Metallica in Ahoy, een concert om nooit meer te vergeten!

We hebben er wel enige moeite voor moeten doen en ook ons geduld werd ook aardig op de proef gesteld, maar vandaag was het dan eindelijk zo ver. Nadat we allebei al een heel weekend een beetje zenuwachtig waren voor wat komen gaan zou, vertrokken Jurien en ik vanavond naar Ahoy Rotterdam om daar als een van de minder dan 10.000 gelukkigen, het eerste concert van Metallica in Rotterdam sinds 17 jaar mee te maken.

Bij aankomst, zo rond 18:30, was de zaal nog aardig leeg, maar de avond zou ook pas om 19:00 beginnen met het voorprogramma. Eerst maar eens onze plaatsen opzoeken, want nu het podium in het midden stond zoals gebruikelijk bij de "Death Magnetic Tour" van Metallica, zouden we prima plaatsen moeten hebben gezien de vak indeling van Ahoy.
Dat bleek inderdaad toen we onze stoelen gevonden hadden, op de hoek bij een gangpad en met een prima uitzicht op het podium dat niet gek ver bij ons vandaan lag.

Daar viel overigens mijn oog al direct op een doek, midden op het podium, die voor mij niet onbekende vormen aftekende. Hier was het mij allemaal sowieso om te doen, de drumkit van Lars Ulrich van Metallica stond daar in het midden van het podium, zij het nog verdekt, opgesteld. Vanaf dat moment ging mijn hart nóg sneller kloppen dan hij het hele weekend al gedaan had.

Na een tijdje gingen de lichten uit en was het tijd voor de eerste band. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar The Sword begon dus met spelen die avond. Het publiek leek dezelfde mening als ons te delen, want de muziek was al even slecht als het geluid dat uit de speakers kwam en ik ging bijna vrezen voor het geluid van deze avond. Ik hoorde absoluut niet wat er gezongen werd (nu is er van grunten toch weinig te verstaan!) en ik kon zelfs niet volgen wat er tussen de nummers door werd gezegd. De muziek van The Sword was trouwens ook niet mijn genre, dus ik was blij toen ze na bijna een half uur het podium al weer verlieten.

Tijd voor de volgende band! Nu zou het de beurt zijn aan het veel beter bekende Machine Head, dat er om bekend staat ook een hoop herrie te kunnen produceren. De drumkit van deze band werd ook vanonder een laken vandaan getrokken, toen de technici het podium prepareerden en nog een laatste soundcheck uitvoerden.
Niet lang daarna betraden de mannen van Machine Head het podium en had ik een prima uitzicht op de drummer die ik daardoor goed in de gaten kon houden. Ook van dit optreden kwam een enorme bak met herrie, maar dit was toch ook niet helemaal mijn ding.
Het geluid was al wel een stuk beter, maar nog steeds niet het geluid wat ik van Metallica hoopte te horen. De muziek was al wel een stuk interessanter dan die van The Sword, maar het wachten was natuurlijk op de échte mannen!

Na geloof ik zo'n 3 kwartier naar Machine Head geluisterd te hebben, stormden direct na de laatste noten een hele berg mensen het podium op en beklommen enkele acrobaten de zwieberige ladders naar hun werkplek hoog boven de bühne. Ook Lars' drumkit, waar ik inmiddels alweer een paar uur naar zat te staren, werd eindelijk van z'n jasje ontdaan en glom als een paling in een emmer snot.
Inmiddels was de zaal ook volgelopen en kon de échte show eindelijk beginnen!

In het pikkedonker klonk de instrumentale intro waarmee een optreden van Metallica altijd gestart wordt, namelijk "The Ecstacy Of Gold" (terug te vinden op het album S&M waar het ook het eerste nummer betreft). Toen de laatste klanken van deze intro vervlogen, bleef het nog even stil en donker, maar direct daarop volgde een bijzondere lasershow. Toen ik goed keek, zag ik Lars achter zijn drumkit plaatsnemen en vuurde hij zijn eerste slagen op zijn drumkit af. Een spotlight sprong aan en daar verscheen James die het publiek aan de andere kant van het podium begon toe te zingen. Hij wisselde overigens regelmatig van podiumzijde tijdens de nummers, want er stonden over het podium heen zo'n 8 à 10 microfoons opgesteld.

Na een paar nummers hielden de mannen even stil en spraken het inmiddels uitzinnig geworden publiek toe. Daarna gingen ze onverminderd verder met vele bekende klassiekers, afgewisseld met nieuwe nummers die live nóg beter uit de verf leken te komen dan wanneer er muziek van een cd uit onze speakerset rolt.
De energie waarmee de mannen speelden was aanstekelijk en ik focuste mezelf meer dan eens op Lars en zijn drumspel, zelfs tot ergernis van Jurien omdat ik steeds alleen foto's van het midden van het podium stond te maken. Nogal logisch, dáár gebeurde het!
Natuurlijk moesten de Tallica-boys af en toe even adem halen, of van gitaar wisselen tussen de nummers door en zo nam Lars even de tijd voor wat interactie met het publiek of het uitspugen van zijn glas Appelsientje.

Bij het volgende nummer kwamen de lichtbakken opeens naar beneden zakken en varieerden van stand, zodat er bijzondere lichteffecten op het podium ontstonden.
De klassieker "One" wordt steevast afgetrapt met een enorm kabaal van explosies en mitrailleurvuur, maar dit keer bleef het niet alleen bij geluid. Uit het podium spoten meters hoge vlammen de lucht in en de warmte was direct in de zaal te voelen. Tijdens het nummer zagen we de meest bijzondere lichteffecten en spoten de vlammen zelfs tussen de versterkers door, meters de lucht in! Geweldig!

Lars' drumkit werd gelukkig om de paar nummers een kwartslag gedraaid, zodat iedereen de drumkit van alle kanten kon bewonderen. Wij kwamen dus ook aan de beurt en dat was natuurlijk kaasie voor mij!
Terwijl James en Kirk lekker samen stonden te spelen en Robert het publiek aan de andere kant vermaakte, had ik natuurlijk vooral oog voor de fantastisch ogende Tama-kit van Lars. Laatst genoemde had er overigens zelf erg veel schik in, zo leek, want er ging geen nummer voorbij zonder gekke bekken of gebaren om het publiek op zijn hand te krijgen, volledig in stijl zoals we dat van 'm gewend zijn.
Ook James deed zijn best het publiek te vermaken en stond meer dan eens boven op een rij versterkers om zijn geweldige gitaarspel kracht bij te zetten.

Ondertussen kwam ik megabytes te kort, want ik schoot foto na foto, zoals die waar nog net wat vlammen hoog boven het podium vervliegen en de mannen van Metallica prachtig worden uitgelicht. Opnieuw schoot ik vele foto's van Lars om er maar zeker van te zijn dat ik hem er écht goed op had staan, terwijl James zich ondertussen goed in de schijnwerpers liet zetten op de hoeken van het rechthoekige podium.
Maar natuurlijk genoten Jurien en ik van de vele fantastische nummers die opgevoerd werden en zelf één van mijn meest favoriete nummers, die ze bijna nooit spelen, speelden ze vanavond. Ik had het gehoopt, maar nooit verwacht en dus leek het wel of ze vanavond speciaal voor mij "Turn the Page" (van het Garage Inc. album) speelden. Ik voelde het kippevel voor de zoveelste keer deze avond opkomen terwijl ik maar actiefoto's van één van mijn favoriete drummers bleef maken. Die probeerde op zijn beurt meer dan eens wat van zich te laten horen en boven het uitzinnige publiek uit te schreeuwen, maar dat was natuurlijk onmogelijk.

Na een tijdje namen ze afscheid, maar iedereen begreep dat het nog niet afgelopen kón zijn. Ze hadden immers hun favoriete afsluiter "Seek and Destroy" (van het album Kill 'em All) nog niet ten gehore gebracht! Toen de lichten dan ook doofden en Lars drumkit voor de laatste maal een kwartslag draaide, gilde het publiek het uit van geluk. De mannen kwamen terug en trakteerden ons op nog een serie geweldig rockende nummers!

Totdat James inderdaad het laatste nummer aankondigde en een beroep deed op al onze overgebleven energie. We moesten beloven dat we hem met dit laatste nummer álles zouden geven en om die afspraak te verzegelen, vroeg hij of de lichten in de zaal aan mochten.
Tijdens Seek and Destroy rockte iedereen nog één keer alsof zijn of haar leven er vanaf hing en kwamen in deze grande finale, gigantische zwarte strandballen voorzien van het Metallica logo, uit de hemel naar beneden! Het podium lag bedolven onder de zwarte ballen en het werd een bijzondere en uitzinnige afsluiter waarin ook de mannen van Metallica het prima naar hun zin hadden, want ze schopten de ballen al rennend van het podium af terwijl ze nog steeds goed bleven spelen.

Helaas kwam ook aan dit nummer een einde, maar bleven de Metallica mannen toch nog even genieten van hun roem en de uitzinnige menigte. Althans, even... ik schat dat ze met z'n vieren nog zo'n kwartier op het podium bleven staan terwijl James, Robert en Kirk duizenden plectrums het publiek in smeten en Lars twee handen vol drumsticks onder het publiek wist te verdelen. Helaas viste ik achter het net, maar mijn avond was volmaakt.

Nog vol van het concert en met veel adrenaline liepen Jurien en ik niet veel later richting de auto. Het zat er helaas alweer op, maar wat hadden we genoten! Of wij ook ooit op zo'n podium zouden komen betwijfelden we, maar oh wat zouden we dat graag willen. Wie weet... Misschien... Ooit...

Kijk voor meer foto's van deze avond in de map van Metallica in Ahoy op mijn Flickr pagina!

Een kersvers nieuw familielid van de 4e generatie...

Schreef ik vrijdag nog een stukje over het gegeven dat we ons de laatste tijd wel erg vaak tussen de kleintjes begeven, vanavond reden we vol spanning naar een straat in een fonkel nieuwe nieuwbouwwijk in Hellevoetsluis, waar Tijgetje ons bij het desbetreffende huis al met roze ballonnen op stond te wachten.

Gisterenmiddag werd ik namelijk om 14:00 gebeld door mijn nichtje Sylvana, die een uur daarvoor bevallen was van Tequise, een prachtige dochter van iets meer dan 7 pond.
Mijn moeder had zelfs gisteravond al om een hoekje gekeken in het ziekenhuis van Dirksland, maar ik mocht vandaag bij hen thuis op de koffie komen om haar in volle glorie te mogen bewonderen.
Gelukkig mochten Tequise en Sylvana snel naar huis, hoewel ze wel beiden nog 1 nachtje in het ziekenhuis door moesten brengen omdat Tequise's temperatuur een klein beetje te laag was.

Bij binnenkomst zat een duidelijk vermoeide Syl op een stoel naar haar kadootjes te staren en wilde ze net haar eerste kadootje uitpakken van de andere visite die ook al aanwezig was.
Na een tijdje babbelen over hoe de bevalling gegaan was (vind ik altijd een vreselijk verhaal over inscheuren, inknippen, dichtnaaien en al dat bloed, maar het hoort er bij!), kwam het moment suprème waarop we naar de babykamer mochten om het kleine wondertje van dichtbij te bekijken.
Eenmaal boven stond daar het leuke wiegje op het al even leuke babykamertje. André boog zich als kersverse vader natuurlijk als eerste over het wiegje om Tequise aan ons te kunnen tonen, want ze had het nog steeds koud en lag dus lekker onder de dekentjes en tussen de warme kruiken.

Ze lag heerlijk te slapen en bewoog wat met haar handjes in haar slaap. Hoewel ik haar niet wilde storen met mijn geflits, maar het toch wel erg donker was en het lastig was om uit mijn eigen schaduw te blijven, wist ik toch een goeie foto van haar te maken. Wat een liefje...

Erg leuk dat mijn oma van bijna 89! dit nu nog mee mag maken. De 4e generatie vrouw geboren, dus daar moet ik nog een leuke foto van maken met oma De Gans, tante Janneke, nichtje Sylvana en achternichtje Tequise. Als mijn opa er nog was geweest weet ik zeker dat hij bere trots was en met zijn borst vooruit had gelopen. Helaas zullen we dat laatste nooit zien, maar mogen we blij zijn met dit nieuwe, kleine, lieve wondertje...

Het angstzweet brak me aan alle kanten uit...

Terwijl Marc al zo'n beetje 6 weken de sleutel van zijn huis heeft, heb ik het nog nooit van binnen bewonderd. Het komt er helaas niet van. Dan heeft hij geen tijd, dan heb ik geen tijd, maar vandaag besloot ik toch gewoon eens op goed geluk langs te rijden.

Bij aankomst trof ik echter een alles behalve prettige situatie aan. Het angstzweet brak me aan alle kanten uit toen ik eenmaal bij Marc voor de deur stond. De weg was afgezet, brandweermannen liepen af en aan en er werd op dat moment zelfs een oproerkraaier met een bekend gezicht maar vreemd haar, in de boeien geslagen en achterin de politieauto gezet.
"Wat is hier aan de hand!" hoorde ik mezelf zeggen en ik liep snel door naar de achterkant van het huis, want daar kwam de rook al naar buiten. "Ze wonen er nog niet en of er is al brand!" dacht ik bij mezelf terwijl ik met knikkende knieën dichter bij het huis kwam...

Maar, wat ik daar aantrof was een behoorlijk relaxte Marc die wat stond te lachen in de deuropening van zijn eigen schuurtje. Nu is Marc doorgaans de rust zelve, maar bij deze situatie had ik dat toch niet gedacht!

Eindelijk werd het me duidelijk, ik had hier met een stel grappenmakers te maken, of althans, eigenlijk met serieuze vaklui die hun vak verstaan (gelukkig maar voor de maatschappij!) en zichzelf regelmatig scherp houden, zoals vandaag dus.
Marc zit namelijk weer al een tijd bij de brandweer en laten er vandaag nu net wedstrijden gehouden worden waar Marc zijn huis voor beschikbaar stelde. Het halve dorp was dan ook uitgelopen en het was er een drukte vanjewelste, waar de toezichthouders zoals Marc's zwager Leo nog een hele klus aan hadden om het kleine grut en de grote mensen op een fatsoenlijk en werkbare afstand te houden van het hele spektakel.

Ook de lui van de ambulancedienst kwamen me bekend voor en toen ik wat beter keek was het onder andere Marc's vader Dick die met een grote glimlach gekleed ging in een fluoriserend pak en zo ook zijn bijdrage leverde aan deze "show".
Zelfs Marc's zus Corina zag ik na een tijdje, hevig in shock en ondersteund door de brandweerlieden, professioneel overgevangen worden door haar vader waarna ze opeens geen klachten meer leek te hebben en in blakende gezondheid verkeerde. Zels Marc's vriendin Gaby lag boven op zolder kapot te gaan van de neprook en moest ook uit het huis worden bevrijd!
Bijna de voltallige familie Melissant bleek dus één groot toneelstuk op te voeren, midden in Nieuwe Tonge!

Mijn lieve neefje Arjen stond ook met grote bewondering naar dit alles te kijken en hij pakte mijn hand vast en liet me zien dan een eind verderop, nóg een oefening plaats vond met een Connexxion bus die een fietser aangereden bleek te hebben en waar een ogenschijnlijk onoplettende bestuurder achterop geknald was...

Nogmaals, gelukkig bleek het achteraf gezien allemaal in scène te zijn gezet en probeerden alle deelnemers zo goed mogelijk hun best te doen in deze bijzondere situaties. Petje af voor de mensen die dagelijks te maken krijgen met deze ongemakken en waaraan je je als slachtoffer volledig moet overgeven en op moet vertrouwen, maar met deze deskundige vaklui doe je dat direct, dat heb ik wel weer gezien.

Binnenkort toch nog maar eens langs bij Marc, hopelijk is het dan wat rustiger in en om zijn huis!

Tussen de kleintjes

We zitten de laatste tijd wel ontzettend tussen de kinderen. Op dit moment wordt bijvoorbeeld bij mijn nichtje Sylvana (hier nog maar net zwanger) de zwangerschap ingeleid, genoot ik vorige week nog van de aanwezigheid van het prachtige zoontje van Maurice en Vivian, Thijs, loopt Martha op dit moment rond met een buik als een skippybal die ieder moment "PANG" kan doen en was ik vanavond nog even op bezoek bij mijn grote kleine vriend Stijn, van Paco en Ineke.

Nadat ik samen met Paco naar een potje zaalvoetbal van Keuf en de zijnen had bijgewoond in de sporthal van Dirksland, ging ik nog even mee bij Paco & Ineke naar binnen. Ik wist dat de kleine Stijn om 21:30 uit z'n bedje zou komen en heb dan ook even staan genieten toen het ventje in bad ging en daarna lekker bij z'n papa op de bank zat. Hij had alleen oog voor de tv en friemelde met z'n rechter handje constant aan het oor van Dodge die lekker naast Paco lag te luieren.
Die twee, Dodge en Stijn, gaan overigens gebroederlijk met elkaar om. Ze zijn nu ongeveer even groot, maar dat zal ook niet al te lang meer duren. Het ventje groeit als kool!

Heerlijk die kleintjes, ik zal Janine vanavond voor het slapen gaan toch ook eens lief aankijken...

Gekke Piano's

Ik was er nog nooit geweest maar van alles moet eens een eerste keer komen. We besloten om vanavond met een groepje vrienden (helaas hadden veel mensen andere verplichtingen op de vrijdag en konden we dus niet met een bijzonder grote groep) naar Crazy Pianos te gaan, aan de Scheveningse boulevard.

We vertrokken al vrij vroeg, rond een uur of half 8 en toen we dan iets na 9 uur op de boulevard liepen, besloten we eerst een ander tentje te bezoeken. Hier dronken we alvast wat en genoten van een bittergarnituurtje. Het live-bandje dat hier speelde was bijna dramatisch te noemen. Of het nu kwam doordat we in een hoekje zaten of omdat het geluid ongelooflijk beroerd afgesteld stond, we verstonden er geen hout van.

Gelukkig vond iedereen het rond een uur of 11 tijd worden om die gekke piano's op te zoeken en eenmaal daar binnen had ik het gelijk naar mijn zin. De muzikanten en bezoekers moesten zo aan het begin van de avond nog even los komen, maar geleidelijk aan kwam iedereen in de stemming.
Ook ik had het prima naar mijn zin zo met Keuf en Ellen, Sjoerd & Piek en wat te denken van de andere meisjes als Noortje, Karin, Kristel en natuurlijk mijn eigen meisje!

De muziek was geweldig! Nu vind ik een live-band sowieso geweldig (ik kon mijn ogen niet van de drums afhouden!) maar ik heb me over deze muzikanten flink staan verbazen. De saxofonist nam zelfs nog meerdere keren de plaats in van de drummer (overigens een kei van een drummer, die een flink aantal heerlijke fills in diverse nummers liet horen) en zelfs nog een keer de plaats van de pianist!
Wát je ook aanvroeg, ze speelden het bijna zonder pardon. Of het nu Rage Against The Machine, Bløf, Red Hot Chili Peppers of zelfs Il Divo was, het maakte geen moer uit! Fantastisch! Wat een artiesten. Ik lag helemaal in een scheur toen de gast-zanger/pianist uit Engeland een pruik à la Tina Turner opzette en haar perfect imiteerde!

Een geweldige avond dus daar in Scheveningen. Ik heb me zo ongeveer schor gezongen en zelfs lekker gedanst, dus mijn weekend begint goed!

Twit, Twit, Twitter....

Het bestaat al een tijdje maar nu de hype echt groot wordt heb ik er toch ook aan toegegeven. De meerwaarde zie ik er nog niet direct van, alhoewel het voor een groot aantal doeleinden kan worden ingezet.

Ik zal dan ook regelmatig wat proberen te Twitteren (wat ik aan het doen ben, als ik iets leuks tegen kom etc.) en als je dan toch bezig bent, kun je onder andere de Tweets van Websites Nederland ook nog even meepikken.
Wel leuk dat je het ook via SMS en MMS bij kunt houden, dus als ik straks midden in de Grand Canyon sta dan...

It's where the pros go...

Dat is tenminste wat foto winkel Calumet als slogan heeft bedacht. Onlangs was ik al op mijn vrije zaterdag in de Rotterdamse vestiging om een workshop stilleven & productfotografie bij te wonen, vandaag was ik aan de beurt voor de workshop reportage- & studioflitsen in de vestiging in Amsterdam.

Hoewel ik vanochtend al voor 8 uur vertrok, kwam ik na bijna 2,5 uur, toch pas 10 minuten na 10 uur aan op de Keienbergweg in Amsterdam. Hoewel ik 10 minuten te laat was, had ik toch eigenlijk nog niets gemist, want toen ik de lesruimte binnen stapte was men net begonnen aan het voorstel-rondje.

Nadat iedereen zich netjes had voorgesteld en vertelde wat hij of zij zoal deed en van deze workshop verwachtte, ging het pas echt beginnen.
We kregen eerst aardig wat theorie voor onze kiezen, dat erg nuttig en interessant bleek te zijn. Opeens moesten we dan ook de theorie in de praktijk uitproberen en liepen we naar buiten om daar de "leraar" (in het dagelijks leven natuurlijk een fotograaf) op de spreekwoordelijke korrel te nemen. Hier leerden we bestaand licht en flitslicht te combineren.
De sessie ging vervolgens binnen, midden in de winkel verder en daar vroeg de leraar ons om hem nogmaals op de korrel te nemen, maar dan met andere instellingen. Iedereen gaf gehoor aan zijn vraag en schoot er driftig op los.

Ook vroeg hij ons om bepaalde truckjes eens uit te proberen, zoals het nemen van een lange sluitertijd en dan in of uit te zoomen. Ik had dit zelf al meerdere malen uitgeprobeerd en hier gaf het ook wel weer een geinig effect. Zelf werd ik overigens ook nog even gretig op de korrel genomen, waarna ik mijn revanche nam en zelf ook nog wat leuke effecten ten uitvoer bracht.
Dat ging zo eventjes door, totdat ons gevraagd werd weer terug te keren naar de lesruimte.

Hier kregen we nóg meer theorie op ons bord en werden we enigszins voorbereid op de middag in de studio. Gelukkig kregen we daarvoor nog wat lekkers voorgeschoteld en dat is toch iets wat ze bij de workshops van Calumet prima voor elkaar hebben!

Na het eten was het eindelijk zo ver, want voor dit onderdeel was ik toch wel een klein beetje gekomen, de studio. Ik wilde graag wat meer ervaring opdoen in de studio en zien wat nu wel en juist niet kan.

Allereerst hier weer een kleine intro over de gebruikte flitsset en verschillende hulpmiddelen die voorhanden waren. Daarna was het al gauw tijd om een model (in dit geval een van mijn medecursisten) op een kruk te zetten en te gaan experimenteren.
Ook andere cursisten stonden model en wisselden elkaar af terwijl de rest er na hartelust op los schoot en men het eelt op zijn of haar wijsvinger met de minuut zag groeien.
Ook de leraar zelf nam nog plaats op de kruk en liet ons het verschil tussen hoofdlicht en invullicht zien en met name welke effecten dit gaf. Hij beet ondertussen zijn lip kapot op de grote hoeveelheid lastige vragen die we op hem afvuurden, waardoor hij al gauw de kruk weer verliet en een andere cursist het modellenwerk liet opknappen.

Toch kon hij het, toen we even later van achtergrond wisselden, niet laten om zelf weer plaats te nemen om ons lekker te laten fotograferen en uitproberen en was ik al best een beetje trots op dit resultaat.

Met een van mijn medecursisten en de volgende opstelling behaalde ik nóg mooiere resultaten en was ik niet meer te stoppen in mijn enthousiastme over studiofotografie.
Ook deze opstelling probeerden we nog uit en hierbij mocht ík nu model staan en presenteer ik met trots deze prachtige foto's van mijzelf in een ogenschijnlijk magisch licht (met dank aan Cynthia van Rocyka Fotografie)

Ook glamour-fotografie kwam nog aan bod, waarbij we probeerden een portret te maken van de leraar zoals je die wel eens in van die glossy glamour magazines tegenkomt. Dat deden we met de volgende opstelling, waar ik uiteindelijk ontzettend trots was op deze prachtig uitgelichte foto van de held van de dag.
Weer anderde cursisten (we waren met 10 personen) werden ook voor deze tak van fotografie op de kruk gepositioneerd en we probeerden nog wat trucjes uit met een extra lamp die we op de achtergrond lieten schijnen. Ook met het resultaat van dit model was ik erg tevreden en wat te denken van dit volgende model die ook als glamour-girl op de kruk moest plaatsnemen.

Als laatste studioitem probeerden we nog een ringflitser uit, waarmee je echt geweldige effecten kunt bereiken wanneer je iemand portretteert. Zelf ontkwam ik ook niet aan de ringflitser, maar kan alleen het resultaat laten zien aan de hand van een foto die ik maakte van het beeldschermpje op de camera waarmee gewerkt werd.

Als laatste, kregen we op de ballustrade, uitkijkend over de winkel, nog uitleg over het gebruik van flitslampen op lokatie en werden we aansluitend gevraagd wat we van deze cursus vonden.
We hadden allemaal nog wel wat verbeterpuntjes aan te dragen, maar toch waren we allemaal geloof ik wel dól-enthousiast over deze enerverende en leerzame dag. Zelf heb ik in ieder geval veel geleerd en ben ik blij dat ik ook deze workshop weer gedaan heb. Ik heb er veel ideeën en nieuwe inzichten aan overgehouden!

Helaas ging de terugweg niet veel sneller dan de heenweg en deed ik er weer bijna zo'n 2,5 uur over om thuis te komen. Gelukkig had ik genoeg muziek bij me en werd ik onderweg getrakteerd op deze R8 waar ik even mee op trok vanaf het stoplicht (als het er op aangekomen was, had ik het zéker af moeten leggen!) en werd ik uitgelachen door een bestuurder in een Lamborgini toen ik dacht 'm wel even bij te kunnen houden op de A29 vlak voor Barendrecht. Ik moest me natuurlijk ook wel een beetje inhouden, want er zit nog post aan te komen van het CJIB dus ik was gewaarschuwd!

Imitallica... Nèt echt!

Over 2 weken is het zo ver, dan ben ik een van de gelukkigen die het concert van Metallica in Ahoy mag bijwonen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met de muziek van de 11 albums die ze in de afgelopen decennia hebben gemaakt of, zoals vanavond, door naar een optreden van een extreem goede Metallica coverband te gaan.

De band Imitallica (geweldige naam ook!) omschrijft zichzelf op de eigen website als volgt:

Imitallica is een Metallica-tributeband uit de omgeving van Bakel-Deurne (Zuid-Oost Brabant). Liefde en respect voor de muziek van Metallica staan bij deze mannen voorop.

Sedert het najaar van 2003 trakteert Imitallica het publiek op een selectie van nummers uit het omvangrijke repertoire van deze legendarische Amerikaanse Metalband. Het zwaartepunt ligt echter bij de eerste vier albums, te weten: 'Kill 'Em All', 'Ride The Lightning', 'Master Of Puppets' en 'And Justice For All'. Er is speciaal voor deze albums gekozen omdat voornamelijk hier de kracht van de muziek van Metallica in terug is te vinden.

Imitallica garandeert een 1,5 uur durende, dampende en energieke set met enkel klassiekers, en tracht met de uitvoering daarvan het originele en identieke geluid van Metallica zo dicht mogelijk te benaderen.

Nou, die dampende en energieke set hebben ze gisteren zéker neergezet! Imitallica deed het kleine zaaltje in het Diekhuus in Middelharnis, op z'n grondvesten schudden!
Aan het begin van het optreden moest het publiek nog een beetje op gang komen, maar de energie van de band sloeg later op de avond duidelijk over.

Cor had een kaartje voor me gehaald en helaas zat Jurien nog in Engeland en moest hij het optreden missen, maar Bas wilde maar al te graag zijn kaartje overnemen.
De sfeer was in ieder geval erg gezellig. Zo kwam ik onder andere Barry en Niels tegen, met wie ik beiden af en toe het oefenhok in duik om wat te jammen. Bas had het overigens ook erg naar z'n zin. Het mooiste was nog wel dat de biertjes maar €1,75 kostten en daarvoor kreeg je het zelfs in de fles!

Het zaaltje waar het optreden plaats vond was met recht een zaaltje te noemen. Officeel mogen er op last van de brandweer ongeveer 80 mensen in, vanavond waren het er zo'n 100, maar het zaaltje oogde zelfs nog wat leeg.

Zoals gezegd sloeg de energie van de band na een tijdje over naar het publiek en ging men behoorlijk los op de voor iedereen welbekende nummers als Master Of Puppets, The Memory Remains, For Whom The Bell Tolls en de klassieker One. Ook ik heb nog wild met m'n hoofd staan zwaaien bij het podium en verbeeldde me dat ik ook lang en vooral veel haar had zoals bijvoorbeeld de basgitarist.
Mede door de warmte vloeiden de bruine rakkers ook rijkelijk en moest ik zelfs oppassen dat ik het flesje ook niet mee naar binnen goot!

Helaas kwam aan al dat fantastische geweld, ook een einde. De mannen van Imitallica hadden immers ook wel een lekker biertje verdiend! Niels en Barry gaven bij het wegsterven van de laatste noten nog even aan hoe ze het vanavond hadden ervaren en enkele luttele seconden later, stond het podium er helaas weer verlaten bij...

Al met al dus weer een fantastische avond, met een spetterend optreden. Ik ben in ieder geval aardig warm gedraaid voor de échte mannen die ik op 30 maart in Ahoy hoop te zien (het is niet te hopen dat er een idioot is met een bommelding, zoals bij het optreden van The Killers afgelopen week in de Heineken Music Hall)!

Als bonus een filmpje van het optreden van vanavond, waarbij een van mijn favoriete nummers, The Memory Remains, perfect vertolkt wordt door de mannen van Imitallica. Als je overigens wilt zien waar je deze band kunt gaan bekijken, kijk dan even op de website van Imitallica!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Shit! Nu hebben ze me een keer...

Zoiets zei ik tegen Janine toen we vanavond over de Stadse dijk terugreden van een bezoekje aan de muziekwinkel in Roosendaal en aansluitend een bezoekje aan mijn Oom Johan en Tante Wilma.

Het was natuurlijk al pikkedonker zo na elf uur en ik zag in de verte wel enkele vreemde lichten schijnen, maar had geen idee wat het was. Totdat de lichten recht op mij schenen en ik opeens een wit met rood en blauw gestreept busje uit het donker kon ontwaren.
Ik had geen idee hoe hard ik reed, maar dát ik te hard reed leek me een feit. Janine hoopte nog dat het alleen een alcoholcontrole betrof, maar toen ik meneer agent gewapend met lasergun op me af zag lopen, wist ik dat ik deze keer de dans niet kon ontspringen.

Het digitale schermpje gaf een waarde van 124 aan, wat dus betekende dat ik 124 kilometer per uur reed, op een weg waar je eigenlijk 80 mag. Dat zijn dus aardig wat kilometertjes te hard, maar de heren waren de rotste niet en gaven me nog 4 kilometer korting.
Wat het "geintje" moest gaan kosten wilden de heren dan nog even over nadenken, dus dat zou ik later nog te horen krijgen. De blaastest die volgde voerde ik gehoorzaam uit, want alcoholcontroles kunnen er niet genoeg zijn, dat vind ik heel belangrijk.

Dat ik dus goed té hard gereden heb is een feit. 40 Kilometer overschrijding is natuurlijk ook véél te hard, maar je hebt het echt niet in de gaten als je lekker naar huis rijdt en je hebt toevallig ook nog een snelle auto. Het enige jammere is dat dit in mijn ogen niets te maken heeft met het bevorderen van de verkeersveiligheid. Het is voor de agentjes té makkelijk om hier te scoren, want je rijdt al gauw te hard op zo'n weg. Ze zouden hier eens in het dorp moeten komen staan en de mensen pakken die veel te hard door de smalle straten rijden, waar ook kinderen spelen en fietsen. Dat doen ze dan helaas te weinig.

Maar te hard is te hard en daarom beken ik schuld...

Foto's Rock Bie De Kok

Na enkele verwoede pogingen van Maurice om mij de foto's van afgelopen zaterdagavond toe te sturen, is het vanavond dan eindelijk gelukt.

Het hoe en waarom het niet lukte is mij vooralsnog een raadsel, maar feit is dat ik mijn blog over Rock Bie De Kok heb ge-update met nieuwe foto's en wat additionele tekst en de rest van de spaarzame foto's op mijn Flickr pagina het gezet.

Één jaar drummer

Het lijkt gisteren maar toch mag ik mijzelf vandaag precies 1 jaar drummer noemen. Een echte mijlpaal dus. Vorig jaar kocht ik op 8 maart mijn eerste echte drumkit, de Yamaha Gigmaker en timmer er sinds die dag hevig op los. Niet alleen tijdens mijn vrije uurtjes, maar ook tijdens de lessen van Gert Zweerus die ik nu ook al een jaar lang volg en niet snel oversla.

Als ik het eerste filmpje nog eens terug kijk van de allereerste drumpartij die ik op mijn Gigmaker ten gehore bracht, schaam ik me vierkant in het rond en vind ik het alleen leuk om te zien dat ik in een jaar tijd al veel geleerd heb.

De buren vragen zich de laatste tijd misschien af waarom ik niet meer drum, maar niets is minder waar, want ik drum weldegelijk maar alleen horen de buren dat niet meer. Af en toe speel ik ook nog op mijn akoestische kit, maar veelal kruip ik even lekker achter mijn elektronische set en zet mijn koptelefoon op zodat alleen ik de fouten hoor die ik speel.

Als bonus dan ook een filmpje waarin ik laat zien dat mijn nieuwe kit stil is voor mijn medemens maar dat ik zelf met volle overtuiging kan genieten van mijn eigen geproduceerde drumbeats. Ik speel in het filmpje een stuk uit Lonely Day van System Of A Down dat ik al eens eerder ten gehore bracht op mijn akoestische kit.





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Lui varkentje

Het hele "gezin" was lui vandaag, maar Gijsje spande toch écht de kroon. Ik vergeleek 'm hardop met een lui varkentje maar het kon hem niets schelen zo leek het. De hele dag lag hij languit in het zonnetje op de bank en mocht ik deze heerlijke foto van 'm maken.

Heb je dan geen lekker leventje?

Rock Bie De Kok

Maurice belde me eind januari al op dat hij bezig was om een avondje in Café De Kok te organiseren met een erg leuk bandje uit Leiden. Uniek, want Café De Kok, dat zich hier bij ons op de hoek in Sommelsdijk bevind, is al 70 jaar hetzelfde en gaat eigenlijk op zaterdagavond om 8 uur al dicht. Ook het publiek wat er doorgaans komt is veelal hetzelfde en bestaat voor bijna 100 procent uit zogenaamde stamgasten.

Jack Gieros & De Lama's traden dan eindelijk vanavond op en ik kon me gelukkig prijzen want ik had 16 vriendjes en vriendinnetjes bereid gevonden met me mee te gaan luisteren naar deze voor ons onbekende band. Ze speelden overigens fantastisch! Oude, bekende en minder bekende nummers denderden door de, zo leek het, oeroude kroeg. Die stond voor het eerst in járen weer eens lekker vol met feestgangers en het bruiste er van de gezelligheid.

De kroeg was om 20:00 dicht gegaan voor gewoon publiek en vanaf 21:00 kwam je er alleen nog in als je over dat felbegeerde kaartje beschikte. De consumpties waren speciaal voor vanvaond wat duurder gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Er werden zelfs gefrituurde snacks rondgebracht door het hossende publiek, wat voor een welkome afwisseling zorgde.
Ik sprak de bazin van het spulletje nog aan, omdat ze wel een beetje nors en onwennig keek. Of ze het toch wel leuk vond die drukte, maar ze antwoordde helaas matigjes want dit was ze niet meer gewend en ze liep al tegen de 70. "Als de buren er maar geen last van hebben!" gaf ze nog als argument. Later draaide ze echter bij toen ik dezelfde vraag nogmaals stelde, maar toen 5 minuten voor het einde de telefoon rinkelde en buurtbewonders hun beklag deden over de muziek (erg flauw!), wist ze niet hoe gauw ze een van de organisatoren naar buiten moest trekken om hem te verwittigen.

De toiletten dan, om maar even op een zijspoor verder te gaan, waren overigens ook het gesprek van de avond. De ingenieuze manier van het systeem om de deur automatisch dicht te laten gaan was al één eyecatcher, maar de pisbak bij de heren was helemaal bijzonder! Deze móést haast wel net zo oud zijn als de eigenaresse en die had er zoveel geurblokjes ingelegd dat de tranen spontaan in je ogen sprongen als je met je zwager in je handen stond.

Terug naar de kern van de hele avond, want leuk om te zien was dat de drummer een electronische kit bespeelde, wat resulteerde in het feit dat de muziek lekker hard, maar niet té hard klonk. Met een akoestische kit in zo'n kleine ambiance sta je al gauw met je vingers in je oren tegen elkaar te schreeuwen, maar het geluid was nu dus precies goed geregeld. Ik kon het natuurlijk niet laten om de drummer nog even aan te spreken, want bij binnenkomst zag ik meteen dat hij, net als ik, speelde op een Roland V-Drums, maar dan van het type TD12 met enkele modificaties en uitbreidingen. Vooral de speciaal gemaakte elektronische bassdrum had mijn aandacht omdat je dat niet zo snel ziet.

Al met al hebben we in Café De Kok een fantastische avond beleefd (en Maurice zelf volgens mij ook!) en is dit zéker een band om te onthouden!

Een overzicht van de verschillende foto's van die avond (het zijn er niet overdreven veel want ik was mijn eigen camera vergeten!) kun je terug vinden op mijn Flickr pagina. Met dank aan Maurice voor de foto's!

"Dat verdient een bloemetje!" moet ze gedacht hebben...

Vandaag zijn Janine en ik precies 4 jaar samen en herinneren we allebei nog als de dag van gisteren waar het allemaal begon. We hebben het er wel over gehad, maar we hebben er verder eigenlijk geen aandacht aan geschonken.

Mijn moeder was van dit heugelijke feit ook op de hoogte en "Dat verdient een bloemetje!" moet ze gedacht hebben, want toen we vanavond bij mijn ouders waren om nog eventjes de verjaardag van mijn vader mee te vieren, kregen Janine en ik een mooie bos tulpen aangeboden. Is dat niet lief?!?

Werk in de paleistuin

Vanochtend kreeg ik al vrij vroeg een smsje van Addie met het verzoek dat als ik me eventueel zou vervelen vandaag, ik dan wel welkom zou zijn bij Addie in de tuin, want daar was men druk aan't graven en rommelen. Omdat mijn afspraak met Richard om naar de Feedback te gaan, niet meer haalbaar leek, besloot ik op Addie's verzoek in te gaan en ik hees mij na het ontbijt in mijn oude kloffie.

Toen ik in Melissant aan kwam, was Addie al hard aan het werk. Niet alleen Addie trouwens, maar ook zijn vader en zijn 2 zwagers. Ze waren al om half 8 begonnen en dus was bijna al het overtollige grond uit de "paleistuin" reeds verwijderd en restte er nog anderhalf uur werk voor deze klus.

's Middags zat ik opeens weer in een vrachtwagen met Addie en z'n vader opweg naar tuincentrum Graka in Dirksland waar Addie's zus Elza werkt en ons begeleidde met het uitzoeken van de schuttingpalen.
Met 20 stuks in de laadbak reden we terug naar Melissant waar we aan een zware klus begonnen. Natuurlijk hoop je dat alles van een leiendakje gaat, maar dat bleek helaas niet het geval. Bij verschillende boringen met de grondboor, stuitten we op stukken beton, steen of hout en bleek het een hele klus om alleen al de eerste paal in de grond te zetten.
Na minimaal 1,5 uur graven, breken, zweten en vloeken was de eerste paal dan toch een feit en legde Addie met uiterste precisie de laatste hand aan de eerste schuttingpaal.

We herhaalden het kunstje nog 2 keer en het eindresultaat mocht dan enigszins onbevredigend zijn (het liefst hadden we wat meer palen gezet), de palen díe er eenmaal in stonden, stonden perfect recht en zo stevig als een huis.

Overigens waren wij niet de enige vandaag die zich het zweet op de rug hebben gewerkt in de tuin. Ook Janine's groene vingers begonnen te jeuken en dus heeft ze de tuin op orde gemaakt en voorjaarskleuring aangebracht met deze leuke en mooie viooltjes...

Dit komt nooit meer... Grijp uw kans!

Ik wordt er zo onderhand helemaal krankjorum van, dat gemekker over die krediet crisis. Ik pleit er voor om met z'n allen een hoop geld uit te gaan geven aan, van mijn part, nutteloze dingen, om de noodlijdende economie weer een boost te geven. Ik wordt droevig van de onrust makende berichtgeving in kranten en in journalen, laten die het in godsnaam nou ook eens wat positiever brengen, want nu worden we, zo lijkt het, volledig de put in gepraat.

Waar ik pas écht droevig van wordt is toch de werkelijkheid van de gevolgen van deze krediet crisis. Want onontkoombaar is het wel...

Zo liep ik vanavond samen met Janine ons (bijna) dagelijkse rondje waarbij we ook een rondje over winkelcentrum D'n Diek in Middelharnis doen. Ik zie alsmaar meer winkelpanden te koop of te huur staan, want winkels verdwijnen tegenwoordig waar je bij staat.

En hoe! Want wat eens een van de statigste winkels van D'n Diek was, staat er nu beschamend bij. Met schreeuwerig fel gekleurde en handbeschreven borden, worden de laatste restjes aangeboden, omdat men het niet meer kan bolwerken. Het is ongelooflijk triest om te zien. Hoe moeten de voormalige eigenaren zich wel niet voelen, nu het eens zo sfeervolle winkelpand vol hangt met ordinaire kortingsaankondigingen en waar zelfs de etalagepoppen te koop aangeboden worden. Zij het poedelnaakt, maar met z'n allen, of ze nu wel of geen hoofd hebben of er alleen nog een romp over is (ze varieren zelfs in prijs!), het maakt ze niks uit. Je gaat je er bijna voor schamen om de laatste restjes weg te kopen. "Had het dan een paar maanden eerder gekocht, dan had dit fiasco nu niet plaats hoeven vinden" denk ik dan. Dan had deze eerst zo glorieuze winkel nog steeds bestaan en dan had er nu niet iemand dagen lang hoeven zwoegen om al die geweldig creatieve verkoopzinnen te verzinnen zoals "Profiteer van onze spectaculaire opheffings leegverkoop" of "Zeg eens eerlijk... betaalt u graag teveel?" of het in en in trieste "Dit komt nooit meer... Grijp uw kans!".

Te gek voor woorden vind ik het, dat dit kan doordat sommige mensen aan de andere kant van de wereld hebben zitten slapen en waardoor nu alles omdondert.

Één ding vind ik dan weer wel enigszins positief... sommige borden kleuren wel leuk bij mijn site!

De kleine Spruijt

Vandaag kwamen Paco & Ineke op de koffie, om mijn verjaardag nog te vieren. Natuurlijk namen ze m'n grote kleine vriend Stijn mee, die volledig ingepakt in de maxicosi werd binnengedragen.

Eenmaal uitgepakt en liggend op de bank, keek het lieve ventje zijn ogen uit en stonden zijn mooie blauwe ogen geen moment meer stil. Helemaal niet toen ik 'm even later oppakte en in m'n armen nam, want die bolle vreemdeling had hij natuurlijk nog niet zo vaak gezien. Alleen toen ik 'm voor de eerste keer kwam bewonderen, maar toen sliep hij jammer genoeg.

Ik kon het niet laten om veel foto's te nemen en vooral de foto van (een verbouwereerde) Stijn en mijzelf werkt op m'n lachspieren. Zijn luier verschonen sloeg ik even af, maar weldra werd hij wel klaargemaakt voor zijn flesje, dat Janine vol overgave en geduld aan 'm gaf.

En Stijn? Die lurkte het flesje met volle teugen leeg. Totdat zijn oogjes van al dat gelurk te zwaar werden...

Familie Ihrman en de "aangetrouwde" Gans...

Hoewel mijn schoonvader ietwat slecht ter been is en we meestal mijn zíjn Xsara Picasso op pad gaan (vanwege de hoge instap), moest en zou hij vandaag persé mee met de Honda. Ik had hem nog gewaarschuwd voor de lage instap en voor het feit dat ik 'm graag de sporen geef, maar hij gaf geen kick toen we tegen de 200 kilometer per uur door tunnel reden (of was ie zo stil omdat ie z'n adem inhield?).

Enfin, we waren hoe dan ook opweg naar Rotterdam, naar mijn schoonzus Annette die (hoewel ze morgen pas echt jarig is) vandaag haar verjaardag met ons vierde, in de vorm van een lunch in Grand Café Koriander. Nadat we haar hadden opgehaald en mijn schoonvader uit de auto was geklommen, liepen we naar het pittoresk aandoende eettentje.
We kregen een tafel toegewezen en er werd alvast wat gedronken op Annette haar 37e verjaardag (en Janine maar denken dat het haar 38e was!). Schoonpa uiteraard een "kleintje" (ook vaak "jonkie" genoemd), de rest een fruitdrankje of een Colaatje en schoot ik ondertussen nog wat familiekiekjes.

We hoefden niet lang op ons eten te wachten, want dat stond eigenlijk vrij snel op tafel en zo kon ik aan de, door Annette aangeprezen, Korianderburger beginnen. Een Italiaanse bol, belegd met een hamburger, gebakken spek, gesmolten kaas en een gebakken ei, dit op een opgemaakt bedje van allerhande groenvoer.
Ik moet eerlijk bekennen, ik ben blij dat ik Annette's advies opgevolgd heb, want hij was overheerlijk! De rest, en dus ook Janine, genoot ook van het lekkere eten en zo werd het een hele lekkere en gezellige verjaardagslunch voor de familie Ihrman en de "aangetrouwde" Gans...