Ze roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los

Het was het eerste concert in Ahoy Rotterdam onder het nieuwe dak en dus een klein historisch momentje. Daar waren we overigens helemaal niet mee bezig, want evenals vorig jaar vond er 'The Netherlands Military Tattoo' plaats, beter bekend als de 'Taptoe' waar verschillende militaire kapellen hun muzikale kunsten vertonen.

Ook nu was ik in gezelschap van Marc, Gaby en groot fan Sjaak en dit jaar was ook Janine mee. Geflankeerd door de twee dames liep Sjaak al zenuwachtig achter Marc en mij aan naar de ingang van het vernieuwde Ahoy, waar overigens de verbouwing nog gedeeltelijk in volle gang was. Door alle vernieuwingen waren er voor de 'licht-crew' ook meer mogelijkheden en die hadden zich dan ook lekker uitgeleefd, zo merkten we bij binnenkomst al op. We hadden echter iets mindere plaatsen dan vorig jaar, maar nog steeds absoluut geen verkeerd uitzicht en we waren al lang blij dat we niet de hele avond op de rug van de muzikanten hoefden te kijken.

Het was schitterend om alle militaire muziekgroepen, zo gedisciplineerd te zien spelen in combinatie met een soms onnavolgbare choreografie. Uiteraard kwamen de verschillende groepen weer uit diverse landen, waaronder onder andere Schotland, Australië en Suriname. De uitvoering van die laatste was niet zo strak en gedisciplineerd als de rest, maar bracht daarentegen het gehele Ahoy in beweging met hun swingende ritmes.
Overigens moest ik persoonlijk nog erg lachen toen in een van de groepen een meneer voor hi-hat stand fungeerde, door zijn bekkens voor zich uit te houden terwijl zijn collega daar op tikte. 'Wij drummers' hebben daar een hele mooie standaard voor, dus vanwaar al die moeite?

Enfin, we hadden het prima naar ons zin en vooral Sjaak ging helemaal op in de muziek, die af en toe bekend in de oren klonk. Zoals 'The Imperial March', de begin tune van Star Wars, die door een compleet en letterlijk leger aan muzikanten gespeeld werd, schalde erg gaaf door Ahoy.

Het meest bijzondere van deze avond vond ik het 'Top Secret Drum Corps' uit Basel, Zwitserland. Een zeventien-koppig team van (snare) drummers, geflankeerd door vlaggendragers, roffelden er bijna eng synchroon, lustig op los en verzorgden een spetterende show (zie het filmpje onderaan deze blog), die eigenlijk veel te kort was.

Na deze traktatie waar we allemaal van smulden, kwamen alle groepen nog één keer bij elkaar en brachten ter afsluiten een gezamenlijke uitvoering ten gehore. De gehele hal stond vol en alles bij elkaar gaf dat dan ook een schitterend geluid.
De echte afsluiting was uiteraard voorbestemd aan een trompettist die, zoals we dat ook bij de dodenherdenking kennen, afsloot met het welbekende 'taptoe-signaal', gevolgd door het Wilhelmus wat door bijna het gehele Ahoy uit volle borst werd meegezongen.

Als bonus een filmpje waarin het 'Top Secret Drum Corps' uit het Zwitserse Basel een spetterende drumshow weggeeft, waar ik persoonlijk uiteraard erg van onder de indruk was!

'De eenzame designer'

Tijdens mijn vakantie nam Websites Nederland het in Middelburg gevestigde en failliet verklaarde reclamebureau Men@Work over. Een bedrijf met een schitterend klantenbestand en veel potentie, maar waar flink de bezem doorheen moest. Onder andere het twee-en-twintig koppige team moest daardoor inkrimpen en ging men ook naarstig opzoek naar een betere en vooral goedkopere locatie.

Die werd vorige week gevonden en meteen werd de huur van het huidige pand opgezegd. Dat betekende echter wel dat er snel verhuisd moest worden en daarom bivakkeerde ik gisteren en vandaag met een aantal gezellige collega's van Websites Nederland, bij onze nieuwe collega's van Men@Work.

Gisterochtend vertrok ik dan ook met Leander en Jeroen richting Middelburg, waar we na ruim een uur aankwamen bij 'het paleis op de dam' zoals het huidige pand gekscherend wordt genoemd. Het bleek een schitterend karakteristiek oud pand, waar de houten vloer gezellig onder je voeten kraakt en de sfeer een knusse indruk op je achter laat. Ook de serre helemaal achterin het pand gaf een heerlijk sfeertje, met de mooie lichtinval en zicht op een kleine, maar gezellig ogend tuintje. En dan te bedenken dat er ook nog een gigantische kelder onder het pand huisde, waar je je af vraagt hoe ze dit enkele honderden jaren geleden toch zo hebben kunnen bouwen...

Veel tijd om rond te kijken hadden we echter niet, want de handen moesten flink uit de mouwen gestoken worden. We begonnen, ondersteund met de hulp van Peter en Lennart, met het uitmesten van de kelder en kwamen daarbij werkelijk alles tegen. Er werd flink gesjouwd en ook de rest van de verschillende kamers in het pand werden leeggehaald en ingeladen in de bus of aanhangwagen. Werkelijk alles ging mee en sommige stukken waren wat moeilijker dan de andere en dus moest er soms op miraculeuze wijze even een handje geholpen worden.

Terwijl Lieve en Cristèl gewoon doorwerkten aan de opdrachten die voor de klanten op stapel stonden, zaagde ik bijna letterlijk de poten onder hun vandaan, want alle bureaus (en dat waren er nogal wat!) moesten ook uit elkaar en verhuisd worden.
Voordat we echter de eerste vrachten overbrachten, deden we eerst een inspectieronde door het nieuwe pand dat zo'n 500 meter verderop gelegen is. Het was een schitterend pand, iets minder karakteristiek dan het huidige, maar wel veel beter ingericht en zeeën van ruimte.
Over ruimte gesproken, bij de wc's ontdekten we nog iets bijzonders. De ene wc was een stuk lager dan de andere en daar ondervond vooral onze grote vriendelijke reus Jeroen hinder van!

Enfin, de auto's werden voorgereden en uitgeladen en het merendeel ging direct richting de kelder om later nog een goed plekje te geven. Grotere stukken, zoals het nodige meubilair, mochten naar de tweede verdieping en dat bleek niet bepaald een eenvoudig klusje!
Vooral de grote zware metalen tafel met glasplaat bleek een hele opgave. Hij was ook nog eens te groot om in de kar te vervoeren en dus zat er niets anders op dan de tafel gewoon al rijdend over de weg naar het nieuwe pand te brengen (gelukkig zaten er wielen onder!).
Dat bleek echter nog een peulenschil vergeleken bij het naar boven krijgen van de tafel. De glazen plaat gleed snel uit je handen en was loodzwaar en toevallig ook nog eens nèt vijf centimeter langer dan het plafond hoog was. We moesten ook uiterst voorzichtig zijn, want voor je het weet ligt zo'n plaat in honderdduizenden stukjes op de grond.
Met veel moeite lukte het uiteindelijk om de glazen plaat én het stalen frame de smalle, bochtige trappen op te dragen en zonder kleerscheuren op zolder te zetten.

Na twee dagen sjouwen waren we dan ook bekaf, maar het resultaat mag er zéker zijn. Bijna alles is na twee dagen verhuisd, tot op de kleinste dingen na. Het gaf een beetje droevige indruk en ik maakte nog even een foto die de sfeer van 'de eenzame designer' goed weer gaf.

Morgen verhuizen de laatste twee bureaus en apparatuur van Lieve en Cristèl naar het nieuwe pand en maakt Men@Work officieel een nieuwe start!

"Hoe het feest compleet werd..."

Wat hadden we een lol met elkaar tijdens het maken van 'Hoe het feest compleet werd…', de film die op de avond van de bruiloft van Marinus en Ellen werd gedraaid. Samen met de vriendengroep en enkele andere mensen, inmiddels ook vrienden, realiseerden we in twee maanden tijd een fantastisch aandenken voor niet alleen het bruidspaar, maar ook alle vrienden!

Het idee ontstond tijdens een etentje bij Chris en Martha, maar toen het eenmaal vaste vormen begon te krijgen, waren we niet meer te stuiten.
Toch ging het niet zo gemakkelijk als we wellicht hoopten. Vooral de planning, het bij elkaar krijgen van alle mensen voor de juiste scène, bleek een behoorlijke opgave. Vakanties, verplichtingen, kinderen, het gooide allemaal wel eens een beetje roet in het eten en als alles dan in kannen en kruiken was, hadden we de weergoden weer niet helemaal mee.

Toch kwam alles zoals altijd weer op z'n pootjes terecht en draaiden we in verschillende weken, op verschillende locaties. Het was voor iedereen even spannend, want hoewel ik het verhaal en de scènes al helemaal in mijn hoofd voor me zag, moest ik het de rest van de acteurs ook duidelijk zien te maken. Dat bleek af en toe een hele opgave, want ik ben niet bepaald in het bezit van zogenaamd 'engelen geduld'. Toch deden alle vrienden ontzettend hun best en hebben ze uiteindelijk geweldig werk geleverd.

Zoals gezegd moesten ze vele ontberingen doorstaan, want vele shots moesten meerdere keren opnieuw geschoten worden, terwijl de rest van de crew geduldig moest wachten totdat zij weer in actie mochten komen.
De acteurs werden één voor één zorgvuldig gekleed en anderen moesten hun ego tijdelijk opzij zetten wanneer zij een rol toebedeeld kregen. Dat was overigens geen enkel probleem, want de rollen bleken iedereen op het lijf geschreven. Keer op keer deden ze gehoorzaam wat de regisseur ze opdroeg terwijl de anderen opnieuw eventjes stil moesten zijn en rustig op hun beurt moesten blijven wachten.

Ook de mensen van Restaurant Grevelingen hadden flink wat met ons te stellen, want het grootste gedeelte van alle scènes werd vlak voor hun deur opgenomen en dat ging er af en toe wild aan toe. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom sommige deuren naar het restaurant, soms zelfs afgesloten werden?

Marinus & Ellen zijn, net als velen in de vriendengroep, beiden groot fan van de Amerikaanse rockband 'Greenday' en dus besloten we daar ons verhaal omheen te bouwen. De film verteld dan ook het verhaal van de beperkte oplage concertkaartjes die nog te krijgen zijn, voor optreden op het bruiloftsfeest van een bijzonder bruidspaar.

Op de avond van de bruiloft zelf werd de film dan ook aan het aanwezige publiek getoond, die tot ieders verbazing opeens over bleek te gaan in de werkelijkheid en ook daar hebben we flink voor geoefend. In de oefenruimte oefenden we een flink aantal keren onze partijen, die uiteindelijk geplaybackt werden, maar het moest er natuurlijk zo echt mogelijk uitzien. Het leek zelfs alsof de zanger van Greenday hoogst persoonlijk aan dit festijn deel nam, maar het bleek onze Chris die bijna eng tot in detail op de echte Billy Joe Armstrong leek. Overigens deden zelfs de allerkleinsten gezellig met ons mee!

Alle vrienden hebben een fantastische bijdrage geleverd aan het uiteindelijke resultaat en ook al was ik zelf verantwoordelijk voor de regie, het camerawerk en de montage, zonder alle vrienden hadden we nooit zoiets moois kunnen maken. Er werd dan ook niet alleen geacteerd, maar iedereen dacht mee, zorgden voor de nodige spullen en verzette afspraken om maar tot het gewenste eindresultaat te komen. That's were friends are for!

Vandaag is de film eindelijk afgrond, nu ook de beelden van het optreden van tijdens de bruiloft zelf zijn toegevoegd. Als bonus dan ook het uiteindelijke resultaat van twee maanden flink buffelen. Hang lekker achterover (hij duurt zo'n 14 minuten!) en geniet van "Hoe het feest compleet werd..."

"Maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!"

Bijna wekelijks eten Janine en ik op zaterdagavond frietjes bij mijn ouders en zo ook vandaag weer. Al was er nu één kleine wijziging in de vorm van mijn kleine neefje Arjen, want ook hij prikte vanavond een vorkje mee!

Hij sneed zijn patatjes al zelf en ze gingen er in als koek. Uiteraard at hij niet zoveel als ons en ook zijn frikandel sloeg hij beleefd af. "Mijn buik is vol" sprak hij ons wijselijk toe, "maar ik heb nog wel plek voor een ijsje hoor tante Jeanet!" voegde hij er nog eventjes ondeugend aan toe.
Toen we nogmaals opschepten werd hij ietwat ongeduldig en riep hij met een vertrekkend bekkie "Zijn jullie nu nog niet klaar? Ik heb trek in ijs!" waarop ik uiteraard een bulderlach niet kon onderdrukken.

Zelfs zijn Lego kwam op tafel om hem geduldig aan tafel te laten zitten, maar toen het ijs eenmaal op tafel kwam, had hij geen oog meer voor de kleine bouwsteentjes. Het ijs was immers veel interessanter! Helemaal toen mijn moeder hem nog wat slagroom gaf en meteen daarna niet meer te stuiten was. Het kleine ventje genoot van de heerlijke slagroom en dito aandacht en toen bleek er geen houden meer aan. "Ome Piet ook!" schaterde het ventje en ja hoor, daar moest 'ome' Piet er ook aan geloven. Hij slurpte de hoeveelheid slagroom behendig naar binnen en morste geen druppel.

Vervolgens was ik aan de beurt, maar nu wilde hij zelf bij zijn grote neef de slagroom naar binnen spuiten. Even aarzelde ik nog of dit wel een goed idee was, maar goed, de slagroom was heerlijk, dus waarom niet! Het leverde verschillende lachsalvo's op, sowieso toen ik nog even met mijn slagroom bleef spelen.

Alle gekheid op een stokje, we genoten allemaal van ons ijs én van de slagroom, behalve Janine, want zij begon helaas vanochtend de dag al vroeg met een pijnlijk spoed-bezoekje aan de tandarts...

Service van het huis

Vandaag was het officieel de laatste keer dat ik voor mijn eerste tatoeage terug moest naar Wonder of Colour in Achtmaal. Een 'controle-ronde' noemt zij dat, waar zij het resultaat na drie maanden genezen nog eens controleert en ze bepaalt of sommige stukken nog wat bijgewerkt moeten worden. 'Service van het huis' dus!

Voor de gelegenheid nam ik vandaag 'Dirty' Barry mee, die ook wel weer zin had in een nieuwe tattoo. Het was al zo'n tien jaar geleden dat hij zijn eerste liet zetten, maar daar is hij nu niet meer tevreden mee en zocht dus naar een oplossing. Één van Lisette's specialiteiten is een zogenaamde 'cover-up' waarbij zij een nieuwe tattoo over een oude heen zet en je van die oude dus niets of nauwelijks iets terug kan vinden. Barry bleek dus aan het goede adres!

Barry's voorliefde voor Harley's en alles daar omheen, leek ook Lisette goed te passen, dus het klikte vrijwel meteen tussen de twee en terwijl ik op de tafel lag, volgde Barry uiterst geïnteresseerd, iedere beweging die Lisette maakte en oh, oh, oh, wat lag ik er relaxt bij...

Naarmate de tijd verstreek, putte Barry inspiratie uit de vele boeken en tijdschriften die in het huis van Lisette te vinden zijn en hield hij ondertussen ook hond Spekkie nog even bezig. Of, hield Spekkie ons bezig? Dat valt namelijk nog even te bediscussiëren...

Na bijna drie uren hield Lisette het voor gezien en bleek dat ze bijna alle lijnen opnieuw opgezet had. Een schitterend en super scherp resultaat bleek het gevolg, maar het échte resultaat wordt pas over een week of twee duidelijk. Tot die tijd, goed insmeren en niet krabben!

Als bonus een filmpje waarin Barry en border collie Spekkie een heel grappig spelletje met elkaar spelen. Spekkie komt overigens niet in beeld, want die rende veel te snel weer terug in z'n mand!

Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Als je 'vroeger' vertelde dat je met je meisje in de polder was geweest, viel raar en ietwat zenuwachtig gegiechel je ten deel. Er werden dan meteen de wildste verhalen over je bedacht en mocht je een van de eersten in je vriendengroep zijn die dat hadden gepresteerd, verkreeg je zelfs voor de rest van je leven een 'koning-status'...
Zelfs mijn opa en oma vertelden me er wel eens over, over wat zij als "grazzen" betitelden en dat het gras zo prikte aan je kont, wanneer het net gemaaid was...

Tegenwoordig, nu we al wat ouder zijn, zijn de associaties met deze fabuleuze en vooral ondeugende uitspraak een stuk milder en daarom durf ik nu ook met een gerust hart te vertellen, dat ik vanavond met mijn meisje de polder in geweest ben.

Het was heerlijk weer vanavond en de Flakkeese buitenlucht leek goed voor mijn verkouden longen en neus. Janine liep daarentegen de longen uit haar lijf, tijdens een pittige hardloop-ronde, terwijl ik er achteraan reed voor de 'verzorging', maar vooral genoot van de rust om ons heen. In de polder van Middelharnis - Sommelsdijk was het muisstil en hoorde ik alleen Janine's voetstappen op het asfalt slaan. Zodoende genoot ik van de prachtige groene vergezichten die onze omgeving rijk is en snoof daarnaast meerdere malen de heerlijke lucht op van pas gemaaid gras, waar overigens af en toe eveneens de lucht van een verse koeienvlaai in voorbij kwam...

De zon begon al goed te zakken, wat mooie plaatjes opleverde van de tocht waarop we eigenlijk niemand tegen het lijf liepen. Van het begin tot het einde bleef het stil en rustig en werd alleen het gehijg van mijn vriendinnetje steeds heviger naarmate ze vermoeider raakte.

Ah! Net als vroeger, toen er nog andere dingen in de polder gebeurden! Komt die vergelijking met 'toen' toch weer bovendrijven...

Een dikke 'fail' voor mijn snoepwinkel

Zo'n zeven weken geleden vond ik, nadat ik het eerst zelf wilde maken, na vele omwegen eindelijk een geschikte iPod houder voor op mijn drumkit. Hij bleek zelfs bij drum-accessoire-fabrikant Gibraltar in productie te zijn en toen ik zocht op leveranciers van dit bekende merk, kwam ik uit bij mijn immer geliefde muziekwinkel Feedback.

Een belletje was snel gemaakt en via de telefoon bestelde ik de Gibraltar iPod MP3 Stand Mount, die ik via internet ook nog eens zo snel mogelijk betaalde.

Zo'n vier weken later, toen wij juist van vakantie teruggekomen waren en ik zelfs nog tussen de post zocht naar een 'geprobeerd-te-bezorgen-maar-niet-thuis' briefje, belde ik met de klantenservice waar mijn bestelling bleef.
Bij Feedback vertelden ze me dat ik het pakketje reeds in ontvangst had moeten nemen en dat ze gingen uitzoeken waarom dat niet het geval was.

De volgende dag werd ik gebeld met de vervelende mededeling dat er iets misgegaan was. De fabrikant beweerde het pakketje verzonden te hebben, maar het was klaarblijkelijk nooit bij Feedback aangekomen en verder nooit meer aan gedacht. Er zat niets anders op dan het artikel opnieuw te bestellen, maar dat ging op z'n minst nog 2 weken extra duren. Helaas zat er niets anders op dan rustig af te wachten...

Ruim twee weken later, vandaag dus, ontving ik dan eindelijk een pakketje van Feedback. Ik was er maar wat blij mee, want nu had ik eindelijk de mogelijkheid om fatsoenlijk mijn iPod op te bergen en eventueel te bedienen tijdens het drummen.
Alsof ik hun beste vriend was, schreven ze me aan op de manier zoals al mijn vrienden mij noemen en dat vond ik uiteraard schitterend om te zien. Vol verwachting maakte ik de doos open en zag dat er wel heel veel papier in zat. Na het verwijderen daarvan, voelde ik mijn kaken ontspannen, waarop mijn mond open viel van verbazing. Mijn adem stokte en ik voelde het bloed vanachter mijn ogen vandaan lopen. Het enige wat ik kon doen was staren...

Staren naar een artikel waar ik helemaal niet op zat te wachten! Na zeven weken wachten, maakten ze me alsnog blij met een dooie mus! Het bleek een doodnormale 'angle clamp' te zijn, die ook nog eens reeds opengemaakt leek, want hij was reeds van zijn verpakking losgescheurd.

Meteen belde ik naar Feedback hoe dit kon gebeuren en ook zij waren verbijsterd. Ze gaan het tot de bodem toe uitzoeken, maar vooralsnog zal ik opnieuw twee weken moeten wachten op een nieuwe zending. Een dikke 'fail' voor mijn snoepwinkel dus!

Opeens sprong "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten...

Toen we gisterochtend wakker werden, op de dag dat ze écht jarig was, had de postbode al een aardig stapeltje kaarten op de deurmat gelegd. Gretig maakte ze ze open en vulde de reeds eerder bezorgde verjaardagskaartjes aan, zodat het uiteindelijk een dolle boel werd in de kast.

Vanmiddag vierden we Janine's 33e verjaardag voor familie en hoewel we al een tijdje van het kado van haar zus af wisten, was Janine uiteraard toch apetrots met haar nieuwe fiets. Annette had een oude, Engelse opoe-fiets, om weten te toveren van een bijna wrak van misschien wel dertig jaar oud, tot een schitterend en gloednieuw ogend exemplaar. Alles zat er op en er aan, zoals een handig rekje met bijpassend mandje voorop de fiets en een fietstas met bloemetjesmotief achterop. Het zadel was vernieuwd, de banden, handvaten en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het leek er zelfs even op dat Annette er moeite mee had om afscheid te nemen van haar project, maar nu ze zelfs een heuse 'cursus fietsenmaker' in haar vrije tijd volgt, staat een volgend project alweer te trappelen.

Ook mijn vader vond het een interessant kado en stond er versteld van dat de fiets eigenlijk al zo oud was. Zo zag hij er niet uit! Uiteraard is een fiets niet om er naar te kijken en dus werd er meteen een proefritje gemaakt. Als een kind zo blij reed ze een paar rondjes door de straat, getuige ook het filmpje onderaan deze blog. Overigens sprong opeens het spreekwoord "op een oude fiets moet je het leren" in mijn gedachten, maar dat liet ik maar weer snel varen..!

Terwijl Janine de fiets weer parkeerde en Gijs inmiddels ook visite had, zat onze woonkamer gezellig vol met familie en kletsten we over van alles en nog wat en toonden we vol trots onder andere ons fotoboek van onze reis door de Verenigde Staten.
Ook oma De Gans was van de partij en ondanks haar hoge leeftijd, keuvelde ze gezellig mee. Al schrok ze af en toe even op vanuit haar middagdutje...

Als bonus een filmpje (wel kijken met geluid aan!) waarin Janine de eerste meters op haar nieuwe fiets maakt!

Als een hinde kwam hij naar de finish gelopen

Het was een lekker druk vanmiddag op het parkeerterrein van Tieleman Keukens. Evenals vorig jaar startte daar de gelijknamige hardloopwedstrijd: "De Tieleman Keukens-loop". Ook dit jaar liepen er weer een aantal bekenden van ons mee en dus besloten we hen opnieuw te supporten.

Vanmiddag fietsten Janine, Ellen en ik richting de randweg van Middelharnis, waar we op het terrein van Tieleman Keukens de grote groep renners al van grote afstand konden onderscheiden. Na aankomst moesten we eventjes zoeken, maar toen ontdekten we tussen alle renners dan toch eindelijk Mirella en Lenny die zich waagden aan de 5 kilometer. Vlak in de buurt stond Antoinette, die zich zelfs opgegeven had voor de 10 kilometer! De bikkel...

Na het startsein, dat traditiegetrouw door Jan Tieleman zelf gegeven wordt, bleven we binnen een mum van tijd alleen achter op het grote parkeerterrein en verkasten we een stukje verder naar het parkeerterrein van Recreatiecentrum De Staver, waar de finish plaats vond.
Daar posteerden we langs de slootkant, zodat we goed zicht hadden op de renners die de laatste meters aflegden.
Na een tijdje kwamen Mirella en Lenny bijna euforisch, maar vooral gemoedelijk en sportief samen aanrennen en renden ze enkele ogenblikken later als echte vriendinnen tezamen over de finishlijn in iets meer dan dertig minuten (36 om preciezer te zijn). Een prima tijd voor deze debutanten!

Terwijl de twee dames stonden uit te puffen en op krachten kwamen, was het wachten op Antoinette. Plots doemde daar echter een bekend silhouet aan de horizon op en zag ik onze goedlachse achterbuurman Harald als een hinde naar de finish lopen, waar hij niet veel later op zijn schijnbaar 'dooie gemakkie' over de streep ging.
Antoinette zagen we echter pas een tijdje later aan de horizon verschijnen en hoewel ze nog wel lachte, bleek het toch een vrij zware tocht voor haar te zijn geweest. Toch finishte ze in een prima tijd, net iets langer dan een uur (1 uur en 1 minuut 50), maar haar gezicht sprak boekdelen!

Een bijzonder muzikaal project met Buckle-Up & Friends

Toen ik een aantal maanden geleden door Buckle-Up drummer Klaasjan werd gevraagd om mee te werken aan een bijzonder project, aarzelde ik toch even. "Zou ik dat wel kunnen?" vroeg ik me hardop af, maar erg lang deed ik er niet over om die vraag te beantwoorden. Nog diezelfde dag mailde ik 'm terug dat ik maar al te graag wilde mee doen...

Ter ere van de opening van het nieuwe 'Jailhouse seizoen' werd de Flakkeese coverband Buckle-Up gevraagd het openings-optreden te verzorgen, maar omdat het ook de opening van het nieuwe Jailhouse onderkomen betrof, besloot Buckle-Up hieraan een bijzonder tintje te geven. Zo'n twintig verschillende 'friends', allen muzikanten, werden uitgenodigd om zo'n 34 nummers samen te spelen en zo begon 'de droom'.

Na de mail van Klaasjan kwam alles in een stroomversnelling terecht. Ik oefende thuis veel, woonde een aantal oefensessies in het hoofdkwartier van Buckle-Up bij en liet er zelfs eens de aardappelen voor aanbranden, maar vandaag was het dan eindelijk tijd om al dat oefenen nu eens in de praktijk te tonen tijdens mijn aller eerste échte optreden. En dat tegenover écht publiek nog wel! Ter ere hiervan liet ik deze week zelfs nog even een speciale versie van het Ganzen-tshirt bedrukken.

's Middags laadde ik met een aantal Buckle-Up'ers de bus al vol instrumenten en bijbehorende attributen en reden zo met een volle bus richting het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis.
Daar laadden we aan het begin van de avond met behulp van wat extra 'friends' alle spullen weer uit en installeerden alles netjes op het podium. We hadden zelfs de beschikking over een wel hele speciale roadie!

Nadat als laatste de drumkit werd geïnstalleerd was het tijd voor de soundcheck en zagen de overige aanwezigen dat de noeste arbeid zijn vruchten afgeworpen had. Helemaal toen de sfeerverlichting werd geactiveerd.

Om 21:00 brak het 'moment suprême' aan en bulderden de eerste akkoorden door de speakers de volle zaal in. Het publiek was in grote getale op komen draven en vulden voor het eerste nieuwe ruimte van Popstichting Jailhouse. Naast mijn vrienden, waren ook mijn vader en moeder voor deze gelegenheid op komen draven en dat vond ik natuurlijk fantastisch!
Want meteen om 21:00 kreeg ik de vuurdoop toen ik direct bij het eerste nummer (een Rolling Stones' cover 'Start Me Up') al moest drummen.
Ik bedacht me dat het er nu écht op aan kwam, maar voordat ik me dat goed en wel kon realiseren, hoorde ik Arno al los gaan op zijn gitaar en dat betekende dat ik in moest vallen.
Heftig! Het geluid bleek nog niet goed afgesteld te zijn en dus kon ik het verloop van het nummer, op mijn eigen getimmer na dan, niet zo heel goed volgen, maar ik geloof niet dat het publiek dat enigszins in de gaten heeft gehad.

Na U2's 'Elevation', het tweede nummer dat ik direct daarna moest spelen, mocht ik zelf genieten van de Buckle-Up & Friends optredens en lette ik uiteraard zelf heel erg op het drumwerk van de verschillende drummers die aan dit project hun medewerking verleenden. Toch had ik ook genoeg oor voor de zangers en zangeressen, gitaristen en bassisten en zodoende vorderde de tijd snel.

Het eerste deel van de avond werd na een half uur pauze opgevolgd door het tweede deel en ook nu moest ik meteen weer twee nummers spelen. Het geluid was deze keer echter perfect en dus speelde ik een stuk relaxter. Vol overgave speelde ik de nummers 'Born To Be Wild' (van Steppenwolf) en 'You Can Say' (van Krezip) terwijl vele van mijn vrienden, de heren en dames die ook naar mijn aller eerste echte optreden kwamen kijken, lekker stonden mee te rocken.
Richard en Jurien schoten ondertussen wat foto's dat soms wel hele mooie sfeerplaten opleverde!

Mijn derde en vierde nummer werden opgevolgd door andere friends en ook die speelden weer de sterren van de hemel. De sfeer in het publiek was goed en er werd toegewerkt naar de climax.
Die kwam met het laatste nummer, een cover van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirt' dat ik godzijdank zelf ook mocht drummen!

Ik begon erg enthousiast met het nummer en wist dat dit wel eens het laatste nummer kon zijn dat ik voorlopig voor publiek zou spelen. Ik was echter zó enthousiast dat er een moordend tempo insloop en ik lachende doch zwetende blikken van de gitaristen toegeworpen kreeg.
Maar het liep perfect. Mijn medespelers hadden het flink naar hun zin, ook al moesten ze tijdens dit nummer keihard werken. Ik besloot dus het tempo aan te houden, want bij Nirvana was het zelf ook altijd een lekkere chaos en aan de reactie van het publiek te horen bleek dit een goede keuze.

Nadat de laatste akkoorden hadden geklonken en we symbolisch afscheid namen van het publiek, speelde Buckle-Up zelf aansluitend nog een aantal nummers, voordat het hele spektakel toch écht ten einde kwam.

Niet alleen tijdens deze avond, maar tijdens het gehele project heb ik ontzettend genoten. Daarnaast heb ik, naast dat ik veel nieuwe en gezellige mensen heb leren kennen, ook enorm veel geleerd. Een bedankje richting Buckle-Up en in het bijzonder Arno en Klaasjan is dan ook zéker op z'n plaats!
Uiteraard ook een bedankje naar vrienden en familie die de afgelopen tijd geïnteresseerd waren in de vorderingen en voor de aanwezigheid afgelopen zaterdag. Ik vond het een eer om voor jullie mijn eerste optreden te mogen doen!

Alle foto's van deze historische avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Als bonus heb ik een filmpje gemonteerd waarin ik vanachter de drums Nirvana's 'Smell's Like Teen Spirit' samen met Buckle-Up & Friends ten gehore breng! Voor de liefhebbers is er overigens ook nog een filmpje op mijn YouTube Channel terug te vinden waarin ik drum tijdens de cover van U2's 'Elevation'.

Milo was er bijzonder chique op gekleed

Er werd vanavond heftig gefeest bij Sailor's Inn in Bruinisse, want vanmiddag gaven Marten en Lenny elkaar, op een tot op het laatste moment geheime locatie, het ja-woord. Tenminste, symbolisch dan, want achteraf bleken ze stiekem twee maanden geleden al officieel in het echt verbonden te zijn!

Er werd de hele avond lekker gedanst, gelachen, gek gedaan en zelfs professioneel voor de camera geposeerd! Alles bij elkaar was het een uitermate gezellig en geslaagd feestje waarvoor velen zich nog even in het netjes hadden gestoken en zelfs de kleine Milo, de oogappel van het bruidspaar, bleek er bijzonder chique op gekleed!

Er werd tot middernacht lekker door gefeest, totdat het bruidspaar met luide trom, maar niet zonder slag of stoot vertrok!

Als bonus alle feestfoto's van deze avond, die ook terug te vinden zijn in mijn speciale Flickr album.

De slaap zat nog in zijn ogen...

Terwijl wij nog steeds, al is het nog maar voor een paar dagen, genieten van een heerlijke vakantie, geniet ook onze huistijger Gijs van zijn lekker luie leventje. Ook hij lijkt nog vakantie te hebben, want z'n normale ritme is hij een beetje kwijt. Zijn baasjes komen namelijk al bijna drie weken niet op het vaste afgesproken tijdstip thuis dus is hij af en toe ook wat etenstijd betreft een beetje in de war.

Vandaag zag ik dan ook hoe hij heerlijk lag te zonnen op de tuintafel, met zijn poot voor zijn ogen om geen last te hebben van de felle zon, maar zo wel zijn gezicht nog een beetje bij te laten bruinen. Echter, toen ik maar het minste geluid maakte, draaide hij zich al om en lag hij me wel heel lief aan te staren.

Dat duurde echter niet zo heel lang, want lui als onze tijger is, draaide hij zich langzaam om en rekte zich even lekker uit. Omdat hij daarna te lui was om er weer fatsoenlijk bij te gaan liggen, hield meneer precies dezelfde houding een tijdje aan. Waarom zou je je ook druk maken als je een kat bent? Af en toe zat er echter nog een beetje beweging in, maar dat was alleen wanneer er eventjes uitgebreid gegeeuwd diende te worden. Kan het nog gekker?

Na een hele tijd vond hij dat hij wel weer genoeg had geluierd, want langzaam rees hij op en strekte zijn achterpoten nog even uit. Ik moest lachen, want de slaap zat nog in zijn ogen...

Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht

Toen oma in januari van dit jaar ziek werd, hadden we niet kunnen voorzien hoeveel ellende dit teweeg zou brengen. Krampachtig probeerden we het eerst thuis nog zelf op te lossen, maar toen dit niet bleek te werken, werd ze in april opgenomen op een speciale afdeling van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, om vervolgens een tijd later door te stromen naar het centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Noord West Brabant in Bergen Op Zoom.

In die laatste instelling zagen we haar snel vooruitgang boeken en genas ze op een bijna wonderbaarlijke en niet te voorziene wijze. Oma werd weer oma en zelfs nog beter. Na alle ellende hebben we daar ook erg veel met haar kunnen lachen en dat deed iedereen goed. Je kan bijna spreken van een oma 2.0!

Nu, na vijf maanden van afwezigheid, waarin ze de laatste weken steeds langer verlof kreeg om toch even een paar dagen bij opa te zijn, komt ze voorgoed naar huis. Ze is ontslagen uit het GGZNWB en hoewel ze nog wel onder controle blijft, zijn we met z'n allen erg blij dat oma weer helemaal de oude is.

Omdat we, na alles wat we hebben meegemaakt de afgelopen tijd, zo blij zijn dat oma weer terug komt, versierden we vandaag het huis.
Janine en tante Wilma bliezen al het lucht uit hun longen om de ballonnen zo groot mogelijk op te blazen en Bethina stond ze vervolgens alweer op te hangen. Zelf hing ik een aantal slingers op en de vrolijke kleuren in de woonkamer weerspiegelden de vrolijkheid die oma's terugkeer teweegbracht.
Ook oma's stoel aan de keukentafel werd versierd, wat meteen bij binnenkomst al in het oog zou springen wanneer opa en oma samen thuis zouden komen. Ook aan de snoep-verslaving van beiden werd gedacht en naast een aantal kaarten kwam er dus een flinke snoeppot speciaal voor oma op tafel.

Toen de dames zagen dat het goed was, keerden we weer snel huiswaarts. Ik had de gezichten van opa en oma wel eens willen zien toen ze vanmiddag thuiskwamen! Ze belden in ieder geval al meteen na thuiskomst op om te bedanken voor het warme ontvangst en daar doe je het tenslotte maar weer voor. Opa's en oma's zijn immers uniek en daar moet je heel zuinig op zijn!

Sprak zij met een bijna masochistische grijns van oor tot oor...

"Zo meneer de Gans! Komt u maar eens eventjes mee!" klonk het door de wachtkamer van dokters Dogterom & Roks in Sommelsdijk. Het was mijn tante Bethina die met een grote glimlach en bijna handenwrijvend de woorden uitsprak en gehoorzaam liep ik achter haar aan, de behandelkamer in.

Ik heb van mijzelf al een niet al te best gehoor en na de vele snorkel- en zwemavonturen vorige week in Griekenland, zat mijn beste oor dicht. Althans, gelukkig kwam het gaandeweg de vakantie weer wel aardig bij, maar mijn gehoor bleef minder dan voordat ik op vakantie ging. Tijd voor een check bij de dokter dus en omdat Bethina de assistente is die zoiets mag doen, mocht zij vandaag mijn oren bekijken en dat deed ze maar al te graag bij haar neef(je)!

Het gereedschap dat reeds klaar lag deed al vermoeden dat dit wel eens vervelend kon gaan worden en na een goede inspectie bleek dat inderdaad het geval. "Tja, er zit veel oorsmeer voor je trommelvlies dus ik denk dat dat sowieso al een grote boosdoener is. Dat gaan we dus even wegspuiten" sprak zij met een bijna masochistische grijns van oor tot oor.

Niet meer dan een paar tellen later had ik al een handdoek op mijn schouder en moest ik een aluminium bakje vasthouden waar het water en alle rommel in opgevangen werd. Na het vervelende gevoel van snel stromend water door mijn gehoorgang zal ik verdere details over de rommel in het bakje besparen, maar na een tweede kijk op mijn trommelvlies bleek er ook nog water achter te zitten en dus was een neusspray de volgende remedie.

Nu heb ik een ongelooflijk hardnekkige neusspray meegekregen waarbij de waarschuwing van 'tante Bets' volledig op z'n plaats was. "Het geeft het gevoel alsof je hersens eruit gespoten worden, maar dat merk je vanzelf!" gaf ze me mee en daar blijkt nu niets van gelogen.
Het is te hopen dat ik mijn volledige gehoor weer snel terug heb, maar tot die tijd loopt het water na elke keer sprayen uit (bijna) alle overige gaten weer weg...