Flakkeese Dagen 2009

Evenals de 19 voorgaande jaren was er dit jaar ook weer een heerlijk muziekfestival op Flakkeese bodem. Het festival Flakkeese Dagen kwam voor het eerst van de grond in 1989 en vierde dus deze keer een 20-jarig jubileum. Natuurlijk wilde ik daar (weer) bij zijn, trommelde wat vrienden op en leefde de afgelopen 2 dagen op fastfood en bier...

We begonnen gisteravond zo tegen een uur of half 9, waar we begonnen met een optreden van Mucho Maestro. Vorig jaar had ik deze band ook al op zien treden en deze keer wilde ik dat optreden ook niet missen. Heerlijke chaotische muziek, precies wat ik van hen verwachtte. Zo te zien bestond de band wel uit een andere samenstelling dan vorig jaar, want er was een gitarist bijgekomen en een bassist vervangen (als ik het goed gezien heb!). Desalniettemin heb ik weer erg genoten van hun optreden!

Ik was gisteravond trouwens met neef Richard op pad. Jurien zat helaas nog in Engeland. Ook Cor, Annemarie en Marco waren meegekomen en later voegden zich Bas, Noortje en mijn eigen Janine daarbij. Natuurlijk waren er ook nog wat Dirkslanders op dit muzikale evenement afgekomen, zoals m'n muziekmaaktjes Barry en Niels en diens vriendin Yvonne (spreek uit Ifonn)!

Hoe dan ook, wie er dan ook allemaal aanwezig waren, we genoten allemaal van de leuke optredens die avond. Wat te denken van bijvoorbeeld Buckle-Up, één van mijn favoriete coverbands uit de buurt. Omdat ik een aantal jaar met gitarist Rudi in hetzelfde gebouw heb gewerkt, ben ik altijd geïnteresseerd als deze band optreed. Niet alleen daarom natuurlijk, maar ook vanwege het heerlijke niveau van deze band. Ook de band Brandon Fisher was erg leuk, al moet ik helaas bekennen dat ik het me niet meer precies voor de geest kan halen hóé leuk het was...
Ik heb overigens niet van alle optredens foto's gemaakt (ik moest natuurlijk vooral ook lekker rocken!), maar de overige optredens van deze avond waren ook erg goed, evenals de sfeer op het festival!

Dat merkte ik echter de volgende ochtend pas, toen ik vroeg opstond om met Jurien naar de Feedback te gaan (die achteraf gezien nog niet om kwart over 9 open was...) en ik aan een flinke kater leed (ik kan niet meer zo goed tegen bier geloof ik). Toch hernam ik mezelf in de loop van de dag en ging tegen half 4 vandaag opnieuw opweg naar het festival terrein nabij het havenhoofd van Middelharnis.

Daar zag ik als eerste optreden het optreden van The Alkaloids wat ik echt behoorlijk goed vond! Daarna speelde in de kleine tent (die trouwens niet echt bijzonder veel kleiner was dan de grote tent) de band Way Beyond, die ik toch wat tegen vond vallen eerlijk gezegd. Ze speelden wel leuke nummers (zoals Boulevard of Brokendreams van Greenday), maar het was het gewoon nèt niet. De stem van de zangeres kwam voorzover ik het kon horen, ook niet helemaal lekker uit de verf en ik dacht af en toe wat valse noten te horen. Helaas, want ik was wel onder de indruk van de drummer van de band, die niet alleen achter en drumstel zat, maar ook het keyboard naast zich hanteerde. Soms zelfs tegelijk! Jammer genoeg moesten ze het doen met weinig publiek, dat waarschijnlijk nog thuis in het zonnetje zat en 's avonds pas zou komen.

Even na vijf uur fietsten we terug naar huis en lieten het festival even voor wat het was, want we hadden er flink honger van gekregen. Gelukkig had mijn eigen meisje heerlijk voor Richard en mij gekookt en vulden we onze magen vol overgave.

Eenmaal terug op het festival, speelde daar de band Drive By Vendetta's, waar ik erg van onder de indruk was. Vooral van de drummer, omdat die er van die heerlijk snelle dubbel bass patronen uitkickte. Erg fijn! Een lekker punk, metal en hardcore band zoals ze zelf op hun MySpace pagina beschrijven.
Na een bijzonder energiek optreden van Drive By Vendetta's, die overigens niet konden stoppen met spelen en het publiek dat ook niet toe wilde laten, vielen we even in een gat wat mij betreft, want de aansluitend spelende band White Horse was het andere uiterste. Deze band speelde bijzonder relaxte muziek en de muzikanten zagen er dan ook hippie-achtig uit. Hoe dan ook, ze wisten de tent wél voor zich te winnen toen ze vroegen of iedereen lekker relaxt op de grond wilde gaan zitten. We werden er zelfs op gewezen dat we lekker thee moesten gaan drinken of een wietje moesten roken.
Ook Jurien's buurman Jan was er, mét zijn twee kindertjes, waar ik flinke lol mee beleefde (vooral met de kleine Victor!).

Na deze ultra-relaxte muziek, begon de band waarin Barry's vader Jan de meest bijzondere gitaarsolo's laat klinken, de Black Jack Blues Band. Ook deze band heb ik al vaker gezien en hoewel het niet direct mijn genre is, vind ik het wel een erg leuke band om naar te kijken en te luisteren. Ook de drummer is erg goed en leuk om naar te kijken. Zo te zien had hij zelfs een nieuwe drumkit aangeschaft.

Na deze band veroverde 0187 Records het podium in de kleine tent met flinke heftige techno, house en hardcore beats. Dat is ook niet helemaal mijn genre, maar de bezoekers gingen helemaal uit hun dak en dat is precies wat telt!

Daarna ging het wat mij betreft qua programmering een beetje mis, want waren we in de grote tent net lekker los gespeeld door de Black Jack Blues band, daarna kwam Fryze het podium op, die wel mooi muziek maakte, maar waar het publiek maar lauwtjes op reageerde. Het publiek kakte dan ook helaas weer in nadat ze hiervoor een lekker energiek optreden hadden gezien en gehoord. Niet dat de band slecht speelde, maar de muziekstijl paste wat mij betreft niet echt in de programmering van vanavond.

Evenals de band Souled Out, die bijna podium te kort kwamen met de enorme bezetting. Een leuke band, maar ook dit niet helemaal mijn genre. Ook zij kregen het gros van het publiek maar mondjesmaat in beweging en dus had ik graag een wat ruigere programmering gezien om het publiek wat wakker te houden.

Waar ik wel weer ontzettend vrolijk van werd, was de band Midsum, waarin jonge muzikanten van de Rijks Scholen Gemeenschap in Middelharnis een ontzettend leuke band vormen en ik vooral de vrouwelijke drummer leuk vond om te zien spelen! Niet zozeer vanwege haar verschijning, maar vooral vanwege haar kwaliteiten als drum-ster. Vooral de klassieker "Zombie" van The Cranberries ging er bij het publiek in als koek en eindelijk kwam de zaal los, terwijl de bandleden af en toe in de rook verdwenen. Al met al een erg leuke afsluiter van de 20e editie van de Flakkeese Dagen, hoewel ik wel hoop dat de 21e editie wat pittiger is op zaterdagavond. Daar zullen we echter weer een jaar lang op moeten wachten, maar gelukkig komen er op korte termijn nog wat andere festivalletjes op de Flakkeese klei!

Als bonus een filmpje met een korte (5 minuten durende) impressie van de Flakkeese Dagen, met 3 bands in de hoofdrol, namelijk: Drive By Vendetta's, Black Jack Blues Band en Fryze...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een proefrondje met Bjorn's nieuwe bolide

Na maanden van schuimbekkend verschillende auto sites te hebben bekeken, zoeken, nadenken en wachten, mocht hij hem vandaag dan eindelijk ophalen. Bjorn's Audi A4 Avant stond al op ons primitieve opritje, toen ik naar beneden kwam om hem te aanschouwen.

Een pracht van een auto en wat een mooie kleur (we hebben nu alle 3 dezelfde kleur grijs)! Natuurlijk moest ik 'm gelijk even uitproberen en ik kroop dus als eerste achter het stuur, in de lederen zetel. Bjorn begreep het direct en overhandigde mij de sleutel, waarna ik de 2.0 TDI automaat in z'n D van Drive zette.

Het proefrondje verliep prima. Natuurlijk reed deze auto heerlijk, daar is ie ook voor gemaakt. Misschien een klein beetje stug omdat hij 2,5 cm verlaagd is, maar dat ben ik zelf ook gewend. De stoelen zaten heerlijk, de automaat pakte bijzonder soepel op en de sportstand was een heerlijke ervaring.

Nadat ik bij de Grevelingen met Marco van plaats ruilde, reed hij terug en bij terugkomst moest hij er bijna uitgetrokken worden. De heren wisselden nog even van ideeën en nadat we er nog even een (spreekwoordelijk dan) blik op wierpen lieten we hem weer voor wat hij was.

Bjorn, ik wens je heel veel veilige en vooral boete-loze kilometers! ;-)

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...

Een dagje kwijlen op Spa Francorchamps

Het mag geen geheim meer zijn dat mijn compagnons (Marco en Bjorn) en ik “autofiel” zijn, zoals Bjorn dat dan zo mooi noemt. Zo waren wij onder andere al eens een paar dagen in Frankfurt om daar de op de IAA de mooiste bolides te spotten. Voor vandaag werden wij echter uitgenodigd voor een hele andere tak van sport, namelijk de autoracerij.

We werden uitgenodigd door een van onze klanten, die zelf in verschillende raceseries actief is, waaronder de Porsche Cup. Peter vroeg ons vandaag echter naar Spa Francorchamps te komen om daar naar verschillende series te kijken. Zelf zou hij in een klassieke race meedoen, in niets minder dan een Corvette Sting Ray.

Marco en ik spraken met Bjorn af om elkaar bij Kanters langs de A16 te ontmoeten. Daar vandaan zouden we met z’n drieën richting Spa rijden.

Een paar honderd kilometer verderop stonden 2 mannetjes ons bij de rotonde voor het circuit al op te wachten met een enveloppe. Die bevatte onze bandjes en toegangsbewijs waardoor we met de auto tot op het circuit konden rijden en waarmee we ons overal toegang mee konden verschaffen.
Op de parkeerplaats ontmoetten we al snel 2 oude bekenden. Zulke waarvan je in je jeugd altijd kwijlend naar keek, een Ferrari F40 en een Lamborgini Countach. Zelf stond ik natuurlijk te kwijlen bij mijn eigen favoriete merk, Aston Martin. Oh ja, en dit is natuurlijk niet echt…

Eenmaal op het circuit zelf, althans in de pitstraat, kwamen we een andere “jongensdroom” tegen. Een echte Bugatti EB110, waar ik vroeger als klein jongetje helemaal gek van was en waarvan ik dacht dat ik hem bij iedere blauw gekleurde auto meende te herkennen.
Ondertussen was men in de paddock druk bezig met het sleutelen aan de historische Formule 1 bolides, die later die dag het circuit zouden betreden. Marco en Bjorn vermaakten zich intussen prima en we liepen dan ook door vele verschillende paddocks.

Een stukje verder kwamen we bij een andere serie terecht, de serie (zo bleek later) waar Peter’s vriend David in racet met zijn eigen raceteam DHVG Racing. Ook Peter zelf gaat wellicht nog eens in deze serie racen met een Ford.
Toen ontmoetten we eindelijk Peter zelf in de pits, waar we al starend naar David’s auto, een uitleg kregen van Peter over de verschillende klassen en auto’s, waar hij overigens bijzonder gepassioneerd over kon vertellen.
Toen brak het moment aan dat de auto’s naar de startgrid moesten vertrekken en zo spoedden wij ons naar het dak waar we een perfect uitzicht hadden op de startgrid. Daar zagen we na een tijdje dat David het goed deed in deze race en wij keken ondertussen onze ogen uit.

De race duurde 90 minuten en dus werden wij uitgenodigd om ondertussen een drankje te nemen en een hapje te eten in de camper van David. Daar bleek alles goed verzorgd te zijn en er was zelfs een team van de catering aanwezig.
Nadat we ons het eten dan ook goed hadden laten smaken, vonden we het tijd eens een kijkje te nemen bij de Corvette waar Peter die dag in zou gaan racen. Volgens hem was het niet de aller snelste van het veld maar “maakt hij wel de meeste herrie en dat is juist kicke”.

Ook kwijlden wij nog even bij wat andere droomauto’s zoals deze GT2 of wat te denken van deze Cayman S of een Lamborgini LP640. Zo kwamen we ook nog een klassieker tegen en wel deze Ford GT40 die ik volgens mij nog nooit in het wild had gezien.

Ondertussen reed David een goede race en volgden we het op de voet. Na 90 minuten racen werd hij 3e en we spoedden ons naar de pitstraat om de huldiging te kunnen zien.
Daar kwamen we helaas te laat aan (het is nogal een stukje lopen), maar zagen we wel de volgende klasse naar buiten komen. Dat waren de historische Formule 1 wagens die we aan het begin van de dag al in de paddock hadden zien staan. Wat een geluid en geweld komt er van deze (nog steeds) prachtige machines en we keken wederom onze ogen uit toen ze allemaal door de pitstraat reden.

Daarna kwam David weer teruggereden door de pits, gehuldigd en wel en keken wij ondertussen hoe de historische F1 race zich voltrok.
Het was trouwens erg fris op het circuit en gelukkig was ik daar op voorbereid. Na lang wachten en blauwbekken brak dan eindelijk het moment aan waarop Peter zijn race zou gaan rijden en weer moesten we een eindje lopen alvorens we bij Peter’s geprepareerde Corvette Sting Ray aankwamen. Daar stond alles al op hem te wachten en de auto draaide al warm. Toen hoorden we dat Peter inderdaad gelijk had, want wat een herrie kwam er van deze auto af. Wel mooie herrie overigens. Ook Peter’s zoontje vond het wel wat en wilde persé met papa achter het stuur.

Na een tijdje begon de race en voerde Peter’s monteur nog een laatste checkronde uit. Daar bleven wij, samen met de rest van Peter’s gezin achter en we spoedden ons naar de pitmuur, waar vandaan we de zeer spannende race goed konden volgen. En het was dan ook écht spannend, want het ene rondje lag Peter op de eerste plaats en het volgende rondje lag hij weer derde.
Opeens hoorden we dat de race ten einde was (deze race duurde 30 minuten) en we liepen snel door naar de huldiging, waar we helaas, weer te laat aankwamen.
Peter had namelijk voor de 3e keer dit weekend de eerste plaats behaald, maar wij mistten de huldiging vanwege de loopafstand tussen het podium en de startplaats. Gelukkig konden we Peter alsnog feliciteren na de huldiging, waarna wij weer naar huis vertrokken. Althans, niet voordat we nog even lekker hadden gegeten natuurlijk!

Het was een geweldig dagje uit en we hebben onszelf dan ook heel goed kunnen vermaken! Mijn oren piepen helaas nog een beetje van alle herrie, maar dat gaat wel weer over.

Als bonus een filmpje dat laat zien hoe hard het gaat en hoeveel herrie het maakt.

Een brainstormsessie tussen de erfenissen van Willem de Zwijger

Om goede concepten te bedenken en te presenteren aan de klant, moet je goed en open minded brainstormen en omdat we voor de komende periode weer een aantal nieuwe, maar vooral grote en belangrijke projecten voor de deur hebben staan, besloten we dat dit keer eens even anders aan te pakken. Normaal brainstormen we in onze eigen vergaderruimte, maar deze keer kozen we er bewust voor om dat eens in een andere omgeving te doen. Na wat speurwerk op internet, vonden we uiteindelijk een geschikte lokatie en vertelden we het personeel dat ze donderdag 3 april 's avonds pas laat thuis zouden zijn.

Vandaag vertrokken we na de lunch dan ook richting Veere waar Ton en ik na zo'n 3 kwartier rijden als eersten arriveerden omdat de rest achter een vrachtwagen bleef plakken. Daarom besloten Ton en ik eerst even over het Veerse meer uit te kijken, waar we direct zag dat onze lokatie van vandaag op een mooi en uiterst strategische (in de tijd van Willem de Zwijger) plek lag. Toen na bijna 10 minuten ook Bjorn, Marco, Keesjan en Angelique aankwamen, gingen we naar binnen bij de Campveerse Toren waar wij een torenkamer hadden afgehuurd.
Een lange, stijle (en vooral energie-vretende) trap, bracht ons in de torenkamer. Voorzien van een eigen bar en vele zitgelegenheid, omringd door prachtige vergezichten, startte we de brainstormsessie(s).

Drinken was er genoeg, de koelkasten stonden prop vol en ook het appelgebak dat ons even later geserveerd werd, lieten we ons goed smaken tussen alle ideeën door.
Later verruilden we de starre vergadertafel en dito stoelen, voor een wat relaxere sfeer met "hang-banken" die rechtstreeks uit de tijd van Willem de Zwijger leken te komen. Ook hier bleven we niet verstoten van de hapjes en drankjes, iets wat toch wel cruciaal is tijdens het nadenken (voor mij althans).

Na een uurtje of 4 van hardop nadenken, werd het diner een verdieping lager geserveerd. Hier was het dan ook vooral gezellig en probeerden we in de bijna romantische sfeer, even niet te veel aan de projecten te denken, maar gewoon even te ontspannen. Tijdens het diner werden we weer voorzien van bijzondere gerechtjes die ook net zo (voor ons) bijzonder werden opgediend. Dat krijg je, wanneer je Bjorn het diner laat verzorgen. Het ziet er dan altijd fantastisch uit, maar je moet even afwachten wat je precies krijgt. Marco en ik zijn meer van "geef mij maar gewoon een lekkere grote schnitzel" en hanteren vaak de regel "wat de boer niet kent dat vreet ie niet". Ach ja, "waar het naartoe gaat is het ook donker", om er nog maar eens een quote van mijn moeder doorheen te mieteren.

Na het diner namen we nog even de tijd om wat uit te buiken, maar daarna besloten we om weer terug naar Flakkee te gaan. Voldaan, met blaadjes vol kernwoorden en ideeën die komende week uitgewerkt gaan worden sloten we de dag af. Tevreden, want we sloegen die dag 2 vliegen in een klap. We hebben goed gewerkt én het was gezellig. Tja en nu ik dit schrijf besef ik me dat dat eigenlijk altijd bij ons het geval is!

Een broodje Focaccia met ui en kaas

IK: "Zullen we weer eens een broodje Focaccia meenemen Ton? Voor in de oven?"
Ton: "Ja das goed, maar welke nemen we dan?"
IK: "Hmmm... ja das een goeie, welke liggen er?"
Ton: "Eens even kijken... hier ligt kaas met ui."
IK: "Oei, das eigenlijk gelijk lekker, die andere hebben we de vorige keer al op hè?"
Ton: "Ja inderdaad, laten we dan deze maar nemen."

IK: "Marco, hoe kan ik die oven laten voorverwarmen?"
Marco: "Euh... even kijken hoor, want dat is al weer even geleden. Ah, hier zit het, op hoeveel graden moet ie voorverwarmen?"
IK: "Staat op de verpakking, ff kijken...(...) 200 graden lees ik hier."
Marco: "Ok staat aan!"

...PIEP!...

IK: "Ah! De oven is voorverwarmd Ton, zal ik eerst een broodje in de oven doen? Jij bent toch nog aan een ander broodje bezig."
Ton: "Ja, das goed, ik neem 'm de volgende ronde wel."
IK: "Even kijken, gewoon aan het wieltje draaien natuurlijk, 10 mintuen... juist zo moet het goed gaan."

...PIEP!...

IK: "Ah! Mijn broodje is klaar, ff kijken. Hmmm... die is goed bruin, had 1 minuutje korter in de oven gemoeten, maar het kan nog prima. Zal ik die van jouw gelijk erachter aan gooien Ton?"
Ton: "Ja! Lekker!"
IK: "Prima, doe ik dat. Ff kijken, broodje erin, draaien aan de knop, nu op 9 mintuten en start. Nu nog even afwachten."

...een tijdje later...

IK: "Shit! Aaaaaa! &*&^%#$^#$! Kuch, uchhhh!"
(deur open, raam open, airco aan, deur naar kantoor dicht)
IK: "Sorry Ton, je broodje wordt niks meer, maar dat had je waarschijnlijk wel gezien... sorry..."

(Een dialoog tussen mij en Ton en een tussen mij en Marco, alvorens en na ik een broodje Focaccia niet 9 mintuen op de ovenstand had gebakken, maar 9 minuten op de magnetronstand. Van het broodje was weinig meer over, de keuken en het halve kantoor van Quest Media stond vol rook en het zal er waarschijnlijk nog dagen stinken...)

Dat was weer een hele fijn lunch!

Niet omdat iedereen het doet en wij dus niet achter kunnen blijven, maar gewoon omdat we het gezellig vinden en graag een zich voordoend moment aangrijpen, was het weer tijd voor de jaarlijkse kerstlunch. Dit jaar alweer met 6 borden op tafel, want we zijn weer flink gegroeid het afgelopen jaar (zowel in gewicht als in personeel ;-)).

Bjorn en ik gingen een uur van tevoren nog snel even wat lekkers halen. Broodjes bij de bakker, beleg en toetjes (Dama Bianca, mijn favoriete aftreksel van een Dambe Blanche) bij de AH. Daarna de tafel een beetje opgeleukt en alles zo geordend mogelijk proberen op te dienen. Nou dat lukte aardig en het was dan ook een koud kunstje om iedereen zo snel mogelijk aan tafel te krijgen. Tijdens de lunch praatten we over koetjes en kalfjes, over het afgelopen jaar, wat iedereen met kerst van plan was, of gewoon over werk... Wij zijn namelijk, in tegenstelling tot vele andere bureau's, gewoon aan het werk tussen kerst en oud en nieuw. We kunnen onze klanten natuurlijk ook niet laten wachten, als zij op 2 januari er direct weer goed bij moeten staan. Dan moeten wij ook voor hun alles op orde hebben.

Zonder kadootjes, geen kerstlunch, dus hadden we bedacht dat wij (Marco, Bjorn en ik) dit jaar voor ons "maatje" een kadootje uit zouden zoeken. Zo bedacht Marco iets voor Keesjan, Bjorn iets voor Angelique en ik iets voor Ton. Deze kadootjes werden aangevuld met een samengesteld kerstpakket met wat lekkers en wat te lezen (denk aan een boekje over grafisch vormgeven, een boekje over reclame en een boekje van Youp van't Hek) en niet te vergeten die speciale tassen, waarvan de opbrengst naar een stichting voor kinderen met Aids ging. Wouw, wat een kerstgedachte.

Onszelf als directie waren we vergeten, maar Bjorn bleek daar wel degelijk nog over nagedacht te hebben. Dus kregen Marco en ik óók een tas met inhoud en bleek hij voor zichzelf ook nog wat uitgezocht te hebben. Al met al een hele fijne kerstlunch!

Van de overkant...

Ik liep de trap af bij Quest Media, want ik moest even naar het toilet. Beneden aan de trap gekomen, ruik ik een ietwat vieze en penetrante geur. Uit alle macht probeer ik de geur te herkennen, maar het schiet me echter niet snel te binnen en ik geef in mijn onderbewustzijn de klant die net binnengekomen is de schuld. Gatverdamme, denk ik nog, doe dat dan nog even als je buiten staat maar niet hier binnen.

Vanaf het toilet hoor ik Marco naar beneden komen, iemands loop herken je na verloop van tijd uit duizenden. Beneden aan de trap gekomen hoor ik hem een paar keer snuiven, en daarna komt er wat gemompel. Ik hoor 'm zeggen "gatverdame" en hij begint zachtjes tegen mij "Zou dat die klant zijn joh?" "Ik zou het niet weten" antwoord ik vanaf de andere kant van de deur, "maar ik vind het wel een smerige lucht".

Later zijn Marco en ik weer boven en is de klant inmiddels uit de vergaderruimte verdwenen en heeft hij de deur achter zich dicht getrokken. Zowel Marco als ik beginnen over de penetrante geur onderaan de trap en geven een ander maal de klant de schuld.
Opeens kijkt Bjorn op. "Die lucht? Dat is de schuld van Marco" en direct kijk ik hem vragend aan. "Ja" gaat Bjorn verder "Dat is Marco's schuld, of eigenlijk de schuld van De Heren van Ruysdael. Door hem rook ik weer, dus ík heb die sigaar opgestoken onderaan de trap. Ik had niet gedacht dat jullie het zouden ruiken..."

Voor de zoveelste maal die dag, kijk ik hem vragend aan. Ach, schiet het door mijn hoofd, het blijven aparte jongens, die gasten van de overkant...

Beyond Boundaries Amsterdam

Vandaag verbleef ik samen met mijn collega's Marco, Ton en Keesjan, de hele dag in Amsterdam voor de seminar Beyond Boundaries van Adobe. Hier werden de nieuwe Adobe software pakketten eens nader bekeken, maar dan met de nadruk op Flash en het daarbij behorende Actionscripting (de programmeertaal in die gebruikt wordt om Flash-applicaties te bouwen). We vertrokken dus vanochtend rond een uur of 8 naar Amsterdam zodat we rond een uur of 10 in Pakhuis de Zwijger (achter het Centraal Station) zouden kunnen zijn. Dat hebben we dan helaas niet gered want iedereen in Nederland die in het bezit is van een auto, leek de weg op te zijn gegaan. Heel druk dus, file, file, file... En wie kwamen we tegen, die helemaal geen last had van files, maar waar zelfs het verkeer voor werd opgehouden? De koningin samen met de president van Duitsland.
Daar werden toe- en afritten voor afgezet door motoragenten en reden ze onder begeleiding van nog eens een hele batterij motoragenten, dikke auto's met zwaailichten en nog wat ondersteunende troepen richting Rotterdam om even een kransje te leggen (heb er helaas geen foto van, zo snel en soepel ging het). We arriveerden na nog wat parkeerproblemen en wat ander oponthoud toch bij Pakhuis de Zwijger, zij het om 10:45.

Goed, we kwamen dus te laat bij de eerste seminar over Actionscripting 3.0, waar een zenuwachtige en niet vlekkeloos Engels sprekende spreker zijn verhaal deed, maar waar niks leek te lukken. Direct daarna gevolgd door een Belg waarbij het dan weer bijzonder soepel verliep, dit keer over Flash Video. Toen even een half uurtje pauze, dus wij naar beneden om een broodje. Daar zag ik een mevrouw in onooglijke gele kousen onder een donkergrijs mantelpakje, die een ook een broodje stond te bestellen aan de bar. Ik dacht nog, mijn god wie loopt er nu zo over straat. Toen ik wat beter keek bleek het Victoria Koblenko te zijn, die dat zich dan wel weer kan permiteren.
Alleen schoot het absoluut niet op met de broodjes. Dat duurde en duurde maar en de volgende seminar begon alweer. Toen we dan eindelijk de broodjes kregen er mee naar boven liepen, bleek de seminar al 20 min. bezig te zijn en bleek het ook nog eens verdomd moeilijk te zijn onze harde broodjes op te eten zonder dat de rest van de zaal zat mee te genieten. Bleek er per slot van rekening na deze seminar 1,5 uur pauze te zijn! Hadden we voor niks zo gehaast gedaan met dat broodje.

In die 1,5 uur zijn we dan nog maar even naar Jamie Oliver's Fifteen gegaan om even wat te drinken, want dat zat namelijk om de hoek. Leuke tent dat wel.
Daarna nog een seminar over Actionscripting, waarin ons duidelijk werd dat versie 3 veel beter was dan de eerdere versie 2, wat ook de conclusie wel móést zijn.
Al met al leuke nieuwtjes opgedaan en heel vaak de termen "variables, strings, loops, objects, xml, object georiënteerd" etc. voorbij horen komen.
Morgen weer een dag naar Amsterdam, maar dan naar Cannes Lions Amsterdam, een tentoonstelling van de eerder in Cannes uitgerijkte reclameprijzen.

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...

De eerste dag van ons Snoepreisje

Op het moment van schrijven zit ik in mijn eentje op een van de hotelkamers van het Hilton (Paris niet inbegrepen) in Frankfurt. Daar verblijf ik de komende 2 nachten omdat ik samen met Bjorn en Marco een bezoekje breng aan de IAA, een van dé autobeurzen van Europa.
Vanochtend om 7 uur begon de reis naar Frankfurt al, toen Marco mij op kwam halen om naar Bjorn toe te gaan. Deze had de avond daarvoor onze auto voor de komende dagen op wezen halen, een dikke Audi A6 4.2 liter V8 FSI Quattro en das een hele mond vol. Ik moet zeggen, ik ben er ook aardig van onder de indruk al had ik er eerlijk gezegd toch wat meer van verwacht. Het interieur is niet zo denderend (ben niet zo'n fan van "houten" details) maar het rijgenot is des te plezieriger. Marco scheen af en toe trouwens ook "not amused" te zijn...

Voordat we naar Frankfurt zouden gaan, was het de bedoeling om nog even op verschillende plaatsen in Duitsland wat te fotograferen voor een van onze vastgoed klanten die daar verschillende panden opkopen. Zo kwamen we dus terecht in Troisdorf, waar we wat foto's moesten maken van een aangekocht winkelpand. Daar was het waar we een kaart kochten om te zien wáár in Duitsland we ons nu eigenlijk bevonden (want de navigatie had ons er wel gebracht, maar waar lag het eigenlijk?) en daar was het waar Bjorn onze nieuwe Nikon D2XS kwijt raakte (en dat is geen lullig toestelletje, maar hij vond hem gelukkig terug in de winkel waar hij het laatst was geweest) en daar is het waar ze woorden op een hele andere manier schrijven dan bij ons, maar dat verbaasde me niks toen ik zag dat ze daar zelfs aparte vrouwenparkeerplaatsen hebben.
Goed, wij dus daarna direct door naar het Hilton, want we hadden niet zo'n zin daar laat aan te komen en nadat onze auto was weggezet door een of andere pipo met een net pak aan en een andere pipo onze spullen naar de kamer bracht, heb ik direct even een lekkere douche genomen om daarna met de mannen uit eten te gaan, want we zitten middenin het zakencentrum van Frankfurt en het ziet er hier ook erg mooi uit met moderne en oude gebouwen door elkaar en waar we ook nog wat bijzondere auto's kunnen spotten (dit is dan toevallig een Porsche GT3RS) Nu zit ik dus weer op mijn hotelkamer en ga ik zo slapen (zij het alleen), want morgen banjeren we waarschijnlijk de hele dag tussen de auto's rond wat natuurlijk eigenlijk de hoofdzaak is van dit "snoepreisje".

Alleen slapen is toch eigenlijk niet mijn ding, maar het lot van het kop / munt principe heeft dit vanmiddag bepaald (Bjorn en Marco slapen bij elkaar). Eigenlijk vind ik het ook niet zo erg, ik heb een mooie kamer met een ruime badkamer en een ruim tweepersoonsbed. Ik troost me met de gedachten dat mijn vriendinnetje ook alleen slaapt vannacht (tenminste dat mag ik hopen :-)).

Weltrusten schat, slaap lekker...

Weer als vanouds...

Vandaag voor het eerst sinds 2 weken weer aan het werk geweest. Na zo'n vakantie vond ik het vanochtend dan ook helemaal niet erg om weer lekker aan het werk te gaan. Was er vanochtend zelfs al om 6:15 wakker van, een half uur vroeger dan dat ik er altijd uit ga. Misschien was ik wel gewoon een beetje zenuwachtig...

Ook Janine d'r auto nog opgehaald voor ik naar de zaak ging. Die werd vlak voor we met vakantie gingen nog even flink beschadigd door een ordinaire fietser, welke voor een slordige €1350,- aan pui achterliet... en nog steeds weten we niet wie het was. Gelukkig hebben we een goeie verzekering, dus dat probleem is ook opgelost en vanochtend stond ie dan weer mooi te blinken bij Van Lint. Alsof ze hem zelfs nog even gepoetst hadden!
En toen naar de zaak, alles doorspreken met Marco en Bjorn wat er de afgelopen 2 weken gebeurdt was, wat ons fantastische team de afgelopen weken had gedaan en allerlei andere zaken. Daarna was het echt tijd om eens wat nuttigs te gaan doen, want er lag nog een hoop om uit te zoeken en te doen.

Toch is het maar voor 3 dagen, want woensdag reizen Marco, Bjorn en ik af naar Frankfurt voor de IAA (een van de grootste autobeurzen die er zijn), waar we hopen een aantal mooie nieuwe en vooral interessante auto's te kunnen bewonderen. Donderdag en vrijdag zullen Angelique, Ton en Kees Jan de zaak moeten runnen, maar dat gaat volgens mij wel prima lukken. Zaterdag avond hopen we weer thuis te zijn, al hangt dat nog even af hoe snel we naar huis rijden. Ik denk snel, want we reizen namelijk met een Audi A6 4.2 liter FSI Quatro. Een hele mond vol dus ik ben benieuwd!

Oh ja, Janine d'r zus mag morgen weer naar huis!

De techniek staat voor niks... helemaal niks!

Soms ben je van dingen zo afhankelijk dat je het eigenlijk nooit in de gaten hebt. Je merkt het pas wanneer je het níét hebt, maar dan is het eigenlijk al te laat. Laten we het eens hebben over internet. Het lijkt vanzelfsprekend, maar als je geen verbinding hebt, heb je opeens in de gaten hoe onmisbaar het eigenlijk is.

Zo viel ons internet op de zaak er gisterochtend rond 8:30 uit. Dat gebeurd zo af en toe ook wel eens, maar dan is het een kwestie van router herstarten en weer verder gaan, alleen nu konden we blijven herstarten maar er gebeurde niks. Shit, dachten we, fout bij KPN, dit gaat lang duren. Eerst maar eens een belletje plegen. Dus Marco belde naar KPN en ze vertelden ons natuurlijk dat het zo opgelost zou zijn. Ondertussen belde vriend Anco (die bij T.W. van Noord Tomaten werkt, ook klant bij ons) of wij nog internet hadden. "Nee" antwoordde ik, "hebben jullie ook zakenlijk ADSL van KPN dan?" Was mijn vraag direct daarna. Anco bevestigde dit positief en dus was het een kwestie van wachten.

Ondertussen zochten we alle klusjes op, waarbij we geen internet nodig zouden hebben. Nu is dat voor het grootste deel van "onze manschappen" niet zo'n probleem. Bjorn kon verder met het editten van de Lambert Film, Angelique was bezig met het uitwerken van een marketingplan, Ton was bezig met ontwerpen en ik ook. Alleen Marco (en vanaf volgende week ook Kees Jan) is meestal sterk afhankelijk van een verbinding, want die zorgt ervoor dat de techniek achter de websites of webapplicaties werkt en zonder verbinding kun je dit niet testen.
Zelf was ik nogal verbaasd hoe vaak ik toch even tussendoor het internet raadpleeg, zij het om iets op te zoeken, iets te downloaden, stockfoto's te zoeken of de telefoongids raadplegen.
Ontzettend lastig dus zonder verbinding.

Vandaag 8:00. Toen ik op de zaak kwam was er nóg geen internet. Marco gebeld dat ie voorlopig wel thuis kon blijven en hij zou ook weer direct KPN bellen. Dat schoot echter niet op. Anco belde al dat hij zojuist weer verbinding had gekregen (rond half 10), maar dat was bij ons nog niet het geval. Heb ik zelf ook nog maar even gebeld. Gelukkig kreeg ik iemand die een beetje verstand van zaken had en na wat instellingen in onze router en resetten, rebooten, recalibreren of weet ik het allemaal, kregen we weer verbinding!

Lang leve de afhankelijkheid van onze hedendaagse techniek!

Dubbel feest vandaag!

Vantevoren wisten we al dat Marco vandaag jarig zou zijn, maar dat we eigenlijk een beetje dubbel feest konden vieren was ons enigszins ontschoten. Vanochtend toen ik naar de zaak ging, was ik van plan om nog wat versiering mee te nemen zoals ballonnen en slingers, om Marco's bureau te versieren. Hij werd vandaag alweer 24 (je hoort het die Flakkeese tantes al zeggen: "Meid! Is dah weeral dien ouwsten van joe? Is die alweer zo grôât?"). Maar toen ik op de zaak kwam, was Angelique, toen wij al naar huis waren, zo aardig geweest de boel al een beetje op te vrolijken met slingers en ballonnen. Toen Ton als 2e op kantoor aankwam en hij zag dat Marco's bureau versierd was en wij een beetje aan de praat raakten over koetjes en kalfjes, meende hij zich opeens te herinneren dat hij vandaag precies 1 jaar bij Quest Media werkt. Dus dat hebben we opgezocht in de urenregistratie en jawel! Ton was vandaag precies 1 jaar bij de zaak, dus ook voor hem werden wat ballonnen opgehangen. Dubbel feest dus en dat hebben we dan ook lekker eenvoudig gevierd met wat gebak en slap gelul.

Vanavond ook nog even bij Gert-Paul op bezoek geweest. Klant vanaf het eerste uur bij Quest Media en ik mag wel zeggen dat het ook een goede vriend is geworden. Zeker nadat Janine de eer kreeg de inrichting te verzorgen van zijn nieuwe pand in Oude Tonge, iets dat een grote hobby van haar is.
Omdat Gert-Paul nogal van kunst houdt en zelfs enkele echte Warholl's, Liechtensteins en weet ik het wat allemaal in zijn bezit heeft, is Janine de afgelopen week ijverig bezig geweest om een kopie van een schilderij van Keith Haring op een wit bord te schilderen. Dat is prachtig gelukt moet ik zeggen en ook GP (zoals ie inmiddels zowel privé als zakelijk genoemd wordt) was er erg mee in zijn "nopjes". Als dank daarvoor kregen we zelfs een heel gaaf schilderij van hem, dat ik al lang mooi vond en al vaker had bekeken toen het nog in zijn oude pand hing. Het is een schilderij van de Londen Underground en vervaardigd door een Engelse kunstschilder. Het mooie is dat er maar eentje van is gemaakt volgens GP.

Het schilderij hangt inmiddels in de woonkamer en zal straks een plekje krijgen in ons nieuwe huis!

Nog een nieuw scheurijzer op de oprit

Kwamen onze klanten vaak in mooie auto's de oprit bij de zaak oprijden, nu is ook "ons eigen wagenpark" (zoals we dat vaak onder elkaar op de zaak een beetje noemen) aardig interessant aan het worden. Zo ben ik sinds een maand de gelukkige bezitter van een geweldige en sportieve auto, maar heeft ook mijn compagnon zich afgelopen weekend eens lekker verwend. Hij kocht namelijk deze Mazda MX5 uit 2002. Een special edition wel te verstaan, waarvan er ongeveer 40 in Nederland rondrijden.

Echter, zoals de MX5 van Marco is er maar eentje. Normaal gesproken vind ik een MX5 geen mooie auto, maar ik heb mijn mening bij moeten stellen. Marco kocht de auto van een echte liefhebber die er dan ook zichtbaar goed voor gezorgd heeft. Mooie grote lichtmetalen velgen, heel mooi Aston Martin grilletje in de voorkant, mooie kop en mistlapen erin verwerkt, spiegels met knipperlichten, andere achterlichten, spoilertje erop etc. Ook het interieur is niet misselijk. Prachtige bruin lederen gestoelte zorgt ervoor dat je in deze tweezitter nog lekker comfortabel zit en ja, dan het gevoel van een cabrio. Heerlijk, het is gewoon genieten in zo'n open autootje.

Ik had dan ook zondag al de eer om er even een rondje mee te rijden, maar ik moet zeggen dat Marco dat goed voor elkaar heeft. Een prima karretje! En de kleur? Ja super natuurlijk...