"Ik weet niet of u een Porsche een bijzondere auto vindt?"

Afgelopen week zag ik dat de doorgang naar de straat achter ons huis een feit was. Ik kon nu veilig met de auto naar de achterkant van ons nog op te leveren huis rijden. Tenminste, dat dacht ik, want toen ik met alle voorzichtigheid probeerde om mijn auto over de "verkeersdrempel" te krijgen, hoorde ik iets schuren. Nader onderzoek wees aan dat de onderkant van mijn auto, nèt de grond raakt wanneer ik over deze vreemde hindernis wil rijden. En zo bijzonder laag is mijn auto absoluut niet, want ik heb er nooit, maar dan ook echt nooit problemen mee. Verontwaardigd als ik was, nam ik daarom vandaag de telefoon ter hand en waagde een belletje naar de gemeente waar ik de verantwoordelijke meneer Notenboom van infrastructuur aan de lijn kreeg.

Dhr. Notenboom (N): Notenboom...
Ik (S): Ja goedemorgen u spreekt met Sander de Gans. Ik zit met een probleempje.
N: Vertelt u het maar.
S: Nou mijn vriendin en ik hebben een huis gekocht in de Havenkom van Sommelsdijk en dat wordt over een paar weken opgeleverd. Nu was het afgelopen week voor het eerst mogelijk om naar achter te rijden, de straat in, maar wanneer ik de verkeersdrempel neem, dat eigenlijk een stoep is, dan loopt mijn auto aan de onderkant op de stoep.
N: Oh dat is niet zo mooi, heeft u een bijzondere, lage auto.
S: Ja mijn auto is wel iets lager dan een doorsnee auto, maar niet bepaald extreem laag, ik heb er doorgaans geen problemen mee bij verkeersdrempels.
N: Oké, ja dan zal ik daar eens naar moeten kijken, maar ik kan u niks beloven want u begrijpt dat wij daar niet zomaar iets aan doen.
S: Nee maar goed, als ik hierdoor schade aan mijn auto heb en meerdere bewonders hebben hetzelfde probleem, dan zult u daar als gemeente toch eens goed naar moeten kijken nietwaar?
N: Daar heeft u een punt, maar daarom vraag ik ook of u misschien een bijzondere auto rijdt of iets dergelijks.
S: Tja, ik weet niet of u een Porsche een bijzondere auto vindt?

Toen bleef het heel even stil...

N: Euh... ja nou ik vind dat wel een bijzondere auto ja, misschien dat u dat niet meer zo bijzonder vindt, maar goed ik zal eens kijken wat ik er aan kan doen.
S: Oké, nou in iedergeval alvast bedankt en ik hoop dat het probleem verholpen kan worden. Met wie heb ik ookalweer precies gesproken?
N: Notenboom
S: Oké, bedankt, dan wens ik u nog een prettige dag verder.
N: Van hetzelfde meneer...

Wordt vervolgd, want over een aantal weken, wanneer er nog niks veranderd is, zal ik nog eens contact met deze meneer opnemen.

PS: Ik zie dat ik een mijlpaal bereikt heb, dit is immers alweer mijn 150e blog!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een muzikale zaterdag

Het was weer eens tijd om samen met Jurien een muziekwinkel te bezoeken. We hadden namelijk allebei nog wat op ons verlanglijstje staan en we besloten naar een winkel te gaan waar we nog nooit waren geweest. De keuze viel dan ook op Peter Verspuy in Rotterdam die ik bij toeval op internet tegenkwam als zijnde een webshop.

De drumafdeling was rijkelijk gevuld met drumstellen en andere accessoires. Jurien verdiepte zich echter in versterkers, want hij wilde graag een klein versterkertje voor in de vrachtwagen. Nadat we er een aantal dingen hadden gekocht wilde Jurien graag nog even naar de Feedback aan de andere kant van Rotterdam, want hij had nog niet echt gevonden wat hij zocht.

Toen we bij de Feedback waren, duurde het niet lang voordat Jurien weer een gitaar ter hand nam. Zelf zocht ik natuurlijk de drumafdeling op waar ik eerlijk gezegd weer bij vanalles heb staan kwijlen, maar helaas is het nogal kostbaar spul.

Jurien vond bij de Feedback wél wat hij zocht en we mochten nog nèt betalen bij de kassa, want de sluitingstijd van 17:00 was al bereikt en dus gingen we weer met een goed gevulde auto huiswaards.

Daar was het even snel eten bij mijn ouders in Nieuwe Tonge, want direct daarna liep ik samen met Janine naar "Ons Dorpshuis" waar mijn drumleraar Gert Zweerus een voorjaarsconcert gaf met zijn slagwerkgroep. Hij zou het eerste half uur vullen, waarna de Blue Stocking Singers nog een optreden zouden geven. Ik had me echter van tevoren voorgesteld om alleen het eerste half uur te blijven.

Het podium was tot mijn grote verbazing volledig gevuld met slagwerk (ik wist echt niet wat ik er van moest verwachten). Er werden leuke, vrolijke stukken gespeeld, soms met 10 slagwerkers tegelijk. Voor mij persoonlijk was het hoogtepunt een 7 minuten durend optreden van Gert met 2 leerlingen, waar zij een drumsolo van Phil Collins naspeelden. Deze drumsolo wordt op de DVD "The First Farewell Tour" uitgevoerd door Phil en 2 andere drummers.
Gert had voor de gelegenheid het stuk íéts herschreven en het klonk erg lekker kan ik vertellen!

Na een half uur begon de pauze en was het voor mij tijd om op te stappen. Als laatste nog even een kort filmpje van een samenspel van Gert Zweerus en Jasper Grootenboer.

Pakjesmiddag op de zaak

Het is altijd al een strijd geweest. Ontwerpers werken het liefst op een Mac, programmeurs geven de voorkeur aan een PC met Windows. Dat is op zichzelf niet erg, maar in de praktijk werkt dat toch net even anders. Ontwerpers gebruiken namelijk de meest ongelooflijke lettertypen (fonts), die een programmeur met zijn Windows software dan weer niet kan uitlezen. Dat zorgde ook voor ons nogal eens voor diepe zuchten.

Vandaag was het pakjes-dag bij Quest Media en dan niet voor onze lol (althans, gedeeltelijk wel naturlijk), maar het had ook echt alles van doen met ons werk. Ons idee was namelijk om al het personeel op hetzelfde platform te laten werken en omdat we aanstaande maandag een nieuwe grafisch vormgeefster mogen verwelkomen, hakten we de knoop door. Windows moest definitief plaats maken voor Mac OSX Leopard, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Kijk, Bjorn, Ton, en ik werkten al met Apple. Voor Joyce, onze nieuweling, kochten we een 24 inch iMac, een fantastisch apparaat, waar als het goed is ook fantastische dingen op te maken zijn. Het probleem was alleen, dat onze programmeurs Marco en Keesjan en Angelique van Account, hun werk nog steeds op een Windows machine deden. Dat moest anders!

Daarom bracht de postbode ons vandaag 2 Macbooks, eentje voor Keesjan en eentje voor Angelique. Marco werd gezegend met een 15 inch Macbook Pro en voor hem was het meer een déjà vu, want hij had al eens een Mac geprobeerd maar was daar van teruggekomen. Dit keer nam hij zich voor om zijn Windows tijdperk, voorgoed achter zich te laten.
Ook de nieuwe iMac van Joyce arriveerde en iedereen werd zenuwachtig bij het zien van de verschillende dozen.

Zo kon Keesjan niet langer wachten en begon gelijk met uitpakken. Ook Angelique keek blij toen haar MacBook eindelijk op haar bureau stond. Marco was nóg enthousiaster want die had de doos al open vóórdat ik met m'n camera gereed stond en daarom lag zijn laptop al vrij snel uitgepakt en wel op zijn bureau. Zelf ontfermde ik me over de adembenemende verschijning van de iMac. Angelique volgde niet veel later het voorbeeld van de rest en ontdeed haar MacBook van de eveneens prachtige verpakking (wat doen ze dat bij Apple toch goed!).

Wat ik niet verwacht had, gebeurde toch. Marco legde al vrij snel zijn laptop voorzien van Windows, in de hoek en sloot zijn Apple aan. Alsof hij herboren was, zo kwam het een beetje over (lekker overdreven!).
Ton was al bezig om Keesjan de kneepjes van een Apple bij te brengen, want sinds Ton bij ons kennis gemaakt heeft met Apple zweert hij erbij.

Na vele zweetdruppeltjes, kon ik het niet laten om even een mooie foto te maken van de iMac, inclusief de nieuwe software die we ook meebesteld hadden. Iedereen een fonkel nieuw Adobe CS3 pakket, inclusief Microsoft Office voor de Mac en verschillende andere software (al was helaas nog niet alles binnen). Het leek wel Sinterklaas. Alles rook ook zo lekker naar "nieuw"!

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Joyce krijgt een prachtige werkplek! We moeten er dan ook weer een paar jaar mee vooruit kunnen en vooral hele mooi en goeie dingen mee maken natuurlijk...

Lekker in het zonnetje in de tuin... zonder sleutel...

Vandaag eerst even bij Mark & Corinda in hun huis wezen kijken. Zij kregen afgelopen week de sleutel van een al meer dan 100 jaar oud pandje in Melissant. Erg leuk om te zien want er herinneren nog veel dingen aan vroeger. Zo leek het schuurtje wel een museumpje, want dit was vroeger een woonhuis. Op de zolder deed de stoel nog denken aan een slaapkamer waar men vroeger met het hele gezin sliep, want van de bovenverdieping vielen gewoon niet meerdere vertrekken te maken.

Zoals de foto's doen vermoeden, het is oud en Mark heeft zich dan wellicht ook een klein beetje verkeken op het vele werk dat hij hier aan gaat krijgen. Hij had inmiddels het plafond in de kamer verwijderd, waaronder een balken-plafond tevoorschijn kwam, waar ook veel restauratiewerk in zou gaan zitten, mochten ze dat willen behouden. Tussen de rommel vond ik nog 6, prachtig opgedroogde, geconserveerde muizen. Die hadden de vorige bewoner waarschijnlijk aardig gek gemaakt, met hun getippel over het plafond.

Al met al denk ik wel dat er wat moois van te maken is, maar dat zullen we de komende jaren af moeten wachten, want Mark realiseert zich wel dat het een hele tijd gaat duren voordat het huis helemaal naar zijn zin zal zijn.

Daarna reden we naar ons eigen huis, waar we nu makkelijk met de auto kunnen komen. Daarom parkeerde ik de auto voor de allereerste keer op onze eigen "opritje". Heerlijk om in je eigen tuin in het zonnetje te zitten, maar tegelijkertijd is het erg frustrerend, want we kunnen het huis nog niet in! Het enige wat restte was uitzichtloos naar de auto te staren en te fantaseren over hoe het er straks uit moet komen te zien. Het hek een metertje naar voren, Hedra-plantjes er tegenaan laten groeien, een mooie houten schutting tussen de buren, mooie tegels op de vloer, het zonnetje er lekker in, de barbeque aan die kant en als je dan binnen op de bank zit dan kun je mooi naar buiten kijken...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een dag van lachen, gieren, brullen en blauwe plekken

Vandaag was het dan zover. Gisteren wilde ik er uit "veiligheids overweging" nog niet over uitwijden (toen ik vertelde dat ik op zaterdag niet naar de Flakkeese Dagen kon), maar na vandaag kan ik er openlijk over spreken. Het was Addie's dag (en ook die van Mirjam) , want zijn (hun) vrijgezellenfeest stond vandaag op de agenda!

Als eerste "verrastten" we zowel Addie als Mirjam bij Mijnders in Melissant, waar zij vrijwel iedere zaterdag te vinden zijn. Addie klussent aan z'n busje, Mirjam in de weer met haar paarden. Verrassten tussen aanhalingstekens, want dat is namelijk niet echt het goede woord. Zij waren door zoveel mensen gebeld afgelopen week, met de vraag wat zij aanstaande zaterdag gingen doen, dat ze nattigheid voelden. Ze hadden zich zelfs al voorbereid en een tas vol schone kleren en andere schoenen meegenomen. Dat mocht echter de pret niet drukken, want wij mannen gingen achtereenvolgens een buggytocht rijden, paintballen, eten en stappen. De dames zouden gaan buikdansen (oeiii, waren veel dames erg zenuwachtig voor!), eten en daarna de skihut in.

Voor ons was het dus eerst de beurt aan een leuke buggytocht door Brielle en omstreken. Daar aangekomen stonden de buggy's al netjes klaar en stond iedereen zich al te verheugen om het stuur in handen te krijgen. Het was de bedoeling om met twee personen in een buggy te gaan en half in de rit kon er dan gewisseld worden van bestuurder.

De rit ging door vele landweggetjes en openbare wegen en we hadden er vooral veel lol mee. Lekker scheuren, uitbreken en elkaar een beetje gek maken door in de berm te gaan rijden, waardoor de personen die achterop reden, bedolven werden onder het stof en stenen. Iedereen was voor de gelegenheid dan ook uitgerust met oorproppen voor de herrie van de motor en een stofbril. Erg leuk om iedereen zo bij elkaar te zien. Zelf had ik het genoegen om met Mark een buggy te delen en na de rit werden alle ervaringen uitgewisseld. Alex reed samen met Marc achterop en dat was dan ook goed aan het gezicht van Alex af te lezen. Zijn bril stond er netjes in!

Een eindje verderop begonnen we aan een paar uur durende oorlog met het paintballen, waarin eigenlijk niemand ongeschonden het slachtveld verliet. Zo heb ik een flink "ei" achterop mijn been, die aardig blauw/paars aan het worden is, dankzij een "close-combat" met Corné. Op zijn beurt werd Corné onder vuur genomen door Anco, die 'm perfect in een van zijn inhammen raakte. Zo'n verfballetje verlaat de loop van het geweer met een snelheid van zo'n 220 km p/h en je kunt je dus levendig voorstellen dat het bloed uit de bult op Corné's hoofd kwam. Klinkt allemaal dramatisch trouwens, maar hij komt er wel weer bovenop. Overigens werden de rest van de mannen ook voorzien van enkele blauwe of beurse plekken, dus we waren niet alleen.

Vervolgens was het tijd om naar de Hoezemoos in Den Bommel te gaan, waar we na een flinke collectieve wasbeurt in de wc's rond een uur of 9 aan het voorgerecht begonnen. Nou, we waren uitgehongerd! Tijdens het eten werd er het nodige gefeest, want de sfeer in de Hoezemoos was weer fantastisch. Iedereen die daar zat te eten deed gezellig mee en zo kwam het dat Addie, gehuld in "baby-outfit", de polonaise door de gehele zaak deed, vergezeld door allemaal vreemde vrouwen (geen nood Mirjam, ze waren allemaal ruimschoot boven de 40 denk ik).

Toen we eenmaal uitgegeten waren, besloten we nog richting Breda te gaan, om daar nog wat verder te feesten. Nadat we eindelijk geparkeerd stonden, belandden we na een tijdje rondgelopen te hebben, weer eens in De Drie Gezusters. Daar hebben we ons staan vergapen aan enkele dames aan de bar die nogal de aandacht trokken door uitdagend te dansen. Oh ja, ondanks dat we bij binnenkomst wat in zaten te kakken was het ook nog gezellig (om maar even snel van onderwerp te veranderen)! Check ook vooral even de prachtige afdruk van het middagje paintballen op Corné's hoofd!

Tevreden sloten we de dag af en nadat het de eerste 5 minuten nog aardig druk en luidruchtig was in het busje dat we voor die dag hadden gehuurd, werd het daarna bijna fluisterstil. Ook ik heb mijn ogen te ruste gelegd en werd aan het einde van de dag (het was al ochtend, zo rond een uur of half 5) netjes veilig thuis afgezet.

Als bonus een kort filmpje, met een indruk van onze buggytocht!

Een opvallend leuk festival op eigen bodem

Al jaren neem ik mij voor om er eens te gaan kijken. Vooral ook omdat de laatste jaren mijn eigen neef Richard in een van de acts optrad. Nu ik de laatste tijd, samen met Jurien, lekker met muziek bezig ben, kon het dit jaar dan ook niet uitblijven. Helaas was het voor ons alleen mogelijk om op vrijdagavond te gaan kijken, daar wij op zaterdag andere verplichtingen hadden (en ik zeg nog niet wat).

Ik heb het over de Flakkeese Dagen. "Wat is dat nou weer? Een braderie ofzo?" hoor ik veel mensen denken, want zo klinkt het eigenlijk wel een klein beetje. Nee het is een muziekfestival, met veel muziekanten van eigen, Flakkeese bodem. Geen idee wat ik er eigenlijk van moest verwachten. Ik dacht eigenlijk altijd dat dat alleen voor de "alternatievelingen" weggelegd was, maar niets is minder waar.

Graag had ik het optreden van BuckleUp gezien, waarvan ik een van de gitaristen ken. Helaas moest deze band het vanwege familie omstandigheden dit jaar af laten weten.
Toen ik, samen met Janine, Jurien en Jozien voor het eerst de kleine tent van het festival betrad, liep daar net een optreden op z'n eind. Het viel me op dat het lekker druk was, maar dat er plek genoeg was om fatsoenlijk te kunnen staan. Heel belangrijk, want ik ruik niet graag aan een oor van de persoon naast me, maar dat terzijde.

In de grote tent ging toen een optreden van "Bad Luck" van start, een leuke blues band die de heupen alvast een beetje los schudde. Helaas hadden de dames er wat minder plezier in, maar Jurien en ik konden het wel waarderen. Zelf keek ik natuurlijk vooral naar de drummer, terwijl Jurien zich op de gitaristen concentreerde.

Na een 3 kwartier durend optreden van Bad Luck, was het de beurt aan "No Tess", bestaande uit een zangeres, een toetsenist / zangeres en een gitarist. Wat een optreden, wat prachtige nummers. Het greep me direct. Van die muziek die je raakt, of waar je lekker even op weg kan zwijmelen. Erg goed, ik kan het gewoon niet anders zeggen. Ik moest het dan ook later, toen ik de zangeres tegen kwam, even kwijt en zei haar dat ze een prachtig gezongen had. Kijk vooral ook even op hun YouTube, naar de clips en luister naar de nummers, want het is echt de moeite waard! Helaas mochten zij maar een half uur optreden en werd hun laatste nummer na 5 seconden afgebroken omdat de regie bepaalde dat het echt tijd was om van het podium te gaan, zodat ze dat klaar konden maken voor het volgende optreden. Erg jammer.

Daarna verhuisden we weer van de kleine, naar de grote tent, waar Mucho Maestro een spetterend optreden gaf. Ik had echt geen idee dat Flakkee zoveel leuke bandje had, maar daar kwam ik dus vanavond wel achter. Mucho Maestro (ik zou zeggen bekijk de site en luister wat nummers), deed me vooral denken aan System of a Down, voor de mensen die het kennen. Lekker gekke gasten op het podium, die er wel een showtje van wisten te maken en ook nog eens erg leuke muziek ten gehore brachten!
Helaas duren de optredens maar 3 kwartier, want ze hadden er van mij gerust nog 3 kwartier aan vast mogen plakken.

Nadat we vervolgens in de kleine tent naar de Black Jack Blues Band hadden staan luisteren, was het tijd voor het laatste optreden van de avond. Dat optreden wilden Jurien en ik dan ook absoluut niet missen. Om kwart over 12 trad namelijk In Age And Sadness op, de voormalige band van mijn neef Richard waar hij de rol vertolkte als gitarist. Jammer, nu was ik eindelijk op de Flakkeese Dagen, maar Richard zat niet meer in de band.

De muziek van deze jongens is erg goed! Wat een berg muziek knalde er uit de speakers. De stem, daar ben ik niet zo weg van, grunten noemen ze het ook wel, vanuit het diepst van je tenen brullen noem ik het. Het heet dan ook "Doom Death Metal" en ik moet eerlijk zeggen dat ik alleen het horen van de oorverdovende en overweldigende muziek geweldig vind.

De dames waren wat minder gecharmeerd van deze tak van sport en zo verlieten we dan ook met enig morren, vroegtijdig het festival. "Volgend jaar gaan we weer" zei Jurien, "maar dan zonder dames" en hij kon een glimlach niet onderdrukken. "Ja" zei ik op mijn beurt, "dan kunnen we op de fiets! Want zo ver wonen we er straks niet vandaan". Jurien lachte opnieuw en ik wist wat hij bedoelde. Hij heeft een hekel aan fietsen, dus ik denk dat het volgend jaar gewoon weer met de auto wordt. Of zouden de dames ons misschien even af willen zetten? :-)

Als bonus een kort filmpje van het optreden van NoTess. De rest van de filmpjes is helaas onbruikbaar, want alweer kon het microfoontje van mijn Nokia het geweld niet aan. Kijk en luister en als je de betere versies wil horen, dan moet je even op hun YouTube kijken...

Als een Jack Russel met ADHD lag ik al weken op de postbode te wachten

De afgelopen weken lag ik met het zweet in mijn handen, rond "post-tijd" (dat is bij ons zo rond een uur of 11) op de deurmat, halsreikend uit te kijken naar de postbode (neem dit overigens niet al te serieus). Doe ik natuurlijk wel vaker, als ik op een pakketje zit te wachten bijvoorbeeld. Lijkt me overigens dat meer mensen dit wel herkennen. Deze keer was het echter iets anders... iets belangrijkers... iets waar ik (of wij) al heel lang op wachten. Al ruim 2 jaar zelfs...

Nadat ik de afgelopen weken niet naar binnen geweest was, besloot ik het vanochtend maar weer eens te proberen. Het was immers al een tijdje geleden dat ik het huis van binnen gezien had. Toen ik aankwam in de Sommelsdijkse Haven, zag ik dat de stoep klaar was. Dus zijn we nu verzekerd van het feit dat we straks niet met modderige schoenen naar binnen hoeven te lopen. Ook was men druk bezig met het bestraten van de rest van de straat en ook de contouren van de parkeergelegenheid aan de voorkant van ons huis werden zichtbaar.
Ik zag dat de voordeur helaas niet open was, maar ik stapte dapper door, de straat in.

Daar was men druk bezig met de laatste loodjes aan de Grachtwoningen, met de beplanting endergelijke. Ook uitvoerder Ad liep driftig heen en weer tussen de woningen. In de afgelopen periode heb ik meerdere malen met deze man gesproken en hij lijkt het ook echt te menen dat hij het jammer vind dat het project later opgeleverd wordt dan gepland. Daar vertrouw ik dan ook maar op.

Toen ik bij de achterkant van het huis aankwam, zag ik dat die deur wél open stond. Ik maakte dan ook direct gebruik van dit voordeel en stapte naar binnen. Daar zag ik dat men nu écht met de laatste loodjes bezig was. Plintjes tegen de muren (die kunnen er over een paar weken trouwens weer vanaf want we krijgen daar hele andere plinten voor) en men was ook al bezig geweest de ruimtes op te ruimen en te ontdoen van bouwafval en stof (voor een groot gedeelte althans). De ruimte voor de keuken hadden ze zo te zien nog maar even als "uitvalsbasis" voor hun spullen gebruikt. Zelfs de meterkast begon er nu ook echt uit te zien als meterkast.
Verder was het halletje ook een stukje opgenapt nu alles wat schoongemaakt was en ook had men eindelijk het verticale latje voor het raam aan de voordeur bevestigd (ja ik let op de details!).

De trap naar de eerste verdieping oogde nu ook veel beter nu er al een hoop rommel vanaf gehaald was. Daarna viel me ook op dat de kozijnen nu geverfd waren, de ramen nu open en dicht (en op slot) konden en ook de roosters boven de ramen, open en weer gesloten konden worden. Dan de badkamer, want die was ook eindelijk af (afgezien van een aantal andere spullen die later geleverd worden). De vorige keer was namelijk het bad nog niet afgetegeld, dit was nu dus wel gedaan. Zoiets geeft dan toch ook weer een heel ander aanzicht.

Ohja, we hadden het natuurlijk over het feit dat ik als een ADHD Jack Russel (of hoort dat gewoon altijd al bij elkaar?) met zweethandjes en het kwijl uit mijn mond, iedere dag rond een uur of 11 op de deurmat lag te wachten of de postbode bracht wat ik wilde hebben.
Vandaag was het dan eindelijk zover. Marco bracht de post langs de bureau's en voordat hij mij de felbegeerde envelop overhandigde, zei hij zoiets als "volgens mij heb ik nu iets waar jij al lang op zit te wachten".

Zonder me in te houden scheurde ik de enveloppe, met blote handen, open. Ik griste de brief eruit en las 'm snel door. Eigenlijk alles wat ik al wist stond in die brief, want ik had de laatste weken natuurlijk de oren van de kop van de uitvoerder gezeurt om een opleverdatum (of iets in de richting van) los te krijgen. Goed, "who gives a (...)" ik heb het nu tenminste bevestigd gezien en kan ik dus een definitieve planning gaan maken.

Week 21, in de week van 19 mei, krijgen wij na ruim 2 jaar wachten dan eindelijk de sleutel van ons nieuwe onderkomen. Eindelijk, want we staan al ongelooflijk lang te trappelen om onze handen uit de mouwen te steken en nog meer om er straks lekker te leven.

Toch zal ik nog even mijn ADHD-Jack-Russel-gedrag moeten volhouden, want in de komende 2 weken kunnen we een brief verwachten met de exacte datum en tijdstip waarop we een 1,5 uur durende rondleiding door ons eigen huis krijgen, waarin we alle eventuele gebreken kunnen noteren die dan vervolgens nog verholpen gaan worden. Daarna krijgen we de sleutel pas écht in handen en kunnen we direct aan de slag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Alleen is ook maar alleen

Als er iets is waar ik een ongelooflijke hekel aan heb, dan is het alleen (thuis) zijn. Ik heb het liefst zoveel mogelijk (leuke) mensen om me heen. Helaas was mijn vriendinnetje een nachtje weg en liet ze mij dus 2 dagen lang aan mijn lot over (krijg nou niet gelijk medelijden, zo erg was het nu ook weer niet).

Gelukkig kon ik me prima vermaken. Zo kwam neef Richard nog even langs om eens te kijken hoe een Playstation 3 zich zou gedragen op onze nieuwe TV (en ik kan melden dat BlueRay echt een geweldige uitvinding is) en me daardoor aardig gek maakte met de bijzonder mooie "graphics" en de ontelbare leuke spellen.

Natuurlijk ook een uitgelezen moment om dit weekend eens even lekker achter de drums te kruipen. Na een paar weken van les (dat overigens niks te maken heeft met wat ik in het filmpje "speel"), merk ik dat ik er steeds handiger in word. Ik oefen dan ook iedere dag een half uur tot een uur, want ik wil het heel graag onder de knie krijgen (ookal heeft de leraar me verzekerd dat het alleen al een kleine 1,5 jaar duurt voordat ik een goeie roffel kan geven).
Als bonus daarom onderstaand filmpje, dat ik even met jullie wil delen. Zomaar, want ja, alleen is ook maar alleen...




PS: Inmiddels is m'n meissie weer lekker thuis! :-)

Als getuige op een prachtige dag en een fantastisch feest

Ik weet het nog precies. Toen ik voor de eerste keer op de zojuist gestorte fundering van ons nieuwe huis huis stond, samen met Janine, ging de telefoon. Het bleek mijn nichtje Sylvana te zijn die de mededeling had dat ze ging trouwen. Tof! Maar ze was nog niet klaar, want ze vroeg ook of ik haar getuige wilde zijn. Ik voelde de blosjes op mijn wangen komen, ik was zeer vereerd en omarmde het aanbod. 4 April zou de dag zijn en die brak nu aan.

Nadat Janine en ik ons opgedoft hadden, vertrokken we richting Hellevoetsluis waar we bij de ouderlijke woning van Sylvana naar binnen gingen. De kamer was helemaal gevuld met familie en vrienden. Ook mijn Omaatje mocht niet ontbreken, blij dat ze dit nog mee mocht maken op 87 jarige leeftijd. De afgelopen weken was ze bang dat ze het nèt niet zou halen, maar gelukkig deed ze dat wel.

Nadat Sylvana was opgehaald door haar aanstaande Andre, was het de hoogste tijd om naar het gemeentehuis van Hellevoetsluis af te reizen waar de eerste huwelijksvoltrekking plaats zou vinden. Daar waren ook mijn vader en Oom Leen (en natuurlijk ook mijn moeder en tante Els) naartoe gekomen en we konden het niet laten om even als 3 Ganzen op de foto te gaan.

Binnenin het prachtige gemeentehuis in de vesting van Hellevoetsluis, voltrok zich het huwelijk waar ik met mijn neus op de eerste rij zat. Een privilege dat je hebt als getuige. Nadat ik er ook voor getekend had (wat wordt mijn haar dun!) dat ik met mijn blote ogen had gadegeslagen hoe Sylvana en Andre elkaar het ja-woord gaven, was het tijd om wat leuke en vooral mooie foto's te maken. Ik was die dag immers ook "gast-fotograaf", want ook dat had Sylvana me gevraagd.

Toen we ook Omaatje eindelijk beneden hadden gekregen, begon de huwelijksplechtigheid in de kerk. Daar werd Sylvana binnengebracht door haar vader, mijn Oom Jan en als gast-fotograaf zijnde had ik ook hier weer een privilege, want alleen de fotograaf en ik mochten foto's maken in de kerk. Een uitgelezen kans dus.
Het heeft wel iets vind ik, een huwelijksvoltrekking in de kerk. Dat levert echt prachtige plaatjes op.

Na een tijdje was het dan eindelijk tijd om de ringen uit te wisselen en na deze plechtigheid kregen we nog even de kans om het bruidspaar, de bruidsjonker, het bruidsmeisje en de dominee op de foto te zetten. Nadat Oom Leen het even niet kon laten om de klok te luiden, vertrokken we weer naar de volgende lokatie. Dat werd Partyfarm Steenbeek, eveneens in Hellevoetsluis.

Toen we daar aankwamen kon Oma de Gans een middagdutje niet meer onderdrukken. Geeft ook niks als je zo oud bent natuurlijk.
Nadat Syl en Dre ook eindelijk aangekomen waren (zij hadden eerst een fotoshoot met de fotograaf op verschillende lokaties), was het voor mij tijd om even met mijn nichtje op de foto te gaan. Daarna was het tijd voor het diner waar we met (ik schat) zo'n 50 man aan deelnamen.
Het hoogtepunt van het diner was dan ook de ijstaart, want een echte bruidstaart mag natuurlijk niet ontbreken op zo'n dag.

We zaten allemaak nokkie-vol van het lekkere eten maar het werd later en later en de eerste avondgasten druppelden al binnen. Rond 21:00 barstte het feest los, met Wallie, een artiest die met wat collega's al snel de voetjes van de vloer kreeg. Zo werd om 21:30 de polonaise al ingezet! Ook was er ruimte voor nog wat serieuze zaken, zoals een prachtig gedicht met ook vooral veel humor, uit het leven van Sylvana (ook ik kwam er nog in voor), voorgedragen door haar moeder (tante) Janneke.

Toen Sylvana en Andre de dans openden kon het feest echt beginnen en nadat Janine en ik nog even poseerden voor een foto, gingen we los. Zo dansten mijn Oom Leen en Tante Els alsof het een lieve lust was en ook mijn vader en moeder schoven over de dansvloer. Ook ik waagde een dansje met mijn moeder, waarna ik meestal even op adem moest komen bij neef Richard en Arjan. Natuurlijk danste ik (terwijl Andre even niet oplette ;-)) ook nog even met Sylvana, maar het liefst danste ik met mijn eigen Janine.

Het was écht een geweldig feest en heb het ontzettend naar m'n zin gehad. Helaas was het feest om 00:30 toch echt afgelopen en moesten we alweer naar huis. Wat gaat zo'n dag dan snel, maar het is wel een dag die je de rest van je leven herinnert...

PS: Kijk voor meer mooie foto's van deze dag ook eens in mijn foto dossier, te vinden aan de rechterkant.

Een brainstormsessie tussen de erfenissen van Willem de Zwijger

Om goede concepten te bedenken en te presenteren aan de klant, moet je goed en open minded brainstormen en omdat we voor de komende periode weer een aantal nieuwe, maar vooral grote en belangrijke projecten voor de deur hebben staan, besloten we dat dit keer eens even anders aan te pakken. Normaal brainstormen we in onze eigen vergaderruimte, maar deze keer kozen we er bewust voor om dat eens in een andere omgeving te doen. Na wat speurwerk op internet, vonden we uiteindelijk een geschikte lokatie en vertelden we het personeel dat ze donderdag 3 april 's avonds pas laat thuis zouden zijn.

Vandaag vertrokken we na de lunch dan ook richting Veere waar Ton en ik na zo'n 3 kwartier rijden als eersten arriveerden omdat de rest achter een vrachtwagen bleef plakken. Daarom besloten Ton en ik eerst even over het Veerse meer uit te kijken, waar we direct zag dat onze lokatie van vandaag op een mooi en uiterst strategische (in de tijd van Willem de Zwijger) plek lag. Toen na bijna 10 minuten ook Bjorn, Marco, Keesjan en Angelique aankwamen, gingen we naar binnen bij de Campveerse Toren waar wij een torenkamer hadden afgehuurd.
Een lange, stijle (en vooral energie-vretende) trap, bracht ons in de torenkamer. Voorzien van een eigen bar en vele zitgelegenheid, omringd door prachtige vergezichten, startte we de brainstormsessie(s).

Drinken was er genoeg, de koelkasten stonden prop vol en ook het appelgebak dat ons even later geserveerd werd, lieten we ons goed smaken tussen alle ideeën door.
Later verruilden we de starre vergadertafel en dito stoelen, voor een wat relaxere sfeer met "hang-banken" die rechtstreeks uit de tijd van Willem de Zwijger leken te komen. Ook hier bleven we niet verstoten van de hapjes en drankjes, iets wat toch wel cruciaal is tijdens het nadenken (voor mij althans).

Na een uurtje of 4 van hardop nadenken, werd het diner een verdieping lager geserveerd. Hier was het dan ook vooral gezellig en probeerden we in de bijna romantische sfeer, even niet te veel aan de projecten te denken, maar gewoon even te ontspannen. Tijdens het diner werden we weer voorzien van bijzondere gerechtjes die ook net zo (voor ons) bijzonder werden opgediend. Dat krijg je, wanneer je Bjorn het diner laat verzorgen. Het ziet er dan altijd fantastisch uit, maar je moet even afwachten wat je precies krijgt. Marco en ik zijn meer van "geef mij maar gewoon een lekkere grote schnitzel" en hanteren vaak de regel "wat de boer niet kent dat vreet ie niet". Ach ja, "waar het naartoe gaat is het ook donker", om er nog maar eens een quote van mijn moeder doorheen te mieteren.

Na het diner namen we nog even de tijd om wat uit te buiken, maar daarna besloten we om weer terug naar Flakkee te gaan. Voldaan, met blaadjes vol kernwoorden en ideeën die komende week uitgewerkt gaan worden sloten we de dag af. Tevreden, want we sloegen die dag 2 vliegen in een klap. We hebben goed gewerkt én het was gezellig. Tja en nu ik dit schrijf besef ik me dat dat eigenlijk altijd bij ons het geval is!

Zelfs Photoshop lukte het niet om te overtuigen

Nu de oplevering nadert wordt alles pas goed duidelijk en dan heb ik het vooral over de "ruimtelijke gewaarwording". Nu zien we eigenlijk pas echt dat onze tuin toch wel aan de kleine kant is en dat die nog kleiner wordt wanneer het "ijzeren gordijn" geplaatst wordt. Dat komt namelijk nog 1 meter dichter bij het huis te staan dan dat de tuin diep is. Dan rest ons dus nog een krappe 4 meter en daar zitten we nou niet echt op te wachten.

Zodoende spoedde ik mij vandaag, samen met buurman Sjaak, naar het gemeentehuis van Middelharnis waar wij een afspraak hadden belegd met wethouder Van den Berg die verantwoordelijk is voor de ruimtelijke ordening in de gemeente. Hier probeerden we aan de hand van verschillende argumenten, gesteund door impressies, duidelijk te maken dat wij onze tuin wat wilden vergroten.

Het geval wil namelijk dat na onze achtertuin ons schuurtje nog komt, met daarnaast een eigen parkeerplaats, die ook echt van ons zelf is, maar waarvan contractueel is vastgelegd deze uitsluitend als parkeerplaats te benutten. Erg fijn zo'n eigen parking, want dat is nogal eens een probleem en ik ben me dan ook terdege bewust dat dit een noodzakelijk kwaad is. Ware het niet dat ik de ruimte van deze parkeerplaats graag dubbel zou willen benutten waardoor er een zogenaamde win - win situatie ontstaat. De schutting zou ik namelijk door willen trekken tot áchter de parkeerplaats en daarin 2 openslaande deuren opnemen. Op die manier zou ik de auto binnen de schutting kunnen parkeren maar heb ik ook de gelegenheid om, wanneer ik in de zomer familie of vrienden over de vloer heb, de auto bijvoorbeeld 3 straten verderop te parkeren en de extra ruimte te benutten voor een ruim opgezette barbeque (ik noem maar een zijstraat). Winst voor mij zodat ik mijn tuin soms wat kan vergroten en mijn auto netjes achter de poort staat en winst voor de gemeente omdat ik zo mijn parkeerplaats benut en geen druk uit oefen op de toch al beroerde parkeergelegenheid.

Daar dacht wethouder Van den Berg kennelijk anders over, want hoewel ik mijn best gedaan had om hem met behulp van enkele impressies te overtuigen, keurde hij het idee resoluut af.
De dag daarvoor nam ik enkele foto's van de huidige situatie en "Photoshopte" ik er lustig op los. Zo is dit een foto van vóór de bewerking en dit eentje van erna. Of bijvoorbeeld deze foto die er anders uitzag toen ik hem onder handen had genomen. Je zou bijna zeggen dat het echt was en die schutting zou dan ook het hekwerk dat er komt, moeten vervangen. Op papier zag het er goed uit, maar de wethouder bleek onverbiddelijk.

Toch moet ik hem ook op sommige punten gelijk geven, want om echt iedereen dezelfde schutting aan te praten gaat niet meevallen en is zelfs wellicht onmogelijk. De ene wil waaibomenhout omdat hij of zij er gewoonweg niet meer aan uit wil geven, de ander kiest liever voor degelijk spul van hogere kwaliteit en zoiets gaat een té gevarieerd straatbeeld opleveren. Iets dat je niet wil en wat ook de waarde van je huis niet ten goede komt. Ook voorzag hij dat ik de parkeerplaats na een paar keer toch voor altijd onbenut zou laten, iets wat ik mijnsinziens absoluut niet van plan was, maar ja, ga dat maar eens verdedigen.

Zo keerde ik dus, enigszins teleurgesteld (ookal hadden we hier al rekening mee gehouden, want zo makkelijk zijn ze niet bij de gemeente), richting mijn werk om dat voort te zetten. "Ach" sprak buurman Sjaak nog de bemoedigende woorden, "we hebben het tenminste geprobeerd". En met die conclusie wensten we elkaar weer een fijne werkdag toe, want ookal hebben we gedeeltelijk onze zin gekregen (als laatste mocht toch het "ijzeren gordijn" nog een meter verder worden geplaatst zodat de tuin wat groter werd) we zullen het er vast en zeker naar ons zin krijgen. One way, or another...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)