Uit de oude doosch...

Vandaag werd mijn oma Visser 72 jaar. Best jong voor een oma op mijn leeftijd toch? Ik kan het er dan ook buitengewoon mee vinden, evenals met mijn opa trouwens. Mijn moeder zei altijd "Joe ken bie oma in de suukerpot schijte", want toen ik nog ieder vrij uurtje bij de bollenboer op Stad werkte en we al in Nieuwe Tonge woonden, at ik tussen de middag en 's avonds altijd bij opa & oma. Ik mocht dan ook vaak zelf bepalen wat we aten en oma maakte het vaak zó gek, dat ze onder het eten vroeg wat ik de volgende dag weer wilde eten...

Op haar verjaardag kwamen zoals gewoonlijk veel gesprekken over politiek Den Haag en de kredietcrisis voorbij, maar werd de avond vooral gedomineerd door nostalgie. Zo trok Bethina ergens een laadje open waar veel oude foto's in zaten en waar ik meer dan eens op afgebeeld stond.

Zo kwam ik er achter dat ik al op vroege leeftijd een echte drummer wilde zijn en ik leek in die tijd zelfs al een beetje op een echte rocker. Ook kwam ik een hele leuke foto tegen van de Beekse Bergen, waar ik met opa en Bethina hard zwaaiend in een kabelbaanzitje hing (denk ik).
Of wat te denken van de foto waarop Bethina en neef Jan-Willem op de minipiano spelen en ik mezelf even afgezonderd had om ongegeneerd in mijn neus te peuteren!

Als laatste en die wil ik mijn trouwe lezers dan ook echt niet onthouden, twee schattige foto's van mijzelf (al zeg ik het zelf). Wat had ik toen nog veel haar... Waar is die tijd gebleven!?!

Het is de tijd van het jaar...

Ik kan me zo ontzettend irriteren aan automobilisten die het vertikken om hun licht aan te doen. Zowel 's ochtends bij het opkomen van de zon, of 's avonds bij het vallen van de avond, of bij grauw weer kom ik vaak mensen tegen die zonder licht rijden. Zelfs als ze nog in een grijze auto rijden, wat het nog moeilijker maakt om een auto te identificeren tegen (bijvoorbeeld) een grauwe lucht op de achtergrond. Van de week nog bijvoorbeeld, toen de regen met bakken uit de hemel viel en je dus minder dan 200 meter voor je kon kijken, zat ik klem tussen 2 auto's, een voor me en een achter me die beiden verzuimden om met het licht aan te rijden. Vaak sein ik dan ook even naar tegemoedkomende auto's om ze bewust te maken van het feit dat ze zonder licht rijden.

Vandaag ook trouwens, toen was het op sommige stukken opweg naar de zaak, ontzettend mistig en dan nóg mensen zonder licht tegenkomen! Bah... het licht zou op iedere auto automatisch aan moeten gaan bij het starten van de motor, dat is toch niet teveel gevraagd?
Een paar jaar geleden, toen ik zelf nog geen auto had en ik wel eens met vrienden mee reed, kwamen we ook vaak fietsers zonder licht tegen. Vroeger begreep ik dat zelf ook nooit als mijn vader weer zat te zeuren dat mijn licht kapot was wanneer hij dat constateerde als ik naar voetbaltraining ging (das wel héél lang geleden) of als ik 's avonds nog ff de deur uit moest. Dan dacht ik "man, ik kijk heus wel uit voor tegemoed komend verkeer, dus als ik hun maar zie dan is er niks aan de hand".
Pas later, toen ik wat ouder was (en m'n vader had me nog zo gewaarschuwd dat als ik wat ouder was dat ik er net zo over zou denken... hij kreeg gelijk...) begon ik me bewust te worden van het feit dat een fietser zonder licht in de schemer of het donker bijna onzichtbaar is tot op een meter of 10, of je moet echt heel erg goed aan het opletten zijn. Als ik dan met vrienden op stap was, of gewoon aan het autorijden door het dorp en we kwamen een dergelijke stomkop tegen, draaide ik altijd mijn raampje open en riep ik uit baldadigheid uit volle borst "Doe je licht aan idioot!". Daar lachten we dan altijd hartelijk om, zeker nadat we in de achteruitkijkspiegel constateerden dat diegene 9 van de 10 keer inderdaad daarna zijn dynamo tegen zijn voorwiel zette, maar eigenlijk was ik bloed serieus.

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen, dat het zo'n mooie tijd van het jaar is... zo met die dauw op alles...

Als vader en zoon...

Na afgesproken te hebben om met mijn vader om een kadootje te gaan voor mijn Oom Leen die vandaag jarig is, besloten we nog even samen te gaan vliegeren. Gewoon, als vader en zoon, zoals je dat ook doet wanneer je een jaar of 7 bent. Nu dan alleen met een iets andere vlieger.

Dus wij naar het havenhoofd van Middelharnis, even naar het strand, waar ik afgelopen week ook al even met Addie en Corné ben wezen vliegeren. Er stond niet zo heel veel wind, maar we besloten het toch te proberen. Wij dus het strand(je) op en na de vlieger uitgevouwen en de lijnen te hebben bevestigd ging ie dan toch de lucht in, zij het wel langzaam. Iet hoger in de lucht pakte hij dan toch genoeg wind om even lekker te kunnen "Jellyfishen". De wind stond zijlings op het strand, dus was het zelfs mogelijk om vlak over de waterlijn te scheren.

Ook mijn vader scheen er lol in te hebben, misschien borrelde er wel jeugdsentiment op, ik weet het niet. Helaas ging het toen al snel regenen en moesten we de vlieger neerlaten en netjes opbergen. Omdat dat nog even een klusje is en je dat netjes moet doen omdat anders de lijnen door elkaar raken, stuurde ik mijn vader alvast naar de auto. Ik had namelijk een waterdichte jas aan, maar mijn vader stond daar in z'n colbert.

Toen ik dan eindelijk bij de auto kwam en flink nat geregend was, bleek mijn vader ook niet droog bij de auto te zijn gekomen. Al was het maar 20 minuten, het was toch even leuk!