Restauratie Volkswagen krijgt vervolg...

Begin September schreef ik al eens over Addie's "trouwproject", het Volkswagen busje uit 1978 waarin hij wil gaan trouwen, maar waar eerst nog gigantisch veel aan moet gebeuren. Vanavond hield hij een "schuurfeest", maar niet zo een die we normaal gewend zijn. Er moest namelijk echt geschuurd worden, dus trok ik de stoute schoenen aan en reed vanavond richting Mijnders in Melissant om mijn handen uit de mouwen te steken. Daar aangekomen trof ik al een team van 3 man sterk aan, zo stond er al een te schuren, was Addie zelf aan het lassen en bleek Wim (z'n vader) zich kwaad te maken op het klapdakje van de bus want die moest er nog uit.

Zelf begon ik gewapend met een schuurmachine en vol goede moed, aan een van de deuren. Mijn missie? Eenvoudig, de deur kaalschuren, iets wat op mijn lijf geschreven bleek te zijn. Bijkomend voordeel was dat Addie een stoer Bridgestone overall voor me had opgezocht, precies in de kleuren van m'n auto (na veel zeuren mocht ik hem nog steeds niet mee naar huis nemen... jammer).
Opeens was daar een memorabel moment, toen Wim eindelijk (na zo'n 150 schroeven te hebben losgedraaid) het klapdakje los wist te krijgen. Het was een feit, de kop was eraf! Weldra kreeg het busje een hele andere aanblik en nadat iedereen dit eens goed had bekeken en we in de kantine van Mijnders wat bakkies leut en boterkoek achterover geslagen hadden, gingen we weer verder met ons werk want dat was nog lang niet klaar. Zelf sloeg ik dus ook weer druk aan't schuren... met m'n overall... en het hoeft niet eens de laatste keer te zijn dat ik 'm aan heb, want er zal nog genoeg geschuurd moeten worden de komende tijd!

Wordt vervolgd...

"Je moet er ook wel écht zin in hebben... én een beetje gek zijn!"

Dat vertelde Addie me vanavond toen ik even bij zijn project kwam kijken. In een van de loodsen bij Mijnders in Melissant, staat namelijk zijn droom. Addie koestert een enorme liefde voor oldtimers en steekt die in het geheel niet onder stoelen of banken. Zo is hij al in het bezit van een erg mooie, fel blauwe Volkswagen Kever en zit er ook nog een authentiek Trabantje in de familie. Daar komt nog bij dat Addie handig is met auto's, vrachtwagens, minibikes, zeg maar gewoon alles wat rijdt.

Volgend jaar wil hij in deze Volkswagen uit 1978 (hetzelfde bouwjaar als Addie zelf) gaan trouwen, maar ik schrok er van wat er allemaal nog aan moet gebeuren. Zo was hij vanavond bezig om de camper verder te strippen (zelfs het keukenblokje was er al uitgehaald) en zal hij binnenkort beginnen aan het vervangen van het nodige plaatwerk. Ook de vele roestplekken (rondom de ramen etc., fijne plekjes dus) zal hij gaan behandelen en wordt hij waarschijnlijk in een prachtige blauwe kleur gespoten.
Niet alleen de binnen- en buitenkant zal worden aangepakt, maar ook de rest moet er flink aan geloven. Nieuwe remmen, verlagen, andere wielen, noem het maar op.
Grappig was, dat Addie naast een kluis die op een landmijn leek, ook nog een tankbonnetje van 26 maart 1987 terug vond.

Corné & Lianne (hebben zelf ook twee oldtimers, een Fiat 126 en een Fiat 600) kwamen ook nog even kijken. Zij waren even een rondje aan het rijden met de nieuwe auto die zij dit weekend mochten ophalen. Het is een Fiat Stilo geworden, een erg nette auto moet ik zeggen, mooi ding.
Nadat we nog even met de neus op de feiten werden gedrukt in de loods, heb ik nog even een foto gemaakt van de auto's die op dat moment aanwezig waren en die wel in alle toevalligheid in een mooie lijn stonden opgesteld. De Honda Civic EK van Addie, mijn Honda Civic Type R en de Fiat Stilo van Corné & Lianne.