Over 3 weken pas jarig, maar...

Een aantal weken geleden peilde ik al Janine's verlanglijstje voor haar aankomende verjaardag. De 18e van september wordt ze namelijk weer een jaartje ouder (ik zal er niet bij vermelden hoe oud ze dan wordt, want ze wordt 31 en dat vind ze eigenlijk helemaal niks). Ze wilde graag een Wii maar dat vond ik niet zo'n goed idee als ik keek naar mijn PlayStation 2 die ik kocht en waar ik na een maand niet meer naar keek. Een nieuwe fiets dan zei ze? Tja, dat was ook nog een oplossing, maar 4 fietsen in ons kleine schuurtje was nou niet echt ideaal te noemen. Een luchtje? Nee dat vond ik weer zo afgezaagd, evenals een goeie en leuke jas voor de wintersport.

Na er lang over nagedacht, getwijfeld en veel informatie opgezocht te hebben, hakte ik deze week de knoop door en ging gisteren dan ook naar de Bart Smit om te kijken naar een Wii. Er bleken spellen en leuke accessoires in overvloed te zijn en ik had het allemaal wel mee willen nemen maar ja dan had ik de rest van het jaar droog brood moeten eten.
Niet lang nadat ik was binnen gestapt, stond ik buiten met een tas vol kadootjes en ik vroeg me af hoe lang ik het vol ging houden om dit niet aan haar te geven...

Het antwoord kwam een dag later, vandaag dus, want toen we vanochtend wakker werden maakte ik haar al een beetje nieuwsgierig. Toen we eenmaal lekker met onze slaaphoofden in het zonnetje zaten te ontbijten kon ik het helemaal niet meer voor me houden. Ik haalde de tas uit mijn auto en gaf haar het eerste kleine pakketje. Vol verwachting maakte ze het open en toen ze de "Nunchuck" eenmaal in het doosje zag zitten (dat is het verlengstuk van de 2e controller, die overigens nog binnen moet komen bij de Bart Smit want die was uitverkocht), wist ze hoe laat het was. Ze glunderde en dat deed mij natuurlijk ook veel goeds.

"Ja dit is natuurlijk niet het enige pakketje", grapte ik nog. Dat had ze natuurlijk zelf ook wel in de gaten en ik gaf haar het 2e, grotere pakketje. Ook dat ontdeed ze vakkundig van het voor iedereen zo bekende pakpapiertje en vol nieuwsgierigheid wilde ze de doos van de Wii openmaken, toen ik haar tot stoppen maande. "Ik heb nog een kadootje", zei ik. "Nog een?" was de wedervraag en ik pakte het laatste pakketje uit de tas.

Nadat ze ook hier het papier afgehaald had, glunderde ze nog meer. Het bleek een Wii Sports Pack te zijn, met een golfclub, een honkbalknuppel, een tennisracket en iets van een stuur.
Natuurlijk moest dit alles direct aangesloten en uitgeprobeerd worden. Had zij het niet gezegd, dan had ik het wel gedaan!

Daar stond ze dan te tennissen, midden in de huiskamer en ook ik kwam aan de beurt en sloeg een aardig potje tennis waarbij ik al de lamp aan het plafond raakte maar desondanks wel de partij won. Dat stemde me ietwat euforisch.
Mijn vader, die aan het einde van de dag nog met mijn moeder langskwam, speelde een potje golf en kwam tot de ontdekking dat het nog niet zo simpel was als dat het leek.

Ik moet zeggen dat het een erg leuk apparaat is. We hebben vandaag al veel lol gehad en ik heb zo eens zitten kijken maar er zijn heel wat leuke en gave spellen voor te krijgen. Zelf zit ik op Guitar Hero: World Tour te wachten, wat een soort karaoke spel is maar dan met muziek instrumenten. Zo kun je met een gitaar meespelen op de muziek (niet met snaren maar met gekleurde knoppen) en komt er ook een drumkit uit die volgens het zelfde principe werkt. Tja, alleen daarom al heb ik 'm gekocht, het is natuurlijk ook een beetje eigen belang!

Als bonus onderstaand filmpje van Janine in actie tijdens een potje tennis.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Kan een vakantie nog beter beginnen?

Hoe kon mijn vakantie vandaag beter beginnen met het prachtige weer. Janine en ik mogen nu lekker gaan genieten van twee weken vakantie, waarin niets moet en alles mag. De eerste week blijven we lekker thuis en maken we wat uitstapjes, maar genieten we verder van ons nieuwe stekkie. Voor de tweede week staat Hagesteijn ingepland, een plaatsje dicht bij Utrecht waar we midden in een 5000 vierkante meter grote tuin, een blokhut met een hottub hebben gehuurd. Lekker rustig!

We besloten onze vakantie vandaag goed te beginnen. Nu het weer perfect en onze tuin ook eindelijk af was, leek het ons tijd om de barbeque (BBQ) eens uit de doos te halen. Helaas hadden we de BBQ nog nooit kunnen gebruiken terwijl ik hem op mijn verjaardag in februari al van mijn schoonouders en schoonzus had gekregen. Vandaag zagen we dan eindelijk onze kans en grepen 'm met beide handen beet.

Net voordat ik met Jurien naar onze oh zo geliefde Feedback zou gaan, hielp ik Janine nog even een handje met het in elkaar zetten van de BBQ. Het bleek niet zo heel moeilijk, gewoon even in het boekje kijken, je gezonde verstand gebruiken en met de juiste spullen voor de dag komen. Het duurde dan ook niet lang voordat hij in elkaar stond en Janine hem voor de eerste keer uitprobeerde.

Later op de dag, het was al avond, kwamen Jurien en ik terug van de muziekwinkel en was Jozien al bij ons neergestreken. De tafel was al gedekt en we konden dan ook direct aanschuiven. Niet lang daarna gingen dan ook de allereerste stukken vlees op de splinter nieuwe BBQ en ik moet zeggen dat het echt een heerlijk apparaat is. Hij bakt heerlijk en er is plaats genoeg om alle spullen neer te zetten of attributen op te hangen.
Ook Jozien probeerde hem eigenhandig nog eventjes uit, terwijl de rest ietwat hongerig toe leek te kijken.

Later die avond, toen alles zo'n beetje op was, speelden Jurien en ik nog wat met de gitaar en bijbehorende gadgets die die middag gekocht waren. Heerlijk in het donker met de tuinverlichting aan. Janine en Jozien keken foto's van hun vakantie in Noorwegen.
Niet veel later kwamen Addie, Mirjam, De Deugd, Corinda en Lianne neergestreken in onze tuin en deden we met z'n allen nog een biertje en een wijntje in Quartier.

Kan een vakantie nog beter beginnen?

Klaas Vaak

Gisteren zijn enkele ex-bandleden van In Age And Sadness (IAAS) en ik, na lang plannen, eindelijk bij elkaar gekomen. Het was om het oefenhok te doen, dat na het stoppen van hun band opnieuw ingedeeld kan worden. Pepijn, Roland en ik kwamen bij elkaar om te bespreken hoe we het een en ander aan gaan pakken. Zo zal Pepijn afscheid nemen van de ruimte waar hij jaren lang met veel plezier muziek gemaakt heeft, terwijl Roland er nog wel blijft zitten en gaat werken aan nieuwe projecten, samen met Niels (drummen en ook ex IAAS-lid) of iets geheel anders.

Ook Richard (ook ex IAAS-lid), Jurien en ik nemen plaats in de oefenruimte en omdat er na al die jaren nogal aardig wat rotzooi achter gebleven is, bespraken we gisteravond hoe we de oefenruimte weer enigszins leefbaar konden maken. Helaas ontbraken Niels, Richard en Jurien maar we zaten qua gedachten al aardig op één lijn. Het was meer de puntjes op de spreekwoordelijke i zetten, zoals wie wanneer gaat oefenen etc. Er spelen vanaf nu dan 2 groepen in de oefenruimte, namelijk Niels & Roland (en wie weet wie daar nog bij gaat komen) en Jurien, Richard en ik (en je weet nooit wie daar ook nog bij gaat komen).

Aan het einde van vanmiddag nam ik dan ook dankbaar de sleutels in ontvangst van Pepijn. Eindelijk een ruimte waar ik lekker mijn gang kon gaan, zonder zenuwachtig te hoeven zijn over het wel en wee van de buren.

Vanavond planden Richard en ik dan ook alvast een oefensessie in. Ik had namelijk de hele week zitten oefenen op "Enter Sandman" van Metallica (vandaar ook de wat vage titel bij deze blog).
Ook Richard had de gitaar een paar keer ter hand genomen afgelopen week, om zijn riffs te oefenen en vanavond speelden we bijna 2,5 uur lang in het oefenhok. Uiteindelijk speelden we maar 2 minuten van het 5 minuten en 30 seconden durende nummer. Het gaf ons genoeg stof om over bepaalde partijen te discussiëren. "Volgens mij moet het een tel later" en "Die break gaat niet helemaal lekker" vlogen als vanzelfsprekend door de oefenruimte.

Ik genoot dan ook met volle teugen en zweet gutste over mijn rug van inspanning. Dit is een heerlijke hobby en heb ongelooflijk spijt dat ik er nooit eerder mee begonnen ben. Ik heb dus aardig wat tijd in te halen en probeer dan ook zo snel mogelijk op een beetje niveau te komen en dat vergt nu eenmaal heel wat oefenuren, maar ik ga vooruit!

Als bonus wil ik dit keer een filmpje delen van Riz en ik in de oefenruimte van vanavond (helaas ontbrak Jurien wegens vakantie). Hier beginnen we te spelen bij het stuk waar de zanger van Metallica, James Hetfield, begint met zingen (Say your prayers little one, don't forget my son, to include everyone etc...). In dit stuk zaten namelijk wat lastige stukken die dat op het eerste gezicht niet leken te zijn. Nadat we veel geprobeerd en gediscussieerd hadden, zie hier onze (bijna) perfecte uitvoering en mijn geconcentreerde gezicht plaats maken voor vreugde!




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

In bijna romantische sferen...

Zoals gezegd in mijn eerdere blog hieronder, na thuiskomst van de bezichtiging van zowel Addie's huis als die van De Deugd, trof ik in ons schuurtje nóg een klusser aan. Het bleek onze über-klusser Ed te zijn die, zoals afgesproken, ervoor zou zorgen dat vanavond dan eindelijk al onze lampjes zouden branden in de tuin.

Het leuke ervan, was dat het al aardig donker was toen ik thuis kwam en het niet al te lang meer duurde voordat de lampjes konden proefdraaien. Ik hoefde beter gezegd nog maar 10 minuutjes te wachten en alles was aangesloten. Daarna voltrok zich voor mijn ogen, in de achtertuin, een adembenemend schouwspel en ik verkeerde dan ook vrijwel direct in bijna romantische sferen.

De tuin was prachtig zo met dit licht en het was nog mooier dan ik van tevoren in gedachten had.
Ik hoop daarom ook aankomende week tijdens mijn vakantie op prachtig weer, zodat ik tot 's avonds laat buiten kan blijven zitten en genieten van onze tuin en de barbeque.

Hieronder dan nog even 4 sfeerbeelden op een rijtje:

1 | 2 | 3 | 4

De een rust, de ander klust

Vanmiddag onze nieuwe bedrijfsstempel uitgeprobeerd. Op onze Keesjan welteverstaan! Hij bood zich zo spontaan aan als vrijwilliger dat ik het niet kon laten ;-). Het is maar een kleine afdruk maar op papier is ie nog precies goed leesbaar. En daar gaat het dan ook om bij zo'n stempel. Of niet dan? Enfin, dit terzijde.
Addie belde me vanavond nog even op of ik met 'm mee ging naar zijn in aanbouw zijnde huis. Ik was er al vaker langs gereden en had al eens tegen Addie losgelaten dat ik wel een keertje binnen wilde kijken als hij ook ging. Vanavond was het dan zo ver...

Zoals de titel al doet vermoeden heb ik wel gezien dat er 2 soorten mensen zijn als het gaat "klussers". De een klust graag met z'n handen in z'n zakken, de ander komt daar niet eens aan toe omdat hij het te druk heeft met het echte werk!

Eerlijk toegegeven en dat wil ik dan van mezelf wel weten ook, ik ben van de eerste categorie die ik hierboven beschrijf, oftewel een "ruster". Mijn smoes is dan ook steevast: "Mijn handen staan de verkeerde kant op" en dat is ook echt niet gejokt. Het is gewoon een feit. Ik kan er dagen over nadenken hoe ik iets op ga hangen, want ik wil nu eenmaal dat het perfect wordt en ben bang dat ik brokken maak die niet meer te herstellen zijn, of geld kost.

Addie behoort echter niet tot de categorie "rusters" maar eerder tot de "klussers" hoewel hij bij de bouw van dit huis, zijn handen spreekwoordelijk gezien nog niet uit zijn zakken heeft gehaald. Geeft ook niet, want we kunnen niet allemaal zoal Chris en Martha ons eigen huis bouwen, daar moet je gewoon het lef, tijd en de handigheid voor bezitten.
Addie & Mirjam láten hun huis dus ook lekker bouwen en ik geef ze groot gelijk, ik kan het namelijk weten!

Zoals gezegd reed ik er al vaker langs maar vanavond kwam Addie me ophalen om naar Melissant te gaan en stond hij opeens tot mijn grote schrik in de keuken (ik had 'm echt niet binnen horen komen!).
Aangekomen bij de villa, zag ik dat de bouw erg snel vorderde. Iets wat ik dan weer juist niet gewend was, want bij ons duurde de bouw voor mijn gevoel een eeuwigheid. De voordeur stond er ook al in! Evenals alle kozijnen (met daarop een bekende Lambert sticker die bij ons op de zaak gemaakt is) en ramen trouwens.
Binnengekomen strekten de ruimtes voor ons uit. Lekker ruim! Ook de trap stond er al in en Addie liet me vol trots de indeling van het huis zien. "Waar komt de TV dan?" was natuurlijk weer een typische vraag van mij. "Ja dat weet ik niet hoor, dat moet je aan Mirjam vragen, die is van de inrichting" antwoordde hij met een grijns.
Met onze oude bouwsleutel (die we maar aan Addie en Mirjam gegeven hebben nu we een echte sleutel hebben), showde hij mij nog de werking van de draai-kiep ramen, zoals wij die thuis ook hebben.

De binnenmuren stonden echter, tot enige teleurstelling van Addie, nog niet. Dat zou echter niet zo lang meer kunnen duren want de gipsblokken stonden al door het hele huis klaar om opgestapeld te worden.
Ook in de badkamer werd zichtbaar waar alles zo'n beetje zou komen en gelukkig weet ik nu dat je je in dit stadium nog steeds geen voorstelling van de ware grootte en indeling kan maken en kon ik Addie gerust stellen dat zijn badkamer helemaal niet zo klein was als hij dacht!

Ook het veluxraam op zolder werd nog even aan een inspectie onderworpen, evenals het voegwerk buiten. Waar mijn oog direct opviel en wat ik ook openlijk tegen Addie heb moeten toegeven, is dat ik jaloers ben op zijn achtertuin. Mijn hemel wat een ruimte! "Met hoeveel man zou je daar wel niet kunnen barbequen?" vroeg ik me gelijk hardop af.

Na deze bezichtiging, reden we een straat verder waar De Deugd ook bezig was aan zijn huis. Hij is dan weer duidelijk van de categorie "Klusser" en het mag gezegd worden, dan wel met een hoofdletter K! Hij durfde het namelijk aan om een oud huis, om te toveren tot een splinternieuw paleisje en hoewel hij zich ongelooflijk verkeken heeft (hij dacht er 5 weken over te doen maar het duurt nu al bijna 5 maanden en hoopt nog dit jaar klaar te zijn), ga je nu eindelijk vorderingen zien. De kamer zag er al een stuk groter uit nu hij wit geverfd was en met het houten balken plafond zal het denk ik ook goedkomen als ik het zo zie en aanhoor.

Boven was hij al een stuk verder. Daar waren ze zelfs al aan het behangen geslagen en onder het genot van een sjekkie vertelde De Deugd nog even in geuren en kleuren hoe het er straks uit kwam te zien en wat er nog moest gebeuren, alvorens Addie en ik weer richting huis vertrokken.
Daar trof ik overigens nóg een klusser aan, maar hierover meer in mijn volgende blog.

Ik hoop dat ik de scheiding tussen de "ruster" en de "klusser" een beetje duidelijk uit heb kunnen maken. Al met al hoop ik dat beiden straks ontzettend veel geluk, plezier en gemak mogen beleven in hun nieuwe villa's!

Een gedecoreerd raam en een kapotte stoep op dezelfde dag

Ik heb graag een beetje privacy. Ik heb af en toe zelfs wat nudistische trekjes binnenshuis en zeg nou zelf, dat is in ieder huishouden wel het geval. Daarom stoorde ik me nog aan onze voordeur die een regelrechte inkijk gaf in onze hal, op de trap en als de kamerdeur open stond kon je ons zelfs op de bank zien zitten. Helemaal als 's avonds de lichten aan zijn en op een of andere manier voelde ik me daar toch niet zo prettig bij.

Om die reden ontwierp ik onlangs een raamdecoratie die ik wel bij ons vond passen. Ik stuurde 'm op naar JMC Signmakers uit Bruinisse en zij verzekerden me dat ze 'm netjes uit zouden snijden en plaatsen. Het kon even duren want ze gingen nog even op vakantie, maar zo'n haast had ik er nu ook weer niet mee.

Vandaag werd ik dan gebeld dat ze de decoratie wilden komen plaatsen en ik ging dan ook even naar huis om er bij te zijn en te kijken of het goed ging (ja ik weet het, ik ben dan echt een zeikerd terwijl ik weet dat de mannen van JMC gewoon altijd goed werk afleveren!).
Thuis aangekomen stond de voor mij bekende bus dan ook al voor de deur en werd er een begin gemaakt met het plakwerk. Dat ging ongelooflijk snel en na een kwartiertje plakken en wrijven, zat het werk er op.

Ik ben dan ook zeer tevreden over het resultaat. Nu kan ik tenminste weer eens in mijn blote kont de trap op en af lopen (niet stiekem door de uitsneden komen gluren nu ;-)). Oh ja, let ook vooral op het detail in de uitsneden, waar ik een geintje uitgehaald heb tussen de uitgesneden blaadjes.

Niet veel later, toen ik weer terug was op de zaak werd ik gebeld door de buurman. Alexander vroeg of ik soms op de stoep had staan springen, want de stoep was ingezakt!
Nadat hij mij daar van overtuigd had door een foto via de mail te sturen, belde ik maar direct naar de gemeente.

Ik kreeg een baliemedewerker aan de lijn en zei: "Hallo, met Sander de Gans. Ik hoor net van mijn buurman dat mijn stoep kapot is en ik denk dat dit door een vrachtwagen gedaan is, zo te zien." De baliemedewerker vroeg op zijn beurt: "Heeft u een kenteken?", waarop ik weer antwoordde: "Nou nee, want ik zit op m'n werk en ik kreeg net van de buurman te horen dat de stoep kapot gereden is en ik heb het op een fotootje gezien, maar dat is ook alles helaas".
"Dan kunt u beter even aangifte gaan doen bij de politie meneer" antwoorde de ambtenaar mij.
"Ja luister eens..." en ik raakte al iets geïrriteerd "het is jullie stoep en ik zou graag zien dat ie gemaakt werd want het is voor mijn deur. Als er iemand vanavond in het donker op z'n bek gaat omdat de stoep overhoop ligt en hij breekt 2 benen, zijn jullie denk ik iets verder van huis. En het is hier nogal donker, want van de 20 lantaarnpalen die hier splinternieuw in de straat staan, toen het er precies 2!...".

"Dan ga ik u even doorschakelen naar de buitendienst, één moment alstublieft...". Kijk dacht ik, daar heb ik meer aan en nadat ik de uiterst begripvolle en vriendelijke meneer van de buitendienst gesproken had, hing ik toch nog met een voldaan gevoel op. Nu alleen nog even afwachten wanneer ze er ook daadwerkelijk wat mee gaan doen, want toen ik een tijd geleden belde voor de té hoge drempel in de weg, deden ze daar ook een hele tijd later pas weer wat mee.

We wachten het maar af...

"Wil je soms ook nog een Prunus Eminens Umbraculifera?"

Gisteren aan het einde van de middag spoedde ik me naar huis, om nog net eventjes met het zoontje van Janine's vriendin Antoinette te kroelen. Xavi was al weer groot geworden sinds ik 'm voor het laatst gezien had.
Na het eten liep ik zoals zo vaak, een rondje door Sommelsdijk, samen met Janine en ook nu weer liep Gijs gezellig een stukje met ons mee!
Toen we thuis kwamen van het rondje lopen, was er al iemand druk bezig met het monteren van onze buitenlampjes. Eindelijk! Sfeer in de tuin!
Ed had er van tevoren al enorm op zitten zweten. Iedere keer werd me verweten dat we weer mooi spul hadden gekocht, maar "Prachtig Italiaans design, maar wat een klote dingen op te monteren!" was een steeds terugkerende spreuk van Ed. Zelf ben ik helemaal niet handig met dat soort dingen en als Ed er al aardig moeite voor moet doen dan had ik het al helemaal niet gered!

Gelukkig verliep Ed's werk voorspoedig en na niet al te lang wachten was ons eerste buitenlampje een feit. Na een kopje koffie vervolgde Ed zijn weg naar de achtertuin waar ook nog een buitenlampje gemonteerd moest worden. Een zeikerd als ik ben, moet dat natuurlijk perfect waterpas hangen en met wat gegrom controleerde Ed dit met de door mij aangereikte waterpas.

Ook het lampje aan de achtermuur hing redelijk snel en wat zag het er mooi uit toen het wat donkerder werd! Ook aan de voorkant was het een mooi gezicht trouwens. Hoewel de lampjes bij schemering ook al een mooie sfeer creëeren, komen ze in het donker helemaal tot hun recht in combinatie met de grondspotjes. Erg gezellig zo met de verschillende plantjes die we reeds geplant hebben en ook Gijs moest het eens even in zich opnemen toen hij 's avonds voor de deur zat. Het enige dat nu nog moest gebeuren was het planten van de bestelde bomen en het monteren van de spotjes die die bomen moeten aanlichten. Voor de nodig sfeer zeg maar.

Vanavond was het dan zo ver. De jonge boompjes werden geleverd en gepland door Gerard en Leendert. Omdat ze nog zo jong zijn moeten ze beiden nog ondersteund worden door een paal, maar als ik er veel tegen praat moeten ze wel sterker worden denk ik.
Leendert vroeg nog "Wil je soms ook nog een Prunus Eminens Umbraculifera?". Tja daar stond ik dan met mijn mond vol tanden. "Tuuuuurluk!... wat is het?" Vroeg ik voorzichtig en hij liet me nog een boompje zien dat geen bladeren en takken meer had omdat het strak gesnoeid was. Dat was wel mooi voor in de voortuin zei die, voor van't voorjaar als ie mooi in bloei staat. Ik antwoordde dat ik hem eerst wel even zou Googlen om te kijken wat het precies was (we denken nu dat dit 'm is) en we namen afscheid nadat ik hem nog bedankt had voor de mooie boompjes.

Wat een heerlijk gezicht nu, het is al echt "gezellig" op ons terras. Nu nog even Ed warm maken om ook de laatste lampjes en het stopcontact aan de buitenkant van het schuurtje te monteren. Dan alleen nog even mooi weer en dan kan over 1,5 week, in onze vakantie, eindelijk de barbeque aan!

Er is er een jarig!!!

Vandaag precies een jaar geleden en om heel erg precies te zijn, vanmiddag om 13:31, bestaat mijn weblog alweer één heel jaar! Wie had dat kunnen denken dat ik na die zondagmiddag in augustus 2007, het toch alweer een jaar vol zou houden. Het was meer uit interesse dat ik toen een blog begon dan iets serieus, want ik wilde graag weten wat er nu precies in het hoofd van een Blogger om zou gaan, hoe hij of zij alles zou beleven en dus nam ik ook maar eens een account.

Mijn blog avontuur begon dan ook niet zo heel spannend. Mijn eerste blog was meer een "Hello World" berichtje met het feit dat ik begonnen was met bloggen en dat ik hoopte dat ik hier kon schrijven over dingen die ik mee zou maken, die me bezig hielden etc. Nou dat is dan aardig gelukt mag ik na een jaar wel zeggen! Mijn eerste blog bevatte ook geen foto, maar toen ik de smaak dan ook eenmaal te pakken had, zat ook daar geen rem meer op!

Tijd om eventjes de balans op te maken na een heel jaar bloggen. Ik schreef in één jaar tijd maar lieft 206 keer van me af. In al die 206 blogs, stopte ik 1782 foto's (inclusief die in deze blog) en 43 filmpjes, die gretig bekeken werden want in 1 jaar tijd werd mijn weblog bijna 12.000 keer bezocht (11.917 om precies te zijn op dit moment en dat zullen er nu misschien al wel weer meer zijn). Die 12.000 bezoekers bekeken in totaal bijna 20.000 pagina's (19.217 om precies te zijn op dit moment en dat zullen er nu misschien al wel weer meer zijn). Gemiddeld haal ik dan ook zo'n 1.700 pageviews per maand op dit moment. Waar vandaan dan? Zou je denken. Tja, ik heb geen idee, want als ik mijn statistieken zo eens bekijk (die trouwens pas vanaf 6 september 2007 zijn gaan tellen) dan komen de mensen overal vandaan. Er worden maarliefst 40 verschillende landen geteld dit jaar, zoals Nederland (op nummer 1 met 91,35% van de bezoekers), Verenigde Staten (2,26%), België (1,88%), Verenigd Koningkrijk (0,45%) en dan nog Spanje, Frankrijk, Italië, Duitsland, Zweden, Polen, India, Canada, Mexico en zo kan ik nog wel even doorgaan. Geen idee wat die mensen op mijn weblog te zoeken hebben, maar ik neem aan dat ze niet langer dan 5 seconden langs geweest zijn, of ze hadden allemaal Nederlands moeten kunnen lezen. Kans is vrij klein...
De populairste pagina die het meest bezocht is van dit jaar is toch wel het Dossier Havenkom.

Dan nog even wat gemiddelden:

• 55 pageviews per dag
• 34 bezoeken per dag
• 387 pageviews per week
• 240 bezoeken per week
• 1.682 pageviews per maand
• 1.044 bezoeken per maand
• 1,61 pageviews per bezoek

Weten we dat ook weer!

In het afgelopen jaar ontving ik veel leuke reacties op mijn blog en bleek mijn blog gelezen te worden door mensen die ik eigenlijk nog niet eens zo goed kon! Soms kreeg ik ook al dan niet felle kritiek op mijn blogs, maar ja dat heb je nu eenmaal als je je ziel zo op straat gooit. Dan kan er een keertje op getrapt worden.

Conclusie van een jaar bloggen is dat ik er nog steeds ontzettend veel lol in heb. Zelf lees ik ook regelmatig oude blogs terug en het leuke daar van is, dat je het weer helemaal opnieuw beleeft. Dat heb je ook als je foto's kijkt of in een dagboek leest en dit is een combinatie van. Je leest het verhaal en je ziet het ook gebeuren. Een fantastisch medium zo'n weblog.

Ik zal er dan ook zéker nog mee door blijven gaan. Of ik het een 2e jaar volhoud is natuurlijk de vraag maar we zien wel waar het schip strand. Voor nu wil ik iedereen bedanken voor de vele bezoeken en leuke reacties van het afgelopen jaar. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor jullie ga ik door. Het enige nadeel is dat ik op een verjaardag vaak niks nieuws vertel en iedereen al de afloop van het verhaal weet, voor ik klaar ben met de introductie, maar ja dat is het risico nou eenmaal.

Het leven van een model gaat niet over rozen!

Afgelopen vrijdag schreef ik al het even over de photoshoot van veiligheidskleding die we vandaag moesten doen in de garage van ons pand aan de haven in Oude Tonge. Vanochtend zette ik daarom samen met Bjorn al flink wat benodigde spullen klaar voor gebruik en toen Monique ook op de zaak kwam met de flitsset stonden de lampen ook weldra overeind. De tijdelijke fotostudio stond dus binnen afzienbare tijd in elkaar en het zag er nog gelikt uit ook. Daarom werd al snel een begin gemaakt met de eerste serie kleding, namelijk de schoenen.

Er werd eerst naar een goede modus gezocht zodat er achter elkaar door geschoten kon worden. Dat bleek nog lastig. De schoenen waren namelijk niet gevuld en er moest nogal eens een rol wc papier aan te pas komen om de schoenen op te vullen. Uiteindelijk belandden ze dan voor de camera en stonden ze er goed genoeg op om straks in de brochure of webshop gebruikt te kunnen worden.

Na de schoenen kwamen de handschoenen en Monique mocht daarvoor model staan. Althans, alleen haar hand dan want terwijl zij met haar hand de handschoen in model hield, kon Bjorn mooie plaatjes schieten. Opmerkingen als: "Wel even op blijven letten hé Monique!" en "Nu weer een beetje draaien Monique! Ja zo is het goed, houden zo!" volgden elkaar in rap tempo op en Monique verzuchtte dan na een tijdje ook "Nou! Het leven van een model gaat ook niet over rozen!".

Gelukkig namen beiden (Bjorn en Monique) om de zoveel tijd even pauze want de poses die Monique aan moest nemen als model en Bjorn als fotograaf, waren verre van relaxt. Monique leek dan ook in een van de pauzes haar zonden te overdenken waarna ze mij op een volgend moment aankeek en vroeg "He euhh... jij gaat die foto's toch niet op je weblog zetten hè?" waarna ik "Natuurlijk wel!" antwoordde.

De foto's werden tussen de shoot door meerdere keren bekeken en beoordeeld of ze wel aan de eisen voldeden. Of ze later bijvoorbeeld nog gemakkelijk vrijstaand konden worden gemaakt en of de belichting daar wel goed voor was.

Zelf had ik weinig aandeel in deze werkzaamheden vandaag. Ik had zo m'n eigen taken en verplichtingen. Aan de ene kant vond ik dat wel jammer want het is naast zwaar, ook erg leuk werk om te doen, maar toen ik de stapel kleding zag die aan het eind van de dag nog over was om te fotograferen, begreep ik dat het een lange avond zou worden voor de fotograaf en zijn model!

Even wat agressie van me af gebeukt!

Ah, heerlijk zo'n middagje muziek maken. Vanochtend ging ik al even met Jurien in het oefenhok kijken zodat hij dit ook eens gezien had voor hij op vakantie ging en wij waarschijnlijk in zijn afwezigheid zouden bespreken hoe we het met het oefenhok aan gingen pakken (wie gaan er in spelen, gaan we het een beetje opknappen, wat kan er allemaal weg?). Vanmiddag echter, speelden Richard en ik ons het zweet tussen de bilnaad!

Riz en ik spraken af om vanmiddag even wat te jammen in het oefenhok. Even uitleggen, dit hok wordt nu nog "bewoond" door Richards oude mede-bandleden maar de band stopt er mee. Voor ons dé kans om het oefenhok nu te gaan gebruiken, samen met wat ex-bandleden en onze ziel en zaligheid in de muziek, daar in de polder in een afgelegen en geïsoleerd schuurtje, ten uitvoer te brengen.

Na aankomst duurde het niet lang nadat Riz alle apparatuur aangsloten had, of hij nam de gitaar ter hand en pompte er weer wat lekkere melodiën uit. Daar stond ie, temidden van de nog aanwezige rommel dat we graag eens zouden willen aanpakken, als een jekko te spelen. Als ik bijvoorbeeld zei: "Goh Riz, ik heb van de week Open Your Eyes van de Guano Apes in zitten spelen, ken je die?", dan moest ie even nadenken, fronste zijn wenkbrauwen en speelde het stuk, waarna ik vrolijk mee deed op de drums.

Ook Riz sloeg nog een aantal ritmes en zelfs Janine kwam nog even snel kijken maar keerde ook (waarschijnlijk door de herrie!) snel weer huiswaarts.

Wij vermaakten ons in ieder geval prima vanmiddag. Heerlijk, even wat agressie van me af gebeukt!

Voorbereidingen voor een photoshoot

Van de week kwam ie in een doos binnen en vandaag besloot ik hem in elkaar te zetten. Het betrof onze nieuwe medewerker, hoewel fictief gezien dan, want hoe gecharmeerd de dames op kantoor ook van zijn billen waren, ze hadden liever een echte in plaats van dit exemplaar dat ik door middel van een schroef in z'n nek moest ophangen aan een stang. Zelfs Marco had er geen oog voor (of durfde hij niet achterom te kijken omdat ie een schijnbaar grote zwarte en vooral naakte man in zijn ooghoek zag?).

Enfin, het was natuurlijk niet voor niks, want gisterenochtend werd er in alle vroegte al een pallet vol beschermende kleding afgeleverd, dat we netjes in dozen uitstalden in de garage onder ons kantoor. Dit alles had te maken met een photoshoot die voor volgende week maandag ingepland stond. Alle beschermende kleding, waaronder broeken, jassen, vestjes, regenpakken, schoenen en handschoenen (en dat allemaal in allerlei maten en kleuren), moest gefotografeerd worden zodat dit later in een brochure of website / webshop verwerkt kon worden.

Nadat Monique en ik nog even een kledingrek gehaald hadden, besloten we de kleding uit te hangen zodat de vouwen er alvast een beetje uit zouden zijn als we maandagochtend moesten beginnen met fotograferen. Ook onze nieuwe "medewerker" kreeg een plekje, want ook hij mocht maandag in actie komen. Natuurlijk beleefden we enige lol tijdens het ophangen van de kleding, dat toch algauw een paar uur in beslag nam. Zo werd sommige kleding eventjes gepast en zelfs geshowd!

Echter, na een tijdje sjouwen en ordenen hing alles netjes uit voor de aankomende maandag. Dat zal nog een flinke klus worden om alles netjes te fotograferen, maar we gaan ons best weer doen!

"Operatie Overpoten"

Gisterenochtend kwam ik op de zaak. Het was maandag en dus hadden de zonnebloemen het een dagje zonder water moeten stellen, daar ik ze zaterdag nog van water had voorzien.
Tot mijn grote schrik trof ik mijn potje zonnebloemen in een levenloze toestand aan, terwijl het andere potje er bijna fier uitzag (maar toch ook wat dorst had).
Shit dacht ik nog, wat nu?!? Moet ik nu 112 bellen? Of is er naast een dierenambulance ook iets dergelijks voor planten die dringend hulp nodig hebben? Ik probeerde ondanks de zenuwen toch mijn hoofd koel te houden en in koele bloede stopte ik ze beiden onder de kraan, alsof ze brandwonden hadden. Zou het nu ooit nog goed komen met de plantjes?...

Gek genoeg stonden ze er aan het einde van de dag alweer vrolijk bij. Het verbaast mij steeds hoe snel zoiets kan gaan. Daarom besloot ik ze vandaag maar eens wat meer ruimte te geven en kocht ik een 10 liter zak met potgrond bij de Appie.

Tussen de middag begon ik dan ook met "Operatie Overpoten" en gooide de zak potgrond leeg in een grote bloempot die we nog op zolder hadden staan. Daarna haalde ik voorzichtig de plantjes uit hun oude potjes en stopte ze in de nieuwe, zachte grond. Ik wilde de verschillende stengeltjes eerst nog uit elkaar halen om ze op die manier een beetje verdeeld door de pot neer te zetten, maar de wortels waren al zo lang geworden dat ze allemaal in elkaar verstrengeld zaten. Dan maar gezellig met z'n allen bij elkaar dacht ik en ik pootte allebei de potjes over in die grote pot.

Nog een beetje water erbij (sorry voor de wazige foto) en dan moeten ze het nu toch echt alleen doen! Ik zette ze weer lekker in het zonnetje zodat hun kleine tere blaadjes lekker veel licht opvingen voor de fotosynthese (dat woord ken ik nog van biologie, waarschijnlijk een van de weinige lessen waar ik oplette...).

Daar staan ze dan nu, een paar kleine plantjes in een voor het immense bloempot. Waarschijnlijk is de pot over een paar weken weer te klein en zal ik toch afscheid van ze moeten nemen. Karin vertelde me dat ze nu al naar buiten moesten, maar dat zag ik nog niet zitten. Ze zijn immers nog zo klein...

Een bijzondere vent... en dat is ie!

Net voor ik vanochtend de deur uitging om een uur of 9, keek ik nog even wat filmmateriaal terug dat ik op 11 februari 2007 maakte. Op die dag werd er namelijk begonnen aan een Mahori Tribal op Jurien's bovenarm. Toen ging ik dus samen met hem en zijn vriendin Jozien naar Achtmaal, bij Breda, om bij tatoeëer Lisette de eerste strepen van een nieuwe creatie te laten zetten.
Nadat hij er nu al een keer of 3 voor is teruggeweest, omdat dat nu eenmaal lang duurt voor zoiets af is en Jurien vaak geen tijd heeft, was het vandaag de planning om hem (zo goed als) af te maken. Ik zou weer meegaan en Jurien waarschuwde me al van tevoren dat het wel eens een hele dag kon duren, dus voorzag ik mezelf van de nodige lectuur en nam zelfs mijn laptop mee.

Na 1,5 jaar was er toch wel het een en ander veranderd bij Lisette. Ze was commerciëler geworden, de ruimte waar het allemaal in gebeurde was wat opgefrist en voorzien van een nieuwe paintbrush dat zij overigens ook zelf maakt en ontwerpt.

Rond een uur of half 11 nam ze voor het eerst de "pen" in de hand en begon aan de lange, ietwat pijnlijke lijdensweg van Jurien. Hij verdacht haar zelfs dat ze het fijn vond als hij pijn had...

Zelf verbaasde ik me over het Efteling gehalte van de wc bij Lisette. Ik moest nodig (ik was de avond daarvoor voor het eerst sinds lange tijd weer eens wezen stappen en had de nodige biertjes gedronken en dus was mijn maag vandaag helemaal van streek) en vroeg Lisette naar de wc. Die was buiten zij ze en met gefronste wenkbrouwen liep ik door haar woonkamer naar de achtertuin, waar ik een beetje een sprookjesachtig vertrek aantrof. Althans, zo ervoer ik het, want hoe sprookjesachtig of romantisch kan een wc zijn!

Enfin, na úren van tatoeëren vond Jurien het welletjes, ookal was de tribal bijna af. Het zou waarschijnlijk nog wel even duren voor hij écht af was, maar dat geduld kon Jurien niet meer opbrengen. De volgende afspraak werd nog niet gemaakt want dat zou toch pas weer over een paar maanden zijn waarschijnlijk en we vertrokken dan ook weer direct richting Sommelsdijk.

Onderweg liet Jurien zich nog even van zijn multifunctionele kant zien en demonstreerde hij zonder er bij na te denken het begrip "multi-tasking op de snelweg". Chips in zijn ene hand, redbull tussen zijn benen, smsen met de andere hand en oh ja, sturen deed hij ook nog.

Een bijzonder kind... en dat is ie!

Nieuws van de zonnebloem...

Ik moest vandaag nog even op de zaak zijn om wat dingetjes te brengen en te doen en natuurlijk keek ik weer even naar de zonnebloemetjes die in het weekend helemaal alleen in een voor hun zo grote ruimte staan, zonder dat iemand tegen ze praat of ze te drinken geeft.
Het viel me op dat ze weer ontzettend gegroeid waren in een dag tijd en ik denk dat het volgende week tijd wordt om ze over te poten!

Tot maandag bloemetjes!

Oh rest mij trouwens nog even een heugelijk feit uit de doeken te doen. Voor mij althans, want met deze bijna nutteloze blog over de zonnebloemetjes in het weekend, is een nieuwe mijlpaal bereikt. Ja, geloof het of niet, maar u leest nu de 200e blog! En dat terwijl mijn weblog binnenkort zijn eerste verjaardag viert, maar daar over dus later meer...

Een proefrondje met Bjorn's nieuwe bolide

Na maanden van schuimbekkend verschillende auto sites te hebben bekeken, zoeken, nadenken en wachten, mocht hij hem vandaag dan eindelijk ophalen. Bjorn's Audi A4 Avant stond al op ons primitieve opritje, toen ik naar beneden kwam om hem te aanschouwen.

Een pracht van een auto en wat een mooie kleur (we hebben nu alle 3 dezelfde kleur grijs)! Natuurlijk moest ik 'm gelijk even uitproberen en ik kroop dus als eerste achter het stuur, in de lederen zetel. Bjorn begreep het direct en overhandigde mij de sleutel, waarna ik de 2.0 TDI automaat in z'n D van Drive zette.

Het proefrondje verliep prima. Natuurlijk reed deze auto heerlijk, daar is ie ook voor gemaakt. Misschien een klein beetje stug omdat hij 2,5 cm verlaagd is, maar dat ben ik zelf ook gewend. De stoelen zaten heerlijk, de automaat pakte bijzonder soepel op en de sportstand was een heerlijke ervaring.

Nadat ik bij de Grevelingen met Marco van plaats ruilde, reed hij terug en bij terugkomst moest hij er bijna uitgetrokken worden. De heren wisselden nog even van ideeën en nadat we er nog even een (spreekwoordelijk dan) blik op wierpen lieten we hem weer voor wat hij was.

Bjorn, ik wens je heel veel veilige en vooral boete-loze kilometers! ;-)

Met 30 graden, gehuld in winterkleding

Eindelijk ga ik weer eens op een echte wintersport vakantie. De laatste jaren is het er bij ingeschoten maar afgelopen maandag boekten we voor de laatste week van januari 2009 een reis naar Santa Cristina - Val Gardena in Italië om daar lekker te gaan snowboarden! Zelf heb ik per snowboard alleen de Oostenrijkse en Franse bergen bedwongen maar vanaf januari kan ik daar dus ook de Italiaanse Dolomieten aan toevoegen.

De komende maanden beginnen dus de voorbereidingen. Zo moet ik onder andere nog een nieuwe jas en gaat Janine hoogstwaarschijnlijk snowboardlessen nemen want daar heeft ze nog geen ervaring mee. Skiën kan ze al wel aardig maar haar laatste wintersport was zo'n 12 jaar geleden geloof ik.

Vanavond pastte ze ondanks dat het buiten nog bijna 30 graden was, alvast wat skiekleding die ze had laten bezorgen. Even kijken of het leuk stond en lekker zat en het eerste is voor vrouwen vaak de belangrijkste reden. Trouwens, dat vind ik ook hoor, op wintersport moet je er gewoon leuk uitzien.

Ze pastte meerdere combinaties. Zwarte broek met witte jas bijvoorbeeld, of een witte jas en witte broek. Ook een witte broek met rode jas werd gepast, maar ik houd niet van rood dus die ging snel weer terug in de doos.

We besloten toch nog maar even verder te kijken en gaan dus binnenkort eens op pas. We hebben nog tijd zat ook, maar we leven er nu al ontzettend naar toe!

Kijk hier onder op het kaartje maar eens om te zien waar de reis in januari naartoe gaat!



Of klik hier voor een grotere versie van de kaart...

Een kleine ramp voltrok zich aan het begin van de dag...

Vanochtend kwam ik op kantoor en omdat ik er eigenlijk altijd als eerste ben doe ik dan eerst een vast rondje. Alarm uit, lichten aan, airco aan, keukendeur open, m'n laptop aansluiten en aanzetten, glaasje water pakken en sinds een aantal dagen heb ik er een extra taak bij sinds de komst van onze (Monique en ik) zonnebloemen. Die staan in het keukenraam en als de zon er 's ochtends op schijnt dan zet ik het raam open zodat ze heerlijk in het zonnetje kunnen staan.

Vanochtend zette ik ook dit keer het raam voor ze open en zag dat ze aardig droog stonden, dus met alle goede bedoelingen paktje ik de twee schoteltjes, waar de bloempotjes op staan en wilde ze water geven. Alleen vergat ik dit keer een crusiaal onderdeel toen ik naar achter liep en dat was dat het raam open stond...

Ik stootte mijn hoofd en in een reflex schudde de schoteltjes in mijn handen. Één potje viel uit mijn handen, op de grond. Ik vloekte een keer, zette het ene schoteltje nog neer en ik knielde neer op de grond naast het andere schoteltje. Overal lag tuinaarde en de nog jonge plantjes lagen en verlaten en verloren bij. In het potje zat nog maar weinig aarde en ik zag het wedstrijdje tussen Monique en mij, welke plantjes het beste groeien, al helemaal verloren gaan.

Ik greep alles bij elkaar, deed alle tuinaarde die ik nog kon redden (als het nog niet tussen de vloerbedekking zat) en stopte het terug in het potje, maar dat bleek veel te weinig. Beneden in de schuur van Ben en Joke vond ik gelukkig nog wat tuinaarde en vulde daar de rest van het potje mee en stopte de jonge plantjes terug. Ik goot bij allebei de potjes nog wat water bij en zette ze terug in de raamlijst. Daar stonden ze dan weer samen en die van mij zag er wel een beetje ernstig verlopen uit. Dit was een zware slag, zouden ze er ooit weer bovenop komen?

Dat antwoord kreeg ik eigenlijk al aan het einde van de dag, want toen ze weer lekker in het zonnetje stonden leken ze met de minuut te groeien! De nieuwe tuinaarde had ze vooral erg goed gedaan en ze groeiden weer als kool.

De voorsprong op het potje van Monique bleef behouden. Het blijft dus spannend.
Wordt vervolgd...

Janine weer thuis, de lekkerste Dame Blanche en een jammsessie

Na een nacht lang alleen in mijn bed te hebben liggen woelen, heb ik vanavond Janine weer opgehaald bij haar zus in Rotterdam. Ze ging samen met haar zus een nachtje weg, twee daagjes dus naar Oudewater, vlak bij Gouda. Daar heeft ze naast 40 kilometer fietsen, enkele kilometers lopen en lekker eten, ook nog tijd gehad om lekker te luieren.

We besloten vanavond bij haar zus Annette op de hoek wat te gaan eten en zo belandden we met een bord vol schnitzel en anders lekkers in een eetcafé op ongeveer 200 meter lopen. Het was geen bijzonder eten, maar gewoon een doodnormale schnitzel dus, met patat, mayonaise en wat groente. Perfect, want voor mij hoeft het nooit zo bijzonder te zijn, als het maar lekker is en dat was het dan ook zeker!

Onze keus was niet zomaar op dit eetcafé gevallen want hier hadden we al eens vaker gegeten. Ik wilde er vooral graag heen omdat ze hier een overheerlijke Dame Blanche serveren. Voor de mensen die mij een beetje kennen, is het geen nieuws dat de Dame Blanche dan ook mijn lievelingstoetje is en ik een restaurant niet goed kan vinden als er niet een op de kaart staat.

Enfin, ook dit keer was de Blanke Dame, die hier wordt geserveerd met lekker zacht soft-ijs, overheerlijk! En dat was niet alleen Annette maar ook Janine, roerend met mij eens! Ons weekend werd dus op gepaste wijze afgesloten...

Als bonus, heb ik net ook nog even wat zitten monteren van de jammsessie met Richard gisteren bij ons op zolder. Natuurlijk had ik weer een camera aan staan en heb zo'n beetje alles opgenomen wat we hebben gespeeld of zitten prutsen. Ik heb er even 2 leuke en lekker klinkende stukjes uit gevist en er een kort filmpje van gemaakt. Sit back and relax!

Een muf-ruikend, rommelig hok met veel muzikale romantiek

Als beginnende muzikant heb ik nog maar weinig ervaring op dat gebied, maar bij iedere ervaring krijg ik een bijna niet te stillen honger naar meer. Gelukkig volgen die geweldig nieuwe ervaringen zich de laatste tijd in rap tempo op. Zo ook vandaag weer...

Eerst zette ik Janine af in Rotterdam bij haar zus want zij zouden samen een nachtje weg gaan. Ik zou dus alleen zijn dit weekend, iets waar ik eigenlijk slecht tegen kan, maar helaas is het niet anders. Toen ik dan ook uit Rotterdam vandaan kwam en langs Stad aan't Haringvliet reed, kon ik de drang om even mijn opa en oma op te zoeken dan ook niet onderdrukken.

Oma stond zoals zo vaak in de keuken en bood me een glaasje Cola aan en opa was (en zo kun je hem tekenen) met zijn duiven bezig. Hij probeerde uit alle macht zijn duiven zo snel mogelijk binnen te krijgen die na een verre reis (ze zullen wel weer ergens in Frankrijk losgelaten zijn) uitgeput en weer blij thuis waren. Zijn vriend Peet keek ondertussen rustig toe vanuit een relaxte tuinstoel.
Nadat we dan ook weer even het laatste nieuws uitgewisseld hadden vervolgde ik mijn weg terug naar huis. Ik had immers met neef Richard afgesproken om wat leuks te gaan doen.

Riz speelde jaren lang in In Age And Sadness (afgekort: IAAS), een zogenaamde Death Metal band die ongeveer de meest duistere kant van de muziekstromingen ten gehore brengen. Helaas is hij daar al weer een tijd geleden mee gestopt maar onderhoudt nog regelmatig contact met zijn oude bandleden. Hij sprak altijd met veel passie over zijn optredens of over zijn oefenruimte, maar die laatste had ik helaas nog nooit gezien en wist ook absoluut niet waar ik die moest zoeken. Uiteindelijk bleek de oefenruimte op steenworp afstand van ons huis te zijn en Riz beloofde me vandaag dan ook een rondleiding te geven.

Zo gezegd zo gedaan en we reden samen op de fiets naar hun oefenhok in Sommelsdijk. Toen hij de deur van zijn sloten ontdaan had openbaarde zich daar een kleine, muffe ruimte waarin het leek alsof er een grote storm gewoed had. Riz schrok er zelf ook van en mompelde zoiets als "mijn god wat hebben ze hier een pest zooi van gemaakt, volgens mij zijn ze hier al een tijd niet geweest". En ik moest hem gelijk geven want overal waar ik keek was het een enorme pestbende.
Overal lagen muziekinstrumenten of onderdelen daarvan, lege flessen met of zonder alcohol, posters van naakte vrouwen (hé das dan weer geen rommel he) of oude afgedankte spullen.
Eigenlijk maakte het dit alles wel weer een soort van romantisch. In deze ruimte zou iedere geweldige internationaal bekende band begonnen kunnen zijn met het opnemen of oefenen van hun eerste riffs. Het gaf een ontzettend "puur" gevoel en na 2 minuten viel de rommel eigenlijk niet meer op.

Riz nam gelijk een gitaar ter hand en pompte er weer een paar mooie melodiën uit. Ik had alleen oog voor de drumkit die er stond welke ik overigens al eens gehoord had toen ik IAAS op de Flakkeese Dagen had zien spelen.
Ik kon me dan ook onmogelijk inhouden, kroop achter de drumkit en begon wat te spelen. Wat een geweldig geluid kwam daar eigenlijk uit, veel beter als die van mij thuis vond ik. Deze kit klonk erg strak en het geluid was fantastisch gedempt en klonk dan ook niet nog even een paar seconden door na een trap op de bassdrum. Ik genoot dan ook met volle teugen en kon meerder oehhh's en ahhh's niet onderdrukken. Over de bassdrum gesproken, deze kit bevatte een dubbel bassdrum pedaal zodat het mogelijk werd om heel snel de bassdrum te bespelen. Een nieuwe ervaring dus want ik had nog nooit een dubbel pedaal uitgeprobeerd. En dat alles op mijn slippertjes!

Na een tijdje gespeeld te hebben (zie onderstaand filmpje!), verlieten we de ruimte weer want Riz had geen gitaar bij zich die we even aan konden sluiten op een van de versterkers in de ruimte en dus besloten we zijn gitaar te gaan halen en onze muziekmiddag voort te zetten bij mij op zolder.
Bij Riz thuis bekeken we trouwens een van zijn projectjes dat al een tijd lang stil lag. Hij was eens bezig geweest met het maken van een eigen gitaar en ik moet zeggen dat dat er absoluut niet slecht uit zag! Zo te zien ontbrak alleen de nodige elektronica nog en zou hij met nog wat extra bloed, zweet en tranen, weldra bespeelbaar zijn. Riz nam zich dan ook voor dit project snel eens af te maken en we vertrokken weer richting Sommelsdijk met een van zijn (wel werkende) gitaren om daar eens lekker te jammen. Hierover overigens later meer, want ik heb wat opnamen gemaakt.

Als bonus dan het filmpje waar ik even een stukje van Metallica's "Wherever I May Roam" speel en daarna wat eigen gevogel...

Rest mij nog een ding, Niels van IAAS te bedanken dat ik even op zijn drumkit mocht spelen, ookal wist hij daar niks van af! :-)

Een viltstift-streepje onthulde de harde waarheid

Eerder deze week kregen we een paar kleine presentjes van onze drukker toen deze wat drukwerk voor een klant kwam afleveren. Het was een klein stenen bloempotje met een zakje zonnebloempitten en een rond bruin schijfje. Monique en ik kregen er allebei een te pakken en lazen op de verpakking dat we dat bruine schijfje eerst in een schoteltje water moesten leggen. Zo gezegd zo gedaan en tot onze verbazing groeide dat schijfje binnen een paar minuten uit tot een handvol potgrond. Waarom doen ze dat niet vaker? Want ik heb onlangs nog grote zakken tuinaarde achterin de Honda moeten vervoeren en daar was ik vooral niet blij mee!
Enfin, potgrond in het potje gedaan, zaadjes zachtjes aangedrukt, beetje water erbij en zo hebben we de potjes lekker in het zonlicht gezet.

Vandaag kwam Monique opeens met wijd opengesperde ogen en vol enthousiastme uit de keuken gelopen en kwam vertellen dat in haar potje de zaadjes al uitkwamen en er al wat groens boven de aarde uitstak. Ik volgde haar gelijk de keuken in om mijzelf van haar verhaal te overtuigen en dat was dan ook onontkenbaar. De zaadjes kwamen inderdaad al uit in het ene potje terwijl het andere potje nog weinig teken van leven vertoonde. "Ha!" zei Monique overtuigd "bij mij komen de zaadjes al uit en bij jouw zie ik nog niks en dat klopt wel want ik heb mijn potje meer aandacht gegeven!".

Ik moest haar echter direct teleurstellen want deze reactie had ik vantevoren aan zien komen. Daarom had ik na het planten van mijn zaadjes een klein viltstift-streepje op het potje achtergelaten (op de foto ook te zien, hij zit helemaal bovenaan op de rand van het potje!) zodat ik altijd kon zien welk potje van mij was. En wat denk je? Het potje waar al wat groens boven de aarde uitstak bleek niet Monique's maar mijn potje te zijn!

Teleurgesteld droop Monique af terwijl ik met een glimlach weer aan het werk ging...