Wie loopt zich met die hitte zo in de polder langs het Haringvliet, volledig in het zweet te werken? Oh! Het is mijn eigen Janine die weer trouw haar hardloopschema aan het afwerken is!
Ze gaat als een raket en haar schema wordt steeds zwaarder, maar volhouden doet ze! Ze heeft zelfs nog tijd en puf voor een gekke bek...
Volgend jaar de marathon maar?
PS: Trouwe lezers is het misschien inmiddels opgevallen dat de foto's nu op een andere manier getoond worden. Als je zelfs rechts of links op de foto gaat staan kun je op "next" of "previous" klikken om respectievelijk de volgende of vorige foto bij de betreffende blog te kunnen bekijken. Ik moet alleen nog wat doen aan de kleurtjes, maar dat zal ik binnenkort even aanpassen.
Met dank aan mijn collega Jan van Broekhoven ((t)error Jan voor intimi) die ook in het bezit is van een blog en mij attendeerde op deze zogenaamde lightbox die sinds kort ook voor blogspot beschikbaar is!
Ik ben nooit een overdreven groot fan geweest, maar toen de band vorig jaar oktober aangaf te gaan stoppen, vond ik dat wel erg jammer. Ze waren groot in de Nederlandse muziekscene en vooral de manier hoe ze op jonge leeftijd opeens bekend werden en met ons zijn meegegroeid, intrigeerde me. Ze zijn immers ongeveer even oud als ik...
Al heel lang geleden wist Jozien nog kaartjes te regelen voor het aller laatste concert van Krezip in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Uiteraard gingen Janine en ik daar graag naartoe, want zo'n grote Nederlandse band voor de allerlaatste keer zien, wie wil dat nou niet?
Vandaag vertrokken we dan ook zo tegen de klok van 3 richting Amsterdam en eenmaal geparkeerd in de parkeergarage van Villa Arena, belandde we al gauw op een terrasje en dronken een lekker glas bier of Cola, met het uitzicht op de Amsterdam ArenA. Omdat we ook ongelooflijk honger hadden maar bij het eerste terrasje niets bijzonders op de kaart konden vinden, besloten we het in een restaurantje onder de vleugelen van de Ajax tempel te proberen. Daar bestudeerden we opnieuw met volle aandacht de menukaart en vonden wel iets dat ons aanstond.
Dat lieten we ons dan ook goed smaken, maar de Dame Blanche (waar ik dit keer vreemd genoeg geen foto van kan terug vinden!) was niet wat ik er van had verwacht. Voor medeliefhebbers van dit heerlijke toetje, ga niet naar de ArenA om je geluk te be-proeven, want je komt bedrogen uit. Geen slagroom, goedkoop vanille ijs en veel te veel chocolade saus.
Enfin, uiteindelijk kwamen we rond 19:00 bij de Heineken Music Hall aan, dat om de hoek van de ArenA ligt. Binnen gekomen kregen we direct een flyer uitgedeeld met de kans om een live DVD en CD inclusief t-shirt van deze avond te bestellen. We bedachten ons geen moment en bestelden in de hal van de HMH de laatste liveshow van Krezip, die vanavond werd opgenomen, op DVD. Als het goed is ligt ie 24 juli op de deurmat, dus het resultaat laat nog even op zich wachten.
Ik was al eens eerder in de HMH geweest tijdens een seminar van Apple, maar hoewel er nog niet zo gek veel mensen binnen waren, zag ik bij binnenkomst dat de zaal toen een stuk kleiner was. We besloten in plaats van op de tribune, lekker tussen het publiek op de grond te gaan staan en zochten een tactisch en mooi plekje op. Niet te gek ver naar voren (daar is het altijd dringen geblazen) en dicht bij de uitgang (voor de wc) en de bar. Ondertussen liep de zaal vol en besloten de meisjes erbij te gaan zitten. We moesten immers nog de hele avond op onze voeten blijven staan!
GEM trapte om 20:15 af met het voorprogramma en warmde de zaal op met enkele bekende en onbekende energieke nummers. Na een half uur spelen hielden zij het voor gezien, wensten ons veel plezier met Krezip en verlieten onder luid applaus het podium, waarna een pauze van 15 minuten begon. Die pauze werd goed benut en achter een doek dat ons het zicht op het podium ontnam, begonnen de voorbereidingen voor de hoofdact van vanavond. Op de achtergrond werd muziek van onder andere Kings of Leon gedraaid maar toen ik goed luisterde hoorde ik in de verte de soundcheck van Bram's drumkit.
Niet lang daarna, om 21:00 gingen de lichten van de zaal voor de 2e en laatste keer deze avond uit en zagen we de schaduwen van de bandleden van Krezip op het alles aan het zicht onttrekkende doek verschijnen. De eerste dreunen werden uit de speakers gepompt en het publiek werd uitzinnig. Gitaarakkoorden volgden evenals de klanken van de toetseniste. Het doek viel en het aller laatste optreden van één van Neerlands grootste bands begon...
Krezip speelde alle hits van de afgelopen twaalf jaar en hoewel ze nog niet zo lang geleden moeder geworden is had Jacqueline nog steeds de energie die we van haar gewend zijn. Stevige rocknummers werden afgewisseld met de bekende ballades die akoestisch, elektronisch en soms met de piano begeleid werden. Ook een eerbetoon aan Michael Jackson, in de vorm van 'Billy Jean' werd op geheel eigen wijze ten gehore gebracht. Jacqueline had ook een flinke gardarobe meegenomen en wisselde dan ook een aantal keren van outfit. Maarliefst 4 keer verscheen ze met iets nieuws op het podium, de ene creatie nog kleurrijker dan de andere. Ze leek alles te geven, klom overal op, zelfs op de bassdrum waar Bram zijn enorm lage dreunen uit toverde, en dat allemaal op hakken!
Het allermooiste werd voor het laatste kwartier bewaard want opeens verschenen er enorme ballen in de zaal die gevuld waren met lucht en die zich gemakkelijk hoog in de lucht lieten stuiteren (wellicht afgekeken van Metallica?). Ze veranderden ook constant van kleur en dat op de maat van de muziek. Het decor zelf toonde ook de meest vrolijke en bonte kleuren, wat het concert enorm opvrolijkte.
Helaas kwam er na ruim 1,5 uur spelen tóch een einde aan dit aller laatste optreden van Krezip. Duidelijk geëmotioneerd sloten zij het concert af met het nummer Sweet Goodbyes dat ze voor deze gelegenheid niet beter hadden kunnen kiezen. Na een ongelooflijk applaus, gejuich en glillende en jankende tienermeisjes boog de voltallige band onder de neerdalende flikkerende confetti nog een keer voor hun fans. Het doek viel, het applaus hield nog even aan, maar toen de lichten van de zaal aangingen wist iedereen dat het nu toch echt afgelopen was. Met gemengde gevoelens, aan de ene kant een geweldig concert gezien, aan de andere kant het idee dat dit toch écht de laatst keer was, keerde iedereen huiswaarts...
Als bonus deze keer dan ook echt het aller, aller laatste liedje dat Krezip live heeft gespeeld. Totdat ze een comeback maken dan, laten we het hopen, want eigenlijk is het ongelooflijk zonde van zoveel muzikaal talent. Krezip met Sweet Goodbyes...
Wie bij het lezen van deze titel en het zien van de foto, denkt dat ik mij nu toch écht ga toeleggen op de kunst van het koken, heeft het helemaal mis.
Met dit boekje, dat is geschreven door marketing goeroe Seth Godin, wordt op een vrij losse en soms zelfs humoristische manier dieper ingegaan op de hedendaagse (online) marketing technieken. Ik hoop dan ook mijn kennis over online marketing en toepassingen daarvan te vergroten of mijn kijk op sommige onderdelen misschien wel te veranderen.
Het was alweer een tijdje geleden maar vandaag trok Koen opnieuw alle aandacht toen er weer eens een pakketje voor hem werd bezorgd met, je raad het al, een nieuw paar Nike's!
Deze keer ontving Koen de Nike Air Max 1 Skulls Pack. Uiteraard werden ze volgens traditie direct opnieuw geveterd en werd ik daarna gevraagd om een foto van de schoenen in volle glorie te nemen.
En waar de naam vandaan komt laat zich gemakkelijk raden...
Vanmorgen kwam er op de zaak even een spoedklusje van Dolphin Maritime tussendoor en de klant was blijkbaar zo tevreden dat hij ons spontaan uitnodigde voor een rondje varen over het Haringvliet. Of we om 12 uur klaar konden staan op de jachthaven van Stellendam. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer vragen!
Ik was al eens eerder mee gevaren met een zogenaamde RIB (Rigid Inflatable Boat) van Dolphin, tijdens een borrelmiddag van de Kamer van Koophandel en wist dust in tegenstelling tot de rest, wat me te wachten stond.
Aangekomen bij de jachthaven lag de boat, waar 250 pk achter hing, al op ons te wachten. We kregen nog wat veiligheidsinstructies van de kapitein maar daarna waren we er helemaal klaar voor.
We voeren op rustige snelheid de haven uit, maar daarna gingen alle remmen los. De boot leek af en toe los te komen op de golven en voer met hoge snelheid over het Haringvliet. Af en toe maakte de boot een hele scherpe bocht zodat we alle kanten opgeslingerd werden en het water over de boeg klotste. Er werd dan ook hard gelachen en gejuicht tijdens de dolle rit, die er voor zorgde mijn collega's achterin de RIB toch aardig nat werden!
Na een kwartiertje keerden we weer terug naar haven, maar de algemene indruk van dit korte uitje laat voor zich spreken. Dat is dan toch wel even wat anders dan achter je beeldscherm zitten!
Als bonus een filmpje van dit korte maar geweldige uitje...
Vanochtend was het alweer vroeg dag. Nadat ik een avondje was doorgezakt, was ik toch al vroeg wakker en kon ik zoals gewoonlijk de slaap daarna niet meer vatten. Zo kwam het dus dat ik om half 9 alweer achter de computer zat.
Het was vandaag vaderdag en omdat Janine dit weekend met haar moeder, haar zus en een vriendin van haar moeder op Texel zit en zij altijd voor de vaderdagkadootjes zorgt, had ik dit keer dus geen kadootje paraat. Zo ben ik dan ook weer!
Helaas pindakaas en dus viste mijn vader deze keer achter het net. Hij vond het overigens niet erg, hij heeft toch al zo'n beetje alles wat z'n hartje begeert. Volledig volgens traditie reed ik aan het einde van de morgen richting Stad, naar mijn opa en oma om daar met de rest van de familie vaderdag te vieren.
Opa had zoals gewoonlijk weer veel lol met ons, en vooral met mijn neefje Arjen, die steeds meer kattekwaad uithaalt. De kinderen (mijn oom, tante en moeder) gaven Opa een mooi presentje voor in de grote achtertuin, dat hij erg waardeerde en Arjen mocht opa helpen met het uitpakken ervan en dat deed hij dan ook met veel genoegen.
Ellen vierde vanavond haar 24e verjaardag en dat was dan ook erg gezellig. Zo'n beetje iedereen was van de partij, ook de kleintjes!
Zo'n gezellige avond gaat snel en ging naar mijn mening iedereen véél te vroeg naar huis. Komt het omdat we allemaal ouder worden en de feestjes van nu niet meer zo kunnen zijn als vroeger? Er zit denk ik een kern van waarheid in, maar wat nog vervelender is, is dat ik het dit weekend zonder mijn Janine moet stellen en vooral daarom had ik nog geen zin om naar bed te gaan...
Gelukkig belde Barry me nog rond een uur of half 1 of ik ook naar het Diekhuus kwam, want daar speelde een jazz / blues band. Daar was ik wel voor te porren! Maar voordat ik bij het Diekhuus arriveerde, speelde de band zijn laatste nummer al en dus kwam ik helaas te laat.
Barry vroeg me om mee te gaan naar Rens' huis, om nog even een afzakkertje te nemen en een potje te pokeren. Ik had geen idee waar Rens woonde en pokeren kon ik ook al niet, maar goed, ik had de tijd tenslotte aan mezelf!
Bij Rens aangekomen, die zelfs heel dicht bij ons bleek te wonen, kwamen al snel de Cubaanse likeur en de Cubaanse sigaren op tafel! Op een gegeven moment zat iedereen dan ook met een dikke sigaar, flinke rookpluimen uit te blazen en hoewel we af en toe opnieuw de brand erin moesten zetten, ontnam de enorme rookproductie ons af en toe bijna het zicht op de fishes. Voor sommingen kwam dat goed uit, dan hoefden zij hun pokerface niet op te zetten, anderen waren daar al op voorbereid.
Trouwens, in de fles van dat Cubaanse goedje waarvan me verteld is dat dat Cuba Libre moet heten, vonden we nog een niet alledaagse toevoeging. Nu ben ik sowieso niet echt een "man van de sterke drank", doe mij maar een biertje, maar volgens Barry zou het een of andere bes moeten zijn, die de smaak van het drankje ten goede moest komen. Wat ons overigens ook ten goede kwam, waren de loempiaatjes, die de dames met veel liefde voor ons klaar maakten en die wij ons goed lieten smaken!
Het bleef dan ook nog een tijdje erg gezellig maar zo rond de klok van 3 uur namen we afscheid van elkaar. Iedereen was bekaf en dus keerde ik in mijn eentje terug naar huis en kroop ik zielig en alleen mijn koude bed in...
Ik besloot vanmiddag de vorderingen van Anco & Kimberly eens te gaan bewonderen. Vanaf 1 mei zijn zij in het bezit van de sleutel van hun huis in Oude Tonge en ik ben er pas 1 keer eerder langs gegaan.
Hoogste tijd dus voor een nieuwe inspectieronde, maar er viel vrij weinig op te merken. Het huis was namelijk al zo goed als af toen ze de sleutel in ontvangst namen en het is gewoon hier en daar wat dingetjes aanpakken en verbeteren, maar verder geen bijzondere verbouwingen of iets dergelijks.
De muren waren wél een stuk witter geworden omdat die opnieuw waren bestreken en ook de was zichtbaar geworden nu de beschermende kartonlaag verwijderd was.
"Je komt op een goed moment!" zei Kimberly en ik verwachtte dat mij vrijwel direct na deze uitspraak een kwast of iets dergelijks in mijn handen zou worden gedrukt. "We hebben vanmiddag ons tweede katje opgehaald. Ga maar eens in het schuurtje kijken!". Tja dat hoef je tegen een dierenliefhebber als ik, geen tweede keer te zeggen en dus liep ik snel naar het schuurtje.
Daar trof ik twee hele kleine ondeugende bankrovertjes aan, die samen op ontdekkingsreis door het schuurtje rondsnuffelden. De ene was nog nieuwsgieriger als de andere en het was dan ook een erg aandoenlijk en leuk gezicht om die twee kleine donzige bolletjes van nog geen 6 weken oud, samen rond te zien wiebelen.
Het is te hopen dat ze, wanneer ze wat ouder zijn, niet zulke leuke kadootjes meebrengen als wij de laatste paar dagen hebben gehad!
Mijn blog wordt zo langzamerhand wel erg onsmakelijk en morbide met al die foto's van de dode dieren in mijn achtertuin.
Ik hoop dat ik er dan ook snel vanaf ben en niet meer over hoef te bloggen. Helaas lag er vanochtend dit keer geen muis of rat in de tuin, maar een dode vis! Gijs was op zijn beurt een klein beetje nat, dus ik heb het idee dat ik de dader ontmaskert heb.
Is het dan toch mijn grote vriend die opeens dode beesten mee naar huis brengt?
Net als woensdag en gisteren, lag er vanochtend opnieuw een kadootje van een van mijn poeze-vrienden uit de buurt (die schijnbaar nog steeds anoniem wil blijven) in de achtertuin.
Het begon woensdag met een piepklein exemplaar, was gisteren al een stuk groter, maar vandaag lag er toch écht een flinke muis in de tuin! Zijn lijf mat op z'n minst 12 centimeter en dat exclusief de staart! Toch denk ik dat dit geen muis is maar een rat en ben zeer benieuwd wat mijn vrienden morgen weer hebben meegenomen...
Vanavond werd het een avondje buffelen want met een groot deel van mijn collega's en wat extra hulptroepen, hadden we een avondje zaalvoetbal in de Staver te Middelharnis gepland.
Omdat enkele van mijn collega's niet echt in de buurt wonen, had ik hen een etentje bij mij thuis aangeboden en dat ontaarde uiteindelijk in veel geweld op zolder! Ik leidde hen rond door het huis en toen we bij de zolder uitkwamen, slaakten alleen een kreet van opwinding en waren ze niet meer te houden.
Joan klom direct achter mijn akoestische drumkit en liet zien dat hij een flink gevoel voor ritme in zich had (hij was niet voor niks ex-bassist!). Ook Koen liet zich van zijn beste kant zien, maar verkoos de elektronische kit boven de akoestische. Koen ging zelfs zo enthousiast met de dubbele-bass-pedalen in de weer, dat ik ze halverwege weer vast moest schroeven voordat ze alle kanten op zouden vliegen! Jaap lag ondertussen krom op de bank van plezier en de avond begon dus op deze manier al helemaal goed.
Uiteraard gingen we op tijd naar de Staver, waar we ons 2 uren lang in het zweet mochten werken in de gymzaal, tijdens het voetballen. Er werd stevig tekeer gegaan maar ondertussen probeerde ik de tegenstanders af te leiden met het welbekende "He! Kijk daar eens!", maar helaas trapten ze er niet in. Nu ik de foto's trouwens terug kijk lijkt het wel of ik nog met mijn hoofd op zolder, bij mijn drumstel zat, want klaarblijkelijk sta ik midden in de zaal te air-drummen!
Uiteraard kwam ik ook in actie, want ik leek vanavond op mijn best. Goede assists afgewisseld met aardig wat goals die ik op mijn naam mocht schrijven. Ik kon het nog steeds!
Na 2 uren voetballen, met af en toe de hoognodige rust tussendoor, belandden we uiteindelijk bij de bowlingbaan van de Staver waar we getrakteerd werden op bier en snacks. Al met al dus een érg gezellig avond!
Omdat er weinig spannende filmpjes van het zaalvoetballen gemaakt zijn, heb ik deze keer als bonus een filmpje van mijn ruim vier minuten durende drumdemo, met mijn collega's Jaap, Koen en Joan als enthousiaste toeschouwers!
Door de economische crisis bezuinigen niet alleen bedrijven, maar ook de consument houdt de hand op de knip. Autodealers vallen niet voor niks bij bosjes en Keuf draagt daar vrolijk zijn steentje aan bij...
Hij verkocht vorige week plotseling zijn auto omdat een of andere gek er genoeg voor gaf. Keuf's motto "alles is te koop" wordt regelmatig in de praktijk ten uitvoer gebracht, maar daardoor zat hij dan nu opeens zonder auto.
Hij vond wel een nieuwe liefde via Marktplaats.nl en kocht voor iets meer dan een scheet en een knikker een oude Honda Concerto uit 1993 die de volgende keuring waarschijnlijk niet meer haalt. Keuf kennende knapt hij'm op en verkoopt hij 'm weer met winst. Zo uitgekookt is ie altijd al geweest!
Natuurlijk mochten op zijn nieuwe aanwinst ook de tuningstickers niet ontbreken en hoewel hij er een flink stuk op achteruit gegaan is nu hij die dat witte monster verkocht heeft (hier op archiefbeeld, waar hij nog niet die dikke mat zwarte velgen heeft), maar toch rijdt hij er weer met veel plezier in. Ik reed een stukje met 'm mee naar de Staver om te gaan zaalvoetballen en zowel Janine als Gijs keken lachend hoe we in deze bijna prehistorische auto wegreden...
Het is al de tweede keer deze week dat ik 's ochtends bij het ontwaken naar buiten kijk en een lief klein muisje onder de tuintafel zie liggen. Dood.
Ik verdenk Joep ervan dat hij af en toe een kadootje voor ons meebrengt, als dank dat hij altijd in onze achtertuin mag rondspringen, zonnen of met Gijs mag spelen. Gijs zelf heb ik namelijk nog nooit kunnen betrappen op het vangen en meebrengen van een dier zoals een vogel of een muis, maar je weet natuurlijk maar nooit. Hij zat vanochtend echter weer in het voorraam, ver verwijderd van de muis in de achtertuin.
Zou hij er bang voor zijn? Want zeg nou zelf, kan dit nou die koele muizen-killer zijn?
Vanmorgen merkte een van mijn collega's een wel heel bijzondere weggebruiker op, die zich via de N57 van Hellevoet richting Ouddorp verplaatste...
Het bleek een oud vrouwtje op de fiets te zijn, die zo te zien zonder blikken of blozen langs de autoweg fietste, waar menig auto met meer dan 100 kilometer per uur op een afstand van minder dan een paar meter voorbij zoefden en waar vrachtwagens voor haar moesten uitwijken.
We hielden vanachter het raam ons hart vast en ik moest meteen denken aan een liedje van K's Choice met "Old Woman".
Gelukkig stopte er een aardige vrachtwagenchauffeur die haar liet stoppen, vroeg wat er aan de hand was en daarna meteen ging bellen. Niet veel later stopte er dan ook een ander vrachtwagentje van een groenteboer waar kennelijk familieleden in zaten en haar waarschijnlijk hebben meegenomen, want toen waren wij natuurlijk allang al weer aan het werk...
Als bonus is dit keer nog net te zien hoe de vrouw haar laatste meters over de N57 fietst, alvorens ze door een oplettende vrachtwagenchauffeur aan de kant wordt gedwongen.
Veel mensen denken vaak te makkelijk over ons werk als "internet jongens". Snel werk, veel geld verdienen. Al het werk dat met de computer gedaan wordt, is een kwestie van een paar knoppen indrukken en klaar. Dat is zo'n beetje de gemiddelde gedachtegang, maar niets is minder waar.
Bij het bouwen van een internetsite komt veel werk om de hoek kijken. Ik kan het weten, want ik doe het nu al zo'n beetje 11 jaar. Een (web)ontwerper (en -bouwer) krijgt tijdens een "productieproces" (wat overigens heel a-romantisch klinkt) met heel veel regeltjes te maken. Welke doelgroep gaat straks gebruik maken van deze website? Hoe surft of denkt deze doelgroep? Hoe houd ik het interessant voor de bezoeker? Welke beeldschermresolutie heeft de bezoeker? Werkt de website op alle browsers zoals Internet Explorer, Firefox en Safari en dat dan ook nog eens onder alle besturingssystemen zoals Windows van Microsoft en MacOS van Apple? Zomaar een kleine greep uit nog veel meer vragen die bovenkomen wanneer je een website begint te ontwerpen.
Websites Nederland ontwikkelde onlangs de website van iWorkwear.nl, een flinke webshop waar uit een flink assortiment werkkleding gekozen en besteld kan worden. Ook is er een spaarsysteem geïntegreerd zodat bij elke €25,- euro de klant een spaarzegel krijgt die bij een volle kaart omgewisseld kunnen worden tegen korting. Er is zélfs gedacht aan een "Pro-account" waar de werknemers kunnen bestellen aan de hand van een door de werkgever vastgesteld budget. Is het budget op, dan zullen ze moeten wachten tot er nieuw budget beschikbaar wordt.
Al dit soort zaken moeten natuurlijk van tevoren goed uitgedacht worden, want hoe gaat een bezoeker straks bijvoorbeeld het betaalproces doorlopen? In hoeveel stappen kan de bezoeker uiteindelijk zijn bestelling afronden en wat gebeurd er in precies tijdens die stappen?
Een project van dergelijke omvang als die van iWorkwear.nl begint meestal bij onze Interaction Designer Jaap, die nauw samenwerkt met de Design-afdeling (waar ik deel van uitmaak) en de Technische-afdeling (waar de uiteindelijke website werkend gemaakt wordt). Jaap maakt een plan aan de hand van de input die tijdens het gesprek met de klant is verzameld en ontwikkeld in samenspraak met ons als designers een zogenaamd "wireframe". Hierin wordt globaal bepaald hoe de website straks in elkaar steekt en uit welke pagina's of stappen de website bestaat. Dit is niet alleen handig voor de Design-afdeling, maar is ook handig om te communiceren naar de klant, zodat deze al in een vroeg stadium weet waar hij aan toe is. Zelfs de Technische-afdeling kan er z'n voordeel mee doen.
Nadat alles duidelijk is geworden is het de taak van de Design-afdeling dat er nu een mooie stijl wordt neergezet die de rest van de website straks zal "dragen". Als bezoeker bepaal je namelijk binnen 8 seconden of je verder surft op een website of niet, omdat hij je wel of niet aanspreekt qua kleur, indeling of gebruiksvriendelijkheid. Een belangrijke taak dus, want hoewel de technische kant van een internetsite mínstens nét zo belangrijk is, ziet de gemiddelde bezoeker alleen het uiterlijk van de site en dat moet dus direct aanslaan.
Als creatief moet je altijd iets van niets maken en moet je dus veelal bij 0 beginnen. Dat betekent dat een ontwerp voor een site soms heel snel bedacht is, maar dat het soms ook érg lang duurt omdat er hoge eisen aan gesteld worden of dat het gewoon de dag van de ontwerper niet is. Ook is het zo dat een bijzonder ontwerp met allerlei tierelanteintjes vaak niet altijd het beste ontwerp is. Zo is "less is more" uiteindelijk de sleutel geweest in het ontwerp van iWorkwear.nl. Je ziet dat de producten perfect uit de verf komen en dat de rest van de site niet afleidt van het uiteindelijke doel, namelijk de producten verkopen. Doordat de site rustig oogt zal de bezoeker ook een stuk relaxter door de site surfen en als prettig ervaren. Let op, deze regel gaat ook weer niet altijd voor alle webshops op!
Enfin, wanneer de stijl is neergezet en de klant deze na (hopelijk) veel "Ah's" en "Oh's" heeft goedgekeurd, moet de site worden uitgewerkt. Dit betekent dat bijna iedere pagina in zijn geheel ontworpen wordt. Je kunt dit in feite vergelijken met een bouwtekening van een architect, die ook alles van het te bouwen huis moet vastleggen. Een bouwvakker gaat immers niet op eigen houtje een stuk extra aan het huis bouwen, omdat hij niet weet hoe de achterkant van het huis eruit ziet, omdat de architect het op zijn beurt niet getekend heeft. Het voordeel hiervan is dus, dat wanneer de site uiteindelijk uitgetekend, bedacht en door de klant goedgekeurd is (zoals een architect), allesalles direct naar de Technische-afdeling kan (de bouwvakkers) zodat zij de website pagina voor pagina kunnen gaan bouwen en werkend kunnen maken. Voordat de hele website echter uitgetekend en deels (het grootste gedeelte heeft Jaap in het voorwerk al gedaan) nog bedacht is, ben je soms wel één of meer weken verder (er liggen immers nog meer projecten!). Een site als iWorkwear.nl kan wel minimaal 20 à 25 verschillende pagina's bevatten, die allemaal stuk voor stuk ontworpen moeten worden. Denk maar eens aan het bestelproces in zo'n website, of hoe het spaarkaarten-proces verloopt.
Als ook deze fase in het proces is afgerond, is de Design-afdeling voor het grootste gedeelte klaar, zij het dat onze afdeling tijdens de bouw nog steeds af en toe iets moet bedenken, aanpassen of de technische jongens moeten bijstaan en voorzien van extra informatie bij sommige onderdelen ("Wat is hier de bedoeling van?" is een veel voorkomende vraag).
De Technische-afdeling heeft vanaf dit moment ook een enorme klus aan het bouwen van de uiteindelijke website. Minstens net zoveel uren als in de voorafgaande fases zullen moeten worden gemaakt om de website geheel vlekkeloos te kunnen laten draaien. Maar in deze fase zie je het meeste resultaat verschijnen. Dat zie je ook bij de bouwvakkers wanneer ze een huis bouwen. Je ziet steeds iets meer van het gebouw verschijnen.
Als de technische jongens helemaal klaar zijn en alles goed is getest, wordt de website opgeleverd en een training gegeven aan de klant, die het straks verder allemaal alleen zal moeten doen. Hij of zij moet dus weten hoe er met het zogenaamde Content Management Systeem dat aan de website is gekoppeld, moet worden omgegaan. Met dit systeem kan de klant (het woord zegt het al) de content van de site beheren. Dit omvat het aanpassen van tekst, foto's, producten, nieuwsberichten, formulieren, het beheren van documenten etc. Er zijn talloze mogelijkheden.
De site gaat na het vullen van de content en het optimaliseren voor de zoekmachines (waar eigenlijk tijdens het gehele productieproces aan gewerkt en rekening mee gehouden wordt) online en zowel de site als de klant zal daarna op eigen benen moeten gaan staan.
Er gaan dus enkele maanden overheen, vanaf het eerste oriënterende gesprek met de klant tot aan het uiteindelijke opleveren en draaien van de website. Dat is dus wel iets anders dan "even snel een site voor mijn bedrijf laten bouwen".
Het leuke aan mijn vak is vaak de enthousiaste reacties van de klant als ze het ontwerp of het resultaat zien. Soms sla je als designer ook wel eens de plank volledig mis, maar uiteraard valt dat in het niet bij de keren dat de klant "bijzonder of aangenaam verrast", "helemaal blij" of "zeer, zeer, zeer tevreden!" is. Zoals bij iWorkwear.nl waar de klant met een brede glimlach tijdens het productieproces het pand betrad en vaak met een nog grotere glimlach het pand weer verliet. Helemaal leuk om te zien is ook, dat de lokale krant het "Eilanden Nieuws" er dan ook nog een leuk redactioneel stuk aan besteed, waarin de prettige samenwerking tussen Websites Nederland en iWorkwear.nl nog eens beschreven wordt.
Ik hoop dat ik op deze manier een klein kijkje achter de schermen heb kunnen geven van hoe het er in mijn vak aan toe gaat en dat het vooroordeel dat ik in de eerste regels van deze blog beschreef, op gebrek aan kennis van het vak berust.
Voor de geïnteresseerden heb ik ook nog even het artikel uit het Eilanden Nieuws als PDF ter beschikking gesteld. Die kan hier gelezen worden.
Het bleek toch nog een flinke opgave en kostte de nodige zweet parels om alle computers en toebehoren netjes naar een andere plaats te verhuizen. Vanwege een efficiëntere indeling van onze studio, werkten we vanavond over om alles netjes te verhuizen.
Websites Nederland stond vanavond voor heel eventjes op z'n kop, want bijna iedereen kreeg een ander plekje toebedeeld. We begonnen met frisse moed aan deze klus en zéker na de overheerlijke Chinese maaltijd, klaarden we de klus als één team.
Mijn Mac staat inmiddels aangesloten en in vol ornaat te glimmen op z'n nieuwe plaats. Het wordt even wennen, maar dat is een kwestie van tijd...
Vanochtend reed ik nog even langs Best Trucks in Oude Tonge, waar Addie druk aan het werk was. Althans, druk met zijn eigen auto, want gisteren mocht hij zijn nieuwe auto ophalen.
Een BMW 318 Touring, uit 2002. Erg burgerlijk voor Addie's doen, maar een schitterende wagen. Er mankeerde eigenlijk niks aan de auto. Goed, hij moest nog gepoetst worden, want Addie rijdt niet graag met een vieze auto rond (moet je lezen wie het zegt!), maar daar was hij nou juist druk mee bezig.
Nadat ik geconstateerd had dat de stoelen prima zaten en er een zee van ruimte aanwezig was, ging ik weer huiswaards en liet ik Addie lekker poetsen. Vanmiddag moest hij natuurlijk met zijn slee op het kraamfeest van Levi verschijnen en dan moest hij wel blinken in het zonnetje.
Zojuist kreeg ik een sms. Dat gebeurd wel vaker, maar deze keer was hij ietwat onaangenamer van aard. Het was Addie, die mij het volgende berichtje stuurde:
"Zo BMW kan naar Bosman en Kalis, valt net een ventje met fiets op rechter voorspatbord! Gaat lekker..."
Uiteraard vond ik het enorm sneu dat dit nu al moest gebeuren, zo precies nadat hij 'm koud 24 uur in z'n bezit had. Het bleek om een klein ventje op een voor hem 2 maten te grote fiets te gaan. Mirjam stond in de achtertuin, hoorde een blikkige "knal" en hield haar hart vast. Meteen rende ze naar de zijkant van het huis waar de auto geparkeerd stond (langs de stoep en niet op de oprit). Daar zag ze een klein ventje vanachter de auto komen die Mirjam meteen "gerust" stelde met de woorden "Ik heb niks hoor!.."
Nu zit er dus al een lelijke deuk en dikke kras op het voorspatbord van de BMW, maar gelukkig gaat de verzekering van de andere partij het allemaal regelen (als alles goed is natuurlijk). Hoewel het een wat valse start was, wens ik Addie veel veilige kilometers toe in zijn nieuwe burgerlijk heilige koe. Nu nog een aantal koters achterin en gekleurde dieren-stickers op de zijruiten en het is helemaal compleet!
Zijn trouwe Honda staat geduldig en aan de kant geschoven te wachten op de nieuwe eigenaar, die 'm donderdag komt ophalen en er al verschillende plannen mee heeft (zoals striping, bumpers etc.). We houden ons hart vast!
Chris & Martha hadden het slim bedacht om juist vandaag een kraamfeest ten behoeve van de geboorte van Levit te geven. Het was immers schitterend weer en dat was goed te merken.
De tuin stond vol mensen en er was zelfs een partytent met hapjes en drankjes gereed. Zo'n beetje alle vrienden van Chris & Martha waren aanwezig en velen hadden ook hún oogappeltjes meegenomen. Het leek wel één grote kindercrèche en op een gegeven moment leek de tuin zelfs een parkeerterrein voor kinderwagens te worden.
Niet alleen in de tuin was het gezellig met de mannen onder elkaar (die hoefden nu eens niet de verhalen over poepluiers en babykleertjes aan te horen, dat deden de vrouwen onder elkaar wel), ook binnen was het af en toe een drukte van jewelste, omdat sommigen het nieuwe huis van gastheer en -vrouw ook nog niet gezien hadden.
Zelfs Keuf zal op een gegeven moment met de kleine Stijn op z'n arm, een koddig gezicht, met daarnaast Mirella die zó'n grote buik heeft dat die ieder moment lijkt te gaan ontploffen. Gelukkig hoeft ze nog maar een paar weken, maar ze was het goed zat, zoals ook op de foto is te zien. Overigens, overal waar je ook maar om je heen keek, zag je kinderen, kinderwagens, baby's, (hoog) zwangere vrouwen of poepluiers.
Hoewel de kleine Levi nog klein is, stal vooral ook Stijn van Paco & Ineke ook de show met zijn vrolijke oogjes. Hij ging van hand tot hand en mocht bij iedere mooie vrouw op schoot zitten en het werd hem niet eens kwalijk genomen als hij daar ook nog eens bij kwijlde.
Ik werd er stik jaloers van. Wilden alle mooie vrouwen mij nog maar op hun schoot hebben, terwijl ik lekker ongegeneerd kon gaan zitten kwijlen...
Als bonus een filmpje waarin Stijn's mama Ineke 'm even probeert te laten giechelen...
Oom Johan is gek op Daisy en Daisy is gek op oom Johan. Daar hoeft geen twijfel over te bestaan, dat zie je zelfs al leek meteen.
Als twee dikke maatjes gaan ze door het leven. Waar oom Johan is, is Daisy en andersom. Onafscheidelijk, een kostelijk gezicht. Ze brengen daarom samen ook heel veel tijd door op cursussen waar Daisy nieuwe truukjes leert, met onderdelen zoals behendigheid en gehoorzaamheid. Beiden gaan ze alleen voor goud en zijn dus erg fanatiek.
Zo fanatiek zelfs dat de voortuin bij oom Johan en tante Wilma is gereserveerd voor Daisy's trainingen. Daar trainen ze beiden wanneer ze maar willen, zodat ze bij de echte cursus kunnen laten zien wat ze samen al in hun mars hebben. Zie het als een gezamenlijke hobby die ze graag uitvoeren wanneer iemand het leuk vindt op te zien. Zoals ik...
Want ook vanavond gaven ze beiden acte de presence, tijdens het verjaardagsfeestje van tante Wilma, die deze week jarig was. Als een raket nam Daisy de hindernissen en was bijna onvermoeibaar. Het energieke schouwspel was heerlijk om te zien, doordat het enthousiastme er van beide kanten afspatte.
Als bonus dan ook dit filmpje waarin Daisy zelfs zó enthousiast en lettend op de commando's van haar maatje, dat ze de tweede keer wel springt maar de band volledig mist!
Hij had al meerdere keren de wens uitgesproken maar op een of andere manier was het er nog niet van gekomen. Onder andere voor Pieter reed ik mijn 2e liefde (na Janine natuurlijk) dan ook even warm tegen het einde van de middag en liet daarna de teugels vieren...
Ook Pieter kroop achter het stuur en liet zien wat hij waard was. De VTEC, die inkomt bij 6.000 toeren, vond hij klaarblijkelijk érg verslavend en hij trok al vanaf de eerste meters een brede glimlach over zijn gezicht.
Een glimlach die hij overigens de gehele rit niet meer kwijt raakte en ik dus op mijn beurt stiekem ook van zat te genieten!
Omdat ik mijn eigen auto nooit voorbij hoor scheuren, besloot ik deze keer eens uit te stappen zodat Pieter een demonstratie kon geven. Als bonus dan ook een kort filmpje waarbij ik eindelijk mijn eigen auto eens op film heb vast gelegd. De eerste meters stond hij te roken, maar daarna trok Pieter goed door. Hij besloot zijn rit dan ook met de historische woorden: "Je zou bijna Honda-fan worden..."
Na al die weken dat Koen pakketjes ontving, werd er vandaag dan eindelijk weer eens een pakketje bezorgd dat aan mij geadresseerd was. Ik zat er zoals gewoonlijk al weer langer op te wachten dan de verzender eigenlijk had aangegeven, maar dat terzijde.
Met de precisie van een chirurg opende ik het pakketje en haalde daar mijn AirPort Express uit, van Apple. Met dit kleine apparaatje, dat ik enigszins presenteerde met een imitatie van "De Koenoe", zou ik mijn muziek vanaf mijn laptop of iPod, draadloos over mijn surround systeem in de kamer kunnen afspelen. De mogelijkheid om draadloos met een printer te communiceren of als draadloos modem te gebruiken bestaat ook, maar deze functies had ik dan weer niet nodig. Overigens ook Jaap, die overal een telefoon in lijkt te zien, stond er weer bij en deed zelf ook een imitatie van "De Koenoe".
Thuisgekomen ontdeed ik de bijzonder strak ontworpen doos (ik ben niet anders gewend van Apple!) van z'n plastic jasje en ging verder met uitpakken. Ook de binnenkant was uiteraard op z'n Apple's vormgegeven, waarbij de sleutelwoorden "wit" & "less is more" centraal staan.
De AirPort Express uitpakken en in het stopcontact steken was niet zo bijzonder, de operatie daarna wel. Want een zeikerd als ik ben, moet altijd alles netjes weggewerkt en met het grootste gemak te bedienen zijn. Daarom moest ik het tv-kastje weg en een beetje uit elkaar halen, zodat ik de bekabeling naar de versterker kon brengen en alles netjes kon wegwerken. Het ging niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk zat het allemaal prima in elkaar en stond ik met het zweet op mijn rug klaar voor de laatste fase. Overigens was dit het eerste Appeltje waar ik dorst van kreeg!
In de laatste fase moest ik het kleine apparaatje werkend krijgen en in ons draadloos netwerk zien te hangen en daarom pakte ik er een ander Appeltje bij. Janine's Appletje draaide overigens ook op volle toeren en zo stikte het dus van de lichtgevende Apple logo's aan tafel. Na wat gepiel met de instellingen (wat overigens vrijwel vanzelf ging, ook zoiets moois van Apple!), kreeg ik het dan eindelijk voor elkaar om mijn muziek via mijn iPod, af te spelen over de luidsprekers in de woonkamer. En dat volledig draadloos! Wat een heerlijke techniek!
Zelfs uit de draadloze luidsprekers die in de tuin staan, kan ik nu met een paar een eenvoudige drukken op de iPod, de mooiste muziek laten klinken! Nu alleen nog mooi weer, zodat ik er ook van kan genieten...
Ik las vandaag dat het eerste vaatje Hollandse Nieuwe van 2009 voor maar liefst € 66.000,- van de hand ging en dat dat betekende dat er zo'n € 1.650,- per visje werd neergeteld.
Ook Pieter ging even langs de haven om van de nieuwste haring te smullen en bracht onder andere voor mij ook een exemplaar mee.
Zelf had ik nog nooit een haring geproefd, laat staan aangeraakt of nog maar in "levende" lijve gezien. Pieter en Paul gaven dan ook als eerste het goede voorbeeld en daarna moest ik er toch ook aan geloven.
Hoewel ik eerst nog wat onwennig naar het nog levend uitziende visje keek en me voor probeerde te stellen hoe het zou smaken, nam ik niet lang daarna het glibberige ding in mijn handen. Volgens Pieter begon ik toen al direct verkeerd, want zelfs premier Jan-Peter Balkenende houdt zijn hand niet onder de nieuwe haring wanneer hij die naar binnen schrokt. Ik besloot dan ook JP's voorbeeld te volgen en hoewel ik nog wel wat leek te twijfelen kwam de historische hap niet snel daarna...
Hoewel ik benieuwd was of deze rauwe vis me zou smaken, bleek het achteraf helaas niet mijn kopje thee. Al na één hap haakte ik af en goot er snel een glas appelsap achteraan. Doe mij dan toch maar een bakje kibbeling, of verklaar ik mezelf nu onbewust een cultuurbarbaar?
Er worden de laatste tijd veel pakketjes bezorgd op de zaak maar niemand kijkt er ondertussen meer van op als het een rechthoekig pakket betreft, waar Koen's naam op prijkt.
Het is misschien wat bizar, gelet op het aantal blogs over dit onderwerp de laatste tijd, maar ook vandaag was het weer raak! Opnieuw bracht de postbode een pakket voor Koen die dit in volle gretigheid open scheurde en met een grote glimlach zijn Nike Air Max 1 Eskimo's voor het eerst in zijn handen nam.
Omdat ik eerst dacht dat het 2e hands schoenen waren, toonde hij lachend de onderkant van de schoenen, waar de tietjes nog op zaten en dat weet ik sinds kort ook, dit duid op fonkel nieuwe exemplaren.
Deze keer geen bijzonder bontgekleurde schoenen, maar deze Eskimo's zijn wél voorzien van een uniek kinky bontkraagje. Ze stonden hem goed en hij lijkt er zelfs enorme lange benen op te hebben (of komt dit door de camera?).
Overigens toonde Koen ons vandaag nóg een primeur. Hij had het er al een tijdje over, maar vandaag kregen we een foto onder ogen die ons een muur in zijn kamer laat zien. Het lijkt meer op een gedeelte uit een schoenenwinkel, maar het is toch écht in Koen's slaapkamer waar deze bijzondere collectie schoenen aan de muur prijkt. De Eskimo's vanvandaag kunnen dus links bovenaan worden geplaats en komt hij dus vanaf nu alweer plaats tekort!
Nadat ik met Richard nog even een ski taartje gehaald had op de dijk en deze bij oom Leen en Tante Els, gedeeld had met onder andere mijn vader en oma De Gans, besloten Riz en ik samen Jurien op te halen en naar het RGO te rijden.
Op het Regionale Scholengemeenschap Goeree-Overflakkee in Middelharnis vond vanavond namelijk het jaarlijks terugkerende "School of Rock" plaats, waarop jonge bands bestaande uit leerlingen van de school, hun kunnen laten zien.
Nog nooit was ik daar binnen gewipt, maar vanavond was ik té nieuwsgierig om niet te gaan kijken. Zo was ik al erg onder de indruk van de band Midsum die ik als afsluiter van de Flakkeese Dagen 2009 al zag spelen. Vanavond traden ook zij weer op, samen met een aantal andere bandjes, solisten of duo's. Ook de tegenwoordig nationaal en internationaal bekende Aqua de Annique (die ik voor het eerst zag en hoorde en flink onder de indruk was van haar stem!) gaf nog een kort optreden, nadat zij al een lange drukke dag achter de rug had waarop ze onder andere vergezeld werd door de mannen van Bløf.
Het mag gezegd worden, het optreden van Midsum was ook vanavond weer super en ik ben er van overtuigd dat we in de toekomst nog veel meer van deze band gaan horen. Ook zag ik weer nieuwe gezichten, die al hard op weg zijn, maar nog veel oefenuurtje nodig hebben...
Toch kleefde er een nadeel aan deze avond. De gemiddelde bezoeker was zo'n 15 jaar oud en ik voelde me dan ook (jammer genoeg) nèt iets te oud voor deze optredens. Ook toen ik bij het tentje kwam om wat te drinken te kopen, deden de posters met het opschrift "Middelharnis Super Fris" me al een belletje rinkelen. Toen ik de dame dan ook vroeg om een biertje, vertelde ze lachend dat ik een Colaatje kon krijgen, maar dat er geen alcohol geschonken werd. Maar zoals Johan ooit zei, "Elk nadeel heb ze voordeel" en dat werd ook vanavond weer duidelijk, want hoewel er in geen velden of wegen een druppel alcohol te bekennen viel, kostte 1 Cola welgeteld 5o eurocent. Normaal zou ik zeggen "Dat is nog eens goedkoop dronken worden", maar nu kwam ik niet verder als "Kijk, daar kun je nog eens goedkoop pijn in je buik van krijgen!"...
Het was weer eens zo ver. Terwijl Jaap dacht dat het iets heel anders was, bleken er toch weer een aantal fonkel nieuwe Nikes te zijn afgeleverd op de zaak.
Deze keer, en houdt u vast, bleek Koen een paar "Nike Air Max 1 Hold Tight, Designed by Ben Drury" te hebben besteld. Voor mij was het gewoon weer een paar schoenen, maar Koen behandelde ze als zijn kindjes.
Direct na het uitpakken trok hij zijn 3 dagen geleden ontvangen paar "Nike Air Max 1 Tech Pack" uit en zette ze netjes naast zijn bureau. Daarna begon het ritueel dat zich altijd voltrekt wanneer er een paar nieuwe schoenen worden afgeleverd. De schoenen zijn namelijk meestal net koud uit de doos of ze worden opnieuw geveterd. Dat is net zoiets als wanneer je een gloed nieuwe auto koopt, je hem uit de showroom, direct even langs de pomp rijdt om hem te wassen.
Eenmaal geveterd, trok hij zijn nieuwe aanwinst aan en trok een gezicht zo trots als een pauw...
Sander de Gans zag het levenslicht in 1984 en houdt zich bezig met het bedenken en uitwerken van Concept, Productvisie en Design voor internet trajecten bij internetbureau Mangrove in Rotterdam. In zijn vrije tijd is hij drummer bij (hard)rockband 5th Suspect. Woont samen met zijn vriendin Janine en hun altijd luie huistijger Gijs. Houdt daarnaast van muziek(maken), reizen, motorrijden, snowboarden en zijn vrienden.
Wie loopt zich met die hitte zo in de polder langs het Haringvliet, volledig in het zweet te werken? Oh! Het is mijn eigen Janine die weer trouw haar hardloopschema aan het afwerken is!
