"Alsof er een peloton engelen over m'n tong staat te piesen!"

Vanmorgen werden bij het ontbijt nog eventjes wat ansichtkaarten geschreven voor het thuisfront, waarna al snel een divers ontbijt genuttigd werd dat in tegenstelling tot het diner goed te eten bleek.

Althans, de verschillende soorten worst die voor handen zijn bijvoorbeeld, passen niet echt bij mijn smaak, maar de pannenkoekjes daarentegen gaan er in als (pannen)koek!

Nadat we het ontbijt lekker vlot naar binnen geschoven hadden, was het tijd om onze gehuurde fietsen terug te brengen. Met de aardige 'verhuur-meneer' bleek zelfs een leuk gesprekje te voeren en we bespraken direct voor morgen twee buggy's om het eiland rond te kunnen crossen!

Bij de nabij gelegen supermarkt kochten we nog wat water en attributen voor wat tot nu toe onze 'strandvakantie' heet. Gisteren kocht ik al waterschoenen vanwege de vele stenen in het water en vandaag kocht ook Noortje een schattig paar roze schoentjes bij het kleine supermarktje nabij de ingang van het complex. Zelf kocht ik een paar fel gekleurde zwemvliezen om me nog sneller door het water te kunnen bewegen tijdens mijn snorkel-tochten. Ze leken zelfs hoogstpersoonlijk van de watergod uit de Griekse mythologie afkomstig te zijn!

Daarna oefenden we opnieuw de professie van een volleerd strandganger uit en lagen er opeens 3 mensen op een onderbroken rij te lezen. Het was kennelijk spannend, want het bleef de rest van de dag akelig stil om mij heen. Janine las bijna haar boek in twee stukken en ook Bas, die normaal gesproken niet te stuiten is, betrad pas om kwart voor vijf vanmiddag voor het eerst het water.

'sAvonds, na een lekker dagje luieren besloten we voor het eerst buiten de deur te gaan eten, want het massale gebeuren en het 'taaie knauwen' in het all-in restaurant hadden we nu wel gezien. We liepen het park af en vonden na een paar honderd meter lopen een gezellig ogend tentje en werden bij binnenkomst zelfs vriendelijk in het oer-Hollands begroet. Het bleken Nederlanders te zijn, getuige ook het minieme vlaggetje in de tuin.

Wat ik meteen al opmerkte aan de menukaart, was dat ze een goede keuze voor de desert-afdeling hadden gemaakt, maar helaas bleken zij mijn favoriete toetje verkeerd gespeld te hebben.
Het toetje lieten we echter voorlopig nog even voor wat het was en we proostten er allereerst lustig op los. Het waren geen kleine jongens, die flessen Heineken die daar geserveerd werden en ook Bas, die eigenlijk z'n medicijnen in moet nemen omdat hij vlak voor de vakantie bijna een longontsteking te pakken had, verlaatte zijn pillenvoer eventjes, zodat hij nu voor het eerst ook een pilsje kon meedrinken.

Het voorgerecht deed het al vermoeden, maar toen we eenmaal het hoofdgerecht op tafel kregen waren we er zeker van. Het all-in restaurant betraden we de rest van de vakantie liever niet meer voor het avondeten, want de schnitzel die Bas en ik geserveerd kregen bleek ongehoord lekker. In Bas zijn kenmerkende bewoordingen bleek "Alsof er een compleet peloton engelen over m'n tong staat te piesen!" de meest passende omschrijving.
Overigens waren Janine's kip en Noortjes pizza ook erg goed en we besloten dat een all-in vakantie de volgende keer maar aan anderen over moeten laten.
Nadat we onze buikjes lekker rond gegeten hadden, kwam de dessert-kaart op tafel en bestelden Bas en Janine een koffie Amaretto maar koos ik uiteraard voor de Dame Blanche! Deze gaat dan ook mijn Dame Blanche Archief in met een acht min, wat toch een behoorlijk goed cijfer is!

Na nog een aperitiefje, wat nog voor hilarische taferelen zorgde, besloten we terug te gaan naar ons complex en nog een afzakkertje te nemen zodat ik mijn blog nog even bij kon werken. Opnieuw een heerlijke (luie) vakantiedag voorbij en morgen opnieuw een hopelijk leuke dag voor de boeg, wanneer we met de buggy's het eiland gaan verkennen!

Één met mijn primitieve duikuitrusting

Ook vanmorgen, vlak na het ontbijt, was het strand weer snel gevonden en lagen we languit te zonnebaden. Af en toe zochten de meisjes wat verkoeling in het ongelooflijk heldere water van het strand dat zich aan de voet van het appartementen-complex bevindt.

Zelf ben ik niet zo'n 'stil-ligger' en ook Bas staat sinds jaar en dag bekend als staatsgevaarlijke ADHD'er en dus zochten wij een nieuwe hobby om onze tijd op het Griekse eiland door te brengen. In de nabijgelegen supermarkt kochten we daarom beiden een snorkelsetje en verkenden de woelige baren. Er blijken, nu we perfect onder water kunnen zien, heel veel verschillende vissen om ons heen te zwemmen en al gauw zwommen we met een complete schol bontgekleurde vissen mee. Zij bleken namelijk net zo nieuwsgierig als wij en voerden ons mee door de onderwaterwereld van Kos.

Die blijkt echter op het gedeelte waar wij verblijven, nauwelijks verbluffend, want naast een kleine twintigtal verschillende vissoorten en wat zee-egels zijn het tot dusver alleen stenen die de zeebodem bevolken. De hoop op mooie schelpen, kreeften of andere vreemde voorwerpen hebben we al een klein beetje opgegeven en hoewel ons hotel het Atlantis Hotel heet, geloven we niet dat we hier de beroemde verzonken stad per ongeluk zullen tegenkomen…

Enfin, het hindert niet. We hebben er immers lol in en daar gaat het om. Ik was zelfs zo één geworden met mijn primitieve duikuitrusting dat ik zelfs 's avonds onder de douche niet zonder kon, wat voor Janine enkele hilarische momenten opleverde.

Na een weinig bijzondere, zo niet tegenvallende maaltijd in het all-in restaurant, huurden we voor een spreekwoordelijke scheet en een knikker vier fietsen en trapten onszelf naar het centrum van Kos-stad. Daar liepen we over de boulevard en vonden Bas en ik nog een van de weinig mooie motoren die we hier op het eiland tot nu toe zijn tegengekomen. Het betrof een Kawasaki (volgens mijn vader spreek je dat uit als: een 'Kwalijk-zaakie') Z750 en werd dan ook net 250cc te licht bevonden, maar de uitvoering sprak ons beiden zéker aan!
Ook troffen we tussen de vele winkeltjes met prullaria, een soort muziekwinkel die verschillende gitaren verkocht die qua kwaliteit ver onder de maat waren. Ook de aanwezige halve drumkit bleek niet veel soeps te zijn, om nog maar te zwijgen over de meest goedkoop ogende bekkens (en ze waren ook nog heel goedkoop ook) die er bij stonden. Toen ik echter met mijn vinger een korte roffel op de snaredrum wilde uitvoeren, werd ik door een gebrekkig Engels sprekende Griek, vriendelijk toch dringend verzocht met m'n tengels van z'n spullen af te blijven. Uiteraard verwenste ik de beste man daarna openlijk in het plat Flakkees, want wie verkoopt er nu van zulke goedkope instrumenten en wil vervolgens niet dat iemand ze even lichtjes uitprobeert?

We verlieten daarop de winkel met gezwinde spoed en dronken, nadat we door enkele authentieke Griekse winkelstraatjes waren gelopen een met vuurwerk versierde cocktail, biertje of een frisje bij een van de vele eet- en drinktentjes. We presteerden het zelfs nog om oer-touristisch per stelletje voor een leuke foto te poseren!
De drankjes bleken echter snel in de benen te zakken en dus was het zaak zo snel mogelijk naar het appartement terug te keren en de rust op te zoeken. Langs de lange rij met vissersbootjes vonden we dan ook uiteindelijk onze fietsen terug en doken vervolgens direct tussen de lakens! Een hele dag luieren maakt je blijkbaar nóg luier, want voordat ik deze blog klaar had, was Janine al lang in dromenland aangekomen…

De eerste warme Griekse buitenlucht

We waren eigenlijk eerst niet van plan om op vakantie te gaan deze zomer, want de verbouwing, de nieuwe tuinset en de andere auto hadden al genoeg gekost. Echter, drie weken vakantie in ons eigen thuisland kan heel gemakkelijk verkeerd uitpakken en dus keken we alvast wat rond. Toen Bas en Noortje dezelfde weken vakantie bleken te hebben, bleek een reisje snel geboekt en dus vertrokken we vandaag per vliegtuig richting onze vakantiebestemming.

Gisteravond bereidden we de koffers voor op acht dagen Kos en gingen daarna snel naar bed, want de wekker zou al om 02:30 van zich laten horen. Het was dus al vroeg dag voor ons, maar dat deerde niet, want na een week erg vies weer waren we wel toe aan dertig graden!
Om 03:15 stonden we bij Bas en Noor voor de deur, om vervolgens zo'n 1,5 uur later via Hoofddorp waar we onze auto parkeerden, met een busje bij de vertrekhal van Schiphol aan te komen.
We waren zo slim geweest om reeds van tevoren online in te checken en dus hoefden we alleen onze bagage af te geven en door de douane heen. Daarna was het zaak zo snel mogelijk een Starbuck's vestiging op te zoeken, want mijn medereizigers konden wel wat koffie gebruiken!

Gelukkig was de koffie snel gevonden en ook de lekkernijen waren goed besteed. Daarna bleek het zaak onze terminal op te zoeken en dat ging vanzelf in een nog overwegend uitgestorven Schiphol en met het gemak van de 'speedlanes'.
Ons vliegtuig stond ons al op te wachten en omdat het allemaal soepeltjes verliep zaten we in een mum van tijd in de lucht en werden de oogjes van zowel Noortje, als Janine als ook Bas gesloten, terwijl de wolken onder ons door schoten.

Na ongeveer drie uren was Bas (en iedereen eigenlijk) het niet moe maar zat en dat kwam goed uit want de eerste meters van het Griekse eiland schoten al onder ons door en de landing werd ingezet. Niet veel later ademden we de eerste warme Griekse buitenlucht in en die bleek lekker warm!
De koffers waren ook snel verzameld en per bus werden we naar ons hotel gebracht waar we bijna drie kwartier later de lobby binnen stapten en incheckten.

Gelukkig konden we meteen ons appartement betreden en kleedden ons snel om, om vervolgens na een kennismaking met het zwembad, het nabijgelegen strand te bestormen. Gelukkig is dat maar zo'n honderd meter van ons appartement vandaan en kunnen we binnen een mum van tijd languit op de strandstoelen liggen! Van die strandstoelen werd dan ook gretig gebruik gemaakt en al snel was iedereen weer onder zeil…

's Avonds verzilverden we veelvuldig ons 'all-in polsbandje' en kregen dus alles gratis en voor niets in het speciaal daarvoor bestemde restaurant. Er was eten in overvloed, maar erg veel eisen moeten we er blijkbaar niet aan stellen. De toetjes echter gingen er in als koek en nadat we op het buitenterras nog even uitpuften en een hele foute karaoke-avond op gepaste afstand volgden, besloten we slaapuren van afgelopen nacht wat in te gaan halen en op tijd naar bed te gaan.
Dat mislukte uiteraard bij mij, want alleen in de lobby van het appartementen complex is draadloos internet beschikbaar en dus ging het voor mij nog even duren voor ik mijn kussen zou raken...

Stadse iconen en relikwieën van weleer

Ik neem het mezelf al jaren voor om eens op de 'Stadse Dag' te gaan kijken, op het dorp waar ik mijn 'roots' heb liggen. Het is er echter nooit echt van gekomen, want meestal zijn wij dan precies op vakantie. Gelukkig gaan we dit jaar par morgen het land uit en dus zag ik mijn kans schoon om vandaag mijn eigen belofte waar te maken.

Samen met Richard, al zijn gehele leven inwoner van Stad aan't Haringvliet, liepen we vanmiddag naar de Voorstraat waar het dorpsfeest al in volle gang was. Ik kwam zelfs mijn voormalige dokter Maas en sinds enkele jaren 'collega blogger' tegen, die ik vroeger steevast aanriep met "Ha Dokkie!". Hij is een van de initiatiefnemers van deze culturele dag en paradeerde breed glimlachend met zijn kleindochter door dé straat van het oude dorpje.

Er was van alles georganiseerd en in het begin van de middag waren het nog de kinderen die de overhand hadden, maar later bleken er zelfs boerka-dragers in de Stadse kleuren in de belangstelling te staan.
Wat echter een leuk terugkerend fenomeen is, zijn de foto's van weleer die achter de verschillende ramen in de voorstraat zijn gehangen. Veelal oude foto's van lokale helden zoals Mel Dale, maar deze keer vooral ook uit mijn tijd. Zo kwam ik mezelf meer dan eens tegen op foto's uit mijn jeugdjaren en ook Richard bleek goed vertegenwoordigd tussen al deze historische beeltenissen achter de ramen.
Zelfs mijn tante Bethina vond ik terug op een foto uit haar vervlogen jeugdige jaren en wat te denken van oma Visser tussen al haar klasgenoten, die nog aangeduid werd onder de naam Sjaan Maliepaard en bijna onherkenbaar voor mij was. Overigens vond ik ook een foto van oma De Gans terug, die tussen alle koorleden juist wél gemakkelijk voor mij te herkennen bleek.

Erg leuk vond ik ook de schilderijen van 'Piet de Kapper' en zijn 'Marie' die tentoongesteld stonden in wat eens hun etalageramen waren.
Wie kent ze niet? Ze zijn een van de weinige, op dit moment nog levende Stadse iconen, waar iedereen mee opgegroeid is en waar de jongere generatie nog wekelijks de verhalen over hoort vertellen. Wie kan zich indenken dat er nog niet zo heel lang geleden in de florijnen-tijd een knipbeurt voor 90 hele centen bij Piet de Kapper nog werkelijkheid was. De foto die naast de schilderijen stond te pronken deed me denken aan mijn eigen jeugd, waarin ik weliswaar nooit bij Piet om een knipbeurt ben geweest, maar wel regelmatig mijn zakgeld spendeerde aan de lekkerste snoepjes voor één hele gulden.

Opeens werd ik ruw uit mijn dagdroom gewekt door een voor mij volstrekt onbekend persoon, die mij op de man af vroeg of ik ook over deze dag weer ging bloggen. Het bleek een trouwe volger die regelmatig mijn verhalen leest en luistert naar de naam Erwin.
Ik vind het altijd fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten en vooral op deze manier. Tijdens het 'praatje pot' dat we maakten werd duidelijk dat ik eigenlijk niks meer hoefde te vertellen, want "hij had het toch allemaal al gelezen"...
Even later trof ik diezelfde fanatieke bloglezer zelfs innig verstrengeld met de voor mij wel degelijk bekende Stadtenaar Klaas Put, die ik heel af en toe bij gelegenheden zoals deze weer eens tegen kom en dan gelijk een gezellig praatje maak.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat als er over 20 jaar nog steeds een Stadse dag bestaat, dan niet alleen Piet en Marie Bakelaar nog steeds in de schijnwerpers zullen staan, maar dat ook Broer Driesse's Zundapp inmiddels een plaatsje tussen de Stadse relikwieën heeft weten te bemachtigen…

Dik tevreden met onze herboren stoelen

Net zoals ik deze week druk bezig was, had Janine ook het een en ander op haar ToDo-lijstje staan. Zo wilde zij altijd al eens witte stoelen in plaats van de vanille kleurige die we zo'n twee jaar geleden kochten. Het plan van aanpak was snel gemaakt alleen de uitvoering liet eventjes op zich wachten.

Begin van dit jaar kochten we al zogenaamd 'lederverf', maar nu het toch slecht weer in de vakantie was, bleek dit de uitgelezen kans om het er op te smeren. Aan het begin van deze week demonteerde ze de stoelen en behandelde ze voor en de dagen daarna werd er koortsachtig doorgewerkt om de eens zo gelige stoelen, van een mooie witte kleur te voorzien. Naarmate het werk vorderde en het resultaat steeds duidelijker werd, begon ze dan ook meer en meer te glimlachen.

Tussen de drumkits en terwijl Richard haar trakteerde op een live achtergrond muziekje, werd de laatste hand gelegd en na 24 uur drogen zette ik ze vanmorgen samen met haar weer terug in elkaar. Het resultaat was verbluffend en we zijn nu dik tevreden met onze herboren stoelen, die nu nóg beter bij de rest van ons interieur passen!

Oma komt weer thuis!

Nadat ze in het begin van dit jaar ziek werd en vanaf dat moment verschillende stadia moest doorlopen om weer de oude te worden is er gelukkig nog meer goed nieuws! Oma komt weer thuis!

Over twee weken mag oma na zo'n 5 maanden weer permanent naar huis. De afgelopen tijd kreeg ze ieder weekend verlof en die 'weekenden' duurden steeds langer, zodat ze nu nog maar twee dagen per week in de GGZNWB doorbrengt.

Nu het na een lange observatieperiode weer erg goed gaat met oma heeft ze van de doktoren te horen gekregen dat ze samen met opa haar leven weer op mag pakken en weer kan gaan genieten van al het goeds.

Vandaag troffen we haar zoals altijd in opperbeste stemming, samen met haar dochter (en toevallig mijn moeder!), druk bezig met haar opnieuw hervonden hobby en een trotse opa die trots toekeek hoe 'zijn Sjaan' weer helemaal opgekrabbeld was.

Na een heftige periode is het nu dus weer volop zon wat er schijnt op het Dijkhof bij de Vissers. Ik hoop dan ook dat ze nog lang van elkaar mogen genieten en ik kijk nu al uit naar die ene dag dat oma weer thuis komt!

Ik droomde ondertussen van een fulltime baan als bedden-tester

Mijn neef(je) wordt groot en het duurt niet lang meer voordat hij de sleutel krijgt van zijn aller eerste eigen huis. Omdat we allebei nog vakantie hadden en omdat er in Janine een doorgewinterde interieur-styliste schuilt, besloten we vandaag gezamenlijk alvast wat ideeën op te doen.

We besloten Woonboulevard Barendrecht-Reijerwaard aan te doen, want het is niet alleen goed aan te rijden, maar je hebt er ook alles lekker dicht bij elkaar zitten (dat is tenminste de bedoeling bij een woonboulevard!). Als eerste liepen we Bruynzeel Keukens binnen en liepen een oriënterend rondje door de zaak. Daarbij kwamen we verschillende exemplaren tegen die Richard wel aanstonden en ondertussen werd hij van Janine voorzien van de nodig tips en andere informatie.

Als je zoiets voor de eerste keer doet komt er uiteraard een hoop informatie op je af en af en toe had Richard even tijd nodig om alle informatie tot zich te nemen.
Ook de details werden niet overgeslagen en terwijl Janine en Ries de verschillende modellen handgrepen bespraken, wilde ik eigenlijk al wel aan tafel voor de lunch, maar zo ver was het helaas nog niet.

Nadat we nog een andere keukenzaak hadden gehad, die toevallig ook badkamers verkochten en die we dan ook nog even dankbaar meepikten, besloot Richard ons op een lunch bij de grote M te trakteren en zo knaagden we even later op heerlijke Franse Frietjes of slurpten een Cola leeg. Het ging er allemaal best in na een ochtendje door twee keukenzaken lopen, maar we gingen dapper verder!

Zo namen ze nog even een kijkje bij het nabijgelegen Beter Bed (u weet wel, retteketet!...) terwijl ik ondertussen droomde van een fulltime baan als bedden-tester.
Een deur verder deden we nog een rondje door een van de meubelzaken en hier zag Ries een aantal interessante exemplaren, of dingen die hij snel weer wou vergeten.
Na een ochtend en een halve middag overdonderd worden door allerlei nieuwe spullen en vooral de prijzen, was het echter duidelijk dat de informatie stroom steeds langzamer tot Ries doordrong. Hij had vandaag een goede indruk gekregen van wat er allemaal komt kijken bij het inrichten van een huis en moe maar voldaan en met een stapel informatie op de achterbank, keerden we dan ook terug naar huis zo dat hij daar verder kon dromen van zijn toekomstige stekkie...

De details zijn bekend!

Afgelopen vrijdag dook ik voor een van de laatste keren de oefenruimte van Buckle-Up in, in voorbereiding op het optreden van 11 september met Buckle-Up & Friends, dat plaats vindt in het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis (JAC).

Omdat de Buckle-Up bezetting niet volledig was en Klaasjan, net terug van een rondje door the States en Canada, toch niet ging drummen (er waren immers drie drummers aanwezig!), voorzag hij de oefensessies hier en daar van zijn zangkwaliteiten.
Vanavond ontmoette ik Martin voor het eerst, die reeds zijn strepen op de gitaar al lang verdiend heeft en ook zag ik Richard weer eens spelen die die avond ook lekker bezig was.

Inmiddels zijn de details over het optreden bekend en is zelfs de poster al klaar (download hier de poster in een groot PDF formaat). Zoals gezegd zal het zaterdag 11 september plaatsvinden aan de Molenweg 28 in Middelharnis (daar waar vroeger Imabo Esselink zat). Kaartjes zijn echter niet nodig, de entree op deze feestelijke en vooral heugelijke avond, is gratis. De zaal gaat om 20:30 open en de aftrap begint dan om 21:00 en vanwege de flinke lijst met 'friends' én nummers zullen we zo rond 00:30 de laatste noten spelen.
Wees er echter snel bij! Er kunnen zo'n 150 mensen in de zaal en nu er vrije toegang is, betekend dit dat vol ook echt vol is! Meer informatie over dit optreden vind je op de website van Popstichting Jailhouse.

Helaas kan ik niet bij de generale repetities aanwezig zijn. Die vallen namelijk precies op de data dat ik in Griekenland van een heerlijke vakantie hoop te genieten. Ik hoop echter op de laatste dag nog eventjes 'voor 't echie' te kunnen oefenen omdat het toch voor mij ook allemaal nieuw zal zijn, maar uiteraard zal ik mijn vakantie sowieso goed besteden om de laatste puntjes nog even op de spreekwoordelijke i te zetten!

Hopelijk tot ziens bij Buckle-Up & Friends!

Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat

Drie weken vakantie is niet niks en omdat ik er van die drie maar één op vakantie ga heb ik dus tijd genoeg voor een zogenaamd ToDo-vakantielijstje. Dat is dan zo'n lijstje dat vol staat met dingen die je eigenlijk al een tijdje wil doen, maar er gewoonweg de tijd niet voor neemt of geen zin in hebt en daardoor alsmaar langer wordt.

Een van de punten op mijn lijstje was het maken van boordjes in de trapkast, zodat die trapkast eindelijk, na twee-en-een-half jaar 'netjes' ingeruimd kan worden.

Ook neef Richard, net terug van bijna twee weken Noorwegen, had nog vakantie en kwam gezellig langs en verleende zijn assistentie.

We begonnen in het schuurtje en dat bleek een koud kunstje want het was allemaal snel voor mekaar. Daarna volgde de trapkast, die wat lastiger was omdat het meer boorden waren die in verschillende lengtes geplaatst moesten worden.
"Meten is weten" is een bekend spreekwoord en dat geldt voor alles. Daarom begonnen we met het goed uitdenken van de positie voor de verschillende rails en boorden vervolgens met uiterste precisie en volledige concentratie verschillende gaten in de muur.
Het liep allemaal voorspoedig, de ene muur echter wat makkelijker dan de andere en de zweetdruppels vloeiden hevig.

Na een aantal uurtjes legde ik het laatste boordje op z'n plaats en controleerde alles eventjes op stevigheid. Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat en het resultaat was erg bevredigend. De kast lijkt nu in een keer een stuk ruimer, nu alles netjes geordend op boordjes boven de grond staat!

Zo kan ik dus aan het begin van de vakantie al direct een flinke klus van mijn lijstje af slepen, maar ik ben er nog niet en zal de komende dagen nog wat kleine klusjes rond het huis moeten doen. Trouwens, vlak Janine niet uit, want die was boven bezig met het verven van de eettafel-stoelen en ook dat is een flinke klus. Hierover echter later meer...

Rook op het water

Neef Jeroen mag zich vanaf vandaag tot de negentien-jarigen rekenen en uiteraard brachten we een bezoekje aan zijn verjaardagsfeestje en namen tante Wilma's favoriete muziekinstrument gewoon even mee.

Hoewel Janine's saxofoon pas op de laatste dag van deze maand vanuit de fabriek in Frankrijk wordt opgestuurd, mocht ze deze en vorige week het exemplaar van Noortje lenen (dezelfde dus, zoals ik onlangs in een eerdere blog beschreef) om te oefenen en het zodoende niet te verleren.

Omdat tante Wilma al jaren saxofoon speelt, nam Janine de sax dus vanavond eventjes mee om hem te laten zien en te vragen wat tante Wilma er van vond.

Hij werd op het eerste gezicht al meteen goedgekeurd. Door de gehele visite trouwens, want de reacties waren allemaal lovend. Alleen, met een uiterlijk van een instrument kom je er niet en dus wilde tante Wilma ook graag even spelen. De mappen met bladmuziek werden daarom meteen uit de kast gehaald, de saxofoon omgehangen en hoppakee daar ging ze. Ook de speelkwaliteiten van deze sax werden even later goed bevonden, maar omdat dit instrument voor tante Wilma wat onwennig was en wij wel genoten van het achtergrond muziekje, kwam haar eigen toeter even later tevoorschijn.

Op de fel blinkend gouden saxofoon bracht ze verschillende nummers ten gehore en alle aanwezigen luisterden naar de vrolijke noten. Ook Daisy, die af en toe zelfs een nummertje meezong!

Als bonus een filmpje waarin tante Wilma een stukje van Deep Purple's 'Smoke On The Water' speelt...

Ook mosselen passeerden de revue

Na een lekker ritje op de motor vanmiddag met neef Richard en een gezellig onder onsje bij Keuf en Ellen in de achtertuin, besloten we vanavond met wat vrienden aan de haven van Middelharnis te gaan eten. Samen met Jurien en Sjoerd, Janine en Ellen (Keuf moest helaas werken en Jozien was een gezellig weekendje met haar moeder en zus op stap) en ook Marieke, kozen we voor een tafeltje bij Het Genot, een tentje waar ikzelf nog nooit gegeten had.

Na een goed te versmaden voorgerecht, waarbij we nog nieuwe vrienden maakten, besloten we echter binnen het etentje voort te zetten, want het koelde snel af. Daar was dan ook gelukkig prima plek voor ons en we genoten dus binnen verder van een heerlijk hoofdgerecht. Snitzel, vis en ook mosselen passeerden de revue en ondertussen werd er uiteraard heel wat af gekletst.

Uiteraard mocht dit etentje niet afgesloten worden zonder een heerlijke Dame Blanche, die ik overgoot met buitengewoon goede en lekker warme chocoladesaus. Dit was weer een hele goede voor in mijn 'Dame Blanche Archief'!

Al met al dus een zeer geslaagde avond, want het blijft altijd leuk om met goede vrienden gezellig uit eten te gaan. Dat zouden we eigenlijk wel eens vaker moeten doen!

Zweetparels en sterke verhalen

De laatste keer was alweer een tijdje geleden en ik betrapte me er op dat ik er zelfs niet over geblogd heb toen. Omdat we overdag nauwelijks van onze stoel komen, behalve tussen de middag als er een potje ge(tafel)voetbald wordt, was het vanavond weer eens tijd om de beentjes te strekken en direct onze voetbalkunsten aan elkaar af te meten.

Het begon allemaal bij de snackbar van 't Wapen van Stellendam, waar we met de voetbalploeg van Websites Nederland (helaas deed niet iedereen mee) eerst de nodige vetten naar binnen werkten (je moet toch iets hebben om te verbranden niewaar!?). Daarna vertrokken we richting Ouddorp, waar tijdens de warming-up in de sporthal van Dorpstienden de eerste zweetparels op ons voorhoofd verschenen.
Daarna verdeelden we de aanwezigen in gelijke teams en het geluk wilde dat we ook twee goede keepers bij ons hadden, die mooi over de twee teams verdeeld konden worden.

Kort na de aftrap kwamen de acties al op gang. Iedereen deed zijn uiterste best om maar niet van het collega-team te hoeven verliezen. Alle beste beentjes werden voor gezet en soms zelfs iets te enthousiast, want nadat we nog geen kwartier gespeeld hadden, klonk een schreeuw van pijn al door de sporthal. Collega én bejubeld keeper Jan kreeg last van een oude blessure en verzwikte zijn enkel waardoor hij zich genoodzaakt zag om de rest van de wedstrijd vanaf de bank toe te kijken.

Het bleek een zwaar verlies voor beide kanten, want nu er nog maar één goede keeper over was, was ook hij genoodzaakt de handschoenen door te geven aan een minder ervaren speler en zelf in het veld zijn mannetje te staan. Door dit voorval kakte het spel wel een beetje in, maar we hadden er zeker niet minder plezier om!
Nog steeds werden er schitterende acties gemaakt en was iedereen er op gebrand om vanavond met zijn team te winnen.

Na twee uren heen en weer rennen, zweten en lol hebben, hielden we het voor gezien en sloten deze sportieve avond uiteraard af met een biertje in het aangrenzende café, waar de sterke verhalen zoals gewoonlijk, alsmaar sterker werden...

Als bonus een filmpje, waarbij de opzet van de goal wellicht wat voeten in de aarde heeft, maar die daarna koelbloedig afgemaakt wordt door collega Jaap...

Alweer 3 jaar lekker leesbaar!

De tijd gaat ongelooflijk hard en het was bijna aan me voorbij gegaan omdat ik dacht dat het nog maar zo kort geleden was dat ik aandacht besteedde aan het twee jarig jubileum van mijn weblog.

Het geneuzel over het feit dat ik het zo leuk vind om stukjes te schrijven laat ik deze keer maar achterwege en ook het bijna neurotische gepeupel over dat ik het zo leuk vind dat velen mijn blog volgen en ik er vaak hele leuk opmerkingen over krijg, komt in deze blog niet aan de orde.

Dat neemt overigens niet weg dat ik het nog steeds ongelooflijk leuk vind dat mensen mijn blog überhaubt bezoeken én lezen (heb ik er stiekem toch nog even aandacht aan besteed)!

Nu er op de minuut af weer een jaar voorbij is en ik mezelf alweer drie jaar een fanatieke blogger mag noemen, is het toch weer even tijd om wat statistieken uit de kast te trekken.
Zo'n 650 blogs zijn er inmiddels verstreken, die kracht bijgezet worden door maar liefst ruim 5.750 foto's (tezamen goed voor een griezelige 666 Megabyte)! Ook de momenteel 135 filmpjes die tussen al mijn verhalen door terug te vinden zijn, mogen uiteraard niet worden vergeten.

Omdat het toch best nog aardig wat vrije tijd opslokt, heb ook ík soms eventjes geen zin een verhaal te vertellen, maar als ik er dan weer eenmaal eentje hebt geschreven, overheerst er altijd een dergelijk 'euforisch gevoel' dat het me motiveert voor een volgende blog.
Maandelijks vinden namelijk tussen de 2.200 en 2.500 mensen de weg naar mijn blog, die samen goed zijn voor zo'n 3.200 pagina weergaven en die moeten uiteraard wel 'gevoerd' worden!

De voornaamste reden dat ik echter nog steeds blog, naast alle leuke reacties die ik in drie jaar tijd al heb verkregen en omdat ik het veelal ontspannend vind, is het feit dat ik het zelf ontzettend leuk vind om mijn eigen oude blogs weer terug te lezen. Herinneringen komen dan weer boven. Leuke, maar soms ook hele droevige, maar dat komt in ieder normaal leven voor. De pieken en de dalen zijn dan ook beiden terug te vinden in de vele verhalen uit het verleden en ik hoop er ook nog lang (maar dan het liefst vooral de leuke natuurlijk!) over te mogen schrijven.

Bij deze wil ik mijn trouwe lezers hartelijk danken voor hun drang naar altijd nieuwe verhalen en niet gevreesd, want de inkt uit mijn pen is nog lang niet opgedroogd en we gaan dus vrolijk het vierde blogjaar tegemoet!

De kikkers keken vanuit de vijver met lede ogen toe

Hij had al drie weken vakantie gepland en al die weken waren dan ook gereserveerd voor het bouwen van de nieuwe blokhut. Dat wilde hij graag zelf doen. Toch kwam hij niet uit met drie weken en plande er nog maar een vierde achteraan. Aan het einde van zijn derde week, belde hij me vandaag op met de prangende vraag of ik 'm vanmiddag even kon helpen...

Net na de middag kwam ik in Nieuwe Tonge, bij mijn ouders aan, waar ik mijn vader in de achtertuin al met een kritisch oog naar zijn 'kunstwerk' zag kijken. De blokhut stond, na aardig wat pijn en moeite, helemaal in elkaar, maar nu moest het dak nog 'bekleed' worden. Zelf had hij al een groot gedeelte beplakt, maar nu het steeds hoger kwam, kon hij het niet meer alleen met een trappetje af. Omdat het vervelend is om iedere keer het dak op en af te moeten klimmen (hoewel hij daar met zijn 56 jaar jong nog prima toe in staat is!), besloten we dat ik beneden de voorbereidingen zou treffen en mijn vader op het dak bleef zodat hij de door mij op maat gemaakte 'singles' kon plaatsen.

Als een jonge vent klom hij behendig het dak op en ging meteen aan de slag. Hij wrong zich in allerlei bochten om alles precies netjes op maat te leggen (en mijn vader is héél precies!) en samen werkten we het zweet op onze kale hoofden. Daar stonden ze dan, vader en zoon, als twee druppels water en zelfs door sommige mensen voor een eeneiige tweeling aangezien.
Niet alleen mijn vader werkte koortsachtig door om het dak deze middag af te krijgen, maar ook ik probeerde de vaart erin te houden. Zo waren we na een tijdje toe aan een lekker ijsje, maar naar een korte pauze, hervatten we de werkzaamheden met dezelfde snelheid.

Terwijl de laatste hand aan het dak gelegd werd, keken de kikkers (die net een bad genomen leken te hebben) vanuit de vijver met lede ogen toe hoe ook de opzichter even kwam keuren. Gelukkig werd alles in orde bevonden en waren we precies om 17:00 klaar en kon het zeil er overheen om de nog ongeverfde blokhut tegen weer en wind te beschermen.

Een ongeverfde blokhut ja, want hoewel mijn vader maar wat blij was dat vandaag het 'technische' gedeelte van de bouw afgerond was, nu moest hij nog geschilderd worden!

Gelukkig gaat zijn vierde week vakantie pas maandag in...

Vertier uit vroeger tijden

Vorige week, zo'n beetje rond dezelfde tijd, parkeerde ik mijn auto aan de voorkant van ons huis en liep naar de voordeur. De voor mij onbekende folder-bezorger kwam ook net aanlopen en ik zei hem dat hij de folders net zo goed even aan kon geven, want ik moest toch naar binnen. De man groette, legde ze in mijn handen en ging een deurtje verder. Nèt voordat ik de deur open deed, zag ik vanuit mijn ooghoeken dat hij naar me keek en opeens sprak hij me toe...

"Toen ik onlangs op internet zocht naar foto's van Sommelsdijk, kwam ik volgens mij op jouw site terecht, kan dat?" Vroeg de bezorger me op de man af. Ietwat verbaasd vertelde ik 'm dat dit inderdaad best zou kunnen en een kort maar leuk gesprek volgde. De man was opzoek gegaan naar de geschiedenis van de Sommelsdijkse haven, nadat hij hier al jaren de folders door de bus gooit en dus ook de bouw van onze straat van dichtbij heeft meegemaakt.
Uiteindelijk vertelde hij een boek in zijn bezit te hebben, waarin ook vele foto's van de oorspronkelijke Sommelsdijkse haven zijn terug te vinden. Nog voordat hij weer verder trok naar de volgende voordeur zei hij nog: "Volgende week, als ik weer met de folders kom, dan zal ik er een paar kopietjes voor je tussen steken, als je dat leuk vind tenminste...".

Toen ik vanochtend de brievenbus hoorde klapperen sprong ik op van de bank. Ik was de goede beste man nog niet vergeten en ik was ook nieuwsgierig geraakt na zijn verhalen over het verleden. Het bleek echter loos alarm, want de folders die door de gleuf geschoven waren, bevatten geen kopietjes van oude foto's en ik was een klein beetje teleurgesteld.
Toen ik een tijdje later een lekker potje zat te drummen, knipperde Janine met de lamp op de overloop (de standaard procedure als ik herrie maak op zolder en zij mij iets duidelijk wil maken vanaf beneden) en riep dat het voor mij was.
Ik hoorde haar de voordeur opendoen en herkende de stem. Het was de folder-bezorger!

In zijn handen had hij een aantal kopietjes en na een korte, gezellige babbel vervolgde hij zijn weg, nadat hij mij een stapeltje folders en de bewuste foto's in mijn handen had gedrukt.
Aandachtig nam ik ze aan tafel in de kamer door. Het bleken veelal oude plaatjes te zijn, maar wel goed en vaak vrij scherpe foto's. De foto's werden kracht bijgezet door verhalen van weleer en hier en daar een uitleg van wat er te zien was op de foto.

Zo las ik over de in 1857 gebouwde 'Kogelbrug' die zijn naam te danken had aan de opvallende contragewichten en die in 1898 werd vervangen door een andere, de nu nog steeds bestaande 'Wilhelminabrug', vernoemd naar de in dat jaar gekroonde koningin Wilhelmina.
De brug kon opengezet worden voor het handelsverkeer naar de oude haven en heeft vele tonnen aan gewicht moeten dragen. Na het afsluiten van de Sommelsdijkse haven in 1970 hoefde de brug niet meer geopend te worden voor de scheepvaart en moest de brugwachter naar ander werk op zoek.
Ook zag ik het pakhuis van commissionair Van der Meijde, dat we nu eigenlijk alleen kennen als 'Café de Kok', met daarachter het brandweerhuisje (waar de man tegenaan leunt), dat er nu niet meer staat.
Of wat te denken van de dijk van Dirksland naar Sommelsdijk, die in de tijd van de foto alleen nog maar door paard en wagen werd bereden.
Het verhaal dat er aan diezelfde dijk, vlak bij het binnenrijden van Sommelsdijk en dus vlakbij onze oefenruimte, in de nacht van 27 op 28 mei 1944 een Britse Lancaster bommenwerper neerstortte en waarbij alle acht bemanningsleden om het leven kwamen, intrigeerde me ook enorm en ik las verder dat de bemanningsleden op de begraafplaats vlak bij de 'crash site' zijn begraven.

Maar, wat me bovenal interesseerde, was dat stukje Sommelsdijk waar ik nu woon, of beter gezegd óp woon want ik woon immers op een gedeelte van de oude Sommelsdijkse haven, die gedeeltelijk gedempt is voor onze woonwijk.
De haven was eeuwenlang het hart van de dorpseconomie. De landbouwproducten uit de vruchtbare Sommelsdijkse polders werden van hieruit verscheept.
Een foto uit het einde van de 19e eeuw laat een bedrijvige haven zien, met een boerderij die ik in het verleden wel eens op een schilderij heb gezien, maar waar precies weet ik niet meer. De boerderij genaamd 'De Ouwe Wurft, waar vele goederen verhandeld werden, brandde door het toedoen van de beruchte 'Sommelsdijkse pyromaan' in 1912 volledig af.
Op de voorgrond van deze foto is overigens ook het 'jaagpad' te zien, waarover eens de paarden liepen die de zeilschepen het havenkanaal uit begeleiden.
Dezelfde haven, een paar jaar later en vanaf de andere kant, laat een gezellig en naar mijn mening mooie haven zien. Vooral de trappetjes in de kademuur vind ik erg leuk en hopelijk worden deze in ere hersteld nu men bezig is met het opknappen van diezelfde kademuur.

In de Sommelsdijkse haven werd zoals gezegd druk handel gedreven en zijn dan ook flink wat foto's van oude, hard werkende havenarbeiders die in onze haven hun brood verdienden.
Een grappig detail ontdekte ik toen ik wat beter naar een van de foto's met daarop commissionair L. Kastelein bekeek, die niet alleen mankracht genoeg leek te hebben, maar ook zijn tijd vér vooruit leek te zijn. Is het namelijk geen commerciële domeinnaam die hij op de achtergrond, boven zijn schuurdeuren, scandeert?

Al met al beleefde ik veel plezier met het lezen van de kopietjes van de voor mij nog steeds volstrekt onbekende bezorger. Wie-oh-wie is deze man toch? Ik wil hem graag nogmaals hartelijk bedanken voor dit vertier uit vroeger tijden!

Ten einde raad hing hij aan een vertrekkend KLM vliegtuig

Hij was al aantal jaren niet écht meer op vakantie geweest en vorig jaar, tijdens het ziekbed van zijn vader, was daar uiteraard al helemaal geen plaats voor geweest. Dit jaar besloot hij een groepsreis naar Noorwegen te boeken en niet zomaar een, maar een echte 'survival' vakantie.

Gisteravond ging ik 'm samen met Janine nog even een fijne vakantie toewensen, maar toen we naar huis reden bekroop me het gevoel dat het wel leuk zou zijn als ik Richard en tante Els toch nog even zou vergezellen. Niet alleen omdat ik mijn neef wel graag even wilde uitzwaaien, nu hij zich voor het eerst per vliegtuig zou voortbewegen, maar ook omdat het voor tante Els op de terugreis dan ook een stuk gezelliger zou zijn.

Vanochtend schrok ik daarom al om 5:40 wakker en pakte meteen de telefoon. Precies op tijd, want Richard werk net wakker en zou zich om 6:30 richting Schiphol begeven.
Nadat ik even onder de pomp gesprongen was en een ontbijtje had genuttigd, liepen we 1,5 uur later opeens de vertrekhal van Schiphol binnen en leek Ries een beetje zenuwachtig te worden.
Eerst maar even in de rij om de tas en het slaapmatje 'sealen' zodat er niets ongemerkt ingestopt of uitgehaald kon worden.

Vervolgens liepen we naar vertrekhal 2 en moesten we al voordat de vertrekhal zich openbaarde, al in de lange rij aanschuiven. Het was steendruk en er zat niet anders op dan netjes te wachten op onze beurt. Toch liep de rij lekker door en stonden we al snel in de volle vertrekhal, waar de lange rij verder ging.
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en checkten in bij een van de incheck-computers van KLM, die ons daarna doorstuurde om de bagage af te geven. Ook daar ging opnieuw een rij aan vooraf, maar net zoals de eerste, liep het ook hier gelukkig snel door. Er bleef, nadat alles afgegeven was, zelfs nog tijd over om even te stoppen bij een eettentje, waar op de vroege ochtend toch nog even een lekker broodje werd genuttigd.

Toen was het tijd om Richard bij de paspoortcontrole af te zetten en huiswaarts te gaan, maar onderweg poseerde Richard nog even bij een landingsgestel dat we tegenkwamen.
Toen ik even niet oplette was ik Richard opeens even kwijt en dacht ik hem, ten einde raad hangend aan een vertrekkend KLM vliegtuig, voorbij te zien komen, maar toen ik nog eens keek bleek het gelukkig een geintje te zijn en zou het bewuste vliegtuig nooit en te nimmer met Richard al hangende aan de deur kunnen vertrekken.

Na dit avontuur konden we Ries gelukkig netjes bij de douane afleveren en zwaaiden we hem uit totdat hij alsmaar kleiner en kleiner werd...