Als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt

Na een tankbeurt kon de dag vandaag pas écht beginnen. We hadden vandaag twee buggy's tot onze beschikking om mee over het eiland te crossen en dat hebben we gedaan ook!

Op onze eerste stop kwamen we uit bij een zoutmeer, waar we stopten om wat te drinken en verder te bekijken waar we naartoe wilden gaan. Bas en ik leefden ons op deze vlakte echter even lekker uit met onze nieuwe speeltjes, waardoor het profiel op de banden binnen een mum van tijd vol zat met een dikke laag modder.
We reden vervolgens verder, de bergen in, waar we steeds een beetje hoger boven de zeespiegel kwamen. Via stoffige onverharde landweggetjes slingerden we door de bergen heen en maakten een volgende stop om te kijken waar we nu eigenlijk zaten!
Het eiland Kos lijkt qua kustlijn erg veel op ons eigen Goeree Overflakkee en ook de grootte van het eiland komt aardig overeen. Het enige nadeel is dat op de kaart maar een aantal wegen stond aangegeven en de wegen die wij betraden uiteraard met geen mogelijkheid op de kaart te herleiden waren.

Dan maar verder op ons gevoel en zo reden we door dorre gebieden, langs echte Griekse geiten en kwamen via verschillende dorpjes en vreemde rotondes bij het vliegveld uit, waar we onze buggy's weer eventjes parkeerden voor de lunch.
We troffen een simpel tentje aan waar we besloten de spreekwoordelijke proef op de som te nemen en dat bleek de goede keuze, want terwijl de vliegtuigen ons om de oren vlogen smaakten de salades naar hartelust!

Na een heerlijke maaltijd, vertrokken we richting een van de kustplaatsjes om daar eventjes een stukje strand mee te pikken. Uiteraard konden Bas en ik het niet laten om onze snorkels er bij te pakken en hoewel het ook aan deze kant van het eiland onder water een dooie boel bleek, vonden we hier en daar toch nog wat interessante schatten. Hier vonden we in ieder geval een aantal mooie schelpdieren en zwommen er grotere vissen dan voor het strand bij ons eigen appartementen-complex. De opbrengst van deze duiktocht was toch meer dan we in eerste instantie verwachtten, want hoe wel ik het moest doen met een halve, kwam Bas met maar liefst drie hele euro's boven water!

We reden daarna off-road weer verder en kwamen uit bij een oud fort dat het 'Fort van Antimachia' bleek te zijn. We betraden het verlaten ogende fort met uiterste voorzichtigheid via de hoofdpoort en zagen al gauw dat waar eens de entree-gelden geheven werden, het nu akelig stil bleek. Het fort lag er verder inderdaad verlaten bij. De verlichting die eens de paden verlicht had leek al in geen tijden meer gebrand te hebben en hoewel we tussen alle vergane glorie ook nog een kapelletje aantroffen, bleek ook hier al in geen tijden iemand geweest te zijn.
Het moest vroeger waarschijnlijk een toeristische trekpleister geweest zijn, maar het leek nu in allerijl verlaten. Zelfs de toiletten en een schijnbaar souvenirs winkeltje lagen er bij alsof men per direct uit dit historische fort was vertrokken. Ook de vele gigantische distels leken in de brandende zon, van ellende het loodje te hebben gelegd.
Erg jammer, want Bas en ik probeerden ons voor te stellen hoe de Grieken hier op de kantelen stonden toe te kijken hoe de Turkse legers het Griekse eiland bestormden, maar daar was helaas niets meer van terug te vinden.

Daarop reden we verder over verlaten landweggetjes en genoten van het panoramisch uitzicht over het overwegend vlakke eiland. Met z'n vieren reden we uiteindelijk naar het plaatsje 'Zia' waar we wat winkeltjes afstruinden en wat dronken bij een leuk, in Griekse kleuren geschilderd tentje, waar we bij binnenkomst nog verrast werden met een bijzonder stukje Hollandse nostalgie.

Het was al na vijven en we besloten terug te rijden naar het appartement. Via een bochtige en nieuw geasfalteerde weg, scheurden we met hoge snelheid naar beneden. Eerst zag ik Bas en Noortje hard lachend achter ons rijden maar even later zag ik niemand meer achter ons en ik had niet het idee dat ze ons tempo niet bij konden houden. Voor de zekerheid keerde ik terug en keek automatisch de ravijnen in of ze toch niet beneden lagen. Toen het echter wat langer duurde voor we ze op onze terugweg weer terug vonden, ging ons hart toch sneller kloppen, maar gelukkig vonden we ze in een bocht naast de kant van de weg, waar Bas enigszins gedesillusioneerd naar zijn buggy stond te kijken. Ze bleken erg veel geluk te hebben gehad, want een losgetrilde bout gooide roet in het eten en zodoende bleek het stuur alle kanten op te draaien maar de wielen bleven alleen maar recht staan. Erg gevaarlijk als je je bedenkt dat er opeens flinke afgronden langs de wegen op kunnen doemen en we waren dus maar wat blij dat dergelijk leed ons bespaard was gebleven.

We belden het verhuurbedrijf en die zou snel iemand naar ons toe sturen om ons op te halen. Het enige dat we konden doen hier in de bergen, was rustig afwachten en zodoende maakten de meiden van de nood een deugd en pikten nog enkele zonnestralen mee.
Het wachten duurde echter behoorlijk lang en nadat Bas na een uur voor de tweede keer gebeld had en er opnieuw een uur later nog steeds niemand bij ons was, belde Janine naar de mensen van Sunweb om hulp te vragen. In een ultieme poging om terug in ons appartement te komen, reden Janine en ik een flink stuk terug naar Zia, maar precies toen we daar aankwamen, kwam het bericht dat er een trailer bij Bas en Noor gearriveerd was. De beste man had uren rond gereden maar kon ons niet vinden en dus reed ik zo snel ik kon weer terug naar de 'crash-site'. Daar bleken Bas en Noor al reeds opgepikt te zijn en dus scheurden Janine en ik met hoge snelheid verder naar beneden. Hoewel Janine het eigenlijk niks vond, was ik volledig in m'n sas en voelde me als een vis in het water met al dat rubber op het asfalt.

Na 2,5 uur wachten en bellen kwamen we na de laatste 7 kilometer eindelijk in ons appartement aan en na een flinke opfris beurt (we zaten van top tot teen onder het stof!) vonden we een leuk tentje vlak buiten het park. Daar leerde ik op aandringen van eigenaar Mike (van Taverna Mike) een plaatselijk biertje drinken en kreeg Bas bijna lange oren van de overheerlijke salade die de beste man bereidt had.
Ik nam, omdat de man bijna wanhopig de lokale kaart promootte, een Souvlaki en ook de rest van mijn gezelschap nam iets Grieks, wat erg goed in de smaak viel moet ik eerlijk bekennen.
Bij het toetje nam Mike nog even een groepsfoto als aandenken en hoewel hij niet op de kaart stond, bleek men in de keuken toch zo handig om een Dame Blanche voor mij te maken! De slagroom was heerlijk en ook de warme chocoladesaus was goed te nassen, maar het vanille-ijs liet wat te wensen over en dus waardeer ik dit toetje met een 7 min in mijn Dame Blanche Archief.

Zo kwam ook meteen een einde aan een leuke, gezellige, intensieve, maar vooral ook spannende dag! Morgen weer een dagje luieren op het strand en daarna zien we wel weer verder. We hebben tenslotte vakantie!

Als bonus vandaag een filmpje waarin ik de buggy van Bas eventjes uittest bij het zoutmeer. De plaggen modder vlogen mij vervolgens om de oren!

"Alsof er een peloton engelen over m'n tong staat te piesen!"

Vanmorgen werden bij het ontbijt nog eventjes wat ansichtkaarten geschreven voor het thuisfront, waarna al snel een divers ontbijt genuttigd werd dat in tegenstelling tot het diner goed te eten bleek.

Althans, de verschillende soorten worst die voor handen zijn bijvoorbeeld, passen niet echt bij mijn smaak, maar de pannenkoekjes daarentegen gaan er in als (pannen)koek!

Nadat we het ontbijt lekker vlot naar binnen geschoven hadden, was het tijd om onze gehuurde fietsen terug te brengen. Met de aardige 'verhuur-meneer' bleek zelfs een leuk gesprekje te voeren en we bespraken direct voor morgen twee buggy's om het eiland rond te kunnen crossen!

Bij de nabij gelegen supermarkt kochten we nog wat water en attributen voor wat tot nu toe onze 'strandvakantie' heet. Gisteren kocht ik al waterschoenen vanwege de vele stenen in het water en vandaag kocht ook Noortje een schattig paar roze schoentjes bij het kleine supermarktje nabij de ingang van het complex. Zelf kocht ik een paar fel gekleurde zwemvliezen om me nog sneller door het water te kunnen bewegen tijdens mijn snorkel-tochten. Ze leken zelfs hoogstpersoonlijk van de watergod uit de Griekse mythologie afkomstig te zijn!

Daarna oefenden we opnieuw de professie van een volleerd strandganger uit en lagen er opeens 3 mensen op een onderbroken rij te lezen. Het was kennelijk spannend, want het bleef de rest van de dag akelig stil om mij heen. Janine las bijna haar boek in twee stukken en ook Bas, die normaal gesproken niet te stuiten is, betrad pas om kwart voor vijf vanmiddag voor het eerst het water.

'sAvonds, na een lekker dagje luieren besloten we voor het eerst buiten de deur te gaan eten, want het massale gebeuren en het 'taaie knauwen' in het all-in restaurant hadden we nu wel gezien. We liepen het park af en vonden na een paar honderd meter lopen een gezellig ogend tentje en werden bij binnenkomst zelfs vriendelijk in het oer-Hollands begroet. Het bleken Nederlanders te zijn, getuige ook het minieme vlaggetje in de tuin.

Wat ik meteen al opmerkte aan de menukaart, was dat ze een goede keuze voor de desert-afdeling hadden gemaakt, maar helaas bleken zij mijn favoriete toetje verkeerd gespeld te hebben.
Het toetje lieten we echter voorlopig nog even voor wat het was en we proostten er allereerst lustig op los. Het waren geen kleine jongens, die flessen Heineken die daar geserveerd werden en ook Bas, die eigenlijk z'n medicijnen in moet nemen omdat hij vlak voor de vakantie bijna een longontsteking te pakken had, verlaatte zijn pillenvoer eventjes, zodat hij nu voor het eerst ook een pilsje kon meedrinken.

Het voorgerecht deed het al vermoeden, maar toen we eenmaal het hoofdgerecht op tafel kregen waren we er zeker van. Het all-in restaurant betraden we de rest van de vakantie liever niet meer voor het avondeten, want de schnitzel die Bas en ik geserveerd kregen bleek ongehoord lekker. In Bas zijn kenmerkende bewoordingen bleek "Alsof er een compleet peloton engelen over m'n tong staat te piesen!" de meest passende omschrijving.
Overigens waren Janine's kip en Noortjes pizza ook erg goed en we besloten dat een all-in vakantie de volgende keer maar aan anderen over moeten laten.
Nadat we onze buikjes lekker rond gegeten hadden, kwam de dessert-kaart op tafel en bestelden Bas en Janine een koffie Amaretto maar koos ik uiteraard voor de Dame Blanche! Deze gaat dan ook mijn Dame Blanche Archief in met een acht min, wat toch een behoorlijk goed cijfer is!

Na nog een aperitiefje, wat nog voor hilarische taferelen zorgde, besloten we terug te gaan naar ons complex en nog een afzakkertje te nemen zodat ik mijn blog nog even bij kon werken. Opnieuw een heerlijke (luie) vakantiedag voorbij en morgen opnieuw een hopelijk leuke dag voor de boeg, wanneer we met de buggy's het eiland gaan verkennen!

Één met mijn primitieve duikuitrusting

Ook vanmorgen, vlak na het ontbijt, was het strand weer snel gevonden en lagen we languit te zonnebaden. Af en toe zochten de meisjes wat verkoeling in het ongelooflijk heldere water van het strand dat zich aan de voet van het appartementen-complex bevindt.

Zelf ben ik niet zo'n 'stil-ligger' en ook Bas staat sinds jaar en dag bekend als staatsgevaarlijke ADHD'er en dus zochten wij een nieuwe hobby om onze tijd op het Griekse eiland door te brengen. In de nabijgelegen supermarkt kochten we daarom beiden een snorkelsetje en verkenden de woelige baren. Er blijken, nu we perfect onder water kunnen zien, heel veel verschillende vissen om ons heen te zwemmen en al gauw zwommen we met een complete schol bontgekleurde vissen mee. Zij bleken namelijk net zo nieuwsgierig als wij en voerden ons mee door de onderwaterwereld van Kos.

Die blijkt echter op het gedeelte waar wij verblijven, nauwelijks verbluffend, want naast een kleine twintigtal verschillende vissoorten en wat zee-egels zijn het tot dusver alleen stenen die de zeebodem bevolken. De hoop op mooie schelpen, kreeften of andere vreemde voorwerpen hebben we al een klein beetje opgegeven en hoewel ons hotel het Atlantis Hotel heet, geloven we niet dat we hier de beroemde verzonken stad per ongeluk zullen tegenkomen…

Enfin, het hindert niet. We hebben er immers lol in en daar gaat het om. Ik was zelfs zo één geworden met mijn primitieve duikuitrusting dat ik zelfs 's avonds onder de douche niet zonder kon, wat voor Janine enkele hilarische momenten opleverde.

Na een weinig bijzondere, zo niet tegenvallende maaltijd in het all-in restaurant, huurden we voor een spreekwoordelijke scheet en een knikker vier fietsen en trapten onszelf naar het centrum van Kos-stad. Daar liepen we over de boulevard en vonden Bas en ik nog een van de weinig mooie motoren die we hier op het eiland tot nu toe zijn tegengekomen. Het betrof een Kawasaki (volgens mijn vader spreek je dat uit als: een 'Kwalijk-zaakie') Z750 en werd dan ook net 250cc te licht bevonden, maar de uitvoering sprak ons beiden zéker aan!
Ook troffen we tussen de vele winkeltjes met prullaria, een soort muziekwinkel die verschillende gitaren verkocht die qua kwaliteit ver onder de maat waren. Ook de aanwezige halve drumkit bleek niet veel soeps te zijn, om nog maar te zwijgen over de meest goedkoop ogende bekkens (en ze waren ook nog heel goedkoop ook) die er bij stonden. Toen ik echter met mijn vinger een korte roffel op de snaredrum wilde uitvoeren, werd ik door een gebrekkig Engels sprekende Griek, vriendelijk toch dringend verzocht met m'n tengels van z'n spullen af te blijven. Uiteraard verwenste ik de beste man daarna openlijk in het plat Flakkees, want wie verkoopt er nu van zulke goedkope instrumenten en wil vervolgens niet dat iemand ze even lichtjes uitprobeert?

We verlieten daarop de winkel met gezwinde spoed en dronken, nadat we door enkele authentieke Griekse winkelstraatjes waren gelopen een met vuurwerk versierde cocktail, biertje of een frisje bij een van de vele eet- en drinktentjes. We presteerden het zelfs nog om oer-touristisch per stelletje voor een leuke foto te poseren!
De drankjes bleken echter snel in de benen te zakken en dus was het zaak zo snel mogelijk naar het appartement terug te keren en de rust op te zoeken. Langs de lange rij met vissersbootjes vonden we dan ook uiteindelijk onze fietsen terug en doken vervolgens direct tussen de lakens! Een hele dag luieren maakt je blijkbaar nóg luier, want voordat ik deze blog klaar had, was Janine al lang in dromenland aangekomen…

De eerste warme Griekse buitenlucht

We waren eigenlijk eerst niet van plan om op vakantie te gaan deze zomer, want de verbouwing, de nieuwe tuinset en de andere auto hadden al genoeg gekost. Echter, drie weken vakantie in ons eigen thuisland kan heel gemakkelijk verkeerd uitpakken en dus keken we alvast wat rond. Toen Bas en Noortje dezelfde weken vakantie bleken te hebben, bleek een reisje snel geboekt en dus vertrokken we vandaag per vliegtuig richting onze vakantiebestemming.

Gisteravond bereidden we de koffers voor op acht dagen Kos en gingen daarna snel naar bed, want de wekker zou al om 02:30 van zich laten horen. Het was dus al vroeg dag voor ons, maar dat deerde niet, want na een week erg vies weer waren we wel toe aan dertig graden!
Om 03:15 stonden we bij Bas en Noor voor de deur, om vervolgens zo'n 1,5 uur later via Hoofddorp waar we onze auto parkeerden, met een busje bij de vertrekhal van Schiphol aan te komen.
We waren zo slim geweest om reeds van tevoren online in te checken en dus hoefden we alleen onze bagage af te geven en door de douane heen. Daarna was het zaak zo snel mogelijk een Starbuck's vestiging op te zoeken, want mijn medereizigers konden wel wat koffie gebruiken!

Gelukkig was de koffie snel gevonden en ook de lekkernijen waren goed besteed. Daarna bleek het zaak onze terminal op te zoeken en dat ging vanzelf in een nog overwegend uitgestorven Schiphol en met het gemak van de 'speedlanes'.
Ons vliegtuig stond ons al op te wachten en omdat het allemaal soepeltjes verliep zaten we in een mum van tijd in de lucht en werden de oogjes van zowel Noortje, als Janine als ook Bas gesloten, terwijl de wolken onder ons door schoten.

Na ongeveer drie uren was Bas (en iedereen eigenlijk) het niet moe maar zat en dat kwam goed uit want de eerste meters van het Griekse eiland schoten al onder ons door en de landing werd ingezet. Niet veel later ademden we de eerste warme Griekse buitenlucht in en die bleek lekker warm!
De koffers waren ook snel verzameld en per bus werden we naar ons hotel gebracht waar we bijna drie kwartier later de lobby binnen stapten en incheckten.

Gelukkig konden we meteen ons appartement betreden en kleedden ons snel om, om vervolgens na een kennismaking met het zwembad, het nabijgelegen strand te bestormen. Gelukkig is dat maar zo'n honderd meter van ons appartement vandaan en kunnen we binnen een mum van tijd languit op de strandstoelen liggen! Van die strandstoelen werd dan ook gretig gebruik gemaakt en al snel was iedereen weer onder zeil…

's Avonds verzilverden we veelvuldig ons 'all-in polsbandje' en kregen dus alles gratis en voor niets in het speciaal daarvoor bestemde restaurant. Er was eten in overvloed, maar erg veel eisen moeten we er blijkbaar niet aan stellen. De toetjes echter gingen er in als koek en nadat we op het buitenterras nog even uitpuften en een hele foute karaoke-avond op gepaste afstand volgden, besloten we slaapuren van afgelopen nacht wat in te gaan halen en op tijd naar bed te gaan.
Dat mislukte uiteraard bij mij, want alleen in de lobby van het appartementen complex is draadloos internet beschikbaar en dus ging het voor mij nog even duren voor ik mijn kussen zou raken...

Stadse iconen en relikwieën van weleer

Ik neem het mezelf al jaren voor om eens op de 'Stadse Dag' te gaan kijken, op het dorp waar ik mijn 'roots' heb liggen. Het is er echter nooit echt van gekomen, want meestal zijn wij dan precies op vakantie. Gelukkig gaan we dit jaar par morgen het land uit en dus zag ik mijn kans schoon om vandaag mijn eigen belofte waar te maken.

Samen met Richard, al zijn gehele leven inwoner van Stad aan't Haringvliet, liepen we vanmiddag naar de Voorstraat waar het dorpsfeest al in volle gang was. Ik kwam zelfs mijn voormalige dokter Maas en sinds enkele jaren 'collega blogger' tegen, die ik vroeger steevast aanriep met "Ha Dokkie!". Hij is een van de initiatiefnemers van deze culturele dag en paradeerde breed glimlachend met zijn kleindochter door dé straat van het oude dorpje.

Er was van alles georganiseerd en in het begin van de middag waren het nog de kinderen die de overhand hadden, maar later bleken er zelfs boerka-dragers in de Stadse kleuren in de belangstelling te staan.
Wat echter een leuk terugkerend fenomeen is, zijn de foto's van weleer die achter de verschillende ramen in de voorstraat zijn gehangen. Veelal oude foto's van lokale helden zoals Mel Dale, maar deze keer vooral ook uit mijn tijd. Zo kwam ik mezelf meer dan eens tegen op foto's uit mijn jeugdjaren en ook Richard bleek goed vertegenwoordigd tussen al deze historische beeltenissen achter de ramen.
Zelfs mijn tante Bethina vond ik terug op een foto uit haar vervlogen jeugdige jaren en wat te denken van oma Visser tussen al haar klasgenoten, die nog aangeduid werd onder de naam Sjaan Maliepaard en bijna onherkenbaar voor mij was. Overigens vond ik ook een foto van oma De Gans terug, die tussen alle koorleden juist wél gemakkelijk voor mij te herkennen bleek.

Erg leuk vond ik ook de schilderijen van 'Piet de Kapper' en zijn 'Marie' die tentoongesteld stonden in wat eens hun etalageramen waren.
Wie kent ze niet? Ze zijn een van de weinige, op dit moment nog levende Stadse iconen, waar iedereen mee opgegroeid is en waar de jongere generatie nog wekelijks de verhalen over hoort vertellen. Wie kan zich indenken dat er nog niet zo heel lang geleden in de florijnen-tijd een knipbeurt voor 90 hele centen bij Piet de Kapper nog werkelijkheid was. De foto die naast de schilderijen stond te pronken deed me denken aan mijn eigen jeugd, waarin ik weliswaar nooit bij Piet om een knipbeurt ben geweest, maar wel regelmatig mijn zakgeld spendeerde aan de lekkerste snoepjes voor één hele gulden.

Opeens werd ik ruw uit mijn dagdroom gewekt door een voor mij volstrekt onbekend persoon, die mij op de man af vroeg of ik ook over deze dag weer ging bloggen. Het bleek een trouwe volger die regelmatig mijn verhalen leest en luistert naar de naam Erwin.
Ik vind het altijd fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten en vooral op deze manier. Tijdens het 'praatje pot' dat we maakten werd duidelijk dat ik eigenlijk niks meer hoefde te vertellen, want "hij had het toch allemaal al gelezen"...
Even later trof ik diezelfde fanatieke bloglezer zelfs innig verstrengeld met de voor mij wel degelijk bekende Stadtenaar Klaas Put, die ik heel af en toe bij gelegenheden zoals deze weer eens tegen kom en dan gelijk een gezellig praatje maak.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat als er over 20 jaar nog steeds een Stadse dag bestaat, dan niet alleen Piet en Marie Bakelaar nog steeds in de schijnwerpers zullen staan, maar dat ook Broer Driesse's Zundapp inmiddels een plaatsje tussen de Stadse relikwieën heeft weten te bemachtigen…

Dik tevreden met onze herboren stoelen

Net zoals ik deze week druk bezig was, had Janine ook het een en ander op haar ToDo-lijstje staan. Zo wilde zij altijd al eens witte stoelen in plaats van de vanille kleurige die we zo'n twee jaar geleden kochten. Het plan van aanpak was snel gemaakt alleen de uitvoering liet eventjes op zich wachten.

Begin van dit jaar kochten we al zogenaamd 'lederverf', maar nu het toch slecht weer in de vakantie was, bleek dit de uitgelezen kans om het er op te smeren. Aan het begin van deze week demonteerde ze de stoelen en behandelde ze voor en de dagen daarna werd er koortsachtig doorgewerkt om de eens zo gelige stoelen, van een mooie witte kleur te voorzien. Naarmate het werk vorderde en het resultaat steeds duidelijker werd, begon ze dan ook meer en meer te glimlachen.

Tussen de drumkits en terwijl Richard haar trakteerde op een live achtergrond muziekje, werd de laatste hand gelegd en na 24 uur drogen zette ik ze vanmorgen samen met haar weer terug in elkaar. Het resultaat was verbluffend en we zijn nu dik tevreden met onze herboren stoelen, die nu nóg beter bij de rest van ons interieur passen!

Oma komt weer thuis!

Nadat ze in het begin van dit jaar ziek werd en vanaf dat moment verschillende stadia moest doorlopen om weer de oude te worden is er gelukkig nog meer goed nieuws! Oma komt weer thuis!

Over twee weken mag oma na zo'n 5 maanden weer permanent naar huis. De afgelopen tijd kreeg ze ieder weekend verlof en die 'weekenden' duurden steeds langer, zodat ze nu nog maar twee dagen per week in de GGZNWB doorbrengt.

Nu het na een lange observatieperiode weer erg goed gaat met oma heeft ze van de doktoren te horen gekregen dat ze samen met opa haar leven weer op mag pakken en weer kan gaan genieten van al het goeds.

Vandaag troffen we haar zoals altijd in opperbeste stemming, samen met haar dochter (en toevallig mijn moeder!), druk bezig met haar opnieuw hervonden hobby en een trotse opa die trots toekeek hoe 'zijn Sjaan' weer helemaal opgekrabbeld was.

Na een heftige periode is het nu dus weer volop zon wat er schijnt op het Dijkhof bij de Vissers. Ik hoop dan ook dat ze nog lang van elkaar mogen genieten en ik kijk nu al uit naar die ene dag dat oma weer thuis komt!

Ik droomde ondertussen van een fulltime baan als bedden-tester

Mijn neef(je) wordt groot en het duurt niet lang meer voordat hij de sleutel krijgt van zijn aller eerste eigen huis. Omdat we allebei nog vakantie hadden en omdat er in Janine een doorgewinterde interieur-styliste schuilt, besloten we vandaag gezamenlijk alvast wat ideeën op te doen.

We besloten Woonboulevard Barendrecht-Reijerwaard aan te doen, want het is niet alleen goed aan te rijden, maar je hebt er ook alles lekker dicht bij elkaar zitten (dat is tenminste de bedoeling bij een woonboulevard!). Als eerste liepen we Bruynzeel Keukens binnen en liepen een oriënterend rondje door de zaak. Daarbij kwamen we verschillende exemplaren tegen die Richard wel aanstonden en ondertussen werd hij van Janine voorzien van de nodig tips en andere informatie.

Als je zoiets voor de eerste keer doet komt er uiteraard een hoop informatie op je af en af en toe had Richard even tijd nodig om alle informatie tot zich te nemen.
Ook de details werden niet overgeslagen en terwijl Janine en Ries de verschillende modellen handgrepen bespraken, wilde ik eigenlijk al wel aan tafel voor de lunch, maar zo ver was het helaas nog niet.

Nadat we nog een andere keukenzaak hadden gehad, die toevallig ook badkamers verkochten en die we dan ook nog even dankbaar meepikten, besloot Richard ons op een lunch bij de grote M te trakteren en zo knaagden we even later op heerlijke Franse Frietjes of slurpten een Cola leeg. Het ging er allemaal best in na een ochtendje door twee keukenzaken lopen, maar we gingen dapper verder!

Zo namen ze nog even een kijkje bij het nabijgelegen Beter Bed (u weet wel, retteketet!...) terwijl ik ondertussen droomde van een fulltime baan als bedden-tester.
Een deur verder deden we nog een rondje door een van de meubelzaken en hier zag Ries een aantal interessante exemplaren, of dingen die hij snel weer wou vergeten.
Na een ochtend en een halve middag overdonderd worden door allerlei nieuwe spullen en vooral de prijzen, was het echter duidelijk dat de informatie stroom steeds langzamer tot Ries doordrong. Hij had vandaag een goede indruk gekregen van wat er allemaal komt kijken bij het inrichten van een huis en moe maar voldaan en met een stapel informatie op de achterbank, keerden we dan ook terug naar huis zo dat hij daar verder kon dromen van zijn toekomstige stekkie...

De details zijn bekend!

Afgelopen vrijdag dook ik voor een van de laatste keren de oefenruimte van Buckle-Up in, in voorbereiding op het optreden van 11 september met Buckle-Up & Friends, dat plaats vindt in het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum van Middelharnis (JAC).

Omdat de Buckle-Up bezetting niet volledig was en Klaasjan, net terug van een rondje door the States en Canada, toch niet ging drummen (er waren immers drie drummers aanwezig!), voorzag hij de oefensessies hier en daar van zijn zangkwaliteiten.
Vanavond ontmoette ik Martin voor het eerst, die reeds zijn strepen op de gitaar al lang verdiend heeft en ook zag ik Richard weer eens spelen die die avond ook lekker bezig was.

Inmiddels zijn de details over het optreden bekend en is zelfs de poster al klaar (download hier de poster in een groot PDF formaat). Zoals gezegd zal het zaterdag 11 september plaatsvinden aan de Molenweg 28 in Middelharnis (daar waar vroeger Imabo Esselink zat). Kaartjes zijn echter niet nodig, de entree op deze feestelijke en vooral heugelijke avond, is gratis. De zaal gaat om 20:30 open en de aftrap begint dan om 21:00 en vanwege de flinke lijst met 'friends' én nummers zullen we zo rond 00:30 de laatste noten spelen.
Wees er echter snel bij! Er kunnen zo'n 150 mensen in de zaal en nu er vrije toegang is, betekend dit dat vol ook echt vol is! Meer informatie over dit optreden vind je op de website van Popstichting Jailhouse.

Helaas kan ik niet bij de generale repetities aanwezig zijn. Die vallen namelijk precies op de data dat ik in Griekenland van een heerlijke vakantie hoop te genieten. Ik hoop echter op de laatste dag nog eventjes 'voor 't echie' te kunnen oefenen omdat het toch voor mij ook allemaal nieuw zal zijn, maar uiteraard zal ik mijn vakantie sowieso goed besteden om de laatste puntjes nog even op de spreekwoordelijke i te zetten!

Hopelijk tot ziens bij Buckle-Up & Friends!

Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat

Drie weken vakantie is niet niks en omdat ik er van die drie maar één op vakantie ga heb ik dus tijd genoeg voor een zogenaamd ToDo-vakantielijstje. Dat is dan zo'n lijstje dat vol staat met dingen die je eigenlijk al een tijdje wil doen, maar er gewoonweg de tijd niet voor neemt of geen zin in hebt en daardoor alsmaar langer wordt.

Een van de punten op mijn lijstje was het maken van boordjes in de trapkast, zodat die trapkast eindelijk, na twee-en-een-half jaar 'netjes' ingeruimd kan worden.

Ook neef Richard, net terug van bijna twee weken Noorwegen, had nog vakantie en kwam gezellig langs en verleende zijn assistentie.

We begonnen in het schuurtje en dat bleek een koud kunstje want het was allemaal snel voor mekaar. Daarna volgde de trapkast, die wat lastiger was omdat het meer boorden waren die in verschillende lengtes geplaatst moesten worden.
"Meten is weten" is een bekend spreekwoord en dat geldt voor alles. Daarom begonnen we met het goed uitdenken van de positie voor de verschillende rails en boorden vervolgens met uiterste precisie en volledige concentratie verschillende gaten in de muur.
Het liep allemaal voorspoedig, de ene muur echter wat makkelijker dan de andere en de zweetdruppels vloeiden hevig.

Na een aantal uurtjes legde ik het laatste boordje op z'n plaats en controleerde alles eventjes op stevigheid. Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat en het resultaat was erg bevredigend. De kast lijkt nu in een keer een stuk ruimer, nu alles netjes geordend op boordjes boven de grond staat!

Zo kan ik dus aan het begin van de vakantie al direct een flinke klus van mijn lijstje af slepen, maar ik ben er nog niet en zal de komende dagen nog wat kleine klusjes rond het huis moeten doen. Trouwens, vlak Janine niet uit, want die was boven bezig met het verven van de eettafel-stoelen en ook dat is een flinke klus. Hierover echter later meer...