Een zeer geslaagd 'studiereisje'

Krap vier maanden geleden had ik nog nooit van hen gehoord. Ik herkende wel een aantal bekende grote hits, maar bij het horen van de bandnaam ging vooralsnog geen lichtje branden. Daar kwam verandering in toen ik bij 5th Suspect ging spelen. Toen moest ik hun muziek tot in den treuren draaien om mijn drumpartijen te kunnen spelen.

Voor vanavond stond daarom een bijzondere avond gepland. Hoewel de rockers al tegen de vijftig lopen, zou ik samen met Janine, The Cult voor het eerst in onze eigen geschiedenis, live zien optreden, in het mooie Paradiso in Amsterdam.

Onze avond begon in het door ons beiden geliefde Hard Rock Cafe. Geflankeerd door onder andere de bijzondere saxofoon van Herman Brood en de gitaar van Eddy van Halen, namen wij een aantal pittige kippenpoten als voorgerecht. Daarna bestelde ik een van mijn favoriete hoofdgerechten van het wereld beroemde café, 'Twisted Mac, Chicken & Cheese', terwijl Janine zich tegoed deed aan een 'Legendary 10 Oz. Burger'.

Hoewel onze magen al flink gevuld waren, mocht een toetje uiteraard niet ontbreken en bestelde ik mijn favoriete toetje, dat veel lijkt op een Dame Blanche, maar hier 'Sinful Hot Fudge Sundae' heet.
Ondertussen kreeg ik een berichtje van onze zanger bij 5th Suspect, Robin, dat hij en zijn vriendin nog een tweetal kaarten hadden weten te scoren en eveneens onderweg waren naar Paradiso. Gezellig!

Nadat we afgerekend hadden liepen we naar buiten en gingen een klein stukje verderop Paradiso binnen. Een schitterende ambiance, dat vroeger als kerk gediend heeft en dat is nog goed te zien aan onder andere de glas-in-lood ramen boven het podium of de grote stenen plaquettes aan de muur waarop de voorgangers die in deze kerk gediend hebben, worden beschreven.
Het duurde niet lang voordat het voorprogramma ten tonele verscheen en ook van hen had ik nog nooit gehoord. Desalniettemin vond ik 'Masters Of Reality' erg goed en had ik nog weinig zulke goede bands als voorprogramma gezien en gehoord.
De zanger van de band bleek een grote verschijning en had wel iets weg van een grizzlybeer, maar ik was ook enigszins geïmponeerd door het voorkomen van de drummer, want die was ook flink groot en breed. Een filmpje van Masters Of Reality heb ik overigens op mijn YouTube kanaal geplaatst.

Nadat Masters Of Reality onder luid applaus en na ontvangst van een bos tulpen uit hand van The Cult zanger 'Ian Astbury het podium verlieten, werd het podium vliegensvlug geprepareerd voor de hoofdact en werd de drumkit van drummer John Tempesta onder een groot zwart doek vandaan getoverd.

Hoewel het programma al minstens 30 minuten uitgelopen was, lieten de heren van The Cult nog even op zich wachten, maar gelukkig niet 'vervelend lang'. Na een korte intro-tune betraden de heren het podium en kregen meteen al een warm onthaal. Het allereerste nummer kwam mij al niet bekend in de oren en dat is ook niet zo vreemd, want zo verschrikkelijk veel ken ik ook nog niet van The Cult.
Gitarist Billy Duffy speelde al meteen de sterren van de hemel, maar Robin en ik vergaapten ons vooral aan zanger Ian Astburry die in vergelijking met het videomateriaal dat ik van The Cult in m'n bezig heb, een flinke pens gekregen had. Ach, het mag nu ook wel, de heren lopen inmiddels al krap tegen de vijftig!

Om het optreden kort samen te vatten, het was fantastisch! Voor aanvang was ik nog een beetje bang dat vooral Astburry flink onder invloed zou zijn, nu hij al een paar dagen in Amsterdam verbleef, maar niets was minder waar. Ze speelden de sterren van de hemel en bleken in uitstekende (muzikale) vorm.
Het hele optreden werd ook door de rest van het publiek zéér gewaardeerd, afgezien van de paar sukkels die moesten menen af en toe een biertje het podium op te gooien...

Erg leuk ook dat The Cult maar liefst zeven van de negen nummers speelden die wij met 5th Suspect óók spelen, zoals onder andere 'She Sells Sanctuary', 'Love Removal Machine', 'Rain' en 'Firewoman'. Al met al een zeer geslaagd 'studiereisje' dus, met als klap op de vuurpijl twee originele, door drummer John Tempesta gesigneerde én zelfs bespeelde drumsticks die ik bij de merchandise wist te bemachtigen. Dat is, na zo'n fantastische avond, nog eens een mooie aanvulling op mijn verzameling!

Alle foto's van Masters Of Reality en The Cult in Paradiso zijn uiteraard terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus dan ook een opname van The Cult met 'She Sells Sanctuary' die wij overigens met 5th Suspect ook spelen!

Sommigen achtten zichzelf voor aanvang al winnaar

Ten tijde van het vorige uitje had ik een dubbele agenda en moest dus noodgedwongen verstek laten gaan. Dit maal was dat echter niet het geval en togen we vlak na het middaguur met het gehele Websites Nederland naar Amsterdam.

Daar kwamen we uit bij het pand waar het allemaal begon voor Heineken en dat nu is omgetoverd tot het heuse Heineken Experience. Hier beleef je pas echt het merk zoals het bedoeld is en hoewel ik hier al eens eerder geweest was, bleek het zo onherkenbaar veranderd dat ik ook nu weer mijn ogen uit keek.

We zagen de eerste bierflesjes, de verschillende viltjes, kregen uitleg over hoe het bier tot stand komt en namen een kijkje in de historische brouwerij. We roerden zelf in een goedje dat nog bier moest worden en ervoeren met z'n allen hoe een flesje bier zich in de fabriek voelt tijdens de 'Brew your ride' toer. We proefden het meest verse bier dat er te krijgen is (zo'n 2 weken oud) en 'luisterden' zelfs naar een vers tapje om vervolgens bij wat heftige muziek en intrigerende beelden uit Heineken campagnes, eventjes te relaxen. We speelden zelf in onze eigen muziekvideo en zagen vervolgens nóg meer flesjes, onder andere uit de tijd dat de kratten bier nog van hout waren. We probeerden zelf te tappen, maar lieten dat even later aan de professionals over die nul-graden bier tapten en genoten zo van nog enkele heerlijke koude pilsjes of een cola. Ondertussen was het ook nog gezellig, maar stond het volgende onderdeel al op het programma en dus liepen we na de laatste slokken bier alweer in de stad en losten onderweg nog wat overtollig vocht.

We kwamen uit op een rondvaartboot die ons door de grachten van Amsterdam voer, langs mijn favoriete café en onder de vele lage bruggetjes die de stad rijk is. Joan hield, als een echte kapitein die op zijn hoede is, de vermeende piraten nauwlettend in de gaten, maar gelukkig keerden we veilig terug waar we de rondvaart gestart waren.

Met de auto reden we vervolgens terug naar Rotterdam, waar we bij wok-restaurant Idols genoten van een heerlijke en onbeperkte maaltijd. Toen we echter dachten dat het uitje ten einde was, bleek er nóg een verrassing in petto en hoewel we daar bij aankomst nog even op moesten wachten en ons vermaakten met de laatste minuten voetbal en andere ongein, moesten we daar toch vrij snel ten strijde trekken. Sommigen achtten zichzelf voor aanvang van het potje laser schieten al winnaar, maar kwamen bedrogen uit omdat het gemakkelijker leek dan dat het uiteindelijk was.

Tot zover een terugblik in sneltreinvaart op een lange, uitgebreide en gezellige dag!

Terry Bozzio in Paradiso Amsterdam

Voor het eerst sinds lange tijd was hij weer in Nederland en toen ik het las in de Slagwerkkrant moest ik dan ook wel snel een kaartje voor Janine en mij reserveren. Ik had al vaak van de beste man gehoord en wat bijzondere filmpjes over hem en zijn maarliefst 62-delige drumkit op YouTube gezien, maar nu ik de kans had, wilde ik 'm wel eens in het echt bezig zien.

Vanavond na het eten reden we dan ook naar Amsterdam en parkeerden de auto niet ver van het Leidseplein en Paradiso vandaan. Ik was daar overigens nog nooit geweest, maar gelukkig had ik van tevoren al op internet gezien hoe het gebouw eruit zag en zo hadden we het dan ook snel gevonden.

Binnengekomen in de zaal zag ik het bizar grote drumstel van Terry Bozzio al staan. Hoe kan het ook anders. Ook verbaasde ik me over de grootte van Paradiso, want ik was er nog nooit geweest, maar had me voorgesteld dat het op z'n minst vier keer groter zou zijn. Absoluut niet erg, want zo'n knus zaaltje heb ik liever als bijvoorbeeld een stadion.
Uiteraard kon ik het niet laten om Terry's drumkit van dichtbij te bekijken en ik vergaapte me dan ook aan de vele toms en cymbalen.

Even daarna besloten we naar boven te gaan en daar een mooi plekje op te zoeken, want van bovenaf hadden we prima zicht op het podium. Overigens liep ik eerst nog even wat verder om van dichtbij wat foto's te maken en probeerde ook even vanaf de achterkant zo goed mogelijk zicht te krijgen op dit bizarre instrument of eigenlijk instrumenten. Ik had zicht op ongelooflijk veel toms, cymbalen en ook pedalen en was dan ook benieuwd of hij het allemaal zou gebruiken.

Het publiek zat er inmiddels helemaal klaar voor en toen de lichten doofden en ik op mijn plaats zat kwam Terry op en maakte een buiging. Hij leek iets te willen gaan zeggen tegen zijn publiek maar bedankte de geluidsman die haastig nog even de microfoon bijstelde en nam direct plaats op zijn drum-troon.
Daar speelde hij de meest bijzondere drumpartijen die ik ooit gehoord heb. Wat een techniek en wat een bijzondere hoeveelheid aan klanken! Nu is het wel leuk om te weten dat alle toms net even wat hoger of lager gestemd zijn en dat hij dus hele melodieën op zijn drumkit kan maken. Hij maakt hier dan ook gretig gebruik van en zijn roffels zijn dan ook meer regel dan uitzondering.
Een bijzonder strak spel en hij gebruikte volgens mij inderdaad bijna elk onderdeel van zijn kit. Zelfs zijn xylofoon kwam aan bod en de schijnbaar verlegen Terry leek nèt voor de pauze pas wat tegen zijn publiek te durven zeggen. "Ik heb nu een deel gedaan en ik neem even 10 minuutjes pauze, als jullie dat dan ook doen ben ik daarna weer terug en speel ik nog meer"... en toen was het pauze...

Uiteraard stormde het publiek in de pauze op de drumkit af om hem wat beter te kunnen aanschouwen en ach, ik deed het dat ook, waarom niet, ik was er nu toch en wilde 'm ook wel eens van heel dichtbij bekijken!

Na de pauze liet Terry weer flink wat bijzonder stukken horen en liet hij ook zien wat een perfectionist hij is. Een aantal keren onderbrak hij zijn spel want de klank van sommige toms was niet goed meer. Dan dook hij pardoes onder zijn drumkit en her-stemde de tom even snel.
Wat een bijzonder perfectionistische muzikant. Hij schijnt zelfs tot een half uur voordat de deuren open gaan zijn drumkit nog te stemmen, zodat hij zo min mogelijk verlies van klank heeft als hij begint te spelen.

Het zal allemaal wel dacht ik, want volgens mij hoorde niemand het verschil, maar de meester hoef je natuurlijk niet tegen te spreken! Gelukkig duurde het niet lang en speelde hij daarna de sterren weer van de hemel. Het publiek luisterde en keek het hele optreden ademloos hoe deze virtuoos als een dolle op de bühne tekeer ging.

Zelf had ik het wat ruiger verwacht, maar het was vooral heel melodieus en beheerst. Roffels en fills waren uitstekend en super strak, hij is een meester in het accentueren en hoe bedien je in vredesnaam met maar 4 ledematen zo ongelooflijk veel muziekinstrumenten in je eentje!
Gelukkig waren de laatste stukken wat ruiger van aard en over het algemeen heb ik toch ontzettend genoten. Keer op keer viel ik weer in verbazing hoe ontzettend knap Terry Bozzio (die vroeger overigens als drummer bij Frank Zappa speelde) is met zijn spel. Dit is échte topsport en dat bewees hij des temeer toen hij van zijn kruk afstapte. De zwarte broek van de beste man was doorweekt bij billen en knieholten. Dat zegt toch genoeg...

Het was bijzonder om hem eens te zien en te horen spelen en als bonus uiteraard een filmpje van dit bijzondere optreden. Het filmpje is een compilatie van verschillende stukken en zeker de moeite waard om helemaal te kijken en te luisteren. Als lijkt het makkelijk, geloof me, wat deze man doet is extreem knap!

Alle foto's van deze bijzondere avond zijn uiteraard terug te vinden in een speciaal Flickr album!


PS: Inmiddels heeft ook Slagwerkwereld melding gemaakt van het optreden van Terry Bozzio en mijn foto's en een citaat in de online editie verwerkt (met mijn toestemming uiteraard)! Bekijk hier het volledige artikel op Slagwerkwereld.com.

Sweet Goodbyes

Ik ben nooit een overdreven groot fan geweest, maar toen de band vorig jaar oktober aangaf te gaan stoppen, vond ik dat wel erg jammer.
Ze waren groot in de Nederlandse muziekscene en vooral de manier hoe ze op jonge leeftijd opeens bekend werden en met ons zijn meegegroeid, intrigeerde me. Ze zijn immers ongeveer even oud als ik...

Al heel lang geleden wist Jozien nog kaartjes te regelen voor het aller laatste concert van Krezip in de Heineken Music Hall in Amsterdam.
Uiteraard gingen Janine en ik daar graag naartoe, want zo'n grote Nederlandse band voor de allerlaatste keer zien, wie wil dat nou niet?

Vandaag vertrokken we dan ook zo tegen de klok van 3 richting Amsterdam en eenmaal geparkeerd in de parkeergarage van Villa Arena, belandde we al gauw op een terrasje en dronken een lekker glas bier of Cola, met het uitzicht op de Amsterdam ArenA. Omdat we ook ongelooflijk honger hadden maar bij het eerste terrasje niets bijzonders op de kaart konden vinden, besloten we het in een restaurantje onder de vleugelen van de Ajax tempel te proberen. Daar bestudeerden we opnieuw met volle aandacht de menukaart en vonden wel iets dat ons aanstond.

Dat lieten we ons dan ook goed smaken, maar de Dame Blanche (waar ik dit keer vreemd genoeg geen foto van kan terug vinden!) was niet wat ik er van had verwacht. Voor medeliefhebbers van dit heerlijke toetje, ga niet naar de ArenA om je geluk te be-proeven, want je komt bedrogen uit. Geen slagroom, goedkoop vanille ijs en veel te veel chocolade saus.

Enfin, uiteindelijk kwamen we rond 19:00 bij de Heineken Music Hall aan, dat om de hoek van de ArenA ligt. Binnen gekomen kregen we direct een flyer uitgedeeld met de kans om een live DVD en CD inclusief t-shirt van deze avond te bestellen. We bedachten ons geen moment en bestelden in de hal van de HMH de laatste liveshow van Krezip, die vanavond werd opgenomen, op DVD. Als het goed is ligt ie 24 juli op de deurmat, dus het resultaat laat nog even op zich wachten.

Ik was al eens eerder in de HMH geweest tijdens een seminar van Apple, maar hoewel er nog niet zo gek veel mensen binnen waren, zag ik bij binnenkomst dat de zaal toen een stuk kleiner was. We besloten in plaats van op de tribune, lekker tussen het publiek op de grond te gaan staan en zochten een tactisch en mooi plekje op. Niet te gek ver naar voren (daar is het altijd dringen geblazen) en dicht bij de uitgang (voor de wc) en de bar.
Ondertussen liep de zaal vol en besloten de meisjes erbij te gaan zitten. We moesten immers nog de hele avond op onze voeten blijven staan!

GEM trapte om 20:15 af met het voorprogramma en warmde de zaal op met enkele bekende en onbekende energieke nummers. Na een half uur spelen hielden zij het voor gezien, wensten ons veel plezier met Krezip en verlieten onder luid applaus het podium, waarna een pauze van 15 minuten begon. Die pauze werd goed benut en achter een doek dat ons het zicht op het podium ontnam, begonnen de voorbereidingen voor de hoofdact van vanavond. Op de achtergrond werd muziek van onder andere Kings of Leon gedraaid maar toen ik goed luisterde hoorde ik in de verte de soundcheck van Bram's drumkit.

Niet lang daarna, om 21:00 gingen de lichten van de zaal voor de 2e en laatste keer deze avond uit en zagen we de schaduwen van de bandleden van Krezip op het alles aan het zicht onttrekkende doek verschijnen. De eerste dreunen werden uit de speakers gepompt en het publiek werd uitzinnig. Gitaarakkoorden volgden evenals de klanken van de toetseniste. Het doek viel en het aller laatste optreden van één van Neerlands grootste bands begon...

Krezip speelde alle hits van de afgelopen twaalf jaar en hoewel ze nog niet zo lang geleden moeder geworden is had Jacqueline nog steeds de energie die we van haar gewend zijn.
Stevige rocknummers werden afgewisseld met de bekende ballades die akoestisch, elektronisch en soms met de piano begeleid werden. Ook een eerbetoon aan Michael Jackson, in de vorm van 'Billy Jean' werd op geheel eigen wijze ten gehore gebracht.
Jacqueline had ook een flinke gardarobe meegenomen en wisselde dan ook een aantal keren van outfit. Maarliefst 4 keer verscheen ze met iets nieuws op het podium, de ene creatie nog kleurrijker dan de andere. Ze leek alles te geven, klom overal op, zelfs op de bassdrum waar Bram zijn enorm lage dreunen uit toverde, en dat allemaal op hakken!

Het allermooiste werd voor het laatste kwartier bewaard want opeens verschenen er enorme ballen in de zaal die gevuld waren met lucht en die zich gemakkelijk hoog in de lucht lieten stuiteren (wellicht afgekeken van Metallica?). Ze veranderden ook constant van kleur en dat op de maat van de muziek. Het decor zelf toonde ook de meest vrolijke en bonte kleuren, wat het concert enorm opvrolijkte.

Helaas kwam er na ruim 1,5 uur spelen tóch een einde aan dit aller laatste optreden van Krezip. Duidelijk geëmotioneerd sloten zij het concert af met het nummer Sweet Goodbyes dat ze voor deze gelegenheid niet beter hadden kunnen kiezen.
Na een ongelooflijk applaus, gejuich en glillende en jankende tienermeisjes boog de voltallige band onder de neerdalende flikkerende confetti nog een keer voor hun fans.
Het doek viel, het applaus hield nog even aan, maar toen de lichten van de zaal aangingen wist iedereen dat het nu toch echt afgelopen was. Met gemengde gevoelens, aan de ene kant een geweldig concert gezien, aan de andere kant het idee dat dit toch écht de laatst keer was, keerde iedereen huiswaarts...

Als bonus deze keer dan ook echt het aller, aller laatste liedje dat Krezip live heeft gespeeld. Totdat ze een comeback maken dan, laten we het hopen, want eigenlijk is het ongelooflijk zonde van zoveel muzikaal talent.
Krezip met Sweet Goodbyes...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

It's where the pros go...

Dat is tenminste wat foto winkel Calumet als slogan heeft bedacht. Onlangs was ik al op mijn vrije zaterdag in de Rotterdamse vestiging om een workshop stilleven & productfotografie bij te wonen, vandaag was ik aan de beurt voor de workshop reportage- & studioflitsen in de vestiging in Amsterdam.

Hoewel ik vanochtend al voor 8 uur vertrok, kwam ik na bijna 2,5 uur, toch pas 10 minuten na 10 uur aan op de Keienbergweg in Amsterdam. Hoewel ik 10 minuten te laat was, had ik toch eigenlijk nog niets gemist, want toen ik de lesruimte binnen stapte was men net begonnen aan het voorstel-rondje.

Nadat iedereen zich netjes had voorgesteld en vertelde wat hij of zij zoal deed en van deze workshop verwachtte, ging het pas echt beginnen.
We kregen eerst aardig wat theorie voor onze kiezen, dat erg nuttig en interessant bleek te zijn. Opeens moesten we dan ook de theorie in de praktijk uitproberen en liepen we naar buiten om daar de "leraar" (in het dagelijks leven natuurlijk een fotograaf) op de spreekwoordelijke korrel te nemen. Hier leerden we bestaand licht en flitslicht te combineren.
De sessie ging vervolgens binnen, midden in de winkel verder en daar vroeg de leraar ons om hem nogmaals op de korrel te nemen, maar dan met andere instellingen. Iedereen gaf gehoor aan zijn vraag en schoot er driftig op los.

Ook vroeg hij ons om bepaalde truckjes eens uit te proberen, zoals het nemen van een lange sluitertijd en dan in of uit te zoomen. Ik had dit zelf al meerdere malen uitgeprobeerd en hier gaf het ook wel weer een geinig effect. Zelf werd ik overigens ook nog even gretig op de korrel genomen, waarna ik mijn revanche nam en zelf ook nog wat leuke effecten ten uitvoer bracht.
Dat ging zo eventjes door, totdat ons gevraagd werd weer terug te keren naar de lesruimte.

Hier kregen we nóg meer theorie op ons bord en werden we enigszins voorbereid op de middag in de studio. Gelukkig kregen we daarvoor nog wat lekkers voorgeschoteld en dat is toch iets wat ze bij de workshops van Calumet prima voor elkaar hebben!

Na het eten was het eindelijk zo ver, want voor dit onderdeel was ik toch wel een klein beetje gekomen, de studio. Ik wilde graag wat meer ervaring opdoen in de studio en zien wat nu wel en juist niet kan.

Allereerst hier weer een kleine intro over de gebruikte flitsset en verschillende hulpmiddelen die voorhanden waren. Daarna was het al gauw tijd om een model (in dit geval een van mijn medecursisten) op een kruk te zetten en te gaan experimenteren.
Ook andere cursisten stonden model en wisselden elkaar af terwijl de rest er na hartelust op los schoot en men het eelt op zijn of haar wijsvinger met de minuut zag groeien.
Ook de leraar zelf nam nog plaats op de kruk en liet ons het verschil tussen hoofdlicht en invullicht zien en met name welke effecten dit gaf. Hij beet ondertussen zijn lip kapot op de grote hoeveelheid lastige vragen die we op hem afvuurden, waardoor hij al gauw de kruk weer verliet en een andere cursist het modellenwerk liet opknappen.

Toch kon hij het, toen we even later van achtergrond wisselden, niet laten om zelf weer plaats te nemen om ons lekker te laten fotograferen en uitproberen en was ik al best een beetje trots op dit resultaat.

Met een van mijn medecursisten en de volgende opstelling behaalde ik nóg mooiere resultaten en was ik niet meer te stoppen in mijn enthousiastme over studiofotografie.
Ook deze opstelling probeerden we nog uit en hierbij mocht ík nu model staan en presenteer ik met trots deze prachtige foto's van mijzelf in een ogenschijnlijk magisch licht (met dank aan Cynthia van Rocyka Fotografie)

Ook glamour-fotografie kwam nog aan bod, waarbij we probeerden een portret te maken van de leraar zoals je die wel eens in van die glossy glamour magazines tegenkomt. Dat deden we met de volgende opstelling, waar ik uiteindelijk ontzettend trots was op deze prachtig uitgelichte foto van de held van de dag.
Weer anderde cursisten (we waren met 10 personen) werden ook voor deze tak van fotografie op de kruk gepositioneerd en we probeerden nog wat trucjes uit met een extra lamp die we op de achtergrond lieten schijnen. Ook met het resultaat van dit model was ik erg tevreden en wat te denken van dit volgende model die ook als glamour-girl op de kruk moest plaatsnemen.

Als laatste studioitem probeerden we nog een ringflitser uit, waarmee je echt geweldige effecten kunt bereiken wanneer je iemand portretteert. Zelf ontkwam ik ook niet aan de ringflitser, maar kan alleen het resultaat laten zien aan de hand van een foto die ik maakte van het beeldschermpje op de camera waarmee gewerkt werd.

Als laatste, kregen we op de ballustrade, uitkijkend over de winkel, nog uitleg over het gebruik van flitslampen op lokatie en werden we aansluitend gevraagd wat we van deze cursus vonden.
We hadden allemaal nog wel wat verbeterpuntjes aan te dragen, maar toch waren we allemaal geloof ik wel dól-enthousiast over deze enerverende en leerzame dag. Zelf heb ik in ieder geval veel geleerd en ben ik blij dat ik ook deze workshop weer gedaan heb. Ik heb er veel ideeën en nieuwe inzichten aan overgehouden!

Helaas ging de terugweg niet veel sneller dan de heenweg en deed ik er weer bijna zo'n 2,5 uur over om thuis te komen. Gelukkig had ik genoeg muziek bij me en werd ik onderweg getrakteerd op deze R8 waar ik even mee op trok vanaf het stoplicht (als het er op aangekomen was, had ik het zéker af moeten leggen!) en werd ik uitgelachen door een bestuurder in een Lamborgini toen ik dacht 'm wel even bij te kunnen houden op de A29 vlak voor Barendrecht. Ik moest me natuurlijk ook wel een beetje inhouden, want er zit nog post aan te komen van het CJIB dus ik was gewaarschuwd!

Beyond Boundaries Amsterdam

Vandaag verbleef ik samen met mijn collega's Marco, Ton en Keesjan, de hele dag in Amsterdam voor de seminar Beyond Boundaries van Adobe. Hier werden de nieuwe Adobe software pakketten eens nader bekeken, maar dan met de nadruk op Flash en het daarbij behorende Actionscripting (de programmeertaal in die gebruikt wordt om Flash-applicaties te bouwen). We vertrokken dus vanochtend rond een uur of 8 naar Amsterdam zodat we rond een uur of 10 in Pakhuis de Zwijger (achter het Centraal Station) zouden kunnen zijn. Dat hebben we dan helaas niet gered want iedereen in Nederland die in het bezit is van een auto, leek de weg op te zijn gegaan. Heel druk dus, file, file, file... En wie kwamen we tegen, die helemaal geen last had van files, maar waar zelfs het verkeer voor werd opgehouden? De koningin samen met de president van Duitsland.
Daar werden toe- en afritten voor afgezet door motoragenten en reden ze onder begeleiding van nog eens een hele batterij motoragenten, dikke auto's met zwaailichten en nog wat ondersteunende troepen richting Rotterdam om even een kransje te leggen (heb er helaas geen foto van, zo snel en soepel ging het). We arriveerden na nog wat parkeerproblemen en wat ander oponthoud toch bij Pakhuis de Zwijger, zij het om 10:45.

Goed, we kwamen dus te laat bij de eerste seminar over Actionscripting 3.0, waar een zenuwachtige en niet vlekkeloos Engels sprekende spreker zijn verhaal deed, maar waar niks leek te lukken. Direct daarna gevolgd door een Belg waarbij het dan weer bijzonder soepel verliep, dit keer over Flash Video. Toen even een half uurtje pauze, dus wij naar beneden om een broodje. Daar zag ik een mevrouw in onooglijke gele kousen onder een donkergrijs mantelpakje, die een ook een broodje stond te bestellen aan de bar. Ik dacht nog, mijn god wie loopt er nu zo over straat. Toen ik wat beter keek bleek het Victoria Koblenko te zijn, die dat zich dan wel weer kan permiteren.
Alleen schoot het absoluut niet op met de broodjes. Dat duurde en duurde maar en de volgende seminar begon alweer. Toen we dan eindelijk de broodjes kregen er mee naar boven liepen, bleek de seminar al 20 min. bezig te zijn en bleek het ook nog eens verdomd moeilijk te zijn onze harde broodjes op te eten zonder dat de rest van de zaal zat mee te genieten. Bleek er per slot van rekening na deze seminar 1,5 uur pauze te zijn! Hadden we voor niks zo gehaast gedaan met dat broodje.

In die 1,5 uur zijn we dan nog maar even naar Jamie Oliver's Fifteen gegaan om even wat te drinken, want dat zat namelijk om de hoek. Leuke tent dat wel.
Daarna nog een seminar over Actionscripting, waarin ons duidelijk werd dat versie 3 veel beter was dan de eerdere versie 2, wat ook de conclusie wel móést zijn.
Al met al leuke nieuwtjes opgedaan en heel vaak de termen "variables, strings, loops, objects, xml, object georiënteerd" etc. voorbij horen komen.
Morgen weer een dag naar Amsterdam, maar dan naar Cannes Lions Amsterdam, een tentoonstelling van de eerder in Cannes uitgerijkte reclameprijzen.