Koninginnedag met een oer-Hollands spelende Engelse band

Hoewel Koninginnedag 2009 overschaduwd werd door de actie van één volslagen idioot en ik flink onder de indruk ben van het feit dat zoiets toch ook in Nederland kan voorkomen, heb ik toch een erg leuke dag gehad met vrienden en kennissen.

Zo begon het gisteravond al, toen ik samen met Bas en Noortje naar het Anker in Dirksland ging om naar het bandje Way Beyond te kijken. De band had ik op de Flakkeese Dagen ook al zien spelen, maar kwam toen niet helemaal uit de verf. Gisteravond ging het al stukken beter, al kregen ze het volledige publiek nog niet echt op hun hand. Gezellig was het wel! Uiteraard waren mijn muzikale vrienden Barry en Niels ook van de partij en dronken we samen een pilsje zodat ik door Noortje in m'n eigen auto thuisgebracht moest worden en de Honda dus noodgedwongen een nachtje in Dirksland moest overnachten...

Koninginnennacht verliep erg rustig in Sommelsdijk en op een enkele luchthoorn na, die mij om 4:00 's nachts aan het plafond deed hangen van schrik, hebben we verder niets gehoord of gezien.
Toen ik nèt voordat we naar Dirksland vertrokken, zo tegen half 1 even het op internet surfde, zag ik het drama dat zich in Apeldoorn had voltrokken. Ik zag geen bewegende beelden, maar moest het uit een nieuwsbericht op nu.nl vernemen. Enigszins verbouwereerd vertelde ik het aan Janine, maar we wilden om 13:00 op de Kattewacht in Dirksland staan voor Oranjepop dus besteedden we er toen weinig aandacht aan.

Iets na 13:00 stonden Janine en ik dan ook op de Kattewacht naar het allereerste bandje van die dag en één van onze favoriete lokale bandjes te kijken. Helaas had "Met Beide Voeten" nog niet zoveel publiek omdat het nog vroeg in de middag was, maar speelden ze weer heerlijk zoals altijd. Hoewel country niet echt mijn genre is, geniet ik toch altijd van hun energieke spel en de heerlijke droge opmerkingen die gitarist Michael Lokker tussen de nummers door maakt.
Ze speelden weer fantastisch, maar verdienden meer en een uitbundig publiek!

Even later voegden onder andere Addie (met super snelle zonnebril) en Mirjam zich bij ons en kwamen we Bas en Noortje ook onze kant op. Ook Niels was weer van de partij en had voor de gelegenheid ook zijn vader en moeder meegenomen!
Keuf en Ellen kwamen later, want Keuf moest eerst nog even werken en ook Barry stond te rocken op de Kattewacht samen met de rest van de Dirkslanders. Wat te denken trouwens van Cornelis die ons ook nog vergezelde op deze bijzonder gezellige middag?

Na de band Broot (een Herman Brood tribute-band) en De Juf gezien te hebben (van die laatste heb ik eerlijk gezegd weinig gezien en de eerste vond ik persoonlijk niet zo spectaculair), kwam de band waar iedereen zo'n beetje op gewacht zo. Zo voelde ik dat tenminste.
Als laatste was namelijk de band Fragment aan de beurt, waar 3 ongelooflijk plat-Engels-sprekende bandleden de Kattewacht op hun hand wisten te spelen. Het was ongelooflijk druk geworden op het plein en iedereen had al de nodige alcoholische versnaperingen genuttigd en het was dus een kwestie van de goede nummers spelen en gaan!

Dat gebeurde dan ook zoals Niels' en Barry's vaders hier demonstreren tijdens het nummer "Van voor naar achter, van links..." etc. Een Engelse band die oer-Hollandse nummers speelt? Ja zeker! En dat deden de pretty good!

Helaas kon ik de toegift van deze band niet meer afzien, want we werden immers met een grote groep in het Kofjekokertje aan de haven van Middelharnis verwacht. Hier zouden we onze hongerige magen gaan vullen maar dat duurde behoorlijk lang! Zo lang zelfs dat Cornelis en Marco (beiden zelf kok) en op een gegeven moment schoon genoeg van kregen. Iedereen trouwens, want we hadden allemaal honger, maar gelukkig was het rete gezellig zoals Ellen en Antoinette hier ook even demonstreren. Als echte rocker hield ik m'n zonnebril zo lang mogelijk op (m'n ogen waren ook wat klein geworden van het feesten van vanmiddag) en ik graag met Ellen op de foto. Ook Keuf had nog rockbloed door z'n aderen stromen zo te zien, maar zocht het even later hogerop toen het hoofdgerecht wel érg lang op zich liet wachten! Bas voegde zich daar niet veel later ook bij en zelfs de rest van de groep kwam naar buiten om een luchtje te scheppen totdat het eten ten tonele zou verschijnen.

Het eten was toch wel erg lekker, maar iedereen was zowat uitgehongerd toen we na 3 uren aan tafel eindelijk ons hoofdgerecht voorgeschoteld kregen. Om 19:00 gingen we aan tafel om er vervolgens rond 23:30 vanachter te kruipen toen we ook ons toetje nog verorberd hadden.
Redelijk vroeg naa bed dus, want velen moeten morgen weer vroeg op om te gaan werken. Zelf heb ik morgen nog een vrije dag en ga dus eerst de beelden van Apeldoorn eens uitpluizen...

Het is (a)pril, maar heb er het volste vertrouwen in!

Het is lente! Dat betekend dat de blaadjes aan de bomen en alle plantjes in de tuin weer gaan groeien en daar word ik vrolijk van!
Zo was Janine vorige week druk in de tuin bezig met het mooie weer en terwijl Gijs last had van het felle zonnetje en af en toe lekker even buiten de schaduw opzocht, ging zij vol overgave verder met het planten van nieuwe bloemetjes en plantjes.

Zelf maakte ik me echter nogal druk om onze boompjes, want hoewel ik wel wat uitschieters aan de stam kon ontdekken, zag ik op de geënte stekjes bovenop, geen enkel teken van leven. Meerdere mensen hadden me al gewezen op het feit dat de boompjes waarschijnlijk de winter niet hadden overleeft, maar de tuinman verzekerde me onlangs nog dat het gewoon laatbloeiers zijn en in juni waarschijnlijk gewoon in bloei staan. Ik had er een hard hoofd in...

Tót afgelopen weekend! Want nu het zonnetje deze maand lekker heeft geschenen en we een enkele regenbui gehad hebben, schiet het groen als paddestoelen uit de grond.
De uitschieters op de stam van onze boompjes worden snel groter, maar echt gelukkig werd ik toen ik zag dat er in de toppen van de boompjes, ook groen verschijnt!

Het is nog (a)pril, maar nu heb ik er weer het volste vertrouwen in!

Opspattende modder

Hoewel ik vandaag al de hele dag aan bed en bank gekluisterd ben vanwege een vervelend griepje (ik dénk dat dat het is), heb ik toch nog even kans gezien een foto te maken van ons nieuwe voortuintje, dat de mannen De Leeuw & Ko deze week voor ons hebben aangelegd.

Vooral Janine is blij dat het voortuintje nu op orde is, want het was een doorn in haar oog. Zelf had ik er minder moeite mee, maar ook ik ben wel blij dat ook dit nu op orde is, want we wonen hier alweer bijna één jaar.

Nu nog wat plantjes toevoegen en de muur schoonmaken, want ook aan de opspattende modder is nu wellicht een einde gekomen...

Zacht en donzig als een pasgeboren kuikentje

Gisteren kregen we te horen dat het kindje van Chris & Martha, waar we gisteren nog even in het ziekenhuis bij op bezoek waren, vandaag gehaald zou worden met de keizersnede. En zo geschiedde vanmiddag om 12:15. Een prachtig ventje werd ter wereld geholpen en kreeg de naam Levi!

Janine en ik zaten al de hele dag met spanning op nieuws uit het ziekenhuis te wachten, maar pas tegen half 4 werden we uit ons lijden verlost door een telefoontje van Martha, dat alles goed was verlopen. De kleine Levi werd nog wel goed in de gaten gehouden, maar alles zat er op en er aan.
Natuurlijk gingen we na het eten even op bezoek en troffen een uitgeputte en uitgehongerde Martha aan op haar kamer. De bevalling was meegevallen, maar ze had nu flink last van de wond in haar buik.

Chris nam ons als kersverse en trotse vader gelijk mee naar zijn zoontje en dus keken we met z'n drieën even om een hoekje bij de lieve kleine Levi. Wat schattig! Wat klein! En toch een wonder dat dit "pakketje" gisteren nog bij Martha in haar buik zat...
Levi was zo zacht en donzig als een pasgeboren kuikentje, wat niet vreemd is als je weet dat Martha er eentje van "De Boed" is... Het was zo'n lekker ventje dat Janine en ik er eigenlijk niet af konden blijven.

Terug op de kamer bij Martha werd het steeds drukker met bezoek en dus gingen we na dit korte bezoek maar weer naar huis. Daar waren de mannen van De Leeuw & Co immers alweer bezig met het bestraten onze voortuin! 's Middags hadden ze alles al uitgegraven, zand erin gegooid en aangestreken en toen we van het ziekenhuis terug kwamen, lag bijna de gehele voortuin al vol! En daar zijn we maar wát blij mee. Morgen nog een paar puntjes en dan is dat ook weer af...

Een behoorlijk puike jamsessie

Vanavond had ik een behoorlijk puike jamsessie met Niels & Barry! Het duurde wegens drukte van ons alle drie even voor we de tijd vonden om met z'n drieën tegelijk te spelen, maar vanavond gingen we helemaal los, met een heel lekker deuntje en dito filmpje als resultaat (en dat zelfs al bij een van de eerste opnames!).

Dit alles natuurlijk uit de losse pols, want dat is waar het echt om draait bij een jamsessie. Allemaal ingeplugd en met de koptelefoon op zodat de buren geen last van ons zouden hebben.

Helaas ontdekte ik pas tegen half 10 dat de speakerset van m'n drumkit nog aan stond en dat de buren dus wél mee konden genieten... Niels op de gitaar, Barry op de bas en ik natuurlijk op de drumkit. Geniet! Want dat doe ik namelijk ook...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De koek is op...

Gisteren waren we nog even bij Martha op ziekenhuisbezoek, want ze is opgenomen omdat de moederkoek op is en het kindje dat volgens planning binnenkort geboren moet worden, (bijna) geen eten meer binnen krijgt. In het ziekenhuis houden ze het nu goed in de gaten en omdat het kindje in een stuit ligt, zou Martha toch al in het ziekenhuis moeten bevallen met een keizersnede.

Vandaag vertelde Martha ons dat het kindje morgen gehaald gaat worden en dus zijn Chris en Martha Looy morgen 2 trotse ouders en hebben wij er weer een leuk kleintje bij in de groep. Wat zal het gaan worden? We zijn zeer benieuwd en wensen Martha en ook Chris, een goede bevalling toe! Morgen meer nieuws...

Flakkeese Dagen 2009

Evenals de 19 voorgaande jaren was er dit jaar ook weer een heerlijk muziekfestival op Flakkeese bodem. Het festival Flakkeese Dagen kwam voor het eerst van de grond in 1989 en vierde dus deze keer een 20-jarig jubileum. Natuurlijk wilde ik daar (weer) bij zijn, trommelde wat vrienden op en leefde de afgelopen 2 dagen op fastfood en bier...

We begonnen gisteravond zo tegen een uur of half 9, waar we begonnen met een optreden van Mucho Maestro. Vorig jaar had ik deze band ook al op zien treden en deze keer wilde ik dat optreden ook niet missen. Heerlijke chaotische muziek, precies wat ik van hen verwachtte. Zo te zien bestond de band wel uit een andere samenstelling dan vorig jaar, want er was een gitarist bijgekomen en een bassist vervangen (als ik het goed gezien heb!). Desalniettemin heb ik weer erg genoten van hun optreden!

Ik was gisteravond trouwens met neef Richard op pad. Jurien zat helaas nog in Engeland. Ook Cor, Annemarie en Marco waren meegekomen en later voegden zich Bas, Noortje en mijn eigen Janine daarbij. Natuurlijk waren er ook nog wat Dirkslanders op dit muzikale evenement afgekomen, zoals m'n muziekmaaktjes Barry en Niels en diens vriendin Yvonne (spreek uit Ifonn)!

Hoe dan ook, wie er dan ook allemaal aanwezig waren, we genoten allemaal van de leuke optredens die avond. Wat te denken van bijvoorbeeld Buckle-Up, één van mijn favoriete coverbands uit de buurt. Omdat ik een aantal jaar met gitarist Rudi in hetzelfde gebouw heb gewerkt, ben ik altijd geïnteresseerd als deze band optreed. Niet alleen daarom natuurlijk, maar ook vanwege het heerlijke niveau van deze band. Ook de band Brandon Fisher was erg leuk, al moet ik helaas bekennen dat ik het me niet meer precies voor de geest kan halen hóé leuk het was...
Ik heb overigens niet van alle optredens foto's gemaakt (ik moest natuurlijk vooral ook lekker rocken!), maar de overige optredens van deze avond waren ook erg goed, evenals de sfeer op het festival!

Dat merkte ik echter de volgende ochtend pas, toen ik vroeg opstond om met Jurien naar de Feedback te gaan (die achteraf gezien nog niet om kwart over 9 open was...) en ik aan een flinke kater leed (ik kan niet meer zo goed tegen bier geloof ik). Toch hernam ik mezelf in de loop van de dag en ging tegen half 4 vandaag opnieuw opweg naar het festival terrein nabij het havenhoofd van Middelharnis.

Daar zag ik als eerste optreden het optreden van The Alkaloids wat ik echt behoorlijk goed vond! Daarna speelde in de kleine tent (die trouwens niet echt bijzonder veel kleiner was dan de grote tent) de band Way Beyond, die ik toch wat tegen vond vallen eerlijk gezegd. Ze speelden wel leuke nummers (zoals Boulevard of Brokendreams van Greenday), maar het was het gewoon nèt niet. De stem van de zangeres kwam voorzover ik het kon horen, ook niet helemaal lekker uit de verf en ik dacht af en toe wat valse noten te horen. Helaas, want ik was wel onder de indruk van de drummer van de band, die niet alleen achter en drumstel zat, maar ook het keyboard naast zich hanteerde. Soms zelfs tegelijk! Jammer genoeg moesten ze het doen met weinig publiek, dat waarschijnlijk nog thuis in het zonnetje zat en 's avonds pas zou komen.

Even na vijf uur fietsten we terug naar huis en lieten het festival even voor wat het was, want we hadden er flink honger van gekregen. Gelukkig had mijn eigen meisje heerlijk voor Richard en mij gekookt en vulden we onze magen vol overgave.

Eenmaal terug op het festival, speelde daar de band Drive By Vendetta's, waar ik erg van onder de indruk was. Vooral van de drummer, omdat die er van die heerlijk snelle dubbel bass patronen uitkickte. Erg fijn! Een lekker punk, metal en hardcore band zoals ze zelf op hun MySpace pagina beschrijven.
Na een bijzonder energiek optreden van Drive By Vendetta's, die overigens niet konden stoppen met spelen en het publiek dat ook niet toe wilde laten, vielen we even in een gat wat mij betreft, want de aansluitend spelende band White Horse was het andere uiterste. Deze band speelde bijzonder relaxte muziek en de muzikanten zagen er dan ook hippie-achtig uit. Hoe dan ook, ze wisten de tent wél voor zich te winnen toen ze vroegen of iedereen lekker relaxt op de grond wilde gaan zitten. We werden er zelfs op gewezen dat we lekker thee moesten gaan drinken of een wietje moesten roken.
Ook Jurien's buurman Jan was er, mét zijn twee kindertjes, waar ik flinke lol mee beleefde (vooral met de kleine Victor!).

Na deze ultra-relaxte muziek, begon de band waarin Barry's vader Jan de meest bijzondere gitaarsolo's laat klinken, de Black Jack Blues Band. Ook deze band heb ik al vaker gezien en hoewel het niet direct mijn genre is, vind ik het wel een erg leuke band om naar te kijken en te luisteren. Ook de drummer is erg goed en leuk om naar te kijken. Zo te zien had hij zelfs een nieuwe drumkit aangeschaft.

Na deze band veroverde 0187 Records het podium in de kleine tent met flinke heftige techno, house en hardcore beats. Dat is ook niet helemaal mijn genre, maar de bezoekers gingen helemaal uit hun dak en dat is precies wat telt!

Daarna ging het wat mij betreft qua programmering een beetje mis, want waren we in de grote tent net lekker los gespeeld door de Black Jack Blues band, daarna kwam Fryze het podium op, die wel mooi muziek maakte, maar waar het publiek maar lauwtjes op reageerde. Het publiek kakte dan ook helaas weer in nadat ze hiervoor een lekker energiek optreden hadden gezien en gehoord. Niet dat de band slecht speelde, maar de muziekstijl paste wat mij betreft niet echt in de programmering van vanavond.

Evenals de band Souled Out, die bijna podium te kort kwamen met de enorme bezetting. Een leuke band, maar ook dit niet helemaal mijn genre. Ook zij kregen het gros van het publiek maar mondjesmaat in beweging en dus had ik graag een wat ruigere programmering gezien om het publiek wat wakker te houden.

Waar ik wel weer ontzettend vrolijk van werd, was de band Midsum, waarin jonge muzikanten van de Rijks Scholen Gemeenschap in Middelharnis een ontzettend leuke band vormen en ik vooral de vrouwelijke drummer leuk vond om te zien spelen! Niet zozeer vanwege haar verschijning, maar vooral vanwege haar kwaliteiten als drum-ster. Vooral de klassieker "Zombie" van The Cranberries ging er bij het publiek in als koek en eindelijk kwam de zaal los, terwijl de bandleden af en toe in de rook verdwenen. Al met al een erg leuke afsluiter van de 20e editie van de Flakkeese Dagen, hoewel ik wel hoop dat de 21e editie wat pittiger is op zaterdagavond. Daar zullen we echter weer een jaar lang op moeten wachten, maar gelukkig komen er op korte termijn nog wat andere festivalletjes op de Flakkeese klei!

Als bonus een filmpje met een korte (5 minuten durende) impressie van de Flakkeese Dagen, met 3 bands in de hoofdrol, namelijk: Drive By Vendetta's, Black Jack Blues Band en Fryze...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Casa del Cazador

Nadat Jurien en ik vanochtend Jozien al vroeg hadden afgezet bij de Hoge School Rotterdam en we er om kwart over 9 achter kwamen dat de Feedback nog niet open was, besloten we naar een andere Rotterdamse muziekwinkel te rijden en aansluitend een sapje te gaan bij Sjoerd en Marieke. We liepen er al langer mee in ons hoofd om dat een keer te doen, maar het kwam er niet van...

Beschamend eigenlijk, want hoewel we elkaar in de afgelopen paar jaar niet zo heel veel gezien of gesproken hebben, hadden we best even langs kunnen gaan om te kijken hoe ze daar in Rotterdam nu zitten te wonen, want dat had toch een kleine moeite geweest. Toch kwam het er op een of andere manier niet van, maar vandaag kwam daar verandering in.

Met het schaamrood op m'n kaken, toen Sjoerd vertelde dat ze er weer al 3 jaar wonen binnenkort, gaf ik toe dat ze, ondanks dat het in Rotterdam was, ze daar wel leuk zitten te wonen.
Een leuke vlot ingerichte woonkamer en een lekker strakke keuken, maken het een gezellig appartement. Ook de slaapkamer is aardig ruim afgemeten, in tegenstelling tot het balkonnetje, maar daar staat tegenover dat daar wel altijd zon is! Daar hebben we dan ook met z'n viertjes (met z'n vijven inclusief chihuahua Diesel) even lekker van zitten genieten op deze prachtige lentedag, alvorens we weer richting Flakkee zouden vertrekken om de zaterdageditie van de Flakkeese Dagen bij te wonen!

Het duurde even, maar we zijn dan eindelijk langs geweest in Casa del Cazador (het huis van de Jager...)!

Een groot verschil tussen de meester en de leerling...

Niet alleen op technisch en muzikaal vlak zit er een groot verschil tussen "Meester Gert" (waar ik nu weer al ruim een jaar les van krijg) en mij, maar ook tussen het gevoel voor warm en koud. Want hoewel ik op deze heerlijk warme lentedag het liefst in mijn hempie speelde, kwam Meester Gert vandaag zelfs in een trui lesgeven!

Oké, niet verwonderlijk ook, want híj staat stil terwijl hij míj het zware werk laat doen! Toch speelde hij vandaag voor het eerst eens goed op mijn elektronische drumkit en trok ik stiekem een fotootje...

Intiem met Bløf

Vanavond eens geen stevige rockers op het podium voor ons, maar pure en nuchtere uit de Zeeuwse klei getrokken rasmuzikanten. Onlangs had ik gelukkig kaartjes weten te bemachtigen voor één van de bijzondere concerten die Bløf geeft rond de albumrelease van hun nieuwste album April, dat een tweeluik vormt met het in oktober verschenen Oktober. Vanavond zouden ze dan ook beide albums ten gehore brengen.

Aan het einde van de middag haalden Addie & Mirjam ons thuis op en reden we naar De Wilhelminapier in Rotterdam. Daar parkeerde Addie zijn auto op een uiterst strategische plaats, zodat hij zich ná het concert zo snel mogelijk uit de voeten kon maken. Slimme jongen dus...

Vervolgens liepen we naar Humphrey's waar we om half 6 een tafeltje hadden gereserveerd om vóór het concert nog even een lekker hapje te eten. Nipt half 6 stapten we dan ook binnen, kregen een tafeltje aangewezen en genoten van een aantal heerlijke gerechten.

Nadat we ook ons toetje naar binnen hadden gewerkt, was het nog een klein stukje lopen naar het Nieuwe Luxor theater en duurde het niet lang meer voordat de voorstelling zou beginnen. Perfect gepland dus.
Bij binnenkomst in de zaal bleken we toch wel een aardig stukje van het podium vandaan te zitten, maar het gaf ons nog steeds een goed beeld op een erg huiselijk ingerichte bühne. De tapijten die uitgestald lagen, deed het geheel direct een intieme sfeer uitstralen en ik voelde dat dit een bijzondere avond zou worden.

Even later kwamen de Bløffers het podium op en begonnen zonder aankondiging direct het eerste nummer te spelen. Ze bleken voor "Oktober" als openingsnummer gekozen te hebben en Pascal heette ons na de eerste zin kort welkom.
Na Oktober volgde meteen de hit Eilanden, waarbij grote, felle, blauwe lampen het publiek verlichtten en op de achtergrond een virtuele oceaan werd geprojecteerd.
Nog een nummer later nam Pascal wél de tijd om ons allemaal hartelijk welkom te heten en verzuchtte dat de kop eraf was.

Tussen de nummers die volgden werd vaak uitleg gegeven waarom sommige nummers geschreven waren, wat het al een stuk persoonlijker maakte. Er ging ook wel eens wat mis, zo begon Pascal verkeerd, vergiste zich in een nummer, en brak een liedje na de eerste paar noten al af om om een andere gitaar te vragen.
Ook de zaal deed actief mee, want de lichten achterop het podium schenen hinderlijk in de ogen van de mensen op het eerste balkon en daar werden de heren van Bløf luidkeels van op de hoogte gesteld, waarop een corrigerend tikje op de vingers van de lichtman volgde. Mét een anekdote erbij natuurlijk.
Dit alles maakte het écht. Puur. Intiem. Huiselijk. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Het was erg prettig om mee te maken, het leek zelfs alsof we in een gigantische oefenruimte waren, waar de band gewoon relaxt met elkaar stond te spelen!

Half in het eerste deel van de voorstelling, zo half in de cd Oktober, betrad ook Sarah Bettens (bekend van K's Choice) het podium. Ook zij had haar steentje bijgedragen aan de albums Oktober en April, zoals ze dat ook al bij het album Umoja deed en mocht vanavond dus ook niet ontbreken. Ook een strijkkwartet (bestaande uit 3 violistes en een contrabassiste) dat het podium betrad, zette de prachtige ballades kracht bij.

Het prachtige album Oktober werd vóór de pauze, volledig (zij het in willekeurige volgorde) gespeeld en een drankje hadden de mannen dus wel verdiend!

Na de pauze kwamen ze onverminderd terug en begon men de kersverse nummers van het album April te spelen. Ik moet zeggen, ik heb nog niets over het nieuwe album geschreven, hoewel ik hem al vanaf de releasedag in mijn bezit heb. Dat heb ik expres gedaan, omdat ik het album niet echt bijzonder vond (er zitten afgezien van "Aan Iedereen Die Wacht" en "Vandaag") niet echt bijzondere hits tussen. Oké, het nummer "Wapenbroeders" is ook één van mijn favorieten van dit album, maar ik doel eigenlijk op heerlijke mee-zingers. Die hoor ik eigenlijk veel te weinig op dit album. Van die nummers die je op een openlucht concert zo heerlijk hard mee kan blèhren...

Na vanavond begrijp ik het album beter. Sowieso na de uitleg over het hoe en waarom verschillende nummers zijn geschreven, maar helemaal nu ik het live in het theater heb gehoord. Het lijkt bijna alsof het album perfect voor deze setting is geschreven, want de heerlijke balades leken iedereen om mij heen in beroering te brengen. Dat kon ik merken aan de reacties na de laatste noten van elk nummer en aan het warme en hartige applaus dat de band ten deel viel.

Ook toen Pascal in solo-setting het nummer "Dagen Zonder Namen", klapte de zaal de vonken van hun handen af. En wat te denken van het nummer "Overgave" dat Pascal schreef voor zijn vriendin en met dit nummer, op de bruiloft van Peter Slager (de bassist van Bløf) zijn vriendin daarmee ten huwelijk vroeg!

Helaas, nadat de Zeeuwse (behalve drummer Norman dan) groep 2 albums helemaal had afgespeeld, namen ze afscheid, tezamen met het strijkkwartet. Niemand in de zaal geloofde echter dat dit het afscheid was en zoals bij bijna ieder optreden van welke band dan ook, kwam er nog een toegift.
En wat voor een! Opnieuw verscheen Sarah Bettens ten tonele en bracht zij samen met de mannen van Bløf enkele K's Choice klassiekers ten gehore zoals "I'm Not An Addict", waarop ze de gehele zaal duidelijk aan het zwingen kreeg. Dat was iets wat nog niet voorgekomen was die avond, want de "swing-en-meeblèhr-nummers waren immers vanavond achterwege gelaten.
De zaal (en ik ook!) werd helemaal uitzinnig toen Bløf als allerlaatste nog een eigen klassieker kado deed. Wie kon zong dan ook uit volle borst "Dansen Aan Zee" mee en pakte zijn vriendin nog eens goed beet en genoot van dit laatste moment van dit fantastische concert.

Nog één buiging. Nog een daverend applaus. De lichten aan. De deuren open. Fantastisch. Met naast foto's en filmpjes, echte originele Bløf-drumsticks als blijvende herinnering...



Als bonus een filmpje van één van mijn favoriete nummers van Bløf's nieuwe album April: Wapenbroeders...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Eindelijk 4 generaties in één beeld gevangen...

Wat leuk dat mijn Omaatje De Gans, die dit jaar haar 89ste levensjaar maakt, nog mee mag maken. Oké, het gaat wat oud en stijfjes, maar als ze Tequise in haar handen heeft, laat ze ze ook niet meer los. Liefkozend en nog steeds met een moederlijk instinct vertroetelt ze haar achter-kleindochter. Alleen haar naam, daar heeft ze nog moeite mee...

Vandaag gingen Janine en ik bij Omaatje op bezoek, want ze had afgelopen week niet alleen nieuwe vloerbedekking gekregen, ook Sylvana zou langskomen met haar man, haar kersverse dochtertje waar ik onlangs al over schreef, en mijn oom Jan en tante Janneke.

Bij binnenkomst lag Tequise heerlijk bij Oma De Gans op schoot en na een tijdje werd ze overgenomen door mijn tante Janneke. Janine kreeg de kleine even later ook in handen en ik moest natuurlijk even een fotootje trekken, terwijl oma met haar kleine fonkelende pretoogjes geamuseerd toekeek.
Ook ik was even later de gelukkige en mocht mijn achter-nichtje eindelijk in m'n armen nemen. Vorige keer lag ze nog zó lekker te pitten en was ze nog maar 1 dag oud en lieten we haar maar lekker doorsnurken. Natuurlijk moest ik ook nog even in volle glorie met Tequise op de foto, ik had niet voor niks mijn camera meegenomen.

Dat had ik overigens toch niet voor niks gedaan, want hoewel André vorige week al een "4-generaties-foto" had geschoten, vroeg Syl of ik dit vandaag nog eens dunnetjes over wilde doen. Natuurlijk wilde ik die foto maken! Ik wilde 'm dolgraag in m'n collectie hebben!
We positioneerden iedereen en ik drukte af, met deze foto als resultaat (ik heb 'm bewerkt, maar hier alsnog het origineel).

Natuurlijk zette ik ook nog even de kersverse ouders met hun trots op de foto, alvorens we richting Ouddorp vertrokken, want daar stond bij Janine's ouders het gourmetstel al te pruttelen!

Een wel hele jonge collega

Toen ik vanmiddag opkeek van mijn beeldscherm zag ik een wel hele jonge nieuwe collega tegenover me zitten! Ze zat er voorbeeldig bij, dat wel en ze was schijnbaar zonder al te veel moeite, erg behulpzaam aan de telefoon...

Het bleek echter geen nieuwe collega te zijn, maar Peter's dochtertje Sarah die eventjes voor een uurtje kwam "logeren" op kantoor.

Leuk hoor, zo'n kleintje! Ze had al gauw m'n biertje van die middag te pakken (het was de laatste dag voor het weekend, die we steevast afsluiten met chips en bier), maar wist (gelukkig) niet echt wat ze daar mee aan moest.
Omdat ze toch al met een biertje in haar hand zat, besloot ik haar direct maar wat rock-beginselen mee te geven, maar dat pikte de kleine van net een jaar oud, nog niet echt op.

We werden wel snel vriendjes en ze zat dan ook een tijdlang op schoot en volgde al m'n bewegingen. Van de camera was ze al helemaal niet vies, want wanneer die in haar gezichtsveld kwam, nam ze bijna automatisch verschillende poses aan.

Saampjes keken we zo aan het einde van de dag nog even naar wat leuke kinderfilmpjes via YouTube en was ze met die mooie blauwe oogjes niet meer achter mijn beeldscherm weg te slaan...

Opnieuw kak op de stoep!...

Schreef ik vorige week al over de verschillende ongenoegen die ik de laatste tijd tegen kom? Vandaag spoot er opnieuw stoom uit mijn oren toen Janine vanmorgen vroeg naar buiten stapte en een dikke (nog verse, zo leek het) drol tegen het "lijf" liep. Opnieuw had een asociale en onbeschofte hondenbezitter zijn plicht niet gedaan en de stront gewoon laten liggen. En dat nog wel precíes op de stoep bij onze voortuin!

Ik heb 'm even later eigenhandig met een schepje weten te verwijderen, want dit kon ik zo niet laten liggen natuurlijk, maar...

Hondenbezitter, zijt gewaarschuwd! Ik zal geen waarschuwingsbordjes in de tuin zetten zoals ik dat een paar straten verderop tegenkom, maar wanneer ik het zie gebeuren en ik weet waar u woont, zal ik niet schromen de stront netjes door de brievenbus naar binnen te proppen en er zelf nog even achteraan te urineren... Ongeacht wie u dan wel zijn mag, al bent u de burgemeester zelf!

Stelletje idoten! Wie wind zaait, zal storm oogsten!

The Who's rockopera "Tommy"

Na Metallica van vorige week, werd het vanavond een iets rustiger avondje rocken! Vanavond zouden we ons immers in een luie stoel van het Oude Luxor in Rotterdam laten zakken en getrakteerd worden op rockopera "Tommy", waarvan het origineel uit 1969 stamt, naar een idee van Pete Townshend. De songwriter en gitarist van de bekende vroegere Britse rockband The Who (met de bijzondere, maar veel te vroeg overleden Keith Moon als drummer), schreef bijna alle nummers uit de opera, op 2 nummers na, die door basgitarist John Entwistle werden geschreven.

De rockopera Tommy vertelt het verhaal van Tommy Walker, wiens vader Captain Walker van het Britse Leger als vermist wordt opgegeven tijdens de Eerste Wereldoorlog en als gesneuveld wordt beschouwd. Kort daarna hoort zijn vrouw, Mrs. Walker, van zijn vermissing/dood en brengt hun zoon, Tommy ter wereld.

Vier jaar later, in 1921, komt Captain Walker weer thuis en komt erachter dat zijn vrouw een nieuwe liefde heeft gevonden. Een ontketende Captain Walker vermoordt de minnaar van de vrouw recht voor de neus van Tommy. Om de misdaad geheim te houden, dragen Tommy's ouders hem op om te vertellen dat hij het niet gezien heeft, niet gehoord heeft en hij er "nooit van zijn leven iets over zou zeggen". Een getraumatiseerde Tommy neemt het letterlijk en wordt doofstom en blind.

Nadat men jarenlang geprobeerd heeft Tommy te genezen, komt men erachter dat Tommy een uitzonderlijk talent heeft om te flipperen en al snel verslaat hij de kampioen van het vorige toernooi. Dit lijdt ertoe dat Tommy internationale faam krijgt.

Tommy's moeder blijft maar proberen om hem te bereiken en raakt gefrustreerd dat hij haar geheel negeert, terwijl hij naar een spiegel blijft staren. Uit frustratie gooit zij de spiegel kapot.
Na het stukgaan van de spiegel komt Tommy weer 'bij bewustzijn'. Tommy's wonderlijke genezing baart publiekelijk opzien en hij krijgt een goeroe-status. Daarna krijgt hij een quasi-Messiastische 'sluier' om en probeert zijn fans te leiden tot eenzelfde verlichting als hij doormaakte. Tommy vraagt zijn volgelingen om zichzelf (tijdelijk) te verblinden, en zichzelf doofstom te maken om werkelijk de spirituele hoogten te bereiken, maar de hardhandigheid van zijn cultus en de uitbuiting van haar volgelingen door zijn familie en aangetrouwden, zorgen ervoor dat zíjn volgelingen tegen hem in opstand komen. In de steek gelaten door zijn volgelingen en aanbidders, krijgt Tommy een nieuwe verlichting.

Het verhaal over het autistische kind Tommy is een metafoor: de veronderstelling is dat we vijf zintuigen hebben, maar blind zijn voor de realiteit. Tommy staat symbool voor onze eigen onvolkomendheden.

De originele uitvoering van het stuk dat exact 74 minuten duurt, wordt gedaan door de muzikanten van The Who zelf, maar is nu nieuw leven ingeblazen door de mannen van Di-rect.
Omdat het een van de laatste optredens van Di-rect in hun huidige samenstelling was en ik toch al geïnteresseerd was in deze rockopera, heb ik uiteindelijk toch nog kaartjes weten te bemachtigen.

Bij binnenkomst in de zaal bleek dat we prima plaatsen hadden weten te bemachtigen. Er werd omgeroepen dat er niet mocht worden gefotografeerd, maar dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Voordat de voorstelling begon, fotografeerde ik daarom alvast de DW-kit van Jamie terwijl Janine het programmaboekje doornam.
Ook tijdens de show nam ik stiekem foto's, maar moest de eerste 10 minuten erg wennen. Echt vreemd om een rockband als Di-rect opeens in het theater te zien optreden en de leadsinger opeens te zien acteren. De muziekstukken maakten echter alles goed en Spike denderde als vanouds weer als een dolle over het podium.

Toen ik eenmaal in het verhaal zat was het prima te volgen en zweepten de heerlijke rocknummers de gehele zaal op. Je voelde de zaal gewoon meeleven met de hoofdpersoon in kwestie en ik denk dat het feit dat Tim Akkerman voor één van de laatste keren op het podium stond met zíjn Di-rect, de doorslag gaf waarop het publiek in het laatste nummer compleet uit z'n dak ging en al staande mee meeklapte (echt Hollands!) en mee-rockte! Uiteraard volgde als afsluiting een staande ovatie die dankbaar door de artiesten op het podium in ontvangst werd genomen.

Janine en ik hebben ontzettend van het stuk genoten en vonden het allebei jammer dat het na een uur en een kwartier alweer afgelopen was. We zouden iedereen dan ook graag aanraden om ook deze rockopera te bezoeken, maar helaas is er alleen morgen (8 april) en vrijdag 10 april nog een uitvoering, waarna Tim Akkerman afscheid neemt van zijn band. Het spreekt dan ook voorzich dat de laatste 2 voorstellingen totaal uitverkocht zijn.

Op naar het volgende optreden, want aankomende maandag zijn we bij de presentatie van het nieuwe album "April" van Bløf, samen met Addie & Mirjam!

Een gezellig avondje met collega's

In het kader van teambuilding werd besloten om vanavond weer eens met alle collega's een hapje te gaan eten en wat te ontspannen. Na het een en ander afgebeld te hebben, kwamen we uiteindelijk terecht bij Port Zélande in Ouddorp, waar we begonnen met een lekker buffet.

We deden onze magen tegoed aan al het lekkers dat onbeperkt voor handen was. Ja, dat "onbeperkt" was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd! Proost, trouwens!
Ik zei net al dat het lekker was, want dat was het toch? Vraag bijvoorbeeld Peter, die ook meer dan eens zijn bord wist vol te scheppen, maar na een aantal keren heen en weer lopen zaten we toch echt vol (zoals Jaap hier demonstreert).

Na het eten (niet zonder dat we nog een ijsje als toetje hadden genomen natuurlijk) was het tijd om van die maffe schoenen aan te trekken, zoals Jacoba hier even laat zien (ze kan zo de catwalk op...) en stortten ons op het disco-bowlen!

We betraden de banen 5 & 6 (Joan, ga van voor de camera!) en gooiden de ballen (niet zo natuurlijk) vervolgens in opperste concentratie richting de kegels om niet voor elkaar onder te doen. Iedereen volgde dan ook vol spanning ieders vorderingen op de baan en er werd zelfs druk gediscussieerd over hoe de bal precies over de baan rolde (want de baan was zo krom als een hoepel) of er werd gewoon wat slap geouwehoerd (daar waren we altijd al het beste in!).

Na afloop van zóveel inspanning, dronken we nog een afzakkertje en beseften dat dit gezellig avondje alweer ten einde was. Helaas, maar gelukkig ik heb het weer reuze naar m'n zin gehad vanavond!

Als bonus een filmpje van hoe we het er op de bowlingbaan vanaf brachten. Met dank aan Jaap voor het filmpje!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Ik heb er echt een enorme schijthekel aan...

Jaap kopte 'm vanochtend bij binnenkomst al direct in. "Is er een kameel langs geweest ofzo?", waarna ik me hardop afvroeg wat hij daar nou toch mee bedoelde... "Moet je hier maar even buiten om het hoekje kijken!" was zijn advies en dat volgde ik dan ook nieuwsgierig als ik ben, gehoorzaam op.

Wat ik daar aantrof was bij de beesten af. Een onbeschofte hondenbezitter (of was het een boer met een koe?) had precies naast het pand, daar wij dagelijks heen en weer lopen van en naar de auto en tussen de middag naar ons voetbalpleintje, een enorme dikke vette drol achter gelaten.
Dat is opzich al ongelooflijk onbeschoft, maar wat nóg schokkende was was dat er gewoon papier naast de drol geparkeerd lag, waarmee de "uitlaatklep" van die strontfabriek hoogstwaarschijnlijk was schoongeveegd. Schande!

Begrijp me goed, ik ben een ongelooflijke dieren- cq. hondenvriend, maar dit gaat mij véél te ver! Een hond kan er niet veel aan doen dat hij moet poepen. Gelukkig ben ík zo goed bij m'n verstand dat als ik het op voel komen, ik direct naar die porseleinen pot loop, maar een hond heeft dat verstand helaas niet. Het baasje is dus ten alle tijde verantwoordelijk voor het afvalproduct dat zo'n lieve viervoeter waar dan ook deponeert. Zéker als dit op privéterrein is! Wij maken het helaas ook wel eens thuis mee. Bij aankomst bij de voordeur ligt er soms ook zo'n onsmakelijke verrassing op de stoep of zelfs onder de buksus in de voortuin.

Alsof ik vandaag nog niet genoeg stront gezien had, stond ik zojuist opnieuw voor een verrassing. Bij thuiskomst, toen ik mijn appelsapje stond in te schenken terwijl ik naar buiten keek door het keukenraam, viel mijn oog opnieuw op een hoopje ongenoegzaamheid. Aan de andere kant van de straat, had een hondebezitter opnieuw van zich laten ruiken. Belachelijk! Bah! Zulke mensen zouden ze standrechtelijk moeten executeren... Mensen, honden zijn fantastische beesten, maar ruim de stront even netjes op! Het is jullie verantwoordelijkheid en een kleine moeite! Want als ik er al niet in ga staan omdat ik weer eens even niet voor me kijk als ik bijvoorbeeld langs de Singelkade loop (daar ligt ook heel veel!), dan vind ik het wel een enorm smerig gezicht. We leven toch zeker niet meer in de middeleeuwen?

Sorry voor mijn gezeik, maar ik heb hier gewoon een enorme schijthekel aan...