A little less conversation

Zo af en toe kom ik op een of andere manier in contact met nationale of internationale helden/beroemdheden. Zo waren Marco en ik al eens te gast bij Frank Versteegh, de Nederlandse piloot (althans nu niet meer) die deelneemt aan de Red Bull Air Races en daar hebben we dan ook nog vaak contact mee omdat wij toen zijn website ontwikkelden.

Tja en als we daar dan toch over bezig zijn dan wil ik ook nog wel vertellen dat ik vroeger een "meet en greet" gehad heb met het Aad en Bas van Toor van het duo Bassie & Adriaan, tijdens een uitzending van de Tros die droomwensen in vervulling lieten gaan, was ik ook al eens te gast bij Telekids en heb daar de hele boel op stelten gezet door met mijn bestuurbare racewagen wat decoorstukken omver te rijden tijdens een lange tekenfilm, zat ik in de sminck en beleefde veel lol met Ruud ter Weijden (ik was toen 6 jaar oud) die toen nog een programma over nieuwe films presenteerde (zoals René Mioch dat ook deed) en die later het programma rond de Formule 1 races presenteerde en heb ik ook eens gebokst en op de schouders gezeten van één van Neerlandsch grootste boksers Arnold Vanderlyde bij de opening van een sportschool...

Vandaag was het de beurt aan Junkie XL. Kent u hem? Hij is ondermeer bekend geworden door het remixen van het oorspronkelijke nummer van Elvis Presley "A little less conversation". Voor meer informatie over deze wereldwijd bekende DJ kan ik beter even doorverwijzen naar zijn eigen Wikipedia pagina.

Vandaag maakte Keesjan dan ook deze foto, met een doel dat ik nu nog even niet kan prijsgeven in mijn blog anders is de lol er af. Dit verhaal krijgt dan ook zéker een vervolg...

U rijdt te snel...

Ik ging samen met Janine even naar Ouddorp, naar mijn schoonouders. Voor mij is het dan ook even een lekker stukje rijden, waar ik hopelijk even het gaspedaal diep in kan trappen, want nu ik iedere dag van die korte stukjes rijd is het veel te kort om lol te beleven aan de Honda.

Toen ik bij de stoplichten van Dirksland kwam, om rechtsaf te slaan, zag ik van links al een rijtje auto's met daar achter een politiebusje aankomen. Ik kreeg groen en sloot dus achter het busje aan. Helaas want zij zouden waarschijnlijk naar Ouddorp gaan en dat betekende dat ik me niet even lekker ondeugend kon gedragen.

Na de rotonde van Melissant waren alle auto's van voor het politiebusje verdwenen en reden we dus alleen nog samen richting Stellendam. Het busje reedt gelukkig door en het duurde niet lang of de politiemensen voor ons verbraken de 80 kilometer grens.

Net nadat ik de volgende woorden tegen Janine sprak: "Goh, die gasten rijden ook gewoon 110, 120... maar ja goed het zijn ook mensen dus als ze door kúnnen rijden dan doen ze dat natuurlijk ook!", zag ik iets oplichten...

Het matrixbordje op de achterkant van het politiebusje vertoonde de tekst: "U rijdt te snel" en ik moest eerst lachen maar toen realiseerde ik me dat ik in principe gewoon in overtreding was. Het politiebusje gaf gas bij maar ik liet mijn gas een beetje los en ging 90, 100 rijden. Ik vertikte het dan ook om netjes 80 te gaan rijden, hoewel ik daar al meer last mee heb gehad wat ook uiteindelijk resulteerde in een boete.

Toch had ik respect voor deze politiemensen want ze hadden ook de tekst "Stop, politie" kunnen voeren, me naar m'n rijbewijs kunnen vragen dat ik op dat moment niet bij me had en dan had ik thuis gekomen met maarliefst 2 bekeuringen. Één voor minimaal 30 km te hard en één voor het niet bij me dragen van een rij- of identiteitsbewijs.

Het kan dus ook anders en deze keer verdient de politie van mij een pluim. Dit dwingt wel respect af vind ik. Daarom besloot ik hen ook te volgen tot in Ouddorp om hen daar aan te spreken en hun te bedanken voor hun gedegen actie. Helaas sloegen gingen ze bij Ouddorp rechtdoor en heb hen dus nooit kunnen bedanken.

Dus bij deze...

Een geweldige ervaring rijker

Het was vandaag prachtig weer en als je dan een smsje krijgt van Martha, of je 's avonds mee gaat varen, dan ben ik degene die heel moeilijk nee kan zeggen. Helaas had Janine andere verplichtingen, maar ik besloot toch om mee te gaan en vertrok dus direct na het eten, richting het havenhoofd van Middelharnis.
Daar aangekomen lag de boot al in het water en na wat poses van Martha en het moment dat Keuf en Ellen eindelijk ook gearriveerd waren, voeren we de haven uit met het zonnetje recht op onze neus.
Vorig jaar ging ik ook al eens mee en probeerde toen na wat aarzelen en het afgekeken te hebben van de professionals, het wakeboarden ook eens te proberen. Nadat mijn start voor de 5e keer mislukte was ik toen zo kwaad op mezelf dat ik het bijltje er bij neer gooide en dus bleef mijn wakeboard ervaring uit.

Vanavond probeerde revanche te nemen en met succes! Na enkele start te hebben verknald, lukte het me dan eindelijk om te blijven staan. Eerst wat onwennig en star, later wat relaxter en probeerde dus wat meer te doen dan alleen maar rechtuit varen en ik moet zeggen dat me dat nog niet zo slecht af ging als dat ik gedacht had! Natuurlijk is het niet mijn eerste "board-ervaring", ik heb immers al een aantal jaren snowboard ervaring, hoewel dat er de laatste jaren wat bij ingeschoten is.

Ook kreeg ik nog een niet echt zachtzinnige aanvaring met het wateroppervlak (we hebben het op film, dus bekijk het onderstaande filmpje!), door met mijn gezicht plat op het water te slaan toen ik even niet oplette en mijn board water hapte. Daarna ging ik overigens gewoon weer verder, maar na een tijdje werd ik moe en liet ik de beurt aan Keuf.

Hij liet even zien hoe het wel moest. Kan ook niet anders, want hij heeft vele jaren watersport ervaring en draait zijn hand dan ook niet om voor een sprong of een salto als afsprong. Zijn vriendin Ellen leek dan ook weinig geamuseerd want die is die capriolen allang al gewend.
Ohja! Cor was er ook nog bij, maar die hoorde je de hele avond niet. Die genoot van het zonnetje, want hij kon helaas niet in het water omdat zijn voet in het gips zat. De ziellepoot.

Ook Chris gaf nog even blijk van zijn kunnen en terwijl Martha zich als een ware kapitein achter het stuur van de speedboot had genesteld, maakte ik wat mooie plaatjes van Chris.

Daarna was het de beurt aan Martha, die absoluut niet zónder lange zwembroek wilde wakeboarden, "anders ben je geen echte wakeboarder" voegde ze hier nog aan toe. Het zij zo.
Ook zij scheerde als n dolle over het water en terwijl ik geamuseerd toekeek hoe Martha over het water gleed, keek ook Ellen de naar het waterspel.
Na een tijdje hield Martha het voor gezien en hees Keuf het board met Frankenstein-print op het droge. Ik kon het dan ook niet laten hier even mee op de foto te gaan, toen Keuf zich ondertussen snel klaar maakte om nog wat meters te kunnen maken. Het zonnetje zakte immers als een eind richting de horizon.

Voor een tweede maal liet hij zien wat hij waard was en een ander maal verkoos hij het luchtruim boven het ruime sop. Ook achterwaards wakeboarden bleek ook geen probleem voor hem en Ellen en ik keken toe hoe hij zijn kunstjes vertoonde zoals zijn inmiddels befaamde afsprong in de vorm van een zijwaardse salto die hij hier net niet gaat landen...

Gelukkig mocht ook ik nog even het water op en het ging dan ook alweer beter dan de eerste keer. Ik werd zelfs wat overmoedig en zwaaide alsof ik nooit anders gewend was. Omdat je het juist níet gewend bent, sta je wat ongemakkelijk en misschien wat verkrampt op zo'n board en gebruik je de verkeerde spieren. Na een tijdje werd ik dan ook moe en kreeg last van mijn armen, benen en rug. Misschien ook wel door die flink klapper die ik eerder die avond maakte, maar ik vond het genoeg geweest en dus liet ik het touw los en zonk langzaam het water in.

De zon stond inmiddels al erg laag en het was ook al een stuk frisser geworden. Daarom vaarden we snel terug naar de haven en beleefden ondertussen nog wat lol door wat gekke bekken te vertonen.

Eenmaal in de haven werd de boot door Chris uit het water gereden en keerden we moe maar voldaan huiswaards. Ik heb thuis ook maar niet gezegd dat ik een nieuwe hobby gevonden heb, want ik heb er al zo veel!

Nogmaals mijn dank aan Chris & Martha, Keuf & Ellen en natuurlijk Cor, voor de leuke avond en de nieuwe ervaring! Als bonus dan ook een filmpje van mijn wakeboard avontuur, mijn crash en een salto van Keuf! Excuus voor de lage kwaliteit en het soms niet synchroon lopen van het beeld en geluid maar het is gefilmd met mijn Nokia en het bewerken was wat lastig...

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...

Groesbeek Revisited

Daar begon het allemaal, in Groesbeek. Enkele maanden geleden reed ik er al eens naartoe met Jurien, voor die "grote" gitaarbeurs. Toen kocht ik mijn allereerste setje drumsticks en begon de ellende (voor de buren). Vandaag ging ik er echter met een heel ander doel naartoe.
Oom Leen & Tante Els trokken dit jaar met hun caravan naar Groesbeek om daar van hun welverdiende rust te genieten. Sinds jaar en dag is het traditie dat mijn vader en moeder zich een of meer dagen bij hen voegen gezien het niet alleen familie van elkaar is (Oom Leen is een broer van mijn vader, dat is ook helemaal niet te zien), maar ook goede vrienden.

Al vaker ging ik mee op bezoek bij mijn vakantie vierende oom en tante en deze keer wilde ik dat dan ook niet voorbij laten gaan, vooral gezien het feit dat mijn oom ongeneselijk ziek is, maar daar wilden we vooral niet aan denken op zo'n dag...

Omdat het vanmiddag lekker weer was en Janine op dinsdag altijd een vrije dag heeft, reden ook wij naar Groesbeek om een middagje zon mee te pikken. Dat laatste was alleen nog niet heel zeker gezien het weer van de laatste tijd, maar vandaag zat het dan gelukkig toch mee.
Na iets meer dan 1,5 uur rijden legden we de laatste kilometers van de ongeveer 160 kilometer lange route, door de bossen af, waarna we Groesbeek binnen reden.
Bij de camping aangekomen herkende ik direct 2 auto's en voegde de mijne dus naast de nieuwe aanwinst van mijn neef(je) Richard en die van mijn vader (en moeder).

Toen we het campingterrein opliepen was het eventjes zoeken naar de juiste caravan en bleek iedereen nog in het dorp te zijn dus zetten wij onze eigen meegebrachte stoelen maar in het zonnetje. Janine zorgde dat de eigen gemaakte cakejes alvast klaar stonden voor consumptie en ik genoot alvast even van het uitzicht op het (volgens Richard) decor van Operation Market Garden uit de Tweede Wereldoorlog dat zich daar in het dal had afgespeeld.

Toen we daarna in de zon waren gaan zitten kwamen er opeens twee bekende gezichten aangereden dat niet veel later mijn Tante Els (links) en mijn moeder (rechts) bleken te zijn. Ook mijn vader, oom Leen en Richard kwamen aanrijden, maar zij hadden voor de auto gekozen. Geen slechte keus bleek, gezien het heuvel-achtige landschap.
Terwijl de vrouwen voor de koffie zorgden, genoten de mannen even van het uitzicht en probeerden vrienden te maken bij de plaatselijke manege. Ook maakte ik nog even (of was het perongeluk) een mooi plaatje dat nu dient als mijn bureaublad achtergrond en stond dan ook verbaasd dat je nog een dergelijk mooie foto kan maken met een Nokia (oké, ik heb hem nog even wat bewerkt in Photoshop). Ik was overigens absoluut niet goed voorbereid van huis gegaan, iets dat niet echt bij mij past. Mijn jas hing nog aan de kapstok met mijn portomonnee in mijn binnenzak (dit is overigens wel een véél voorkomend verschijnsel!), de accu van mijn Nokia was bijna leeg, de accu van mijn Canon spiegelreflex camera was volledig leeg en ik had eigenlijk 2 veel beter geschikte stoelen mee kunnen nemen. Maar ja, als je al in Groesbeek staat, zijn die gedachten wat aan de late kant natuurlijk...

Na een tijdje in de zon gezeten te hebben voegden ook Ans en Diek zich bij de groep, dat ook vrienden zijn van mijn oom en tante en vader en moeder. Ook zij voegen zich de laatste jaren bij de groep om samen vakantie te vieren en op zo'n gezellige middag merk je niet dat het opeens toch laat begint te worden. Dat merk je pas aan het gegrom dat uit je maag komt en dus besloten we om naar het dorp te gaan en een eettentje te zoeken. Overigens zonder Ans en Diek, die vanavond hun eigen plan trokken.
Onze keuze viel op het eettentje "Dikke Mik" waar we lekker buiten konden zitten en al snel de menukaart voorgeschoteld kregen. Hierop stonden zo verbazend veel lekkere gerechten, dat het moeilijk kiezen werd, maar na een tijdje zaten we dan toch allemaal lekker te genieten van ons varkenshaasje, vleesmixje, of Tournedos. Riz en ik lieten het ons goed smaken en ook Janine vond het goed te pruimen, evenals de rest van de familie trouwens.

Ook het ijsje lieten we ons goed smaken. Zelf hanteer ik altijd de regel dat een restaurant pas goed is als ze een Dame Blanche op de kaart hebben staan. Dikke Mik had dat helas niet maar ze waren wel zo vriendelijk mij 3 bolletjes vanille ijs met slagroom voor te schotelen. "Dat sla ik dan wel aan als kinderijsje" zei de vriendelijke bediende en ik antwoordde dat ik dat geen probleem vond.
Na het eten trokken we nog heel eventjes naar een kroeg die zo'n 10 meter verderop lag en waar een enorme herrie vandaan kwam. Hier was een bandje aan het spelen en in dat kleine kroegje klonk het dan ook oorverdovend. Niet gek dus dat zij maar 1 persoon publiek hadden, want de rest zat buiten. Of zou dit door het rookverbod komen?

Helaas was hierna de batterij van mijn Nokia toch echt leeg en moet ik het doen met herinneringen die in mijn geheugen opgeslagen zijn. We dronken bij kaarslicht nog even een kopje thee en een glas water en genoten van de droge opmerkingen van oom Leen. Zo ken ik hem al jaren en ik heb dan ook bijna spierpijn van het lachen.

Voldaan begonnen we aan de terugreis, mijn oom, tante, neef en vader en moeder achter latend. Na 1,5 uur rijden reden we onze eigen straat weer in. Moe maar voldaan ploften we op bed...

"Jae, vroegen ginge saeme we op 't brommertie naer Menheerse..."

Oma de Gans was een van de weinigen die ons nieuwe huis nog niet gezien had. Niet vreemd natuurlijk als je je bedenkt dat ze in december 88 jaar hoopt te worden en ze dus niet zomaar even langs wipt op de fiets of met de auto. Dat laatste hebben mijn opa en oma overigens nooit gehad, zelfs geen rijbewijs. Ik moet het altijd doen met verhalen van "Jae, vroegen ginge we saeme op 't brommertie naer Menheerse...". Zelf kun je je dat in deze tijd absoluut niet voorstellen natuurlijk, althans ik niet.

Mijn nichtje Sylvana en haar man André kwamen onlangs nog eens langs om te kijken naar de vorderingen van het klussen in ons nieuwe huis. Toen was er nog weinig ingericht en moesten dus nog eens een keer revanche nemen. Van de week had ik daar al contact over met haar en vandaag besloten we om oma De Gans er dan ook maar gelijk bij te betrekken.

Eerlijk gezegd wel een uitkomst, want ik vind het niet erg om mijn oma op te halen en het huis te laten zien, maar waar moet ik het met mijn omaatje van bijna 88 allemaal over hebben? Het weer? Daar valt niet zoveel over te vertellen de laatste dagen, want het regent alleen maar en Sylvana heeft precies dat zelfde idee. Zij gaat altijd met haar vader en moeder naar oma toe, want, zo zei ze zelf zo mooi "Mama kent al die mensen van Stad (aan't Haringvliet) nog, dus kunnen ze het hebben over de mensen die overleden of vreemd gegaan zijn". Tja, eerlijk is eerlijk, daar gaat het natuurlijk wel 9 van de 10 keer over! Dorps-roddels zijn dat...

Enfin, daar stond oma dan voor de deur, inclusief stok, want die kan ze niet meer missen. Na een kijkje in de keuken en in de woonkamer genomen te hebben, liepen we nog even de tuin in. "Jammer dat ut zunnetje nie schînt, dan hammen bûten kenne zitte" zei ze nog. Jammer van het weer inderdaad, dus aten we de door Janine zelf gemaakt brownies lekker binnen op. Ondertussen praatten we over vanalles en nog wat en haakte oma af en toe in. Gijs, daarentegen, trok zich van al het geroezemoes weinig aan en genoot van zijn middagdutje.

Terwijl Janine aan André & Sylvana de rest van het huis liet zien, gaf ik oma hun trouwalbum om in te kijken. Oma kon natuurlijk onmogelijk naar boven, dus dat hebben we dan ook maar niet geprobeerd en dus bladerden we samen door het fotoalbum. "Ik was't allemael weer al vergete" gaf ze eerlijk toe "Mar ut was op 4 april, dat week nog" en ja daar moest ik haar dan ook gelijk in geven nadat ik het even nagezocht had, want zelf wist ik dat niet meer!

Nadat André & Sylvana weer beneden gekomen waren, was het tijd om op te stappen. Dat weet je wanneer oma de stok weer ter hand neemt, dat is dan een stille hint van haar. Het was tijd ook, we zaten alweer 2,5 uur te kletsen en oma was eigenlijk ook een groot gedeelte van de tijd, bezig om de binnenkant van haar oogleden te bekijken.

Zoals afgesproken met Sylvana, bracht ik oma thuis en was ik zo slim om niet met de Honda te gaan. Daar had ze namelijk wel ín, maar nooit meer úit gekomen vrees ik.
Nadat ze ingesnoerd zat en iedereen vaarwel zwaaide, reden we samen terug naar "Stadje Drôâg Brôâd" zoals Stad aan't Haringvliet in de volksmond wordt genoemd. We bepten samen over koetjes en kalfjes en natuurlijk over het weer, waar we het overigens al meerdere keren over gehad hadden met oma die dag.

In haar appartementje aangekomen begon ze er opnieuw over "Goh, tis toch nie echt zeumer é", "Nee oma" antwoordde ik opnieuw, "het weer is niet best vandaag, laten we hopen dat het komende week beter wordt." Ach ja, mijn oma mag het zo vaak als ze wil over het weer hebben, want wat voor avonturen beleeft een mensje van 88 jaar nog?
Ik trok haar jas uit en hing 'm op de kapstok, graaide nog wat in de dropjes pot en hielp oma naar de kamer en in haar stoel. Daar gaf ik haar een kus en liet haar weer alleen en achter de geraniums achter.

"Dag oma! Tot de volgende keer!" Ze keek niet meer, maar ik zag nog een handje heel flauwtjes omhoog komen. Waarschijnlijk was ze alweer ingedut...

Geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig...

Neef Richard heeft al een veel langere band met muziekinstrumenten als dat ik dat heb. Alhoewel, als je dat echt gaat uitzoeken was ik waarschijnlijk toch eerder, daar ik 2 jaar ouder ben en ik in groep 4 al blokfluitles kreeg. Ach ja, hij heeft in ieder geval al jaren iets met gitaren en kan daar ook geweldig mee omgaan. Hij speelde ook lange tijd in een band (dat jammer genoeg niet helemaal "my kind of style" was), maar is daar mee gestopt. Daarna werden ook de uren die hij voorheen spendeerde aan het gitaarspel, anders ingevuld.

Hij ging al eens eerder met Jurien en mij mee naar de Feedback, om Jurien zijn eerste, échte gitaar aan te meten en speelde daarbij dan ook een adviserende rol. Vandaag vroeg ik hem om met mij mee te gaan naar de Feedback, gewoon ff gezellig als neven onder elkaar, een beetje hangen, kijken, uitproberen en kwijlen. Als tijdverdrijf zeg maar, zonder een uiteindelijk doel voor ogen te hebben.

Bij binnenkomst ging Riz (zo staat ie ook in m'n telefoon), direct naar "zijn" hoekje en greep een mooi, houten en dun exemplaar van de muur. Daar begon hij, temidden van honderden gitaren weer eens spelen. Direct gaf hij te kennen dat hij het gemist had en toch maar weer eens vaker een van zijn gitaren ter hand moest nemen.
Ik liet hem dan ook stilletjes achter in de gitaar-hoek, boven de afdeling versterkers en volgens mij had hij het niet eens in de gaten dat ik stilletjes naar de afdeling drums sloop, zo geconcentreerd was hij, als vanouds, met zijn spel bezig.

Zelf liep ik een rondje over de drumafdeling, sloeg op wat toms, bekeek wat elektronische drumkits (zou voor de buren en ook voor mij, een absolute uitkomst zijn!) en sloeg op vele verschillende bekkens om eens te horen welke verschillende klanken er nu precies waren.
Het bleken er ontelbare te zijn, want door de vele verschillende merken die allemaal hun eigen vormen, afmetingen, ribbels, gaten, bobbels en legeringen hebben, klonk er niet een hetzelfde.
Temidden van al die verschillende stukken ijzer, vond ik toch één klein, schattig, 8 inch Splash-bekkentje van Paiste, het merk waarvan ik al mijn bekkens al heb. Die kon ik dan ook niet laten hangen en verliet de winkel, nadat ik Riz van de gitaarafdeling heb moeten sleuren, dan ook niet zonder.

Thuisgekomen vond ik er een mooi plekje voor en is dit dus weer een welkome uitbreiding op de rest van mijn kit, waar ik iedere dag weer even de tijd voor neem om hem te bespelen. Heerlijk, even wat opgekropte agressie afreageren...

Nooit geweten dat ik "plantjes-jacht" leuk zou vinden

Toen we in Dirksland woonden hadden we het niet. Missen deed ik het daar wel. In Ouddorp hadden we het wel, maar was dat niet al te spannend. Ook vanwege het weer trouwens, want in de winter ga je daar niet voor je lol zitten. Nu, in Sommelsdijk hebben we het wel, alleen moest daar nog het een en ander aan gebeuren voordat we er daadwerkelijk gebruik van konden maken.

In de afgelopen weken is er hard gewerkt aan ons tuintje of terras, het is hoe je het wil noemen. Zo werden er vele tegels op maat gesneden (dat heb je hier nu eenmaal in de Havenkom, door het architectonische grapje dat ze uitgehaald hebben, door de huizen in een bochtje te laten lopen), en perfect in elkaar gepast. Ook werd er direct rekening gehouden met de tuinverlichting, zoals de grondspotjes (zie de lussen die uit de vloer komen) en de spotjes die de nog te planten boompjes gaan aanlichten.

Ook is er hard gewerkt (hier dan even niet) aan de schuttingen, het hekwerk (dat op last van de gemeente persé moest blijven staan en wij hier wat creatief mee omsprongen) en de poort. We kregen alle benodigde hulp van buurman Sjaak en kornuiten die erg handig bleken te zijn. Op enkele details na (zoals het afvoerputje dat nog aangelegd moet worden, waar ik in de eerste week van de sleutel al op heb staan zweten, en niet te vergeten de grondspotjes) lag ons tuintje er dan ook begin deze week al geweldig bij.

Daarom was het vanavond tijd om eens op "plantjes-jacht" te gaan. Iets waar ik in het verleden niet in geïnteresseerd zou zijn, maar nu trekt het me wel en dus toog ik samen met Janine naar de Life & Garden.
Daar zag ik zóveel verschillende plantjes dat het me allemaal een beetje ging duizelen, maar gelukkig heeft Janine groene vingers en zochten we toch een paar mooie plantjes uit, evenals een paar prachtige potten.
Die laatste staan nu dus gevuld op ons terras, wat het opeens een levendige aanblik geeft. Kijk aan de andere kant moeten de spotjes, boompjes en planten nog geplaatst worden en ook in deze uitsparing moeten nog klim-hortensia's komen die tegen het hekwerk aan gaan groeien en als het goed is prachtige bloemen gaan produceren.

De parkeerplaats moet nog wel even netjes opgeruimd worden, want dat is nu nog een zooitje. Dat gaan we dan ook aankomende week aanpakken, maar voor nu zijn we al erg trots op het resultaat!

Weer een prachtige dag... maar wie is de volgende?

Het was de zoveelste in een korte periode. Zijn we er dan nog niet te jong voor? Nee, we blijven geen 16, dat is weer al een tijdje geleden hoor!
Tja, soms zie je jezelf of de mensen om je heen helemaal niet zo en het lijkt alsof de tijd stil staat. Alsof je niet ouder wordt, maar dat komt waarschijnlijk omdat dat bij iedereen even snel gaat. Vandaag was er dus weer een stelletje dat zich voor eeuwig aan elkaar wilde verbinden. Voor eeuwig ja, want zoiets stopt nou eenmaal niet bij het graf...

Genoeg gezanik, het was namelijk de dag van Paco en Ineke die elkaar vandaag het "ja-woord" gaven en ik ging er even tussenuit op de zaak om het live mee te mogen maken.
Aangekomen in Dirksland kwamen net alle genodigde gasten aanlopen. Niet veel later arriveerden de sterren van vandaag, per koets. Gelukkig troffen ze het net qua weer en scheen het zonnetje lekker op hun hoofd. Paco zat echt op z'n "Paco's", lekker onderuit gezakt en z'n streken niet verleerd.

Toen de koets voor de deuren van het gemeentehuis halt hield, was Paco de gentlemen zelve en hielp Ineke er vakkundig uit (ook in het zwart/wit). Daarna vertrok de lege koets weer huiswaards en iedereen zwaaide de koetsiers en paarden uit. Toen nog even snel met oma op de foto en dan de trouwzaal in waar het huwelijk werd voltrokken.
Of Paco zenuwachtig was? Welnee, die leek relaxt, het publiek leek echter zenuwachtiger te zijn. De ambtenaar van de burgerlijke stand begon zijn pleidooi waar iedereen aandachtig naar luisterde. Die man doet mij trouwens aan Jules Deelder denken en ik zou dan ook niet graag door hem getrouwd worden. Hij was eens nagegaan waar de naam Paco precies vandaan kwam en haalde een lege zak "Paco Koffie pads" tevoorschijn. De zaal lachte.

Terwijl aan de ene kant van de muur de "preek" aandachtig gevolgd werd (ook deze in het zwart/wit), stond Dodge aan de andere kant van de muur al te trappelen van ongeduld. Hij moest immers de felbegeerde ringen binnen komen brengen en was daar klaarblijkelijk erg zenuwachtig voor.
Toen het moment naderde waren Paco & Ineke dat ook hoor, maar het duurde niet lang of de ringen konden uitgewisseld worden. Aansluitend volgde natuurlijk hét moment. De kus die het huwelijk dan écht bezegelde (ook deze is weer in het zwart/wit).

Nadat er vele mensen langs gelopen waren om hun felicitaties uit te spreken, nam ik nog even dankbaar gebruik van het moment om het bruidspaar goed op de gevoelige plaat vast te leggen (het lijkt niet meer spannend, maar ook déze is in het zwart/wit).

Buiten stond toen iedereen al klaar voor het volgende moment, de uittocht, die het bruidspaar dan ook dapper doorstond. Voor mij was het toen tijd om afscheid te nemen, er moest immers ook nog gewerkt worden, maar...

...'s Avonds kwamen we terug om het feestje mee te beleven en zoals het op een echte bruiloft niet mag ontbreken, werd er gedanst, gelachen en hebben we een gezellige avond beleefd.

Janine en ik vragen ons af wie de volgende is. Zelf hebben we het idee dat er al wat weddeschappen afgesloten zijn op ons huwelijk, maar daar ga ik geen uitspraken over doen. Ik kijk wel uit!

Veel geluk voor het bruidspaar en we zien jullie gauw weer!

De drommel stond te soppen in z'n schoenen

Het is al een hele tijd geleden dat ze bij ons kantoor begonnen zijn met het "bouw-rijp" maken van het stuk grond langs de haven, maar echt schot zit er niet in. In het begin ondervonden we er hevige hinder van, doordat we niet goed bereikbaar waren of af en toe zelf onderuit gingen omdat het modderig was en we een flinke omweg moesten maken om bij de voordeur te komen. Zo ben ik onderuitgegleden van de dijk en viel Bjorn 's avonds in het donker in een gat van een meter diep. Nu zijn we er al aan gewend en hebben de bouwlieden er gelukkig rekening mee gehouden. Zo ligt er nu al een hele tijd een professorisch pad naar en van onze voordeur maar na een natte periode is dat toch nogal modderig.

Dat laatste ondervond onze Keesjan vandaag ook, toen hij mee liep met Ton terwijl deze naar de ingang fietste. Ze zagen die enorme plas allebei tegelijk maar besloten ieder voor zich langs een andere kant te gaan. Dit pakte voor "Keezige Jan" (zoals ik 'm vaak noem) anders uit dan voor Ton. Eerstgenoemde zakte namelijk weg in de modder en toen hij ietwat beteuterd bij de voordeur stond kon ik mijn lachen dan ook niet onderdrukken. De arme drommel stond te soppen in z'n schoenen en er was dan ook vrijwel niet meer te herkennen welk merk schoenen hij aanhad. Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen (wij kennen Keesjan dan ook alleen maar als een goedlachs persoon) en nadat hij de modderschoenen uitgetrokken had en Marco een handdoek en schone sokken voor 'm geregeld had, liep hij alsnog aller vrolijkst naar binnen en ging ie weer met veel plezier (hoop ik!) aan het werk.

Drempel verlagen (vervolg)

Toen ik vanmorgen al vroeg Janine met haar Aygo naar de Toyota garage in Dirksland bracht (waar ik overigens hele leuke speeltjes tegen kwam, zoals deze spierwitte Porsche, dezelfde kleur Subaru Impreza en mijn droomauto, een Aston Martin), attendeerde zij mij op het feit dat ze "mijn" drempel aan het verlagen waren.

Diegene die mijn blog regelmatig leest, herinnert zich deze blog vast nog wel, waarin ik een ambtenaar verzocht iets aan de te hoge drempel te doen, omdat ik anders schade aan mijn auto zou oplopen en daarbij een leugentje voor eigen bestwil gebruikte. Ik sloot toen af met de opmerking dat als er over een tijdje nog niks mee gedaan was, ik zeker nog een keer terug zou bellen. Uiteindelijk heb ik dat nog steeds niet gedaan omdat er nog zoveel moest gebeuren aan de wijk, maar nu blijkt dat dus niet meer nodig.

Ik stapte op de mannen die dit klusje schijnbaar waren toebedeeld af en vroeg hen of ze ook daadwerkelijk de drempel aan het verlagen waren. Een personeelslid van de BAM grapte in plat Flakkees dat ze de drempel juist zouden verhogen omdat iedereen er te hard overheen reed, maar het touwtje dat ze gebruikten om waterpas te blijven, verraadde juist het tegenovergestelde.

Toen ik wat later nog even terug ging en met de werklui in kwestie ging praten, sloegen ze de spijker op z'n kop. "Kijk meneer" zei de man "als je daar aan komt rijden loop het wat naar beneden en de drempel is ook nogal kort, dus we maken hem wat vriendelijker". "Juist" was mijn antwoord "dat was ook juist de reden waarom ik gebeld heb naar de gemeente, dus ik ben u erg dankbaar, u verricht een goede daad". De man bleek even te gaan blozen, maar vermande zichzelf en antwoordde toen iets als "Tja, de gemeente heeft nu eenmaal niet graag schadeclaims aan zijn broek".

Met een glimlach groette ik de beste man en liep weg. 1 - 0 Voor de Sommelsdijkse Haven dacht ik nog...

Zeg nooit, nooit

Terwijl we allebei recentelijk verhuisden naar een nieuw stekkie, hadden we daar alleen nog maar over horen vertellen en foto's gezien. Het werd dus tijd dat we eens bij elkaar over de vloer kwamen om het een en ander van dichtbij te bekijken. Hij mocht daarom vorige week ook niet eerder naar huis voordat er een afspraak gepland stond, anders zou hij ruzie hebben thuis. Hij gehoorzaamde dan ook meteen...

Zoals afgesproken kwamen Bjorn en Bianca eerst naar Sommelsdijk om daar eerst een bakske koffie te drinken. Uiteraard kwamen zij niet met lege handen aanzetten en kreeg ik 2 toepasselijke kadootjes. Het ene bleek een want te zijn, die ik kan gebruiken voor het beetpakken van hete objecten. Het andere was een toepasselijk boek en ik voelde 'm gelijk hangen. Dit was de zoveelste poging van familie en vrienden om mij eens de keuken in te krijgen. Ik moet zeggen dat het boek vol stond met heerlijk ogende gerechten en het lijkt een fluitje van een cent. Het boek past dan ook goed bij de rest van onze kookboeken.
Wij gaven op onze beurt ook een presentje, dat later prima bij hun interieur bleek te passen.

Er schiet me trouwens opeens een quote van Urbanus te binnen, dat ik hopenlijk nooit mee zal maken. Hij kwam eens thuis toen er een briefje voor 'm op de koelkast hing met de tekst: "Uw eten staat... in het kookboek". Kijk ik vind eten heerlijk, maar dan eigenlijk alleen als ik het op moet eten.

Na een rondleiding (Bjorn had het stiekem vorige week al gezien nadat we van de Regatta waren terug gekomen), veel gekeuvel over koetjes en kalfjes, de nodige bakken koffie en versnaperingen, trokken we naar Papendrecht om daar het liefdesnestje van Bjorn en Bianca eens te bewonderen. We waren er al eens wezen kijken, maar toen werd er nog druk geklust. Nu was het dan ook echt mooi geworden, kijk maar eens naar de verschillen van toen en nu.
Mijn oog viel gelijk op een mooi tuinset, een mooi houten set voor 6 personen. Onze tuin is dan nog wel niet af, maar ik denk er zeker over na om ook zoiets moois te kopen en straks heerlijk buiten te zitten...

Bjorn ging bij binnenkomst, nadat hij voor de dames de fotoserie van hun vakantie Curaçao van een paar weken geleden had opgestart, eigenlijk vrijwel direct aan de slag in de keuken. Dat blijkt zijn nieuwe hobby te zijn geworden, want hij snijdt het onderwerp dagelijks aan op de zaak of hij neemt een van zijn creaties mee en laat ons er allemaal van smullen. Het leek hem dan vanavond ook goed af te gaan en vol bewondering keek ik als "Keuken-kneus" toe.

Na een tijdje werd het een en ander opgediend en konden we aan tafel. Het voorafje bleek een heerlijke salade die werd gevolgd door "wraps" met gehakt of pittige kip als hoofdgerecht. Onze ogen waren groter dan onze buik (ja hoe is het mogelijk!) en dus kregen we niet alles opgegeten. Desalniettemin hebben we heerlijk gegeten en kun je het koken dus wel aan Bjorn overlaten. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het toetje, want hij had speciaal mijn lievelingstoetje gemaakt, een Dame Blanche, dat ik me overheerlijk heb laten smaken!

Toen we nog wat DVD's van onder andere een hevig onder invloed verkerende Amy Whinehouse, Crediteuren / Debiteuren en Hans Teeuwen Zingt hadden gekeken, werd het voor Janine en mij tijd om terug te keren naar het eiland.

Een gezellig dagje en heerlijk gegeten, alleen vraagt iedereen zich nu af wanneer ik de keuken-prins ga uithangen. Zeg nooit, nooit...

De algehele aanblik deed wat ouwelullig aan

Een tijd geleden ervoer ik de privileges van een Honda rijder, vandaag was dat wel even ver te zoeken. Althans, gedeeltelijk dan want de service blijft natuurlijk fantastisch.
Mijn auto moest voor het eerst in zijn leven gekeurd worden en dus zou mijn auto vandaag naar de dealer gaan voor een inspectie rondje. Het fijne is dat ik de chef werkplaats ken en hij mijn auto dan meeneemt naar de zaak en ik een auto te leen krijg. Vorige keer was ik daar erg blij mee en deed een nieuwe ervaring op. Vandaag werd ik ook een ervaring rijker, maar of ik daar blij mee moet zijn is een tweede.
Gisteravond ruilden we al van auto en de terugweg van Nieuwe Tonge naar Sommelsdijk beviel me allerminst. Ik trapte het gaspedaal zo diep mogelijk in maar ik merkte bijna geen verschil.

Toen ik vanochtend wakker werd en door het raam naar buiten keek met nog wat slaperige ogen, moest ik even een paar keer wrijven. Ik dacht eerst nog dat ik droomde maar het was echt. In plaats van een bloedmooie Type R stond daar een Honda Jazz voor het huis geparkeerd. Oh ja, dacht ik nog, dat is mijn vervoersmiddel voor deze dag.

Nadat ik mezelf aangekleed had en klaar was om naar de zaak te gaan, liep ik naar de auto. Terwijl ik dat deed bedacht ik me hoe ik zo onopvallend mogelijk naar de zaak kon rijden. Als mijn vrienden me hier in zagen rijden zouden ze niet meer bij komen.
Tja, eerst maar eens goed naar binnen kijken, want dat had ik gisteravond niet eens goed gedaan. Natuurlijk ontbrak het rode Honda logo op het stuur, want dat is alleen voorbehouden aan de échte Honda's, zo classificeer ik het dan maar. Het dashboard zag er dan ook verder niet echt spannend uit, maar dat hoort ook bij de klasse waarin de Honda Jazz zich verkeert natuurlijk. Verder was het dashboard nog voorzien van een aantal dringende verzoeken (is dit een optiepakket bij de dealer?) en zou mijn vader de (iets) hoge(re) instap wel wat gevonden hebben als je dat vergelijkt met mijn auto.

Verder blonk deze auto qua kofferbakruimte niet echt uit en ik denk zelfs dat de mijne dieper is alleen zeker niet even hoog. Natuurlijk prijkte er nog wat reclame voor Jan van Dijk achterop en de algehele aanblik van de auto deed wat "ouwelullig" aan. Met de 80 pk waar dit autootje mee gezegend was, voelde het overigens ook net zo aan. Eerlijk is eerlijk, de auto is dan niet je van het, maar het blijft natuurlijk een goede service dat ik zomaar even een leen auto(otje) meekrijg.

's Avonds stond mijn eigen racewagen met het duivels-ogende rode Honda logo, weer voor het huis. Gelukkig maar, want ik had 'm wel gemist. Ik heb hem daarom direct even lekker vertroeteld, 'm schoon gemaakt, uitgelaten (hij gromt zo lekker in de V-TEC) en 'm verteld dat ik eigenlijk niet zonder 'm kan...