Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

"Je zou bijna Honda-fan worden..."

Hij had al meerdere keren de wens uitgesproken maar op een of andere manier was het er nog niet van gekomen. Onder andere voor Pieter reed ik mijn 2e liefde (na Janine natuurlijk) dan ook even warm tegen het einde van de middag en liet daarna de teugels vieren...

Ook Pieter kroop achter het stuur en liet zien wat hij waard was. De VTEC, die inkomt bij 6.000 toeren, vond hij klaarblijkelijk érg verslavend en hij trok al vanaf de eerste meters een brede glimlach over zijn gezicht.

Een glimlach die hij overigens de gehele rit niet meer kwijt raakte en ik dus op mijn beurt stiekem ook van zat te genieten!

Omdat ik mijn eigen auto nooit voorbij hoor scheuren, besloot ik deze keer eens uit te stappen zodat Pieter een demonstratie kon geven. Als bonus dan ook een kort filmpje waarbij ik eindelijk mijn eigen auto eens op film heb vast gelegd. De eerste meters stond hij te roken, maar daarna trok Pieter goed door. Hij besloot zijn rit dan ook met de historische woorden: "Je zou bijna Honda-fan worden..."

Een nieuw donker gebrul maakt de kwajongen in mij los

De regelmatig terugkerende bloglezer weet inmiddels dat ik mijn voorliefde voor mooie en snelle auto's niet geheel onder stoelen of banken steek. Ook de voorliefde voor mijn eigen auto is allang geen geheim meer. Zelf hanteer ik de vuistregel dat er best wat aan een originele auto mag veranderen, maar alleen als dat vermogenswinst oplevert of er kleine details worden aangepast.
Ik hou absoluut niet van bumperpakketten, spoilers ter grootte van een uithangbord, de meest bizar glimmende velgen, of wat helemaal verschrikkelijk is zijn bijvoorbeeld van die traanplaat matten. Ik heb dat allemaal nooit mooi gevonden, geef mij maar gewoon een auto zoals ie er origineel uitziet, dat is veel mooier dan al dat andere nep plastic. Goed, als je dan een bijzondere auto wilt hebben zul je daarvoor diep in je portomonnee moeten graaien, maar dan heb je ook wat.

Zelf was ik opzoek naar nog wat extra paarden, niet voor in de achtertuin want zo groot is die niet, maar voor onder de motorkap van de Type R. Ik was al eens gewezen op het feit dat mijn luchtfilter van K&N, te veel warme lucht van onder de motorkap vandaan zou halen en me dat dus vermogensverlies op zou leveren. Toen ik mij verdiepte in dat feit via verschillende fora, kwam ik er achter dat dat inderdaad het geval zou kunnen zijn. De oplossing? Een zogenaamde Cold Air Intake (afgekort CAI), die ergens anders zijn lucht aanzuigt welke veel kouder is, omdat die onder de koplamp gemonteerd wordt. Simpel gezegd, met koudere lucht, meer vermogen.

Vandaag was hij binnen. Een rood poedercoated CAI van Injen (schijnt het beste merk daarvoor te zijn, met de meeste vermogenswinst). Deze zou mijn huidige luchtfilter vervangen maar zou niet meer herrie gaan maken. Een tweede vuistregel omtrend de auto is namelijk, dat hij niet te veel lawaai moet maken als ik in het normale "toerengebied" aan het "cruisen" ben. Boven de 4.500 toeren mag hij pas hoorbaar worden en dan mag hij pas écht herrie maken bij 6.000 toeren wanneer de VTEC (Variable Valve Timing and Lift Electronic Control) inslaat en ik hem nog even doortrek tot 8.500 toeren.

Vanochtend ging de auto op de brug en was men druk bezig met de voorbereidingen van de montage van de CAI. Zo zag ik mijn auto voor het eerst zonder voorbumper (die voor het gemak even aan de kant gelegd was), wat een vreemd gezicht opleverde maar waardoor de monteur zijn werk netjes kon doen. Janine en ik namen plaats in de wachtkamer, hoewel ik natuurlijk niet stil kon blijven zitten en constant in beweging was.
Daar kwam de doos aan, waar het monster even later met uiterste precisie en met in acht genomen voorzichtigheid, van zijn plastic bobbeljasje werd ontdaan. Heel vreemd dat daar volgens de doos, 10.8 paarden in moesten zitten en terwijl ik worstelde met de vraag waar die zich dan zouden moeten bevinden, ging de monteur ongestoord verder met de montage ervan en zo werd hij uiteindelijk netjes achter de bumper en onder mijn koplamp gemonteerd.

Iemand daar ter plaatse, die wél van Tupperware® bumpers, Chineese tekens, geblindeerde ramen, traanplaat matten en veel herrie hield, drukte me nog even op het hart dat ik hier geen spijt van zou krijgen...

Inderdaad, boven de 4.500 toeren maakt een nieuw donker gebrul de kwajongen in mij los en kán ik mijn voet gewoon niet meer terughalen. In normale taal betekend dit zoiets als dat er nu een prachtige, diep donkere roffel bij 4.500 toeren naar boven komt, dat het inslaan van de VTEC rustiger klinkt en dat het klimmen in toeren voelbaar soepeler gaat. De auto lijkt beter te reageren op het gaspadaal en wanneer je de nu (waarschijnlijk zo'n) 210 paarden de sporen geeft, pakt hij dit soepeltjes op en draven ze allemaal tegelijk onder je door.

Prachtig, wat auto's soms met kwajongens uit de polder kunnen doen ;-)

Mosa tegels, Bridgestone Potenza's en Gran Turismo

Een drukke dag gehad vandaag. Het begon zo rond half 10, want Janine en ik hadden eindelijk een besluit genomen over de vloer die in ons nieuwe huis komt te liggen en we zouden de offerte gaan tekenen en inleveren. Wij dus al vroeg naar Tegelhandel Peeman, om daar onze 60x60 tegel van Mosa te bestellen. Eentje in een lichtgrijze tint, prachtige tegel die Janine al vanaf het begin niet meer uit het oog verloren was en ik ook niet trouwens. Wat dat betreft hebben wij gelukkig allebei vrijwel dezelfde smaak. Erg fijn is dat want we hoeven vaak niet lang over een besluit na te denken omdat we snel op één lijn liggen.

Mooi, dat was dan geregeld. Toen plan 2, nieuwe Bridgestones onder de R. Vanaf het moment dat ik hem gekocht heb had ik eigenlijk al gezeur met mijn achterbanden. Ze bleken "gecubbed" te zijn doordat de wielen niet goed uitgelijnd waren en maakten dus herrie. De dealer (Honda Welman uit Heerhugowaard) hield zijn poot stijf en dat leek mij absoluut niet op zijn plaats. Zo hebben meerdere mensen naar de banden gekeken en kwamen zij met de conclusie dat de dealer ze in deze staat nooit had af mogen leveren. Aan de binnenkant was het profiel ook bijna weg en waren ze echt aan vervanging toe. Honda Welman vond het echter niet "boeiend" en gaf te kennen niets te willen doen nadat hij ze gezien had. Nadat ik 2 weken later toch nog eens belden en ze me een belachelijk voorstel deden (je kan 2 nieuwe Bridgestone Potenza's krijgen voor €180,- per stuk) besloot ik dat ze mooi in de bekende stront konden zakken.

Addie regelde afgelopen week een alternatief voor me en vanochtend kon ik dus terecht bij Banden Service Flakkee, waar mijn voorbanden naar achter werden geplaatst en waar er aan de voorkant 2 hagel nieuwe banden om gingen. Ook werden alle wielen op een erg vernuftige wijze uitgelijnd. Mijn wielen werden voorzien van hele vreemde reflectoren die infraroodstralen terug kaatsten en waarna er aan de hand van op het beeldscherm verschenen waarden, aan mijn wielen werd geschroeft en gedaan. Erg kunstig allemaal en het resultaat? Verbluffend. De R is nog nooit zó stil geweest. Dat klinkt overdreven maar dat is het absoluut niet. Het verschil is "significant" hoorbaar. Dat was z'n geld dus dubbel en dwars waard.

Tussen de middag aten we lekker frietjes bij opa en oma, die vonden dat wel gezellig (al wilde oma zich voor de foto achter een fles verstoppen en ik moet zeggen, ze valt helemaal niet meer op). Vroeger was ik best vaak bij hen als ik in de buurt was, tegenwoordig komt dat niet zoveel meer voor.
Toen direct door naar Corné, om samen met hem, Antwan en Mark de stenen bij Corné uit de voortuin te halen en ze met aanhangwagens te verschepen naar een loods van Visbeen, zodat ze over een paar maanden weer verplaatst kunnen worden naar het nieuwe huis van Mark.

Sinds vandaag ben ik trouwens ook in het bezit van een Playstation 2, met Gran Turismo uiteraard, zodat ik met een Type R over de Nordschleife kan blèhren en alvast kan oefenen voor als we echt met de R het circuit op gaan.

Om een lang verhaal kort te maken, het was 'n drukke dag, maar ach... tis weekend! Morgen blowkarten!

Welkom terug Keuf!

Nadat hij voor een vrij korte periode is vreemdgegaan met een Duitser (dat is hem trouwens niet vreemd want dat is al eens vaker gebeurd en ik kan het weten want ik deed vrolijk mee!) heeft Keuf zijn verstand gelukkig teruggevonden en rijdt weer in een Japanner rond. Gelukkig inderdaad want (zo redeneer ik dan) de halve wereld rijdt al in een Audi A3 en het is dus de kunst en het leukste om in een auto rond te rijden die maar weinig mensen in hun bezit hebben (das mijn mening dan he).
Opzich, qua model, voldoet de auto al een klein beetje aan die beschrijving. Zijn keuze is namelijk gevallen op een Honda Civic EK VTI uit 2000 (dus face-lift) met 160 trappelende paarden. De kleur? Wit... spíér wit! Prachtig. Dat is nou zo leuk want een witte VTI uit 2000 kom je maar weinig tegen en zeker in zo'n nette staat.

De auto heeft namelijk nog maar 115.000 kilometers meegedraaid en dat is voor een Honda sowieso niet erg. Dan is ie, zeg maar, net ingereden.
Gelukkig had ik dan ook vanavond een klein beetje de primeur om hem als een van de eerste te bekijken en er even in te zitten. En ik moet zeggen, er is helemaal niks mis mee! Afgezien van wat schoonheidsfoutjes die Keuf zelf ook het liefst zo snel mogelijk ziet verdwijnen. Zo stonden er al andere velgen (deze zijn te klein), spoilertje (de huidige spoiler is niet JDM genoeg geloof ik), Xenon verlichting en nog een paar details (waaronder het verwijderen van de Type R aanduidingen die helemaal niet van toepassing zijn), op zijn verlanglijstje.
Binnenin ziet de auto er nog perfect uit, alsof er maar weinig in gereden is en zo hoort een auto er ook uit te zien. Je hebt van die smeerpijpen die hun auto helemaal uitleven en dat is mijnsinziens een doodzonde.

Leuk is het dat er in de vriendengroep het aantal rijdende Civics (of Visticks zoals ze bij ons ook wel worden genoemd) op pijl is gebleven. In totaal rijden er 4 rond, waarvan 1 EG versie uit 1993 (van Jurien) 2 EK versies (die van Addie en Keuf) en een EP3 (die van mij).

Welkom terug Keuf... ik wens je heel veel veilige en plezierige kilometers toe!

Zaterdag, wasdag

Normaal is meestal de maandag om te wassen (althans, voor de echte huisvrouwen), maar op zaterdag is het voor mij altijd wasdag. Omdat ik nogal zuinig ben op mijn auto en het fijn vind als hij blinkt, was ik eigenlijk iedere week mijn auto op zaterdag. Veelal doe ik het met de hoge druk reiniger bij de pomp, maar eens in de zoveel weken doe ik het met de hand (de wasstraat is verboden terrein!). Dat is ook beter want zo leer je elk hoekje en gaatje van je auto kennen (geleerd van Frank Versteegh, die zegt ook altijd dat hij zijn vliegtuig met de hand wast om die reden). Vandaag was het dan weer zo'n dag dat ik het met de hand wilde doen en dus belde ik Addie, die evenals ik ontzettend schoon en netjes is op zijn Honda Civic EK. Nu moet ik er van tevoren bij vertellen dat Addie bij Best Trucks in Oude Tonge werkt en dat hij daar ook bijna altijd zijn auto wast op zaterdag, als hij tot 12:00 heeft gewerkt.

Zo belde ik hem vanochtend op en we spraken af dat we zo rond 13:00 samen de auto zouden wassen. Er zou nog een klant langskomen met een mankement aan de vrachtwagen, maar dat zou zo verholpen zijn. Niet dus, want toen ik daar kwam had Addie net de turbo van de Campina DAF afgeschroefd en had er toch zeker nog een uur werk aan, mits de chauffeur op tijd terug was met een crusiaal onderdeel dat hij in Barendrecht moest ophalen.
Ik begon maar alvast met mijn eigen auto, nadat ik zowel Addie's als mijn eigen auto voor de garage had geparkeerd. Addie kwam al met een sopje aanlopen en dus kon ik van start. Toen ik mijn eigen auto gedaan had en Addie nog aan't sleutelen was, heb ik ook zijn auto maar gewassen. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben beide auto's nog even met demi-water afgespoeld bij de pomp en ze blonken weer als nieuw! Prachtig. Ook nog even de banden schoongemaakt met "banden-shine", ook altijd een belangrijk onderdeel van het ritueel.

Toen ik thuis kwam had ik nog zoveel energie dat ik ook de Toyota Aygo van Janine nog maar even gewassen heb. Nu staan er dus weer 2 auto's te blinken in de straat... ik vind dat altijd zo'n mooi gezicht...

Eindelijk, onze echte vakantie is begonnen...

Pittig dagje, want na 12 uren reizen (incl. 3 stops) zijn we dan rond 19:00 aangekomen op onze bestemming, Appartement Burgstein in Längenfeld. Het was toch nog een pittig stukje rijden en hoewel ik eigenlijk nog nooit zo lang achter elkaar gereden heb en zeker niet in de Honda, is alles perfect verlopen. Ik heb zelfs enorm genoten van de reis, in de eerste plaats vanwege het prachtige landschap, maar ook vanwege de leuke auto's die je dan tegenkomt en waar je dan lekker even mee kunt racen (als ze happen natuurlijk). De Type R is wederom, ook op zo'n lange afstand, goed bevallen!

Zo hebben we nog een kat en muis spelletje gedaan met een grijze Porsche GT2 van een Nederlander. Op top vlogen we samen met 220 km p/h over de snelweg, dan ik inhalen, dan hij weer inhalen. We hadden er allebei lol in, totdat hij écht gas gaf en ik hem niet meer bij kon houden. Tja, wat wil je ook met zo'n GT2...
Later kwamen we nog n mooie witte Porsche tegen, niet echt een hele bijzondere, maar wel mooi zo in het wit (reed ook 100 km p/h dus die was niet zo te porren). Bij de eerste stop kwam er nog een Nissan 350Z naast ons staan, al was de blauwe kleur toch niet echt mijn ding.
Nadat we door nog wat Porsche's en dikke Audi's gepasseerd waren omdat ik het wat rustiger aan wilde doen (we hadden immers net met een of andere Saab, 245 km p/h op het tellertje gezet waarna ik moest remmen voor iemand die naar links kwam wat ik overigens ver genoeg van te voren zag aankomen), heb ik even met deze knal gele Corvette opgetrokken, waarna we samen bij het benzinestation aankwamen. Daar heb ik hem dus nog even in zijn eentje op de foto gezet. De auto was van een Luxemburger en hij bleek al een wat oudere man te zijn. Janine gaf helaas te kennen dat ze de auto niet echt mooi vond, al vertelde ze dat alleen tegen mij natuurlijk.

Een hele tijd later, zo'n 100 km voor onze bestemming kwamen we langs een prachtig meer, waar we even van de natuur hebben zitten genieten, op een bankje aan het water. Daarna zijn we direct doorgereden omdat we toch wel moe aan het worden waren (we waren tenslotte al vanaf 4:30 op, want we moesten nog inpakken).

De R staat netjes voor de deur geparkeerd. Ons appartement is lekker schoon, echt Oostenrijks ingericht, voorzien van een heerlijke slaapkamer (waar we waarschijnlijk direct in slaap vallen straks) en het uitzicht is verbluffend (we zien de watervalletjes vanaf ons balkon). Het appartementencomplex ligt iets buiten het dorpje en je moet er nog aardig wat haarspeldbochten voor nemen eer je daar aankomt. Je kijkt ook direct in het dal en ligt midden tussen de weilanden en boerderijen. Heerlijk rustig dus.
Ook het eten is al goedgekeurd, want nadat we allebei een Wiener Schnitzel mit Pommes op hadden, waren Janine d'r ogen iets groter dan haar buik (hoewel ze hem toch met moeite opgegeten heeft) en heb ik nog heerlijk van een Dame Blanche zitten smullen.

Lang leve de vakantie! Nu eerst naar bed...

"Je moet er ook wel écht zin in hebben... én een beetje gek zijn!"

Dat vertelde Addie me vanavond toen ik even bij zijn project kwam kijken. In een van de loodsen bij Mijnders in Melissant, staat namelijk zijn droom. Addie koestert een enorme liefde voor oldtimers en steekt die in het geheel niet onder stoelen of banken. Zo is hij al in het bezit van een erg mooie, fel blauwe Volkswagen Kever en zit er ook nog een authentiek Trabantje in de familie. Daar komt nog bij dat Addie handig is met auto's, vrachtwagens, minibikes, zeg maar gewoon alles wat rijdt.

Volgend jaar wil hij in deze Volkswagen uit 1978 (hetzelfde bouwjaar als Addie zelf) gaan trouwen, maar ik schrok er van wat er allemaal nog aan moet gebeuren. Zo was hij vanavond bezig om de camper verder te strippen (zelfs het keukenblokje was er al uitgehaald) en zal hij binnenkort beginnen aan het vervangen van het nodige plaatwerk. Ook de vele roestplekken (rondom de ramen etc., fijne plekjes dus) zal hij gaan behandelen en wordt hij waarschijnlijk in een prachtige blauwe kleur gespoten.
Niet alleen de binnen- en buitenkant zal worden aangepakt, maar ook de rest moet er flink aan geloven. Nieuwe remmen, verlagen, andere wielen, noem het maar op.
Grappig was, dat Addie naast een kluis die op een landmijn leek, ook nog een tankbonnetje van 26 maart 1987 terug vond.

Corné & Lianne (hebben zelf ook twee oldtimers, een Fiat 126 en een Fiat 600) kwamen ook nog even kijken. Zij waren even een rondje aan het rijden met de nieuwe auto die zij dit weekend mochten ophalen. Het is een Fiat Stilo geworden, een erg nette auto moet ik zeggen, mooi ding.
Nadat we nog even met de neus op de feiten werden gedrukt in de loods, heb ik nog even een foto gemaakt van de auto's die op dat moment aanwezig waren en die wel in alle toevalligheid in een mooie lijn stonden opgesteld. De Honda Civic EK van Addie, mijn Honda Civic Type R en de Fiat Stilo van Corné & Lianne.