"Ik heb niks hoor!..."

Vanochtend reed ik nog even langs Best Trucks in Oude Tonge, waar Addie druk aan het werk was. Althans, druk met zijn eigen auto, want gisteren mocht hij zijn nieuwe auto ophalen.

Een BMW 318 Touring, uit 2002. Erg burgerlijk voor Addie's doen, maar een schitterende wagen. Er mankeerde eigenlijk niks aan de auto. Goed, hij moest nog gepoetst worden, want Addie rijdt niet graag met een vieze auto rond (moet je lezen wie het zegt!), maar daar was hij nou juist druk mee bezig.

Nadat ik geconstateerd had dat de stoelen prima zaten en er een zee van ruimte aanwezig was, ging ik weer huiswaards en liet ik Addie lekker poetsen. Vanmiddag moest hij natuurlijk met zijn slee op het kraamfeest van Levi verschijnen en dan moest hij wel blinken in het zonnetje.

Zojuist kreeg ik een sms. Dat gebeurd wel vaker, maar deze keer was hij ietwat onaangenamer van aard. Het was Addie, die mij het volgende berichtje stuurde:

"Zo BMW kan naar Bosman en Kalis, valt net een ventje met fiets op rechter voorspatbord! Gaat lekker..."

Uiteraard vond ik het enorm sneu dat dit nu al moest gebeuren, zo precies nadat hij 'm koud 24 uur in z'n bezit had. Het bleek om een klein ventje op een voor hem 2 maten te grote fiets te gaan. Mirjam stond in de achtertuin, hoorde een blikkige "knal" en hield haar hart vast. Meteen rende ze naar de zijkant van het huis waar de auto geparkeerd stond (langs de stoep en niet op de oprit). Daar zag ze een klein ventje vanachter de auto komen die Mirjam meteen "gerust" stelde met de woorden "Ik heb niks hoor!.."

Nu zit er dus al een lelijke deuk en dikke kras op het voorspatbord van de BMW, maar gelukkig gaat de verzekering van de andere partij het allemaal regelen (als alles goed is natuurlijk).
Hoewel het een wat valse start was, wens ik Addie veel veilige kilometers toe in zijn nieuwe burgerlijk heilige koe. Nu nog een aantal koters achterin en gekleurde dieren-stickers op de zijruiten en het is helemaal compleet!

Zijn trouwe Honda staat geduldig en aan de kant geschoven te wachten op de nieuwe eigenaar, die 'm donderdag komt ophalen en er al verschillende plannen mee heeft (zoals striping, bumpers etc.). We houden ons hart vast!

"Je zou bijna Honda-fan worden..."

Hij had al meerdere keren de wens uitgesproken maar op een of andere manier was het er nog niet van gekomen. Onder andere voor Pieter reed ik mijn 2e liefde (na Janine natuurlijk) dan ook even warm tegen het einde van de middag en liet daarna de teugels vieren...

Ook Pieter kroop achter het stuur en liet zien wat hij waard was. De VTEC, die inkomt bij 6.000 toeren, vond hij klaarblijkelijk érg verslavend en hij trok al vanaf de eerste meters een brede glimlach over zijn gezicht.

Een glimlach die hij overigens de gehele rit niet meer kwijt raakte en ik dus op mijn beurt stiekem ook van zat te genieten!

Omdat ik mijn eigen auto nooit voorbij hoor scheuren, besloot ik deze keer eens uit te stappen zodat Pieter een demonstratie kon geven. Als bonus dan ook een kort filmpje waarbij ik eindelijk mijn eigen auto eens op film heb vast gelegd. De eerste meters stond hij te roken, maar daarna trok Pieter goed door. Hij besloot zijn rit dan ook met de historische woorden: "Je zou bijna Honda-fan worden..."

Een proefrondje met Bjorn's nieuwe bolide

Na maanden van schuimbekkend verschillende auto sites te hebben bekeken, zoeken, nadenken en wachten, mocht hij hem vandaag dan eindelijk ophalen. Bjorn's Audi A4 Avant stond al op ons primitieve opritje, toen ik naar beneden kwam om hem te aanschouwen.

Een pracht van een auto en wat een mooie kleur (we hebben nu alle 3 dezelfde kleur grijs)! Natuurlijk moest ik 'm gelijk even uitproberen en ik kroop dus als eerste achter het stuur, in de lederen zetel. Bjorn begreep het direct en overhandigde mij de sleutel, waarna ik de 2.0 TDI automaat in z'n D van Drive zette.

Het proefrondje verliep prima. Natuurlijk reed deze auto heerlijk, daar is ie ook voor gemaakt. Misschien een klein beetje stug omdat hij 2,5 cm verlaagd is, maar dat ben ik zelf ook gewend. De stoelen zaten heerlijk, de automaat pakte bijzonder soepel op en de sportstand was een heerlijke ervaring.

Nadat ik bij de Grevelingen met Marco van plaats ruilde, reed hij terug en bij terugkomst moest hij er bijna uitgetrokken worden. De heren wisselden nog even van ideeën en nadat we er nog even een (spreekwoordelijk dan) blik op wierpen lieten we hem weer voor wat hij was.

Bjorn, ik wens je heel veel veilige en vooral boete-loze kilometers! ;-)

Een dagje kwijlen op Spa Francorchamps

Het mag geen geheim meer zijn dat mijn compagnons (Marco en Bjorn) en ik “autofiel” zijn, zoals Bjorn dat dan zo mooi noemt. Zo waren wij onder andere al eens een paar dagen in Frankfurt om daar de op de IAA de mooiste bolides te spotten. Voor vandaag werden wij echter uitgenodigd voor een hele andere tak van sport, namelijk de autoracerij.

We werden uitgenodigd door een van onze klanten, die zelf in verschillende raceseries actief is, waaronder de Porsche Cup. Peter vroeg ons vandaag echter naar Spa Francorchamps te komen om daar naar verschillende series te kijken. Zelf zou hij in een klassieke race meedoen, in niets minder dan een Corvette Sting Ray.

Marco en ik spraken met Bjorn af om elkaar bij Kanters langs de A16 te ontmoeten. Daar vandaan zouden we met z’n drieën richting Spa rijden.

Een paar honderd kilometer verderop stonden 2 mannetjes ons bij de rotonde voor het circuit al op te wachten met een enveloppe. Die bevatte onze bandjes en toegangsbewijs waardoor we met de auto tot op het circuit konden rijden en waarmee we ons overal toegang mee konden verschaffen.
Op de parkeerplaats ontmoetten we al snel 2 oude bekenden. Zulke waarvan je in je jeugd altijd kwijlend naar keek, een Ferrari F40 en een Lamborgini Countach. Zelf stond ik natuurlijk te kwijlen bij mijn eigen favoriete merk, Aston Martin. Oh ja, en dit is natuurlijk niet echt…

Eenmaal op het circuit zelf, althans in de pitstraat, kwamen we een andere “jongensdroom” tegen. Een echte Bugatti EB110, waar ik vroeger als klein jongetje helemaal gek van was en waarvan ik dacht dat ik hem bij iedere blauw gekleurde auto meende te herkennen.
Ondertussen was men in de paddock druk bezig met het sleutelen aan de historische Formule 1 bolides, die later die dag het circuit zouden betreden. Marco en Bjorn vermaakten zich intussen prima en we liepen dan ook door vele verschillende paddocks.

Een stukje verder kwamen we bij een andere serie terecht, de serie (zo bleek later) waar Peter’s vriend David in racet met zijn eigen raceteam DHVG Racing. Ook Peter zelf gaat wellicht nog eens in deze serie racen met een Ford.
Toen ontmoetten we eindelijk Peter zelf in de pits, waar we al starend naar David’s auto, een uitleg kregen van Peter over de verschillende klassen en auto’s, waar hij overigens bijzonder gepassioneerd over kon vertellen.
Toen brak het moment aan dat de auto’s naar de startgrid moesten vertrekken en zo spoedden wij ons naar het dak waar we een perfect uitzicht hadden op de startgrid. Daar zagen we na een tijdje dat David het goed deed in deze race en wij keken ondertussen onze ogen uit.

De race duurde 90 minuten en dus werden wij uitgenodigd om ondertussen een drankje te nemen en een hapje te eten in de camper van David. Daar bleek alles goed verzorgd te zijn en er was zelfs een team van de catering aanwezig.
Nadat we ons het eten dan ook goed hadden laten smaken, vonden we het tijd eens een kijkje te nemen bij de Corvette waar Peter die dag in zou gaan racen. Volgens hem was het niet de aller snelste van het veld maar “maakt hij wel de meeste herrie en dat is juist kicke”.

Ook kwijlden wij nog even bij wat andere droomauto’s zoals deze GT2 of wat te denken van deze Cayman S of een Lamborgini LP640. Zo kwamen we ook nog een klassieker tegen en wel deze Ford GT40 die ik volgens mij nog nooit in het wild had gezien.

Ondertussen reed David een goede race en volgden we het op de voet. Na 90 minuten racen werd hij 3e en we spoedden ons naar de pitstraat om de huldiging te kunnen zien.
Daar kwamen we helaas te laat aan (het is nogal een stukje lopen), maar zagen we wel de volgende klasse naar buiten komen. Dat waren de historische Formule 1 wagens die we aan het begin van de dag al in de paddock hadden zien staan. Wat een geluid en geweld komt er van deze (nog steeds) prachtige machines en we keken wederom onze ogen uit toen ze allemaal door de pitstraat reden.

Daarna kwam David weer teruggereden door de pits, gehuldigd en wel en keken wij ondertussen hoe de historische F1 race zich voltrok.
Het was trouwens erg fris op het circuit en gelukkig was ik daar op voorbereid. Na lang wachten en blauwbekken brak dan eindelijk het moment aan waarop Peter zijn race zou gaan rijden en weer moesten we een eindje lopen alvorens we bij Peter’s geprepareerde Corvette Sting Ray aankwamen. Daar stond alles al op hem te wachten en de auto draaide al warm. Toen hoorden we dat Peter inderdaad gelijk had, want wat een herrie kwam er van deze auto af. Wel mooie herrie overigens. Ook Peter’s zoontje vond het wel wat en wilde persé met papa achter het stuur.

Na een tijdje begon de race en voerde Peter’s monteur nog een laatste checkronde uit. Daar bleven wij, samen met de rest van Peter’s gezin achter en we spoedden ons naar de pitmuur, waar vandaan we de zeer spannende race goed konden volgen. En het was dan ook écht spannend, want het ene rondje lag Peter op de eerste plaats en het volgende rondje lag hij weer derde.
Opeens hoorden we dat de race ten einde was (deze race duurde 30 minuten) en we liepen snel door naar de huldiging, waar we helaas, weer te laat aankwamen.
Peter had namelijk voor de 3e keer dit weekend de eerste plaats behaald, maar wij mistten de huldiging vanwege de loopafstand tussen het podium en de startplaats. Gelukkig konden we Peter alsnog feliciteren na de huldiging, waarna wij weer naar huis vertrokken. Althans, niet voordat we nog even lekker hadden gegeten natuurlijk!

Het was een geweldig dagje uit en we hebben onszelf dan ook heel goed kunnen vermaken! Mijn oren piepen helaas nog een beetje van alle herrie, maar dat gaat wel weer over.

Als bonus een filmpje dat laat zien hoe hard het gaat en hoeveel herrie het maakt.

Een geluid dat je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen...

Eens in de zoveel tijd is er een seminar van Apple, waarbij ik het ze moet nageven dat het "opgeilen" van de bezoeker altijd erg goed lukt. Ik kom er dan altijd weer opgewonden vandaan, als ik alle nieuwe software of hardware weer gezien heb. Het duurt ook meestal niet even een uurtje maar je kunt er gerust een halve of zelfs een hele dag van maken.
Dat was ook dit keer weer de bedoeling maar dat pakte even anders uit dan we van tevoren hadden gedacht. Achteraf bleek het zo gek nog niet...

Dit keer vond het plaats in de Heineken Music Hall in Amsterdam en omdat we besloten hadden de eerste paar uur van het seminar niet bij te wonen (het leek ons niet interessant genoeg), vertrokken we pas rond een uur of 10 in de ochtend.
Tussendoor moest er nog even een broodje genuttigd worden bij een van de vele tankstations op de route en toen we daarna onze weg vervolgden en al redelijk snel in de buurt van Amsterdam kwamen, kreeg Bjorn de geniale ingeving om even langs de nabij gelegen Porsche en Audi dealer te gaan omdat we toch ruim op tijd waren. Nou dat hebben we geweten!

Op de parkeerplaats voor de deur zagen we al enkele prachte exemplaren zoals een fel rode 911 turbo. Toen hoorde ik achter mij een prachtige roffel aan komen rollen. Het bleek om een fonkel nieuwe, witte Audi R8 te gaan die langzaam voorbij schoof maar waarvan het geluid je tot in je diepst weggestopte zenuwen deed prikkelen. Wat een prachtige wagen! En ongelooflijk stoer ook! Ik had hem al eens op de IAA in Frankfurt mogen bewonderen, maar het geluid had ik nog nooit gehoord. Verderop stond trouwens nog een belachelijk luxe S8, iets waar ik zelf, als ik het geld al had, nooit in zou gaan rijden.

Goed, Audi hadden we snel gezien, want zoals je dat als klein jongetje al ervaart, een Porsche doet (bijna) ieders hart sneller kloppen. Zo ook deze fel oranje GT3 RS (die we overigens ook al eens op straat in Frankfurt waren tegengekomen), die eigenlijk eerder op het circuit thuis hoort dan op de openbare weg. Of wat te denken van deze vreselijke aso-bak (maar wel een hele gave), een Cayenne GTS.
Toch ook maar even naar binnen gelopen, waar zich nog meer mooie exemplaren bevonden en hoewel Ton nog niet eens over een roze papiertje nádenkt zag hij deze bolide wel degelijk zitten. Zelf werd ik er ook wel erg vrolijk van, vooral van het geweldige interieur, maar de witte Cayman leek mij ook wel te staan zo dacht ik. Bjorn zag wel wat in deze cabrio dat overigens weer niets voor mij zou zijn. Toch waren we het er wel over eens, dat áls we er een zouden kopen, het toch een Targa 4 S zou zijn, in het Cosmic Grey, zoals ook Gert Paul 'm heeft.

Nadat we misselijk waren geworden van de prijskaartjes (ik zie mezelf waarschijnlijk nooit een auto van bijna 2 ton aanschaffen), besloten we met beide benen aan de grond naar de HMH te gaan en nadat ik voor mijn Feyenoord-mindend vrienden nog ff een foto had gemaakt van het door hun zo mooi genoemde "Joden-hok", liepen we regelrecht op ons doel af.
Ons plan was eerst een seminar over videobewerking van een uur te volgen en daarna nog 2 workshops te doen over video- en geluidbewerking. Helaas bleek je voor de laatste 2 allang ingeschreven te moeten zijn en waren we dus eigenlijk alsnog te laat. Nadat we dan ook nog maar langs wat summier ingerichte standjes met dikke camera's (hier bij een Hasselblad, de Ferrari onder de camera's waarvoor je standaard zo'n €26.000 neertelt) waren gelopen, besloten we toch al weer terug te gaan richting Oude Tonge.

Alleen kreeg deze terugreis plotsklaps weer een interessante wending. Op de heenreis waren we al langs Utrecht gekomen (vanwege het feit dat we ongeveer vanuit Papendrecht onze weg vervolgden nadat we uit Oude Tonge waren vertrokken), waar we ons vergaapten aan het pand van Hessing. Als er ergens dure auto's zouden staan, stonden ze daar en dus namen we de afslag en reden na een paar honderd meter de parkeerplaats op. Hier zagen we al grote merknamen op het pand prijken, zoals Maserati, Bentley, Rolls Royce en Lamborgini en nadat we eerst even wat bijzondere exemplaren op de parkeerplaats hadden staan bewonderen, waagden we de stap naar binnen.

Na sportief de trap te hebben genomen, zag ik bij binnenkomst direct een indrukwekkende gespierde Amerikaan staan. Een 2e handsje, zo bleek, die overigens alleen mij erg aansprak. Bjorn en Ton vonden er niets aan zo gaven ze eerlijk toe. Helaas, maar 20 meter verderop stond iets wat we alle 3 erg mooi vonden. De mooiste Maserati ooit als je het mij vraagt, de Gran Turismo. Gelukkig was er nog een potentiële koper die de "naastgelegen" Quatroporte nog even startte en een hels motorgeluid ten gehore bracht.
Nadat we verder liepen en we ons ondertussen vergaapten aan het indrukwekkende pand pal aan de snelweg, kwamen we bij de afdeling Rolls Royce. De gemiddelde auto was hier voorzien van een prijsklaartje dat maarliefs zo'n 7 à 800.000 euro aangaf... SLIK!... en na wat navraag bij de verkoper bleken er maar liefst 30 exemplaren per jaar van deze "schepen" verkocht te worden! Wat een ongelooflijke bakbeesten zijn dat en als je al geen hekel had aan notenhout in je dashboard, dan zou je het nu spontaan krijgen. Niet dat ik ze al mooi vond, want ik vind ze bijna afschuwelijk. Nee, als ik dan toch de patser uit zou moeten hangen, doe mij dan maar een Bentley, hoewel... nadat ik eens in de Continental GT Speed heb mogen zitten in Frankfurt vind ik hem persoonlijk eerder stoer dan overdreven patserig... oké wel een klein beetje dan.

Na nog even met een half oor (voor diegenen die me kennen is dit een woordgrapje) naar een potentiële Bentley-koper geluisterd te hebben, die aangeraden werd door de verkoper om "morgen" even naar de Bentley-fabriek te vliegen om precies de goede kleur uit te zoeken met het gewenste interieur, kwamen we bij de échte afdeling. Sportauto's zijn mijn ding, die verkies ik boven, bijvoorbeeld, een auto als een Bentley en hoewel ik toch liever een Aston Martin (mijn lievelings auto) zou kiezen als het dan toch mocht, vind ik een Lamborgini nog altijd indrukwekkend. Zoals deze witte LP640, waarmee je lekker zonder dakje in de zon kan rondrijden. Of wat te denken van dit oranje monster, de directe concurrent van de Ferrari 430 Scuderia, die luistert naar de chique Italiaanse naam "Superleggera". Wat een machine, vooral het interieur is ook erg indrukwekkend.

Saillant detail, we zagen een Lamborgini Gallardo eigenaar die in werkelijkheid stond te wachten tot zijn auto klaar was, per ongeluk aan voor een verkoper en ontdekten de pijnlijke waarheid nadat we hem vroegen of er nou veel Lambo cabrio's werden verkocht en hij antwoordde met iets "Nou, ik zou het niet weten want ik werk hier niet!". Wat zou die man gedacht hebben? "Wat moeten die snotneuzen nou hier...?".
Daarna zijn we maar direct vertrokken richting ons eigen vervoermiddel, die dag de Volvo S40 van Bjorn, een dikke 4 cilinder. Ja dan sta je écht opeens weer met beide benen op de grond! Raar vond ik het trouwens wel dat ze daar je Bentley gewoon door de wasstraat heen halen! Ach ja, ik zie eigenlijk ook niet voor me dat iemand met een dergelijke auto, deze op zaterdag met het sponsje staat af te wassen...

Als bonus dan nog maar even een blik op de Apple seminar van die dag, daar waar het eigenlijk allemaal om draaide...

Een interessante bovenverdieping en Sinterklaasavond

De laatste keer dat ik er was, was Janine nog druk aan het nadenken over de inrichting ervan. Samen met Gert Paul ging zij onder andere op stap om een passende keuken uit te zoeken en te kijken welke meubels er goed bij de ruimte zouden passen. Hij opperde al meer dan eens dat ik langs moest komen om het eindresultaat te bekijken en gisteren dacht ik, kom, laat ik eens een bezoekje brengen aan Gert Paul's nieuwe pand.

op bezoek te gaan. Voorafgaand had ik namelijk begrepen dat hij nogal wat "nieuwe" auto's had gekocht, hij zit namelijk tegenwoordig samen met Na vanochtend eerst eens wat gerommeld te hebben (bakkie gedaan bij Maurice en zijn geluidsset beluisterd door middel van een drumsolo van niemand minder dan Phill Collins en natuurlijk nog even mij auto gewassen), vertrok ik richting Oude Tonge om even bij Gert PaulMaurice in de autohandel. Niet de doorsnee auto's welteverstaan, maar Porsches. Daar zijn ze gek op en ik toevallig ook, makkelijker kan dus niet.
Boven in het pand, houdt hij kantoor. Tenminste, voor een gedeelte. De andere kant is bestemd voor enkele adembenemende auto's. Zoals deze 911 Turbo en zijn Targa 4. Ook aan de andere kant stonden nog wat prachtige exemplaren waar ik mij genoeggelijk aan heb vergaapt. Helaas was de rest van de collectie nog onderweg per boot vanuit de Verenigde Staten.
Toen ik weer bij mij positieven was, moest ik helaas alweer snel afscheid nemen en Janine ophalen om vervolgens naar mijn vader en moeder te gaan. Daar zouden we vanavond Sinterklaas gaan vieren, met de familie Visser (van mijn moeders kant).

Na het eten was het dan zover. De familie stroomde binnen en zoals gewoonlijk stal mijn kleine neefje Arjen van bijna 3 weer de show. Zelfs vanaf de bank wist hij de aanwezigen op zijn hand te krijgen.
Toen was het moment daar. Er werd op het raam geklopt. Iedereen (deed of hij) schrok en ook Arjen keek verschrikt om zich heen. Daarna vroeg iedereen zich hard op af of het Zwarte Piet niet was die op het raam klopte. Opeens bleken er zakken met kadootjes voor de deur te staan en samen met Arjen liep ik naar de voordeur om dit te kunnen bevestigen. Daar waren mijn vader en Bethina de kadootjes al aan het binnen slepen en Arjen kon zijn geluk niet op.

Tijd om die kadootjes maar eens uit te pakken. We kregen allemaal wel iets van de Sint. Sommige kadootjes voorzien van een gedicht, kadootjes waar ook aardig wat knutseluurtjes in zaten en traditionele kadootjes van gewoon lekker scheuren en kijken wat er in zit.
Arjen wist eigenlijk niet met welk kadootje hij wilde spelen (want de Sint bleek hem dit jaar in het bijzonder erg goed gezind), en Opa bleek zich ook wel te kunnen vermaken met Arjen's kadootjes. Zelf kreeg hij later eindelijk ook nog wat kadoos toegestopt en toen was het de beurt aan het aller grootste kado dat zich in de woonkamer bevond. Dat bleek voor mij te zijn!

Een grote doos stond al een tijdje naar me te glimlachen en nu mocht ik het open maken. Ik kon me niet bedenken wat er in zou kunnen zitten en toen ik het papier er af scheurde en de doos opende, begon de ellende. De doos bleek gevuld met verschillende kleine kadootjes waar teksten in zaten die mij naar het uiteindelijke kado moesten leiden. De doos was daarnaast opgevuld met kilo's oud papier en andere rommel en daar wist Arjen zich weer goed mee te vermaken. De papiersnippers vlogen letterlijk door de kamer en belandden menig keer in de wijn van Janine. De kamer lag ermee bezaaid en dat moest natuurlijk wat later tóch even opgeruimd worden. Nadat hij nog even had gekroeld met mijn moeder, mocht Arjen zijn laatste kadootje open maken. Nadat hij een klein stukje had opengescheurd, riep hij direct "BEIN!", waarmee hij doelde op de inhoud van het pakketje, een speelgoed combine. Die wilde hij ontzettend graag hebben, maar hij kreeg de eerste minuten de kans niet om er mee te spelen, omdat de "grote kinderen" het ook érg interessant bleken te vinden. Gelukkig was er aan het einde van de avond toch nog even tijd om er zelf mee te spelen...

De avond werd helaas nog even met een wrange nasmaak afgesloten. Toen Ome Johan en zijn gezin naar huis wilde gaan, ontdekte hij tot zijn grote schrik dat er een videocamera op straat lag. Die bleek van Arend en Bethina te zijn, waar ze doodleuk met de auto overheen gereden waren. Ze hadden niets gemerkt van het alles, behalve dan dat ze dachten dat ze met de auto over de stoeprand reden. Hij bleek bij het uitstappen eerder die avond, uit de auto te zijn gevallen. Helaas, camera overleden. Jammer dat Sinterklaas pas volgend jaar weer terug is...

Tot slot nog even een filmpje van eerder die avond...

Een gezellig Sinterklaasfeest en een fotoshoot met auto's

Nadat ik eerst mijn auto gewassen had (het is immers zaterdag autowasdag), besloot ik samen met mijn neefje, mijn tante en mijn opa en oma naar het Sinterklaasfeest in Nieuwe Tonge te gaan. Daar mijn moeder al sinds enkele jaren de rol van hoofdpiet mag vervullen, reed zij dit keer weer mee op de koets door de straten van het dorp totdat zij aankwamen bij "Ons Dorpshuis" waar het feest "losbarstte".
Daar probeerde opa samen met Arjen en Sint op de foto te gaan, maar Arjen zag zoveel, dat het bijna onmogelijk was het ventje stil te krijgen. Ik, daarentegen, sta puik op de foto mag ik wel zeggen, geflankeerd door Sint en Piet (mijn moeder dus).

Ook Chinella kwam ik nog tegen en haar zoontje Ruben leek meer oog voor de camera, dan voor Zwarte Piet te hebben. Na enkele keren proberen, besloot Arjen toch bij Zwarte Piet op schoot te kruipen, maar niet zonder dat zijn moeder dicht in de buurt was. Zou je trouwens zeggen dat dit twee zussen zijn? Of dit moeder en dochter? Ook de echte Piet kwam nog langs, maar hij zo te zien moest ie niet veel van Zwarte Piet hebben.

Na nog even bij het Sinterklaasfeest te hebben gekeken, vertrok ik richting Melissant, waar ik afgesproken had met Keuf en Addie bij Mijnders Transport, om daar wat foto's te maken van onze auto's, maar niet voordat ze eerst gewassen waren. Gelukkig had ik die van mezelf al gedaan en was die van Addie ook al klaar, maar die van Keuf kon nog wel een wasbeurtje gebruiken! Na een grondige sopbeurt was het dan tijd om in de loods van Mijnders wat mooie plaatjes te schieten, met de volgende resultaten...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20

Foto's uit deze blog mogen niet zonder toestemming voor commerciële doeleinden worden gebruikt

Welkom terug Keuf!

Nadat hij voor een vrij korte periode is vreemdgegaan met een Duitser (dat is hem trouwens niet vreemd want dat is al eens vaker gebeurd en ik kan het weten want ik deed vrolijk mee!) heeft Keuf zijn verstand gelukkig teruggevonden en rijdt weer in een Japanner rond. Gelukkig inderdaad want (zo redeneer ik dan) de halve wereld rijdt al in een Audi A3 en het is dus de kunst en het leukste om in een auto rond te rijden die maar weinig mensen in hun bezit hebben (das mijn mening dan he).
Opzich, qua model, voldoet de auto al een klein beetje aan die beschrijving. Zijn keuze is namelijk gevallen op een Honda Civic EK VTI uit 2000 (dus face-lift) met 160 trappelende paarden. De kleur? Wit... spíér wit! Prachtig. Dat is nou zo leuk want een witte VTI uit 2000 kom je maar weinig tegen en zeker in zo'n nette staat.

De auto heeft namelijk nog maar 115.000 kilometers meegedraaid en dat is voor een Honda sowieso niet erg. Dan is ie, zeg maar, net ingereden.
Gelukkig had ik dan ook vanavond een klein beetje de primeur om hem als een van de eerste te bekijken en er even in te zitten. En ik moet zeggen, er is helemaal niks mis mee! Afgezien van wat schoonheidsfoutjes die Keuf zelf ook het liefst zo snel mogelijk ziet verdwijnen. Zo stonden er al andere velgen (deze zijn te klein), spoilertje (de huidige spoiler is niet JDM genoeg geloof ik), Xenon verlichting en nog een paar details (waaronder het verwijderen van de Type R aanduidingen die helemaal niet van toepassing zijn), op zijn verlanglijstje.
Binnenin ziet de auto er nog perfect uit, alsof er maar weinig in gereden is en zo hoort een auto er ook uit te zien. Je hebt van die smeerpijpen die hun auto helemaal uitleven en dat is mijnsinziens een doodzonde.

Leuk is het dat er in de vriendengroep het aantal rijdende Civics (of Visticks zoals ze bij ons ook wel worden genoemd) op pijl is gebleven. In totaal rijden er 4 rond, waarvan 1 EG versie uit 1993 (van Jurien) 2 EK versies (die van Addie en Keuf) en een EP3 (die van mij).

Welkom terug Keuf... ik wens je heel veel veilige en plezierige kilometers toe!

Altijd baas boven baas...

Vandaag was het tijd om weer eens langs onze vrienden Bart en Peter van Flexurance te gaan, waarmee we samen snode plannen aan het beramen zijn om de banenmarkt te veroveren. Meer kan ik daar natuurlijk niet over zeggen, maar dat komt ter zijne tijd nog wel. Kijk, het punt is alleen, Peter kan ik denkk nog wel bijbenen met z'n Golf GTI DSG, misschien dat ie iets uitloopt maar dat valt uit te leggen met zo'n goeie automaat. Alleen Bart, ja die rijdt gewoon het snot voor m'n ogen... Want waar komt Bart altijd mee voorrijden, een Audi S6... en vandaag melde die ook nog even doodleuk voordat we weggingen, dat ie binnenkort getuned wordt, ander uitlaatsysteem en de begrenser eraf. Dan heeft de V10 van die S6 in plaats van 435 PK een slordige 470 PK en ligt de topsnelheid zo rond de 320 km p/h. Tja, dan heb ik toch het nakijken met "maar" 200 trappelende paarden onder de motorkap van de R.

Toch is het altijd gezellig en leuk om te brainstormen over onze nieuwe plannen. We gingen dan ook vol goede moed met de MX5 van Marco naar Zwijndrecht (Bjorn reed zelf in de Volvo V40), lekker het kapje open, heerlijk. Omdat het net een kleine Aston Martin lijkt (vanwege de grill en de wielen) trekt dat ding echt veel bekijks, zowel in de stad als op de snelweg.

Vanavond nog even bij mijn neef Richard langsgeweest, waar Ome Leen languit op de bank tv lag te kijken. Ik ben daar wezen "oefen" op de Playstation met Gran Turismo. Want over 2 weken ligt het in de planning om naar Nürberg af te reizen en de R de sporen te geven op de Nordschleife. Laat je nu net in Gran Turismo de Nordschleife kunnen rijden in een Honda Civic EP3 Type R... Geweldig toch? Een computerspelletje spelen met je eigen auto in de hoofdrol. Al moet ik er toch bij zeggen dat hij in het echt veel beter rijdt... en feller is...

Eindelijk, onze echte vakantie is begonnen...

Pittig dagje, want na 12 uren reizen (incl. 3 stops) zijn we dan rond 19:00 aangekomen op onze bestemming, Appartement Burgstein in Längenfeld. Het was toch nog een pittig stukje rijden en hoewel ik eigenlijk nog nooit zo lang achter elkaar gereden heb en zeker niet in de Honda, is alles perfect verlopen. Ik heb zelfs enorm genoten van de reis, in de eerste plaats vanwege het prachtige landschap, maar ook vanwege de leuke auto's die je dan tegenkomt en waar je dan lekker even mee kunt racen (als ze happen natuurlijk). De Type R is wederom, ook op zo'n lange afstand, goed bevallen!

Zo hebben we nog een kat en muis spelletje gedaan met een grijze Porsche GT2 van een Nederlander. Op top vlogen we samen met 220 km p/h over de snelweg, dan ik inhalen, dan hij weer inhalen. We hadden er allebei lol in, totdat hij écht gas gaf en ik hem niet meer bij kon houden. Tja, wat wil je ook met zo'n GT2...
Later kwamen we nog n mooie witte Porsche tegen, niet echt een hele bijzondere, maar wel mooi zo in het wit (reed ook 100 km p/h dus die was niet zo te porren). Bij de eerste stop kwam er nog een Nissan 350Z naast ons staan, al was de blauwe kleur toch niet echt mijn ding.
Nadat we door nog wat Porsche's en dikke Audi's gepasseerd waren omdat ik het wat rustiger aan wilde doen (we hadden immers net met een of andere Saab, 245 km p/h op het tellertje gezet waarna ik moest remmen voor iemand die naar links kwam wat ik overigens ver genoeg van te voren zag aankomen), heb ik even met deze knal gele Corvette opgetrokken, waarna we samen bij het benzinestation aankwamen. Daar heb ik hem dus nog even in zijn eentje op de foto gezet. De auto was van een Luxemburger en hij bleek al een wat oudere man te zijn. Janine gaf helaas te kennen dat ze de auto niet echt mooi vond, al vertelde ze dat alleen tegen mij natuurlijk.

Een hele tijd later, zo'n 100 km voor onze bestemming kwamen we langs een prachtig meer, waar we even van de natuur hebben zitten genieten, op een bankje aan het water. Daarna zijn we direct doorgereden omdat we toch wel moe aan het worden waren (we waren tenslotte al vanaf 4:30 op, want we moesten nog inpakken).

De R staat netjes voor de deur geparkeerd. Ons appartement is lekker schoon, echt Oostenrijks ingericht, voorzien van een heerlijke slaapkamer (waar we waarschijnlijk direct in slaap vallen straks) en het uitzicht is verbluffend (we zien de watervalletjes vanaf ons balkon). Het appartementencomplex ligt iets buiten het dorpje en je moet er nog aardig wat haarspeldbochten voor nemen eer je daar aankomt. Je kijkt ook direct in het dal en ligt midden tussen de weilanden en boerderijen. Heerlijk rustig dus.
Ook het eten is al goedgekeurd, want nadat we allebei een Wiener Schnitzel mit Pommes op hadden, waren Janine d'r ogen iets groter dan haar buik (hoewel ze hem toch met moeite opgegeten heeft) en heb ik nog heerlijk van een Dame Blanche zitten smullen.

Lang leve de vakantie! Nu eerst naar bed...