Om haar verjaardag te vieren besloot Ellen dit jaar een 'poolparty' te organiseren bij het vakantiehuis van haar ouders. Dus trokken we vandaag met een gezellige club vrienden richting Ouddorp om heerlijk aan het zwembad te zitten, te barbecueën én lekker te eten. Ook de kinderen vermaakten zich prima, hoewel het soms niet helemaal duidelijk was wie nu de kinderen en wie de volwassenen waren...
Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...
Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.
Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren. Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.
Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!
Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.
Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...
Na een hele dag druk bezig te zijn geweest, terwijl het zonnetje fel aan de streeploze hemel stond te blinken, kwam er opeens een erg welkom smsje binnen. Het was Chris, of we ook nog even kwamen dobberen in Levi's zwembad...
Afgelopen zaterdag schreef ik al over Levi's verjaardagskado(otje) en dit weekend had zijn papa al de moeite genomen om het zwembad maar meteen in te lijven. De kraan had maar liefst 8 uren aangestaan en nu was het blauwe gevaarte dan eindelijk gevuld met zo'n 6.000 liter water, wist hij ons telefonisch mede te delen. Nou, ik hoefde niet lang na te denken, want ik kon wel een verkoelende duik gebruiken en ik was reuze benieuwd hoe het zwembad er bij zou staan!
Aangekomen in de achtertuin van Chris en Martha, kon je er niet meer omheen. Op het terras bleek opeens een groot, blauw, tot aan de rand toe gevuld gevaarte te zijn verrezen en het geluid van een spartelende peuter was aan het begin van de straat al te horen. Levi keek nog wel wat onwennig om zich heen in die grote blauwe zee, maar misschien kwam dat wel door mijn blinkende hoofd en dito zonnebril. Even later kwam hij gelukkig los, maar eenmaal eruit, wilde hij niet opnieuw in zijn eigen zwembad rond spartelen.
Daarop nam ik het initiatief en genoot ook van het heerlijk verkoelende water, waarna ook Chris en Martha zich er nog bij voegden. Het water was zo'n 30 graden en dus de ideale temperatuur om na een dag noeste arbeid even bij te komen.
Eenmaal weer op 'de kant' liet Levi mij zien dat je niet alleen drumsticks nodig hebt om te kunnen drummen en dat hij na zijn laatste drum-avontuur bij mij thuis het krijgen van zijn eigen drumkitje, al flink geoefend had.
Ik kan het me nog goed herinneren. Toen ik vorig jaar popfestival Flakkeese Dagen bezocht, dacht ik nog: "Ik zou toch ooit ook eens op dat podium willen zitten, aan de goede kant van de dranghekken". Als iemand mij toen had verteld wat er zich in dat komende jaar af zou spelen, had ik hem ter plekke compleet voor gek verklaard. Hoe had ik dat ook ooit kunnen weten...
In juni vorig jaar oefende ik voor het eerst mee met mijn 'local heroes', nadat ik was gevraagd om deel te nemen aan het Buckle-Up & Friends concert ter ere van de opening van het Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis. Mijn allereerste podiumervaring beleefde ik een paar maanden later, op 11 september 2010, toen ik vijf nummers meespeelde tijdens dat speciale concert. In de pauze werd ik aangesproken door een voor mij toen nog volstrekt onbekend persoon, of ik niet eens met zijn nieuwe band kennis wilde komen maken en wellicht daar wilde gaan drummen. Net zoals ik me bedacht bij het Buckle-Up & Friends concert, zei ook nu weer iets in me: "Ach, waarom ook niet! Ik heb immers niks te verliezen!". De rest is historie, want begin oktober vorig jaar kwamen we voor het eerst bij elkaar en dat bleek meteen te klikken. Rockband 5th Suspect bleek geboren. We oefenden zo vaak we konden en we stelden onszelf een duidelijk doel. Een super vet debuut optreden op Flakkeese Dagen 2011. We regelden zelfs een professionele photoshoot om de 'marketingmachine' kracht bij te zetten. Ging het er dan toch al zo snel van komen?
Ja, want onze aanvraag om op te treden werd goedgekeurd en we kregen een prachtige tijd voorgeschoteld. Beter hadden we ons niet kunnen wensen. De weken daarna oefenden we net zo lang totdat alles tot in de puntjes klopte en vandaag was het dus D-Day...
Eerst de vrijdagavond, want gisteravond ging het tweedaagse Flakkeese popfestival al van start. Hoewel ik toch wel een beetje zenuwachtig was voor ons eigen optreden, had ik het gisteravond ontzettend naar m'n zin. Ik genoot van de optredens van onder andere Mozes en uiteraard Note To Amy, één van mijn Flakkeese favorieten.
Afgelopen nacht sliep ik niet veel en kon alleen nog maar aan ons optreden van vanavond denken. De hele dag was ik er zoet mee. Sowieso, want een optreden vergt nog flink wat voorbereiding, zeker voor mij, de drummer. Alles moet ingepakt en vervoerd worden en dat blijkt toch altijd weer een niet alledaagse klus.
Het was 20:30. Tijd om back stage te gaan. Ik vroeg bekenden voor mij te duimen en het moment van optreden kwam snel dichterbij. Na het opbouwen en bij aanvang van de soundcheck gebeurde het. Ik besteeg mijn drumtroon en vanaf dat moment wist ik dat het goed zat. De zenuwen waren verdwenen en maakten plaats voor een ongelooflijke constante stroom adrenaline. Dit was waar ik zo lang naar uitgekeken had!
Voordat we echter konden beginnen, werd het geluid getest en waar nodig bijgesteld. Een ander belangrijk onderdeel was het positioneren van de camera's. We hadden namelijk zelfs een dvd registratie van ons debuut optreden weten te regelen. Niemand minder dan mijn immer gerespecteerde collega bij Websites Nederland, online video specialist Jeroen Abel, nam deze klus op zich en ik wist dat ik alles in zijn handen kon leggen en mijzelf daar niet druk over hoefde te maken. Vanachter mijn drumkit zag ik een groot deel van mijn vrienden in de steeds voller stromende zaal staan en zelfs mijn vader en moeder waren aanwezig om het debuut optreden van hun zoon te aanschouwen.
De soundcheck was achter de rug. We keerden terug back stage en het was wachten totdat het tijd was om te gaan knallen. We werden op een bijzondere manier aangekondigd. Een geintje van onze zanger, die het nodig vond om mij apart in de aankondiging te laten vernoemen. De etter. Hij legde zodoende nog wat extra druk op mijn schouders, maar ik kon er wel om lachen. Typisch iets voor Robin. Heerlijk.
Onder luid applaus en gejuich kwamen we op. De zaal stampvol. De eerste noten schoten de zaal in en daarna mijn eerst klap. Bang! Het was begonnen!
De heren gitaristen gaven hun jank-ijzers de sporen en het publiek deed fantastisch mee. Vanaf mijn drumkruk keek ik over alles heen. Een drummer zit immers altijd eerste rang. Schitterend! "Damn what a rush!".
Het optreden dat volgde was fantastisch en we leken boven onszelf uit te stijgen. Zo'n debuut optreden hadden we ons nooit kunnen wensen! Het liep gesmeerd, ging (bijna) perfect en dat had effect op het publiek dat steeds verder uit z'n dak ging. Ook ikzelf zat heerlijk achter m'n drumkit en dat terwijl alles perfect werd vastgelegd door drie vaste camera's en onze cameraman Jeroen. Ook zanger Robin had het enorm naar z'n zin en ging net als het publiek, volledig uit z'n dak. Bijna letterlijk zelfs, want half in het optreden klom Robin de lichtmast in, en belandde tot ieders verbazing in de nok van de tent. Het publiek werd uitzinnig! Maar 'the show must go on' en dus drumde ik (bijna) ongestoord verder. Toch was ik hem aan het einde van 'Fire Woman' even kwijt, maar toen ik boven me keek vond ik onze zanger hoog boven me weer terug. Hij lachte.
Na nog een aantal nummers, waarbij het dak er bijna letterlijk af ging, kwam toch al snel een einde aan ons drie kwartier durende optreden. Je leeft er enorm naartoe, maar in bijna een oogwenk is het voorbij. Het smaakte vanzelfsprekend naar meer!
Het bleef na ons optreden nog lang gezellig op het festivalterrein. Nog twee bands volgden na ons, waarna twee schitterende Flakkeese Dagen, het festival jammerlijk ten einde kwam. Het duurt nu weer een jaar voordat we de 23e editie van dit schitterende popfestival weer gaan beleven. Of we dan weer optreden? Geen idee, maar we gaan de komende tijd ontzettend ons best doen om dit festivalseizoen nog een aantal leuke optredens te mogen geven. Blijf 5th Suspect dus volgen de komende tijd!
Bij deze wil ik van de gelegenheid gebruikmaken om Stichting Jailhouse te bedanken voor een perfect geregeld festival en de mogelijkheid om op te mogen treden op een fantastische tijd. Ook een dankjewel voor Websites Nederland is op z'n plaats, voor het lenen van de nodige apparatuur en vooral 'all hands up' voor Jeroen Abel, onze held, want hij heeft een schitterende dvd registratie van ons optreden mogelijk gemaakt! Als laatste ook een bedankje voor Klaasjan, die schitterende foto's van ons optreden aanleverde en natuurlijk een groot applaus voor alle fans en andere aanwezigen, die ons optreden onvergetelijk maakten!
De foto's van ons optreden zijn te vinden in mijn speciale Flickr album, maar nog mooier is de promofilm die gemaakt is om komende tijd nog wat extra optredens te kunnen regelen. Andere video's van ons debuut optreden zijn terug te vinden op het YouTube kanaal van 5th Suspect.
Het was half juni, zo'n acht jaar geleden, toen ik voor het eerst en het laatst met mijn goede vriend Jurien een dagje met de vrachtwagen mee reed. We waren allebei nog een stuk jonger en Jurien reed nog in z'n oude vrachtwagen bij transportbedrijf Visbeen uit Nieuwe Tonge. Wat moest die jongen sjouwen die dag, maar ook soms onnodig lang wachten totdat hij gelost kon worden.
Nu, acht jaar later, is er nogal wat veranderd. Uiteraard zijn we een stuk ouder (en dikker!) geworden en rijdt hij in een hele andere truck en is hij bijna toe aan alweer een nieuwe opvolger. Een sjouwer hij nog steeds en het moge toch weer duidelijk zijn dat vrachtwagenchauffeur geen baan voor luie mensen is.
Vandaag vraten we door weer en wind weer heel wat kilometers asfalt weg. Rotterdam, Zaandam en uiteindelijk belandden we in het zonovergoten Friese Oosterbierum. Leuk om te zien hoe hier bij Lamb Weston, pallets vol met gesneden frieten werden ingevroren en vervolgens vol automatisch klaar werden gezet om met één druk op de knop de vrachtwagen ingereden te worden. Dit grote gemak was echter niet aan Jurien toebedeeld en hij moest gewoon de pallets handmatig met de pompkar naar binnen rijden, maar klagen zul je hem niet gauw horen doen...
Een tijd geleden besloten we ons geluk eens op een veilingsite met hotelkamers te zoeken en nadat we een paar achter het net visten, hadden we toch opeens raak. We boekten een nachtje in Kasteel De Essenburgh in Hierden en gisteren maakten we daar onze intrede...
Bij een kasteel denk ik eerder aan twee torens met een grote ophaalbrug ertussen en kantelen vol boogschutters en groot leger met ijzer bekleedde ridders met meters lange zwaarden. Dit bleek helaas een kasteel van een heel nader kaliber te zijn...
Binnen in het gebouw hing er wel een apart sfeertje, dus dat beloofde wat, maar eenmaal bij onze kamer aangekomen, bleek dat gewoon een kamer in een moderne zijvleugel met systeemplafond te zijn. Onze hotelkamer bleek een klein hokje met net genoeg ruimte voor een niet al te breed tweepersoonsbed en een klein badkamertje, dus ons ridder-en-jonkvrouw-gevoel verdween al snel als sneeuw voor de zon.
We besloten meteen het centrum van Harderwijk te verkennen, dat op steenworp afstand van Hierden ligt. Daar, op het marktplein, besloten we een kroeg in te duiken voor een kopje koffie, een biertje en een bittergarnituurtje, om vervolgens bij 'The Swinging Piano's' even verderop te belanden. Daar hadden we immers een tafel voor twee besproken en deden ons te goed aan erg lekker eten en een goede Dame Blanche voor in de boeken. Tijdens het eten speelde een meneer op een piano, verschillende bekende nummers en zong ze uit volle borst mee. Even later loste zijn collega hem af en kroop hij achter de drums. Een grote fout bleek achteraf, want de beste man hield niet bepaald ritme en maakte van ieder nummer, hoe gevoelig ook, een carnavalsnummer door er keer op keer een onvervalst 'hoempapa-ritme' onder te spelen...
De volgende morgen lieten we na een goed ontbijt, Kasteel Essenburgh al weer achter ons en zetten koers naar het Dolfinarium waar we Janine en ik beiden al in lange tijd niet geweest waren. Daar zagen we een zeeleeuwenshow, waarbij een duizend kilo wegende zeeleeuw ons trakteerde op een bommetje (zie filmpje onderaan!), bekeken de grappige bruinvisjes die duidelijk familie van de dolfijnen waren, was het erg koud tijdens een zeehondenshow in een stadje waar ene C. Leeuw bleek te wonen en dat overvallen werd door een stel klungelige piraten. Uiteraard zagen we ook een adembenemende show met dolfijnen en bekeken ze even later onder water, maar dan vanachter het glas. Een stukje verder zagen we daar enorme walrussen voorbij glijden, die we even later ook nog op het droge aan het werk zagen. Ze bleken enorme entertainers te zijn en hadden de lachers dan ook al snel op de hand.
Vlak bij de uitgang waanden we ons op de valreep nog even een woest piraten duo en poseerden nog even met een wel hele vriendelijke zeeleeuw. Ons uitje was hiermee ten einde en keerden daarom met een voldaan gevoel weer terug naar huis...
Vorig jaar ontwierp ik nog hun nieuwe corporate website, maar eind vorig jaar kwamen ze met een nieuw vraagstuk. Ze bleken naarstig op zoek naar een aantal gedreven voormannen en uitvoerders en vroegen ons iets ludieks te bedenken. Tja, dan ben je bij ons wel op het goede adres!
Na wat brainstormen met onder andere mijn collega van de video-afdeling Jeroen, nodigden we de klant opnieuw uit in de 'creatine' van Websites Nederland, om daar ons plan door te spreken. Echter, nog voordat de klant het pand verliet, ontdekten we aan de grote glimlach dat we op het goede spoor zaten...
Er ging een tijdje voorbereidend werk aan vooraf, maar een aantal weken geleden was het tijd voor twee bijzonder leuke, maar vooral ook intensieve draaidagen voor twee interactieve wervingsvideo's die onderdeel uitmaakten van de personeelswervingscampagne. Voor Verheij Integrale Groenzorg uit Sliedrecht bedachten we namelijk 'De Week Van Verheij', waarin je als aanstaande werknemer alvast een week met je toekomstige collega's op stap kunt.
Voor zowel de voorman als voor de uitvoerder moest een script geschreven worden om de kijker, of beter gezegd, de 'belever' het gevoel te geven dat hij al met zijn nieuwe collega's aan het werk was. Door vóór het bekijken van de video je naam en de naam van je partner of vriend(in) in te vullen, moest de film uiteindelijk nóg persoonlijker worden, maar dat zou in een later stadium technisch opgelost worden.
Zoals gezegd gingen Jeroen en ik onlangs twee dagen met de échte groenverzorgers van Verheij Integrale Groenzorg op pad en ervoer ik zelf hoe het is om voorman of uitvoerder te zijn. Ik moest in deze productie namelijk de rol van de kijker op me nemen, om het gehele plan goed ten uitvoer te kunnen brengen.
Zo moest ik onder andere, gehuld in Verheij-kledij, samen met Jeroen een hoogwerker in. Hij gewapend met camera, ik met een kettingzaag. Op grote hoogte namen we de 'kettingzaag-scène' op, dat wel erg klinkt als een scène uit horrorfilm, maar dat het zéker niet was. Vervolgens stuurde ik de afgezaagde takken door de versnipperaar, uiteraard met de hete adem van cameraman Jeroen in mijn nek, die alles zorgvuldig vastlegde. Ik speelde zelfs de rol van blad-blazer en blies het parkeerterrein als een volleerd groenverzorger, behendig schoon (al bleek dat nog stukken lastiger dan ik dacht!).
Beide draaidagen kregen we overigens bijzonder goede steun van een groot aantal medewerkers van zowel de buiten- als van de binnendienst van Verheij, die zich erg bereidwillig toonden om mee te werken aan deze ludieke productie.
Vandaag ging de campagne 'Beleef de week van Verheij' pas echt van start met de lancering van de 'Werken Bij Verheij' website, waar naast de interactieve wervingsvideo's voor voorman en uitvoerder, ook alle andere vacatures terug te vinden zijn. Daarnaast is mogelijk de actiesite te delen met je sociale netwerk, door de integratie van de 'I like' butten van Facebook, de 'Share' button van LinkedIn en de button voor het posten van een tweet die linkt naar de wervingssite.
Het begon allemaal toen ik met mijn handen een ritme op de keukentafel sloeg. Meteen reageerde de kleine man en sloeg zijn eigen, nog onregelmatige ritme. De eerst volgende keer dat hij bij ons op visite was, zette ik 'm achter de drumkit en het ventje leek volledig in z'n element. Nu weet hij het al als hij hier is en zie ik het aan dat smoeltje als hij even lekker uit z'n dak wil gaan. En zo geschiedde ook vanavond weer...
Zijn voeten komen nog niet eens bij de bassdrumpedalen, maar de kleine Levi weet al goed wat hij met twee houten stokken moet doen. Vanavond sloeg hij weer alsof het een lieve lust was en hij waande zich al een echte artiest op het podium met uitzicht op een uitzinnige menigte. Hij vond het allemaal schitterend en wilde eigenlijk na een kwartier nog steeds niet stoppen, maar zijn papa en ik vonden het toch de hoogste tijd om weer even met mama te gaan kroelen, want dat is eigenlijk wat je op die leeftijd gewoon nog lekker veel moet doen.
Zouden wij hem over een jaar of tien staan aan te moedigen als hij met zijn eerste schoolband de bühne betreed en de sterren van de hemel speelt?...
Toen ik vanmorgen op de bank in de huiskamer aan het relaxen was, hoorde ik opeens het geluid wat ik tegenwoordig wel vaker hoor. Het is nog niet zo lang hoor, nog maar een paar maandjes maar het wordt steeds beter. Verzonken in gedachten luisterde ik eerlijkheidshalve gezegd niet heel aandachtig, totdat ik in mijn onderbewuste opeens iets herkenbaars hoorde...
Ik kon een kleine glimlach maar moeilijk onderdrukken en meteen liep ik gewapend met een camera naar boven. In onze 'studio' zag ik Janine, nog niet zo heel lang uit bed, driftig maar zeer beheerst in de weer op haar saxofoon. Alleen, zoals gezegd, was het ditmaal anders. Ik herkende een bekend deuntje en werd blij van het feit dat ze dit nu al kon spelen. Het bleek 'Stairway to Heaven' van Led Zeppelin te zijn. Mijn blijheid werd verder vergezeld door trots, want hoewel ze nog maar sinds eind vorig jaar écht les krijgt, stond ik enigszins verbaasd te luisteren naar de tonen die ze nu al uit dit mooie instrument krijgt.
Toen ik haar vroeg of ik hier een filmpje van mocht maken, aarzelde ze geen moment en begon spontaan vanaf de eerste regel met spelen. Trots, dat ben ik, en iedereen mag het weten...
Mijn collega Jeroen Abel had me er al een aantal keren over verteld en ik was toch wel een beetje nieuwsgierig geworden. Toen ik 'm vorige week dan ook vroeg of we daar niet eens konden gaan kijken, riep hij tot mijn grote verbazing precies wat ik graag wilde horen...
Vanmiddag kwam ik na een ruige rit over een nogal verlaten Rotterdams industrieterrein, oog in oog te staan met 'Soundport'. Dit oude pakhuis werd met gemeentelijke steun door Stichting Kunst Accommodatie Rotterdam aangekocht en volledig verbouwd om onderdak te bieden aan onder andere componisten, sounddesigners, theatermuzikanten en opnamestudio’s. Ook Jeroen's neef Ferdi was de trotse bezitter van een van de fonkel nieuwe studio's die in dit pand huisvest en had vandaag zijn 'grande opening'.
Nadat we een aantal trappen omhoog gelopen waren, kwam ik samen met Jeroen en zijn vriendin Esmeralda, terecht in Ferdi's opnamestudio, die inmiddels vol vrienden en familie leek te zitten. We vielen dan ook direct in de boter, want meteen bij binnenkomst begon er een jamsessie met Ferdi zelf op de basgitaar. Er werden lekkere soul en funk nummertjes gespeeld en we luisterden onze oren uit.
Daarna was er gelegenheid om wat te kletsen en omdat ik eigenlijk niemand in deze ruimte kende, was ieders verhaal interessant. Uiteindelijk kreeg ik dan ook Ferdi te spreken en ook al zag ik hem voor het eerst, hij vertelde honderduit over zijn passie, muziek componeren én afmixen!
Geweldig om een jonge ondernemer als Ferdi zo gepassioneerd over zijn droom te horen praten. Ik herkende mezelf een beetje toen ik jaren geleden ook in diezelfde schoenen stond en mijn eerste bedrijf startte. Een jongensdroom kwam uit en als een gedreven jonge hond bruiste ik van de ideeën en energie om mijn bedrijf groot te maken. Dat zag ik allemaal terug in Ferdi, want hoewel zijn studio nog in de spreekwoordelijke kinderschoenen staat, ben ik er vast van overtuigd dat deze jongen er gaat komen. Iemand die zo gepassioneerd over zijn vak verteld en nu al zoveel kennis in huis lijkt te hebben, verdient het om succesvol te zijn in dat wat hij zo graag doet.
Na een leuk gesprek nam Ferdi, aangemoedigd door zijn familie en vrienden, opnieuw de basgitaar ter hand en naast dat er nu een andere drummer, gitarist en zélfs een toetsenist aan te pas kwam, nam Ferdi zelf ook nog eens de vocalen voor zijn rekening. Helaas vloog de tijd voorbij en trok ik na enkele toegiften de deuren van Soundport achter me dicht, om vervolgens huiswaarts te keren.
Nadat ik één keer eerder een aantal foto's schoot en een blog schreef over onze band, is het nu tijd voor een vervolg. Zéker nu we eindelijk een bandnaam en een duidelijk doel voor ogen hebben. Hoewel de concurrentie niet misselijk is (vanwege het grote aantal aanmeldingen zullen we helaas eest nog uitgekozen moeten worden), is het de bedoeling om tijdens de Flakkeese Dagen 2011 ons debuut op het podium te maken en wel onder de naam "5th Suspect". Daarvoor moet er echter nog flink geoefend worden en bij dat woord voegden we vanavond de daad.
Ik pikte voor aanvang eerst bassist Kade op en zijn buurman en collega drummer Klaasjan besloot daarop ook mee te gaan. Nadat we in voorgaande weken de oefenruimte al stevig onder handen hadden genomen, bleek gitarist Leon de verlichting ook nog even vernieuwd te hebben, waardoor mijn drumkit ongelooflijk mooi tot z'n recht kwam. Hij blonk als een malle, maar terwijl ik me vergaapte aan mijn eigen instrument, sloot Kade zijn nieuwe bas-versterker aan en liet de oefenruimte op z'n grondvesten trillen. Al snel kwam ook Leon binnengestormd en pakte snel zijn koffer vol effectpedalen uit, om vervolgens op de basdreunen van Kade mee te spelen. Zelfs de iPad werd vanavond aangesloten en toen even later ook gitarist Henk en onze zanger Robin de oefenruimte betraden, waren we compleet en kon het spelen beginnen.
Er werden nog even wat teksten uitgezocht en instrumenten gestemd, alsmede enkele stoere plaatjes geschoten, maar daarna ging de 'show' van start. Er werd vanavond heerlijk gespeeld en ook Robin leek in z'n element. Toch was er na een tijdje hard werken ook tijd voor een rustpauze voor onszelf en de instrumenten en discussieerden we ondertussen over alles wat maar enigszins met muziek te maken had. Uiteraard kwamen ook de nodige dorstlessers weer boven tafel, maar we gunden onszelf die rustpauze niet al te lang, want we kwamen vooral om muziek te maken! En zo knalden al snel de eerste noten weer door de ruimte en speelden we alsof het een lieve lust was.
Na een paar uren oefenen hielden we het echter voor gezien. We borgen daarop onze dierbare instrumenten netjes op en het 'natafelen' kon beginnen. Dit ontaard meestal in het nuttigen van de nodige (al dan niet) alcoholische versnaperingen en het vertellen van sterke verhalen (beiden érg rock-'n-roll), maar is desalniettemin een even belangrijk onderdeel van een oefenavond, want de muziek kan nóg zo goed zijn, als de gezelligheid ver te zoeken is zal het echter nooit een succes worden.
5th Suspect is dus eindelijk een feit. De band is compleet, heeft een naam en zelfs een eigen website. Overigens heb ik als social-media-verslaafde uiteraard meteen het een en ander aan sociale netwerken opgezet. Zo hebben we nu een Twitter account, beschikken we over een eigen Facebook en ook een eigen Hyves pagina, hebben we een eigen video kanaal op YouTube en zijn de foto's van vanavond (overigens met grote dank aan Klaasjan die ook nog veel foto's geschoten heeft) zelfs al op Flickr beschikbaar. Als je 5th Suspect dan ook op de voet wil blijven volgen, is het wijselijk om je op minimaal één van deze kanalen te abonneren, zodat je als een van de eersten het laatste nieuws over de band te weten komt.
Als bonus deze keer een van de filmpjes die ik vanavond van onze oefensessie maakte. In het filmpje spelen we een cover van The Cult getiteld: 'Lil' Devil'. De overige filmpjes van vanavond zijn uiteraard terug te vinden op ons YouTube kanaal of op onze website.
Aan haar gezicht te zien schrok ze een beetje, toen ze zich gisteren pardoes "Er ligt een kadootje onder de kerstboom he schat..." liet ontglippen. Nog niet van de schrik bekomen voegde ze er zelfs nog heel 'onschuldig' "Voor wie zou die zijn?" aan toe, maar het kwaad was al geschied.
Het was me nog niet eens opgevallen en het is dat ze het gisteravond in een vlaag van verstandsverbijstering uit haar mond liet vallen, anders had ik wellicht pas over enkele dagen in de gaten gekregen. Er lag inderdaad een pakketje onder de boom en ik werd natuurlijk wel erg nieuwsgierig. Toch mocht ik het pas met kerst uitpakken, maar toen we vanochtend wakker werden, ging ze tóch overstag. Ik hoefde er zelfs niet eens iet voor te doen, want opnieuw kon ze zich niet inhouden en vroeg uit het niets "Zal ik kadootje maar geven?"... En zo geschiedde.
Met de slapers nog in mijn ogen schudde ik het pakketje heen en weer en voelde aan het inpakpapier wat het eventueel kon zijn. De hint van gisteravond dat het iets was waar je lekker warm van werd, deed ik al snel af als pertinente 'om-de-tuin-leider' en aan de contouren van het pakketje te voelen, had ik al een goed idee wat dit zou moeten zijn. Spannend was het toch toen ik het pakketje van het schattige sterretjes-papier ontdeed en weldra werd mijn vermoeden bevestigd. De schat had een paar drumsticks voor me gekocht en wat voor een paar! Het waren doorzichtige kunststof drumsticks die bij elke slag een lichtsignaal afgaven. Te gek dus!
Nadat ik haar getrakteerd had op een dikke pakkerd, sprintte ik naar de studio en draaide de Luxaflex dicht. Het effect bleek verbluffend! Tot groot plezier van Janine timmerde ik er lustig op los en de lichtflitsen vlogen door de ruimte. Een schitterend gezicht dat zéker hoge ogen zal gooien tijdens een dikke vette drumsolo op het podium van een bom-vol Ahoy. Dat laatste zal echter nog wel even op zich laten wachten, maar een spetterend effect is het zéker! Eens kijken of ik dat ooit eens bij een optreden kan inzetten...
Als bonus de bewegende waarheid van de 'luminous drumsticks'. Hoe ga ik dit kadootje overtreffen?
Tegenwoordig maken we bij Websites Nederland nogal wat online video's. Deze worden door klanten vaak genoeg niet alleen op de website geplaatst, maar zijn ook uitstekend geschikt om op een scherm in bijvoorbeeld de showroom te tonen. In dat geval valt het dan eigenlijk weer onder de noemer 'narrowcasting', maar details hierover zal ik mijn lezers besparen.
Voor een nieuw online video project bedachten we een wel heel apart concept en daarvoor moesten de nodige tests worden uitgevoerd. Uiteraard was ik het slachtoffer dat voor de lens plaats moest nemen...
Collega Jeroen legde het plan uit en ik putte diep uit mijn acteer aspiraties om Jeroen's test enigszins te doen slagen. Nu klinkt het allemaal heel bijzonder, maar binnen twee minuten was de test klaar en kon Jeroen terug naar de montage set om te kijken of zijn plannetje werkte. Even later riep hij mij enthousiast en met een grote glimlach naar zijn bureau en ik wist al genoeg. De test was geslaagd...
Nadat ik de vorige clinic bij Feedback, van niemand minder dan Virgil Donati, aan me voorbij had laten gaan vanwege verplichtingen aan de band (de band gaat voor hè!), besloot ik deze clinic zéker mee te pakken! Niemand minder dan Oscar Kraal, als drummer bekend van onder andere Anouk en Candy Dulfer, was vanavond te gast bij Feedback Rotterdam, met zijn 'Fire To Inspire Tour'.
Met endorsements op zak van onder andere Yamaha drums, Vic Firth (bekend van de drumsticks) en Seinheiser (microfoons en hoofdtelefoons), gaf Oscar samen met zijn partner in crime een demonstratie van Steinberg's 'Cubase', dé opname software uit de muziekwereld. Helaas was het vanavond echter erg druk rondom Rotterdam en kwam ik zo'n 20 minuten later binnen dan de aanvangstijd van 19:00. De presentatie was dan ook al in volle gang en moest dus noodgedwongen half in invallen.
Bij binnenkomst hoorde ik dan ook een vriendelijk ogende meneer, vol passie vertellen over de mogelijkheden van 'Cubase'. Hij liet wat loopjes horen en wat opnames die Oscar net live ingespeeld bleek te hebben. Nou daar wilde ik dan wel meer van horen!
Oscar zelf was ook veel aan het woord. Zo vertelde hij onder andere over zijn studio ervaring, waarin je als zogenaamde sessie-drummer uiteraard speelt in 'dienst' van de producer. Een tikje nèt voor of na de tel blijkt echter in de studio geen enkel probleem te zijn, want met Cubase trek je dat allemaal recht in de post-production. Terwijl de drummer dus het liefst nog een extra take zou willen doen, blijkt hij echter niet verder nodig, want de heren achter de knoppen doen de rest! Op de vraag of Oscar zijn zin wel eens door dreef tijdens zo'n opname, antwoordde hij vrij resoluut: "Als drummer dien je te luisteren naar de producer. Dat is de opdrachtgever en hij weet precies hoe hij het wil hebben" en daarmee was het duidelijk.
Ook vertelde hij over zijn ervaring op het podium, met onder andere Anouk. Zo hoort hij (en vaak ook de andere bandleden) eigenlijk vrijwel altijd een 'clicktrack' over zijn in-ear-monitoren. Hierdoor weet iedereen op welke tel hij in moet vallen en zo blijft de hele band dus lekker strak spelen.
Gelukkig werd er niet alleen gesproken (al was dat enorm interessant), maar sloeg Oscar er verschillende keren lekker op los. Uiteraard werd dat tegelijkertijd opgenomen en vervolgens nogmaals afgespeeld. Daarbij werd veel verteld over de verschillende en ogenschijnlijk eindeloze mogelijkheden van Cubase. Ook de ruime keuze aan effecten werd gedemonstreerd en dat leverde af en toe verrassende resultaten op.
Als laatste beantwoorde Oscar vragen als "Welke vellen gebruik je?" of "Speel je wel eens op een elektronische drumkit? Dan hoef je ook niet met al die microfoons te slepen." De drummer nam voor iedereen de tijd en zelfs na afloop van de clinic was het geen enkel probleem om hem een aantal vragen te stellen.
Helaas was het al met al wel wat kort, want toen ik net een uurtje binnen was, bleek de clinic al afgelopen. Desalniettemin ging ik met een voldaan gevoel en geïnspireerd door de meester zelf, met vele nieuwe ideeën terug naar huis.
Uiteraard zijn alle foto's van deze clinic terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus een compilatie van een aantal inspirerende momenten van de 'Fire To Inspire Tour'...
Hoewel ik in eerste instantie niet voornemens was om het bandje van vanavond in Jailhouse mee te pikken, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de promofilm van de band. Richard en ik keken verheugd op toen we het filmpje samen bekeken en we de eerste noten hoorden klinken. Vanaf dat moment zagen we ons genoodzaakt om tóch naar Jailhouse af te reizen.
Samen met Jurien kwam ik vrij laat aan bij het Jeugd Activiteiten Centrum (JAC) van Middelharnis. Ik dacht daarom dat we iedereen al binnen was, maar vlak achter ons kwam ook Richard met zijn gasten Sanne, Arjan en nichtje Claudia binnen. Toen ik de grote zware deuren van de zaal opentrok, stond ik echter verbazend genoeg een vrij lege ruimte in te koekeloeren, iets wat ik totaal niet verwacht had!
Echter, de band leek nog wat extra publiek af te wachten, want hoewel ze om 22:00 zouden spelen, werd het zo'n beetje half 11 voordat de eerste noten uit de speakers klonken. Pas even daarna begreep ik waarom 21 Eyes Of Ruby doorgaans geen massa's publiek trekt…
Niet dat ze slecht speelden, in tegendeel zelfs! De nummers bleken zorgvuldig opgebouwd naar de climax en het leken vooral nummers te zijn die voort bleken te vloeien uit muzikale improvisaties. Zo verkeerde de bassist volledig in zijn eigen wereldje en baarde opzien toen hij met een of andere joystick zijn gitaar bewerkte. Dit gaf een heerlijk jankend bas-geluid en deze vorm van onverwachte muziek werd bij de (ik gok) zo'n 30 bezoekers zéér gewaardeerd.
De band speelde de volledige eigen CD getiteld "Conquer The World part 5", welke onderdeel uitmaakt van de 21 albums die 21 Eyes of Ruby voornemend is uit te brengen. De band ontleent zijn muziek aan bekendere bands als Porcupine Tree, Pineapple Thief en Tool, maar ik dacht af en toe zelfs ook een vleugje System Of A Down te herkennen.
Hoewel er niet veel luisteraars waren (en dat was volledig onterecht!), logen de reacties na ieder nummer er niet om. Er werd erg enthousiast gereageerd op voor een ieder vrij onbekende nummers en de man achter de merchandise-tafel kreeg de CD's en t-shirts dan ook bijna niet aangesleept. Ook Arjan had het prima naar z'n zin en ging ik ondertussen nog even samen met nichtje Claudia op de foto. Het bleek echter niet eenvoudig om in het nieuwe JAC foto's (zonder flits) te maken, nu de lichten niet vanaf de voorkant op de muzikanten scheen, maar zo goed en zo kwaad als het kon, schoot ik hier en daar alsnog een plaatje. Het was overigens een van de weinige optredens waarbij ik zo verschrikkelijk geconcentreerd naar de muziek luisterde dat ik bijna vergat om foto's te maken!
Na afloop bleef het nog een tijdje gezellig en heb ik nog bijna een half uur gezellig staan kletsen met de drummer en bedankte ik ook de zanger nog even voor hun fantastische optreden. Erg leuke gasten!
21 Eyes Of Ruby is zich er van bewust niet altijd volle zalen te trekken, maar zij maken muziek die zij leuk vinden om te maken en kijken minder naar de commerciële kant. Een échte aanrader voor iedereen die metal kan waarderen! Zelf ging ik daarom ook met een heus exemplaar van "Conquer The World part 5" naar huis, want dat hadden ze sowieso verdient…
Als bonus en 11 minuten durend filmpje van misschien wel een van de beste optredens ooit in Jailhouse, waar helaas toch zo weinig publiek op af kwam...
Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...
De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.
We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap. Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?
Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker. Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.
De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam. Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.
Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.
Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.
Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer! Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.
We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.
Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!
Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!
Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Om haar verjaardag te vieren besloot Ellen dit jaar een 'poolparty' te organiseren bij het vakantiehuis van haar ouders. Dus trokken we vandaag met een gezellige club vrienden richting Ouddorp om heerlijk aan het zwembad te zitten, te barbecueën én lekker te eten.
