijna prehistorische auto wegreden...

Als de kat van huis is liggen de muizen onder tafel

Het is al de tweede keer deze week dat ik 's ochtends bij het ontwaken naar buiten kijk en een lief klein muisje onder de tuintafel zie liggen. Dood.

Ik verdenk Joep ervan dat hij af en toe een kadootje voor ons meebrengt, als dank dat hij altijd in onze achtertuin mag rondspringen, zonnen of met Gijs mag spelen. Gijs zelf heb ik namelijk nog nooit kunnen betrappen op het vangen en meebrengen van een dier zoals een vogel of een muis, maar je weet natuurlijk maar nooit. Hij zat vanochtend echter weer in het voorraam, ver verwijderd van de muis in de achtertuin.

Zou hij er bang voor zijn? Want zeg nou zelf, kan dit nou die koele muizen-killer zijn?

Het is (a)pril, maar heb er het volste vertrouwen in!

Het is lente! Dat betekend dat de blaadjes aan de bomen en alle plantjes in de tuin weer gaan groeien en daar word ik vrolijk van!
Zo was Janine vorige week druk in de tuin bezig met het mooie weer en terwijl Gijs last had van het felle zonnetje en af en toe lekker even buiten de schaduw opzocht, ging zij vol overgave verder met het planten van nieuwe bloemetjes en plantjes.

Zelf maakte ik me echter nogal druk om onze boompjes, want hoewel ik wel wat uitschieters aan de stam kon ontdekken, zag ik op de geënte stekjes bovenop, geen enkel teken van leven. Meerdere mensen hadden me al gewezen op het feit dat de boompjes waarschijnlijk de winter niet hadden overleeft, maar de tuinman verzekerde me onlangs nog dat het gewoon laatbloeiers zijn en in juni waarschijnlijk gewoon in bloei staan. Ik had er een hard hoofd in...

Tót afgelopen weekend! Want nu het zonnetje deze maand lekker heeft geschenen en we een enkele regenbui gehad hebben, schiet het groen als paddestoelen uit de grond.
De uitschieters op de stam van onze boompjes worden snel groter, maar echt gelukkig werd ik toen ik zag dat er in de toppen van de boompjes, ook groen verschijnt!

Het is nog (a)pril, maar nu heb ik er weer het volste vertrouwen in!

Lui varkentje

Het hele "gezin" was lui vandaag, maar Gijsje spande toch écht de kroon. Ik vergeleek 'm hardop met een lui varkentje maar het kon hem niets schelen zo leek het. De hele dag lag hij languit in het zonnetje op de bank en mocht ik deze heerlijke foto van 'm maken.

Heb je dan geen lekker leventje?

Als vriendjes herenigd...

We zijn weer lekker thuis na een weekje wintersport in Italië. De busreis was lang maar ging eigenlijk bijzonder snel omdat ik, net zoals op de heenreis, best goed heb kunnen slapen. Ik vreesde nog voor een ramprit, omdat ik het binnen 5 minuten voor elkaar kreeg een flesje cola open te draaien die nèt geschud was en waardoor er flink wat cola op mijn broek belandde.

Vandaag rond een uur of 1 stopte de taxi, die we ongeveer een half uurtje daarvoor hadden vol geladen toen we bij de Capelse Brug vanuit de touringcar over moesten stappen, precies voor onze deur.
Ik zag m'n grote vriend al op de bank liggen en toen Janine de sleutel in het slot deed, sprong hij van de bank af. Alsof hij precies wist hoe laat het was, liep hij naar de voordeur, recht in de armen van Janine. Daar hebben we hem eerst eens een flinke knuffel gegeven en toen we alle spullen binnen gezet hadden, besloot ik het nog eens dunnetjes over te doen.

De vakantie was fantastisch, maar thuis zijn met Gijs en natuurlijk mijn drumstel, die ik vandaag ook al weer veelvuldig heb bespeeld, is dan toch ook weer érg lekker.

Home sweet home en morgen weer werken...

Een pakketje-poes

Het is mij bekend dat Gijs vaak de meest bijzondere plekken kiest om een dutje te doen, zoals boven op de koelkast, altijd boven op een stapeltje papier dat op tafel ligt, mijn laptop of de mand waar we onze sjaals, petjes, mutsen en handschoenen in bewaren.
Ook het oud papier dat bij de achterdeur ligt te wachten om naar het schuurtje gedragen te worden is favoriet.

Zo ook dit kartonnen doosje, waar je mijns inziens nooit relax in kunt liggen.

Iemand een pakketje-poes?