Het blijft nog aftellen in het duister

Omdat ik nu zeker weet dat ons huis op slot is totdat we echt de originele sleutel in handen krijgen, ben ik eigenlijk al een paar weken niet meer binnen geweest. Ik heb niet eens geprobeerd of ie open was. Vanmorgen kon ik mijn nieuwsgierigheid echter niet meer onderdrukken, ookal weet ik nu al dat ik aanstaande maandag even in het huis kan kijken omdat verschillende mensen dan wat op komen meten (zoals de kastenwand bijvoorbeeld). Mede omdat ik wist dat ze aan de straat voor het huis bezig waren. Gelukkig volgde ik dan ook mijn gevoel en ging toch even langs.

Bij het huis aangekomen, voelde ik opeens de zenuwen door mijn keel gieren. Ik zag namelijk dat de voordeur open stond en omdat ik door het raam heen al gezien had dat de wc geplaatst was deze week, wilde ik dus zo snel mogelijk naar binnen om te kijken of bijvoorbeeld ook onze badkamer al op orde was. Heel vreemd waar je al geen adrenalinestoot van kan krijgen.

Nadat ik dus snel de opengebroken straat in me opgenomen had, snelde ik naar binnen. Daar viel me allereerst de wc in de gang op, waar nu inderdaad de wc en het fonteintje waren geplaatst. Toen ik doorliep zag ik ook dat de achtertuin in orde was gemaakt en dat de hoop grond die daar lang gelegen heeft, eindelijk afgevoerd was. Ook daar nam ik eigenlijk niet al te lang de tijd voor om er naar te kijken, want ik was ontzettend benieuwd naar de badkamer.

Eenmaal boven kon ik de vele "ooohhhh's" en "aaaaahhh's" moeilijk onderdrukken en ik raakte dan ook opgewonden bij het zien van de badkamer die (bijna) af was. De wc was geplaatst en ook het badmeubel en de spiegel hingen aan de muur. Het zijmuurtje rond het bad was nu bijna af. Daar hoefde alleen het overtollig pur-schuim verwijderd en de tegels tegen aangeplakt te worden. Ook de kraan van het bad hing op, maar omdat we ook wat onderdelen los besteld hebben zat bijvoorbeeld de glazen douchedeur er nog niet in.

Na even weggedroomt te zijn over hoe het hier over een paar weken aan toe zal gaan, kwam ik weer bij positieven en was ik benieuwd of men nog wat op zolder gedaan had. Dat vond ik namelijk nog de enige, zichtbaar onafgewerkte plek, toen ik daar de laatste keer geweest was.
Gelukkig bleek men ook hier de handen uit de mouwen te hebben gestoken en waren zowel de voor als de achterkant, netjes afgewerkt met latjes etc.

Hoewel ik gehoopt had hem deze week te ontvangen, maar dit helaas toch niet gebeurde, verwacht ik nu volgende week de verlossende brief waarin we precies verteld worden wanneer we nu eindelijk eens die felbegeerde sleutel in ontvangst kunnen nemen. Het blijft dus nog even aftellen in het duister.


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Goed voorbeeld doet, hopelijk, goed volgen...

Na een week van oefenen, vloeken en nog eens oefenen had ik vanavond mijn 2e drumles en mocht ik acte de présence geven van wat ik in de afgelopen week onder de knie had gekregen. Nu ben ik met mijn rechtse hand véél beter dan met de linker en daar ben ik me terdege van bewust, maar toen Gert mij vroeg om met links te beginnen, viel me dat toch zwaar tegen. Te meer omdat ik nou juist dát niet geoefend had. Ik weet nu dus waar ik deze week (en de komende maanden) aan moet werken.

Verder ging het allemaal prima, ook het noten lezen gaat me namelijk al aardig af en ben inmiddels alweer bij de 8ste noten aanbeland (voor diegene die het niet snapt, je hebt 1 hele noot, een 1/2 noot, een 1/4 noot, een 1/8 noot, etc...) en ook deze week moet ik weer een stukje muziek oefenen.

Als laatste gaf Gert zelf ook nog een "mini concertje" weg. Heerlijk om die man zo bezig te zien, dat zal voor mij nog een lange tijd in beslag gaan nemen voordat ik bij dat niveau ook maar een klein beetje in de buurt ga komen. Hij speelde iets van mijn favoriete stukje uit de DVD van Phill Collins - The First Farewell Tour, een stuk wat ik al ontelbare keren heb zitten kijken. Aan het begin van de DVD geeft Phill namelijk een drumsolo weg, een improvisatie, waar zich na een tijdje een tweede drummer bijvoegd en later nog een derde. Een geweldig stuk, dat bruist van de energie.

Om een klein beetje een indruk te geven, hieronder een filmpje van "de meester" zelf. Excuus voor het slechte geluid (en het beroerde beeld), maar mijn Nokia kon al het geweld niet meer aan :-)

Er is nog een lange weg te gaan, maar het einde is in zicht

Diegene die al langer mijn belefenissen volgt kan zich het volgende verhaal nog wel herinneren. Op 3 september van 2007 maakte ik voor de eerste keer kennis met Addie's droom, een Volkswagen T2 ui 1978. Wat zag dat ding eruit en hij zou 'm vóór zijn trouwdag helemaal als nieuw maken, om hem als trouwauto te gebruiken. Toen gokte ik er al op dat het een hele kluif zou worden.

Een tijd later zou ik 'm nog een avondje helpen met schuren (daarna is er niet meer van gekomen) wat ook nog wat leuke plaatjes opleverde. Toen ondervond ik zelf dat je zoiets in dit tijdsbestek nooit zonder hulp gedaan krijgt. Je moet er sowieso een beetje gek voor zijn natuurlijk, maar hij heeft in de afgelopen maanden wel heel wat hulp gehad van vrienden en vooral ook van zijn vader Wim.

Qua planning had de T2 al in de 2e week van februari van de spuiter vandaan moeten komen, maar die target werd om een mij onduidelijke reden niet gehaald. Dit weekend arriveerde hij dan eindelijk, helaas met ruim een maand vertraging en Addie heeft nog minder dan 2 maanden over om zijn droom waar te maken, maar goed, als je ziet hoe hij er een half jaar geleden uitzag...

Vanavond was ik er als de kippen bij toen er aan het, volgens zijn vader Wim, leukste gedeelte werd begonnen. Het opbouwen. Voordat het zover was nam ik snel even wat foto's. Het bleek nog een heel gepuzzel toen ik alle dozen met nieuwe onderdelen zag staan. Ik dacht nog, waar ben je aan begonnen, maar goed, ik heb dan ook 2 linker handen (zo heb ik me laten vertellen) en ik zou zoiets iets in een dergelijk tijdsbestek niet kunnen realiseren. Terwijl Addie en Wim in aller ijl begonnen met het uitpakken en sorteren van de onderdelen sloop ik stilletjes de schuur uit. Ik laat ze maar lekker hun gang gaan, dacht ik nog, ze hebben immers nog veel te doen.

Om een beetje een indruk te geven van hoe het er nu voor staat met Addie's droom, volgen hieronder enkele foto's.


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16


De foto's uit deze blog mogen niet zonder schriftelijke toestemming gebruikt worden voor commerciële doeleinden.

Oefening baart kunst...

Op 2e paasdag, op het einde van maart, verwacht je eigenlijk geen sneeuw, maar toch deed het dat hier de hélé dag. Onlangs, toen het ook zo'n snert weer was, kwam ik de dag goed door met het oefenen op de drums. Vandaag was het dus ook niet anders en ik oefende vandaag alsof mijn leven er vanaf hing.

Sinds ik mijn drumstel heb gekocht en ik er met volle overtuiging op oefen, merk ik dat het spreekwoord "Oefening baart kunst" niet voor niets is uitgevonden. "Trial and error" wordt het ook wel eens genoemd en de laatste tijd ervaar ik dat deze uitspraak is gebaseerd op pure levenservaring. Iedere keer gaat het weer een stukje beter en krijg ik het steeds beter in de vingers. Zo ben ik deze week ook druk "de roffel van vijf" op de snaredrum aan het oefenen (die sla je zo: rechts-rechts-links-links-rechts) en daar zal ik ook zonder morren acte de présence van moeten geven als woensdagavond mijn drumleraar weer langskomt.

Om jullie een klein beetje een indruk te geven wat ik dan vandaag heb zitten doen, heb ik onderstaand filmpje gemaakt. Ook een beetje speciaal voor mijn kleine neefje, die nu al groot fan van mij is en mijn vorige filmpje al tientallen keren heeft bekeken (naar ik mij heb laten vertellen). De potten en pannen blijven daar thuis dan ook niet gespaard...

Multiplicity

De mensen die mij een beetje kennen zullen beamen dat ik overal, maar dan ook werkelijk óveral foto's en filmpjes van maak. Van familieuitjes, tot drumlessen en van autorijden tot vliegvakanties (om maar wat te noemen). Op mijn hardeschijven bezit ik momenteel aardig wat materiaal dat ik de afgelopen jaren verzamelde. Om een voorbeeld te noemen, zo'n 60 gigabyte aan foto's en zo'n 350 gigabyte aan filmpjes, gemaakt met professionele camera's maar ook heel vaak met mijn telefoon, die vaak toch nog een aardig kwaliteitsniveau weet te behalen.

Eens in de zoveel tijd start ik de schijven op en neus ik weer eens rond in mijn eigen geschiedenis. Altijd leuk om oude foto's en filmpjes terug te kijken, je beleeft alles weer opnieuw. Net als met deze weblog overigens, want die lees ik zelf ook regelmatig nog eens terug.

Vandaag kwam ik echter een heel leuk filmpje tegen dat ik jullie als trouwe lezer niet wil onthouden. Het is een filmpje dat ik met wat klasgenoten van het Grafisch Lyceum Rotterdam opnam ten behoeve van een project op school, waarin we kennis maakten met de wondere wereld van video-editting. Wij kregen als groepje (ik zat destijds in het groepje met Remco Hanou, Dennis Paauw en Sander Kerkwijk) de opdracht getiteld: "Multiplicity". De opdracht? Maak een filmpje waar 2x hetzelfde voorwerp tegelijk in beeld komt en maak er wat leuks van.

Je kan al raden wie het spreekwoordelijke haasje was natuurlijk, want er was er ook maar één uit de groep die met z'n hoofd voor de camera wilde gaan staan. Juist, ik zei de gek (destijds nog met haar!).
Het filmpje zelf was overigens zonder geluid toen ik het terug vond, maar ik heb er voor de lol zelf nog even wat geluid onder gemonteerd. Sit back and relax...!

Een déjà vu met een gebeurtenis van zo'n 12 jaar geleden

Het was zo rond 6:45 toen ik naast mij opeens iemand rechtop in bed voelde zitten. Natuurlijk was het Janine, wie anders. "Shit!" hoorde ik opeens en terwijl ik nog voor driekwart sliep mompelde ik "huh, wat?". "We zijn de container vergeten buiten te zetten" hoorde ik haar nog half slaperig mompelen. Die werd namelijk vandaag geleegd, want op de reguliere dag, maandag, was het 2e paasdag en dan waren ook de vuilnismannen vrij natuurlijk. Volgens mij beet ik haar iets van "ja dan zet je hem lekker buiten" toe, althans dat probeerde ik want ik verkeerde nog steeds met mijn ene been in dromenland. Toch hoorde ik haar na nog wat gemompel met tegenzin uit bed stappen en de trap aflopen. Foute boel voor mij in zo'n situatie. Ik slaap overal doorheen, maar áls ik eenmaal wakker wordt dan is er geen houden meer aan. Zo werd ik dus langzaam wakker, hoe hard ik daar ook tegen probeerde te vechten. Nog steeds in een roes hoorde ik de vogeltjes fluiten. Ik stond direct naast het bed, want dat kon maar een ding betekenen. Goed weer! Ik liep naar het raam toe, rukte de gordijnen open en zag een strak blauwe lucht voor me en een lekker zonnetje. Ik kuste Janine, die inmiddels weer terug in bed gekropen was, goeiemorgen en riep dat ik ging fietsen.

En zo kwam het dus dat ik om 7:30 al op de fiets zat richting Stellendam. Lekker midden door de polder wat enkele aangename uitzichten opleverde. Wat was het heerlijk om zo vroeg al met dit weer te gaan fietsen, lekker ver van de dorpen en de langsrazende auto's vandaan en wat had ik het de laatste tijd gemist, het echte "fietsweer".
Bij Stellendam gekomen bleek de pijp die daar sinds kort onder de weg door en langs de hoofdweg ligt ook gewoon midden over het fietspad te lopen. Ze hadden er wel een handig bruggetje neergelegd en gezien het natte wegdek besloot ik een goede raad op te volgen en hoewel ik me iedere dag als ik naar de zaak rijd afvraag waar die pijpleiding voor dient, wist ik het helaas nu nog steeds niet.

Ik fietste direct door naar de Visafslag van Stellendam. Gisteren vond ik namelijk op een van mijn favoriete websites Dumpert.nl een foto van de haven waarin het water enorm hoog stond. Het water had zelfs een van de auto's al voor de helft aan het zicht onttrokken en ik besloot dat eens met eigen ogen te bekijken. Toen ik daar aankwam was er van dat alles helaas niets meer te zien en lagen de Cornelis Jannetje uit Goedereede en de GO-8 er weer normaal bij. Niet echt een spektakel dus.

En dus reed ik door naar de Goereese sluis, die ik eigenlijk nog nooit van dichtbij had bekeken. De sluisdeuren waren in ieder geval gesloten, maar van de hoge waterstand was geen sprake meer. Toch leuk om de brugdelen eens van dichtbij te bekijken en volgens mij was de sluiswacht allang niet meer langsgeweest of liep hij iedere ochtend met zijn ogen nog dicht van de slaap naar zijn hokje. Dat bedacht ik me namelijk toen ik dit bordje voor het raam zag staan, waar op de laatste regel een heel ongelukkige letter ontbrak. Of hadden we hier te maken met een sluiswacht met ongezouten humor? Enfin, ik reed nog een stukje door en keek uit over de binnenhaven van Stellendam. Ik genoot nog even van het mooie weer maar toen ik mij omdraaide kreeg ik een déjà vu met een gebeurtenis van, ik denk, nu zo'n 12 jaar geleden.

Ik herinnerde mij opeens de storm die toen over Nederland raasde en waar ik samen met mijn moeder angstige momenten in beleefde. Het was midden in de zomer en ik woonde in die tijd nog in Stad aan het Haringvliet. In Middelharnis was de jaarlijks terugkerende Havendag, waar ik met mijn moeder op de fiets naartoe ging. Dat was namelijk zo'n kilometertje of 10 en dus goed te doen.
Op de terugweg daar vandaan pakten donkere wolken zich in een rasend tempo, vlak boven ons samen. We fietsten zo hard we konden en ik kon harder dan mijn moeder waarop zij mij zei dat ik maar alvast vooruit moest fietsen, zij kwam later wel en zo kon ik de ramen dichtdoen die thuis nog open stonden. Ik weigerde, want ik liet mijn moeder niet alleen. Gelukkig maar, want nog geen 500 meter verder barstte de hel letterlijk los. Ik zal het nooit vergeten. Het waaide al hard, maar vanuit het niets zette de storm op. Ik zag grote dikke takken van de bomen vliegen, waar wij nog maar 100 meter vandaan waren. Het was bijna niet te doen en we waaiden van het fietspad af. Het lukte me om bij de eerste boerderij te komen, maar toen ik achter mij keek was mijn moeder nergens te bekennen. Ik wilde terug gaan en ik riep de longen uit mijn lijf om mijn moeder, maar de wind, die kilo's zand meenam zo leek het, was te sterk voor me en ik kon nog net de voordeur van de boerderij bereiken die met een harde klap open waaide. De bewoonster liep naakt door de kamer maar dat deerde me niet, ik moest mijn moeder zien te redden. Redelijk overstuur deed ik snel mijn verhaal en zag zelfs een auto door de wind verplaatst worden die langs het woonhuis stond. Nadat ik me realiseerde dat ik mijn moeder misschien wel voor de laatste keer levend had gezien, vloog opeens de voordeur voor de 2e keer open en daar stond mijn moeder, doorweekt en bijna aan het einde van haar krachten. Ze had onderaan de dijk zitten wachten totdat de storm zou stoppen maar kwam er al snel achter dat dat niet zo'n goed plan was.
Eenmaal op krachten gekomen en de storm voorbij was reden we terug naar huis. Overal was de schade zichtbaar. Schuurdeuren waren uit hun rails geslagen en lagen midden op straat. Honderden kapotte dakpannen lagen in duizenden stukken op de weg. Thuis was het ook een drama. De gordijnen achter de open ramen waren doorweekt van het regenwater, de vloer op de slaapkamer was drijfnat en het water liep al via de houten vloer, zo naar beneden, de keuken in. Het was een ramp...

Ik fietste zo hard ik kon, met de gedachte dat ik het toch niet droog zou houden, maar ik hoopte dat wat mij toen overkomen was, me niet nog een keer gebeurde. De lucht werd alsmaar donkerder en wat ik tegemoet reed zag er niet best uit en het begon te regenen. Ik besloot mezelf in een fietstunneltje in "veiligheid" te brengen en na een tijdje wachten kwam er na de regen gelukkig weer zonneschijn. Het was ook alles meegevallen, de regen duurde maar kort en was niet echt hevig te noemen. Zo'n ervaring als toen, bleef mij deze keer bespaard.

Ik fietste snel naar huis, voordat het weer zou gaan regenen en toen ik vlakbij Ouddorp de regenboog de grond zag raken zag ik ook dat ik een mijlpaal had bereikt. Na anderhalf jaar had ik precies 2.000 kilometer gereden. Doorweekt maar met een brede glimlach reed ik verder huiswaarts...

Een beetje "groen" doet het straatbeeld enigszins opvrolijken

Ik vond het tijd om weer eens langs ons huis te rijden want ik had via via begrepen dat het eerste groen aangeplant was. Nadat ik door een vrij modderige straat gereden was (ik heb een broertje dood aan een vieze auto) en een parkeerplekje had weten te vinden, liep ik door naar onze voordeur. Daar, zo had ik afgelopen weekend nog gezien, waren ze namelijk aan de voorkant bezig met uitgraven en ik moest eerst eens zien wat ze nu precies gedaan hadden.

Waarschijnlijk hebben ze het elektrisch naar binnen getrokken en meer dan een half dichtgegooid gat zag ik eigenlijk niet meer. Het bleef dus een beetje gokken. Helaas was ik mijn bouwsleutel vergeten en had geen zin om helemaal terug naar de auto te lopen, dus de voordeur zelf liet ik deze keer ongemoeid.

Toen ik achter kwam bleek eindelijk onze parkeerplaats af te zijn, al kon ik er nog niet parkeren vanwege rondslingerende bouwrommel. De bouwplaats oprijden, ookal was dat nu mogelijk omdat de eerste bewoners er sinds vorige week hun intrede hebben gemaakt, is voor mij geen optie, gezien het eerste stuk nog uit flinke modderplassen bestaat waar je zonder 4x4 bijna niet doorheen komt.
Mijn oog viel daarna vrijwel gelijk op het "groen" (althans, het moest nog groen worden) dat het straatbeeld al enigszins deed opvrolijken. Er waren jonge boompjes en struikjes gepland in de perkjes achter de schuurtjes. Wat een vrolijke boel opeens! Ook de huisnummers waren op de schuurtjes aangebracht. Vooralsnog, helaas, alleen bij onze achterburen. Ons rijtje moest waarschijnlijk nog even wachten.

Ook de rest van het straatbeeld kreeg nu vorm. Zo zag ik dat bij onze buurman op de hoek, de zijkant inmiddels ook bestraat en voorzien was van enkele jonge populieren. De voltooiing van de rest van de straat zou waarschijnlijk niet lang meer op zich laten wachten, want daarvoor was alles al zo'n beetje in gereedheid gebracht. Erg mooi trouwens, die donkere straatsteen.

Zo werd ik ook deze keer weer een stukje trotser op "mijn" buurt...

PS: Zojuist trouwens mijn eerste drumles gehad, van niemand minder dan Gert Zweerus! Na eerst de klanken uit mijn drumstel wat bijgedraaid te hebben begon ik met de beginselen van het drummen namelijk het lezen van de noten. Ik heb ook gelijk huiswerk meegekregen, iets waarvan ik vroeger al bij de gedachte misselijk werd, maar wat ik nu erg positief opvatte. Mijn huiswerk voor deze week? Het oefenen van "de roffel van 5" en een stukje leren spelen aan de hand van wat noten op een balkje!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Helga van Leur op ware grootte

Al heel lang was ik het van plan en een tijdje geleden kochten we dan ook al de benodigde "randapparatuur". Een paar weken terug bestelde ik hem dan uiteindelijk, dat toen ook weer direct een verhaal opleverde. Het is een soort van jongensdroom, als ik het zo mag zeggen en het is ook geen publiek geheim dat ik verslaafd ben aan beeldschermen. Volgens mijn vader heb ik zelfs vierkante ogen, al heb ik dat zelf nog nooit kunnen constateren.

Ik wist dat hij ergens in maart geleverd ging worden, maar he, maart heeft 31 dagen dus dat is een nogal rekbaar begrip. Deze week ontving ik echter een telefoontje dat onze Sony Bravia KL-40X3500 deze week geleverd ging worden en wel op vrijdag. De avond van tevoren zou ik dan te horen krijgen in welk dagdeel ze hem zouden komen brengen. Dat bleek zo'n beetje tussen 10:00 en 14:00 te zijn en ik besloot vandaag thuis te werken, zodat ik onze nieuwe beeldbuis een gepast welkom kon heten.

Daar kwamen ze dan, helemaal uit Tilburg. Twee "hippe" jonge ventjes stapten uit de vrachtwagen en vrijwel direct probeerde ik een vooroordeel te onderdrukken. De doos die ze meebrachten was aardig aan de maat en toen ze de TV ontdeden van zijn kartonnen omhulsel en hem op zijn voetstuk plaatsten, schrok ik toch eigenlijk wel een beetje van de grootte. Kijk, ik wist dat ie groot was, want met een beeldbuis van 40 inch (101 cm) zie je Helga van Leur het weer op ware grootte presenteren, maar als je het apparaat voor de eerste keer in de kamer ziet staan is het wel meteen een blikvanger. Wellicht dat dat straks in het nieuwe huis wat minder is, maar dat is even afwachten.

De hippe ventjes leverden prima werk, ze hielden op mijn verzoek de doos volledig in tact (zodat ik hem over een paar weken fatsoenlijk kan vervoeren) en sloten de TV zelfs even aan om te laten zien dat hij ook echt werkte. Nadat ik dat ook met eigen ogen gezien had, mocht ik natuurlijk nog even afrekenen en verdwenen ze weer als sneeuw voor de zon, mij alleen achterlatend met een bakbeest van een TV. Ik begon daarna natuurlijk direct met het inschikken en gereed maken voor de eerste beelden. Dat duurde niet zo heel lang en toen hij eenmaal netjes stond was het een lust voor het oog. Aanvankelijk dacht ik dat ik een zwarte versie had besteld maar een tijdje terug kwam ik erachter dat het nog mooier was. Er bestond namelijk geen zwarte versie, maar een "brushed metal" versie, donkergrijs geborsteld staal dus.

Vanavond trouwens ook eindelijk de knoop doorgehakt voor de kastenwand. Toch die kast die we graag wilden hebben en na wat praten, aanpassen en handjeklappen kwamen we er bij een van de winkels die we voorgaande tijd bezocht hadden, toch uit. En dit wordt 'm...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een viervoeter op kantoor en een huis, klaar om op te warmen

Toen ik vanochtend rond een uur of 8 op kantoor kwam, zat mij daar al een vriendelijke en bekende viervoeter, een beetje zielig aan te kijken (voor zover dat je dat bij een hond kan constateren). Ik herkende hem omdat ik hem vrij vaak met zijn baasje langs de kade zie lopen, maar laatst genoemde was nu in geen velden of wegen te bekennen.

Dan gaat het hart van een dierenvriend sneller kloppen en nadat ik het eens een tijdje door het raam had gadegeslagen en deze vriendelijke vriend er nog steeds verlaten bij zat, besloot ik actie te ondernemen en hem binnen te halen.
Nou dat binnenhalen was binnen no time gepiept, maar het baasje vinden was des te lastiger. Ondertussen kwam ook Marco op kantoor, die zich ook wel wist te vermaken met ons nieuwe en uiterst speelse kameraadje. Luisteren deed ie overigens uitstekend en na loop van tijd werd hij wat rustiger en niet lang daarna lag hij lekker languit op de grond. Hij leek het allang best te vinden.
Na wat rondbellen achterhaalde ik dan uiteindelijk toch zijn baasje die hem na een tijdje weer op kwam halen. Best jammer, want ik vond het wel gezellig. Helaas er moest natuurlijk ook gewerkt worden...

Na dat werk, besloot ik weer even langs het huis te gaan nadat ik die middag weer eens een keertje telefonisch op de hoogte was gebracht over de vorderingen op de bouw. De radiatoren zouden zijn geplaatst. Nou daar was ik wel benieuwd naar!

Aangekomen bleek de straat af te zijn en was alles klaar voor het verkeer dat daar straks overheen gaat komen. Alle stellingen bleken inmiddels te zijn verdwenen en ook het voegwerk bleek te zijn afgerond, zo zag ik toen ik bij de voordeur aankwam. Overigens zag ik achter ons huis al hier en daar wat paaltjes verschijnen. Van die dingen waar je, wanneer je niet goed in je vrommekieker (dat schijnt Ouddorps te zijn voor achteruitkijkspiegel) kijkt, je je auto er een redelijk stukje korter op kunt rijden.

Binnengekomen zag ik inderdaad dat de radiatoren waren geplaatst. Wat een mooie slanke dingen zijn het, gelukkig niet van die grote oerlelijke dingen. Overigens zag ik ook dat de achtertuin wat opgehoogd was en nu redelijk gelijk liep met de deur van het schuurtje, al was het nog niet helemaal afgemaakt. Verder zag ik ook dat men weer wat verder was met de vloerverwarming, waarvoor nu een kastje in de trapkast hing. Ook in het halletje hing een mooie, kleine en slanke radiator, aan de muur waar straks ook onze, deze week geleverde, kapstok komt te hangen.

Snel door naar boven, want waar ik eigenlijk niet zo snel aan gedacht had, viel mij toen direct op, want ook de designradiator in de badkamer hing op! Na nog snel even in de slaapkamers gekeken te hebben, constateerde ik dat zowel op onze slaapkamer, als op de andere slaapkamer, als op het "kleine kamertje" (zo'n kamertje waar geen bed in past maar wel een bureau of gewoon rommel), ook de radiatoren waren geplaatst.
Op zolder zag ik zelfs, naast een mijnsinziens te kleine radiator om de ruimte te verwarmen, ook het expansievat (vroeger bij techniek gehad op school, toch nog iets van opgestoken dus).

Voldaan keerde ik dus weer terug naar Ouddorp, want m'n prak zou weldra op tafel komen. Een beetje zenuwachtig dat wel, want vandaag kreeg ik ook nog bericht dat ze morgen eindelijk de nieuwe TV af komen leveren...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

We kunnen al bijna in bad!

Ik zat van een van de twee, met gepeperde rosbief en een dikke laag sambal belegde bruine triangels te eten (het kan mij niet heet genoeg zijn), toen mijn telefoon ging. Het was de buurman. Hij had net gezien dat ze ons bad in de slaapkamer hadden gezet en vertelde me dat ze dat waarschijnlijk vandaag nog wel gingen plaatsen. Spannend! Ik kijk er namelijk erg naar uit om weer eens lekker languit in bad te gaan liggen, met wat leesvoer of gewoon even met gesloten ogen...

Na werktijd kon het dus ook niet anders dan dat ik even langs ging om het met eigen ogen van dichtbij te bekijken. Het is nu doodsimpel om op de bouwplaats te geraken, want de eerste eigenaren zijn al in het bezit van de felbegeerde sleutel en zijn dus al druk bezig met van alles en nog wat. Ik hoopte echter dat mijn voordeur nog niet op slot zou zitten, want wanneer het sanitair geplaatst zou zijn, zou de deur onherroepelijk op slot gaan vanwege het feit dat er altijd mensen met lossen handjes rondlopen en ons wellicht van onze WC pot zouden kunnen ontdoen. Toch wel prettig als ik straks op zo'n porseleinen "stortbak" m'n vaak uiterst hoge nood kan bedwingen.

Het huis was gelukkig gewoon open en nadat ik eerst beneden een inspectierondje deed en constateerde dat daar niks veranderd was, liep ik regelrecht door naar boven, naar de badkamer. Ja hoor! Toen ik een eerste blik naar binnen wierp, zag ik hem vrijwel direct staan. Welliswaar zonder muurtje en alles nog open en bloot, maar het was duidelijk dat ik hier straks aardig wat uurtjes zou gaan verslijten, zoals ik dat altijd al gewend geweest ben. Ik kan namelijk rustig een uurtje in bad vertoeven en er dan, zoals ik dat vroeger noemde toen ik nog klein was, met "ouwe verrimpelde oma handjes" uitkomen. Heerlijk, lekker ontspannen.

Na deze heerlijk dagdroom, liep ik door naar de zolder waar onder andere mijn drumstel straks komt te staan. Hier zag ik dat ze al een van de luchtafvoerkanalen naar buiten hadden gelegd. Verder helaas niet veel bijzonders.
Eenmaal buiten en achterom gelopen te zijn viel het me op dat aan de achterkant inmiddels bij alle huizen de stellingen verdwenen waren. Mooi hoor. Op het moment is men dan nog erg druk bezig met het aanleggen van de straat. Aan het begin (of het eind, het is hoe je het bekijkt) lag er al een aardig stuk omdat de eerste bewoners hier met de auto overheen moeten om hun huis te bereiken. Erg leuk trouwens om de eerste bewoners al bij hun huis aan te zien komen, iets dat ik toevallig zag toen ik daar stond.

Voor ons duurt het nu nog zo'n 8 à 9 weken. Wij wachten dus nog een tijdje in spanning af...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Bracht de regen me toch nog íéts goeds...

Normaal gesproken ben ik vrij actief op zondag. Dit omdat ik gewoon niet echt van luieren houd en ik er niet tegen kan om de hele dag binnen te zitten. Vandaag liep dat echter anders, want het was op z'n zachtst gezegd klote weer.

Aan de andere kant was het dan ook weer niet echt erg te noemen, gezien ik zo heel gemakkelijk tijd vrij kon maken om naar de juiste instelling van mijn gisteren nieuw aangeschafte drumset te zoeken en, in tegenstelling tot gisteren, eens écht wat geluid eruit kon "persen". Dat ging me dan na een tijdje uitproberen ook al aardig af (al zeg ik het zelf) en kreeg ik een lekker ritme te pakken dat resulteerde in onderstaand filmpje.

Bracht de regen me toch nog íéts goeds...

Zonder rijbewijs, toch op een Yamaha

Vroeger was mijn moeder misschien wel gillend het huis uitgelopen als ik er eentje zou hebben gekocht, maar nu ik al 2,5 jaar samenwoon en we wat meer ruimte hebben, begon ik er toch over na te denken. Onlangs nog, liet ik het toch op het laatste moment nog even afweten, maar vandaag was er geen houden meer aan.

Nadat ik al een paar weken lang met de sticks, die ik nog niet zo lang geleden op een beurs kocht, op kussens aan het oefenen was en ik voor mijn verjaardag nog een ontzettend handig boek kreeg (ja er staat echt héél veel handige informatie in), vond ik het tijd worden voor het echte werk. Zeg nou zelf, van kussens komt geen geluid dus is het nog steeds moeilijk oefenen en hoewel ons nieuwe huis nog niet af is (dat duurt nog een week of 8) besloot ik toch alvast de stoute schoenen aan te trekken.

Op aanraden van verschillende mensen, trok ik vanmorgen al vroeg samen met Janine naar Tierolff Muziekcentrale in Roosendaal. Daar had ik namelijk via internet de Yamaha Gigmaker zien staan en die besloot ik uit te gaan proberen en / of te kopen.
Daar aangekomen bleken zij nèt 3 minuten open te zijn en stond het drumstel waar het om ging (ik had van tevoren al via e-mail contact gehad) nog niet in elkaar omdat deze gisteravond verkocht was. We moesten dus noodgedwongen nog even wachten tussen de vele andere drumsets, maar de mannen van Tierolff werkten het vuur uit hun sloffen om de set zo snel mogelijk in elkaar te zetten. Het resultaat volgde dan ook niet veel later.
Ondertussen keek ik rond in de winkel, waar aardig wat mooie setjes stonden, zoals deze parelmoer-kleurige. Ook zag ik dat Jurien zich hier wel tegoed kon doen aan de nodige modelletjes gitaren.

Nadat ik fantastisch geholpen was door de medewerkers van Tierolff en veel uitleg over verschillende onderdelen en uitbreidingen had gehad, besloot ik het op een akkoordje te gooien. En zo kwam het dat ik niet lang daarna, met een gevulde achterbank in de C-max van mijn vader weer naar huis reed (ik durfde het niet aan om met de Honda te gaan, want ik had geen idee hoe groot het pakket zou zijn).
Daar aangekomen en de auto uitgeladen te hebben, begon het puzzelen. Dat bleek makkelijker dan gedacht, want de set was heel snel in elkaar te zetten en het eindresultaat liet dan ook niet lang op zich wachten.

Alleen, na een paar keer goed rammen, constateerde ik dat voorbijlopend publiek wel erg pontificaal naar binnen koekeloerde, waardoor ik besloot alles naar een van de slaapkamers te verhuizen. Na veel geschuif met bedden en kasten kwam er uiteindelijk een mooi plekje vrij en de drumset stond daar dan ook weer voor ik het zelf goed en wel in de gaten had.
Nu ik niet afgeleid werd door vreemde blikken en ik ongestoord mijn gang kon gaan, was het tijd om eens écht los te gaan. Al snel bedacht ik me dat het wel leuk was om dat gelijk maar even vast te leggen en bouwde direct mijn eigen "studiootje". Na wat minuten rammen en een beetje videobewerking, resulteerde dat in onderstaand filmpje.

Nu maar hopen dat mijn huidige én toekomstige buren er net zo gelukkig mee zijn als ik...

Zonder stelling, meer huis

Iedere keer als ik het zie wordt het weer "meer huis". Helemaal toen woensdag 27 februari de stellingen, die al maanden voor het huis stonden, volledig verdwenen waren. Dan zie je pas écht waar je straks komt te wonen.

Gisteravond vroeg Jozien of ze het huis nu weer eens van binnen mocht bekijken, nadat ze maanden geleden, toen de binnenmuren nog niet eens stonden, voor de eerste en ook de laatste keer binnen geweest was.
Omdat wij zelf ook graag even naar binnen wilden vanwege de gespoten plafonds en ik wist dat de deur open was, besloten we dus om vanmiddag even met Jozien en Jurien naar het huis te gaan.

Toen we lopend vanaf de Voorstraat van Sommelsdijk aankwamen, stak onze nieuwe buurt prachtig af tegen het water. Hoewel het nog wel duidelijk een bouwput is, zie je ook direct dat dat niet lang meer kan duren. Een stukje verderop zagen we ons eigen huis al liggen, althans, de achterkant dan.

Een geweldig gezicht om het huis nu van de voorkant, zonder die vreselijke stelling te zien. Echt weer een heel ander gezicht dan dat we van de afgelopen maanden gewend waren. Zonder te aarzelen liepen we direct door naar de voordeur, die ik voorlopig alleen nog met de speciaal aangeschafte bouwsleutel kan openen. Heel mooi om te zien dat de plafonds nu gespoten zijn en de zogenaamde V-naden tussen de betonnen dekplaten zijn dichtgesmeerd.
In de trapkast vonden we de radiatoren, die over niet al te lange tijd geplaatst zullen gaan worden. Toen viel ons oog op de achterkant, want nu ook daar de stellingen verdwenen waren viel het licht prachtig naar binnen. Wat een heerlijk licht huis is het geworden!

Terwijl ik, kijkend door de achterdeur, constateerde dat er nog aardig wat rommel in de tuin lag, werd ook de keuken even denkbeeldig geschetst aan Jurien & Jozien en nadat ze ook met eigen ogen de betegelde wc hadden bekeken, snelden we ons naar boven. Vanuit een van de slaapkamers zagen we dat onze parkeerplaats helaas nog niet was aangelegd, maar dat zou waarschijnlijk niet zo lang meer duren, daar het bij de buren al wel lag. Om dat eens wat beter te bekijken, besloten we naar de achterkant te lopen waar ook daar de ontbrekende stelling direct opviel.

De aanblik in de straat was ook heel anders dan toen ik er voor de laatste keer was, nu (bijna) alle parkeerplaatsen en zelfs de bloembakken waren aangelegd. De straat zelf laat echter duidelijk nog even op zich wachten, maar gezien het feit dat de eerste huizen komende week al worden opgeleverd (naar ik mij heb laten vertellen), zal ook dat binnen no-time gerealiseerd zijn.
Verder troffen we in het schuurtje nog de versiering die straks op de punt van het schuurtje moet prijken en nadat we nog één keer een blik op het huis wierpen, lieten we bouwnummer 40 voor wat het was en keerden met een glimlach van oor tot oor weer huiswaards.


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)