De arme drommel...

Vroeger riep ik vaak dat sporten niet goed voor je was, meer omdat ik het zelf nooit deed en omdat ik er moe van werd. Dat was dan ook wel aan mijn postuur af te lezen. Tegenwoordig, of meer de laatste jaren, weet ik dat ik voldoende moet bewegen en vind het ook heerlijk om te doen. Beetje fietsen, beetje krachttraining op m'n eigen manier, drummen is zelfs topsport en zo nog een aantal van die dingen. Ook de Wii dwingt me tot enige beweging, al blijft het natuurlijk soms wel wat beperkt (op de Wii Fit moet je trouwens wél zweten, Janine weet daar alles van!).

Bjorn's sport is tennis en hij doet dat dan ook met veel plezier. Behalve afgelopen zaterdag, want toen rende hij nèt iets te enthousiast naar de bal, met als resultaat dat hij iets hoorde knakken en vervolgens tegen de onderkant van zijn schoen aan keek. Foute boel dus en daarom loopt de arme drommel nu op krukken, is zijn voet goed ingetaped en moet hij ge-chauffeurd worden door Monique.

Ik hou het dus voorlopig maar bij mijn potjes tennis op de Wii... véél veiliger... (not!). Wordt je niet zo moe van ook!

Photokina 2008

Net als 2 jaar geleden, was er ook dit jaar weer een editie van de Photokina in Keulen. Twee jaar eerder keek ik mijn ogen al uit samen met Bjorn, maar nu we op de zaak meerdere mensen met een spiegelreflexcamera hebben en die erg geïnteresseerd zijn in het vak, besloten we nu, zoals mijn onderstaande "live-blog" al aangaf, met z'n vijven (inclusief Sven, Bjorn's buurjongen), naar Keulen af te reizen.
Zo vertrokken we dus al vroeg, met een auto vol enthousiastelingen en nadat we al een tijdje in Duitsland reden besloten we maar eens een lekker broodje te gaan eten, bij precies hetzelfde tentje als 2 jaar terug. De Burger King was nog gesloten, dus zat er niets anders op dan een broodje schnitzel (en voor Bjorn nog een lekker gebakje met een dikke dot slagroom extra) te eten.
Na ruim 3 uren rijden kwamen we aan in Keulen, bij Koelnmesse, waar het zich vandaag dan allemaal af zou spelen.

Zo bekeken we onder andere vele interessante en grote lenzen, verschillende mooie maar kleine exposities, nóg grotere lenzen, speelden we met hele dure camera's waar je een dikke auto voor kunt kopen, liepen door de meest hippe stands, keken we bij verschillende live fotoshoots van leuke modellen (en soms ook wat mindere), keken we onze ogen uit bij de stands van verschillende camerafabrikanten en probeerden natuurlijk ook de nieuwste modellen uit, zat Ton ondertussen nog midden op de beursvloer illegaal te browsen, en zorgden af en toe ook voor de innerlijke mens door een drankje te drinken of een hapje te eten, wat gepaard ging met unieke momenten.

Ook kreeg ik nog ruzie met iemand, maar had ik dat eerst niet zo in de gaten. Toen ik echter omkeek, liep ik recht tegen de grote vuist van de Hulk aan en probeerde uit alle macht te ontsnappen uit zijn enorme klauwen. Als door een wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf en vervolgden we onze weg over de beurs.

Na een hele dag lopen en kijken waren we er na een tijdje wel klaar mee. Onze voeten trokken het niet meer en we besloten dan ook om de Koelnmesse zo tegen een uur of vijf te verlaten.
Daarna reden we Köln in, opzoek naar een gezellig eettentje en dat vonden we dan ook in de vorm van het Hard Rock Café in hartje Keulen. Ook daar bleek het, zoals al de gehele dag het geval was, weer erg gezellig te zijn en genoten we van het lekkere eten en het nóg lekkerdere toetje (Keesjan had het er in Sommelsdijk nóg over, dat ie het toetje zo lekker vond)!

Na het eten liepen we stomtoevallig langs de Lego winkel en ik kon het dan ook niet laten om even naar binnen te gaan. Geweldig! Je had er zelfs een hele wand waar je alle mogelijke steentjes in een zakje kon doen middels een schepje en kon afrekenen. Precies zoals je dat in een snoepwinkel ook kunt doen.
Bjorn waande zich nog even ridder, terwijl ik me meer in een stoere Noorman verplaatste. Keesjan vond ook nog een leuk "Lego-ding" en zocht direct de ware om hem aan te bieden. Maar wacht eens... hadden we hem dat al niet eerder zien doen vandaag?
Na flink gelachen te hebben vertrokken we weer richting Papendrecht, waar vandaan ik terug reed naar het eiland.

Al met al was het een hele gezellige en leuke dag, hoewel ik persoonlijk de beurs minder interessant vond dan 2 jaar geleden. Sommige fabrikanten hadden een veel minder uitgedoste stand dan de keer daarvoor dus misschien nu maar eens een paar jaar overslaan?

PS: Sven, bedankt voor je foto's!

Grüß dich aus Köln

Eventjes een mobiele blog vanaf de Photokina in het Duitse Keulen. Samen met Bjorn, Keesjan, Ton en Sven struinen we de beurs af, opzoek naar de laatste snufjes en nieuwtjes op fotografie gebied.

Vanochtend vertrokken we dan ook al vroeg en het zal vanavond laat zijn als we weer thuis komen. De foto's van de beurs volgen nog en tot zover dan ook deze beknopte mobiele blog, maar voor nu, viele Grüßen aus Köln!

Het leven van een model gaat niet over rozen!

Afgelopen vrijdag schreef ik al het even over de photoshoot van veiligheidskleding die we vandaag moesten doen in de garage van ons pand aan de haven in Oude Tonge. Vanochtend zette ik daarom samen met Bjorn al flink wat benodigde spullen klaar voor gebruik en toen Monique ook op de zaak kwam met de flitsset stonden de lampen ook weldra overeind. De tijdelijke fotostudio stond dus binnen afzienbare tijd in elkaar en het zag er nog gelikt uit ook. Daarom werd al snel een begin gemaakt met de eerste serie kleding, namelijk de schoenen.

Er werd eerst naar een goede modus gezocht zodat er achter elkaar door geschoten kon worden. Dat bleek nog lastig. De schoenen waren namelijk niet gevuld en er moest nogal eens een rol wc papier aan te pas komen om de schoenen op te vullen. Uiteindelijk belandden ze dan voor de camera en stonden ze er goed genoeg op om straks in de brochure of webshop gebruikt te kunnen worden.

Na de schoenen kwamen de handschoenen en Monique mocht daarvoor model staan. Althans, alleen haar hand dan want terwijl zij met haar hand de handschoen in model hield, kon Bjorn mooie plaatjes schieten. Opmerkingen als: "Wel even op blijven letten hé Monique!" en "Nu weer een beetje draaien Monique! Ja zo is het goed, houden zo!" volgden elkaar in rap tempo op en Monique verzuchtte dan na een tijdje ook "Nou! Het leven van een model gaat ook niet over rozen!".

Gelukkig namen beiden (Bjorn en Monique) om de zoveel tijd even pauze want de poses die Monique aan moest nemen als model en Bjorn als fotograaf, waren verre van relaxt. Monique leek dan ook in een van de pauzes haar zonden te overdenken waarna ze mij op een volgend moment aankeek en vroeg "He euhh... jij gaat die foto's toch niet op je weblog zetten hè?" waarna ik "Natuurlijk wel!" antwoordde.

De foto's werden tussen de shoot door meerdere keren bekeken en beoordeeld of ze wel aan de eisen voldeden. Of ze later bijvoorbeeld nog gemakkelijk vrijstaand konden worden gemaakt en of de belichting daar wel goed voor was.

Zelf had ik weinig aandeel in deze werkzaamheden vandaag. Ik had zo m'n eigen taken en verplichtingen. Aan de ene kant vond ik dat wel jammer want het is naast zwaar, ook erg leuk werk om te doen, maar toen ik de stapel kleding zag die aan het eind van de dag nog over was om te fotograferen, begreep ik dat het een lange avond zou worden voor de fotograaf en zijn model!

Een proefrondje met Bjorn's nieuwe bolide

Na maanden van schuimbekkend verschillende auto sites te hebben bekeken, zoeken, nadenken en wachten, mocht hij hem vandaag dan eindelijk ophalen. Bjorn's Audi A4 Avant stond al op ons primitieve opritje, toen ik naar beneden kwam om hem te aanschouwen.

Een pracht van een auto en wat een mooie kleur (we hebben nu alle 3 dezelfde kleur grijs)! Natuurlijk moest ik 'm gelijk even uitproberen en ik kroop dus als eerste achter het stuur, in de lederen zetel. Bjorn begreep het direct en overhandigde mij de sleutel, waarna ik de 2.0 TDI automaat in z'n D van Drive zette.

Het proefrondje verliep prima. Natuurlijk reed deze auto heerlijk, daar is ie ook voor gemaakt. Misschien een klein beetje stug omdat hij 2,5 cm verlaagd is, maar dat ben ik zelf ook gewend. De stoelen zaten heerlijk, de automaat pakte bijzonder soepel op en de sportstand was een heerlijke ervaring.

Nadat ik bij de Grevelingen met Marco van plaats ruilde, reed hij terug en bij terugkomst moest hij er bijna uitgetrokken worden. De heren wisselden nog even van ideeën en nadat we er nog even een (spreekwoordelijk dan) blik op wierpen lieten we hem weer voor wat hij was.

Bjorn, ik wens je heel veel veilige en vooral boete-loze kilometers! ;-)

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...

Zeg nooit, nooit

Terwijl we allebei recentelijk verhuisden naar een nieuw stekkie, hadden we daar alleen nog maar over horen vertellen en foto's gezien. Het werd dus tijd dat we eens bij elkaar over de vloer kwamen om het een en ander van dichtbij te bekijken. Hij mocht daarom vorige week ook niet eerder naar huis voordat er een afspraak gepland stond, anders zou hij ruzie hebben thuis. Hij gehoorzaamde dan ook meteen...

Zoals afgesproken kwamen Bjorn en Bianca eerst naar Sommelsdijk om daar eerst een bakske koffie te drinken. Uiteraard kwamen zij niet met lege handen aanzetten en kreeg ik 2 toepasselijke kadootjes. Het ene bleek een want te zijn, die ik kan gebruiken voor het beetpakken van hete objecten. Het andere was een toepasselijk boek en ik voelde 'm gelijk hangen. Dit was de zoveelste poging van familie en vrienden om mij eens de keuken in te krijgen. Ik moet zeggen dat het boek vol stond met heerlijk ogende gerechten en het lijkt een fluitje van een cent. Het boek past dan ook goed bij de rest van onze kookboeken.
Wij gaven op onze beurt ook een presentje, dat later prima bij hun interieur bleek te passen.

Er schiet me trouwens opeens een quote van Urbanus te binnen, dat ik hopenlijk nooit mee zal maken. Hij kwam eens thuis toen er een briefje voor 'm op de koelkast hing met de tekst: "Uw eten staat... in het kookboek". Kijk ik vind eten heerlijk, maar dan eigenlijk alleen als ik het op moet eten.

Na een rondleiding (Bjorn had het stiekem vorige week al gezien nadat we van de Regatta waren terug gekomen), veel gekeuvel over koetjes en kalfjes, de nodige bakken koffie en versnaperingen, trokken we naar Papendrecht om daar het liefdesnestje van Bjorn en Bianca eens te bewonderen. We waren er al eens wezen kijken, maar toen werd er nog druk geklust. Nu was het dan ook echt mooi geworden, kijk maar eens naar de verschillen van toen en nu.
Mijn oog viel gelijk op een mooi tuinset, een mooi houten set voor 6 personen. Onze tuin is dan nog wel niet af, maar ik denk er zeker over na om ook zoiets moois te kopen en straks heerlijk buiten te zitten...

Bjorn ging bij binnenkomst, nadat hij voor de dames de fotoserie van hun vakantie Curaçao van een paar weken geleden had opgestart, eigenlijk vrijwel direct aan de slag in de keuken. Dat blijkt zijn nieuwe hobby te zijn geworden, want hij snijdt het onderwerp dagelijks aan op de zaak of hij neemt een van zijn creaties mee en laat ons er allemaal van smullen. Het leek hem dan vanavond ook goed af te gaan en vol bewondering keek ik als "Keuken-kneus" toe.

Na een tijdje werd het een en ander opgediend en konden we aan tafel. Het voorafje bleek een heerlijke salade die werd gevolgd door "wraps" met gehakt of pittige kip als hoofdgerecht. Onze ogen waren groter dan onze buik (ja hoe is het mogelijk!) en dus kregen we niet alles opgegeten. Desalniettemin hebben we heerlijk gegeten en kun je het koken dus wel aan Bjorn overlaten. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het toetje, want hij had speciaal mijn lievelingstoetje gemaakt, een Dame Blanche, dat ik me overheerlijk heb laten smaken!

Toen we nog wat DVD's van onder andere een hevig onder invloed verkerende Amy Whinehouse, Crediteuren / Debiteuren en Hans Teeuwen Zingt hadden gekeken, werd het voor Janine en mij tijd om terug te keren naar het eiland.

Een gezellig dagje en heerlijk gegeten, alleen vraagt iedereen zich nu af wanneer ik de keuken-prins ga uithangen. Zeg nooit, nooit...

Een dag recreëren, happen, borrelen en netwerken

Zo af en toe heb je nog wel eens wat aan de zuurverdiende centjes die je per jaar aande Kamer van Koophandel kwijt bent. Ach wat zeur ik, zoveel geld is het niet, het gaat om tientjes werk, maar uiteindelijk gaat het om het idee natuurlijk. Hoe? Nou, de KvK organiseert vaak borrels of andere interessante bijeenkomsten en over een van die borrels, die vandaag gehouden werd in Stellendam, wou ik het eens hebben.

Vandaag was het tijd voor de Young Business Regatta, een jaarlijks terugkerend evenement waar je je je als ondernemer voor in kan schrijven, om onder het genot van een pittig middagje recreëren, een hapje en vooral een drankje kan netwerken en vooral nieuwe, interessante mensen kan ontmoeten.

Zo kwamen Bjorn en ik die middag rond een uur of 12 aan in de jachthaven van Stellendam, waar we met velen verzamelden bij Restaurant Berrisz. Hier konden we nog even aan een goede voeding denken want de mogelijkheid bestond nog om een broodje kroket te nuttigen. Een echte sporters-kost dus. De broodjes namen dan ook gretig aftrek.
Nadat we in een groene en een blauwe groep waren ingedeeld, was het tijd om richting de boten te gaan. De groene groep had de eer om als eerste in de kolonne zeilboten te klimmen en een zeilwedstrijd aan te gaan op het Haringvliet, richting Hellevoetsluis.
De blauwe groep, waar wij ook ingedeeld zaten, had de eer om eerst met de Klipper mee te varen, die op de voet gevolgd werd door een Ribb. Wat een termen allemaal, ik zal ze dan ook even nader verklaren.

Een Klipper is een groot zeilschip zoals waar ik hier op het voordek sta. Op die boot was plaats voor zo'n 125 man en was voorzien van een gezellige bar inclusief leuke bar-dames.
Een Ribb is een opblaasbare rubberboot die voor ontieglijk hard kan varen (zoals Bjorn's haar hier demonstreerd door ondanks de gel nog steeds op te waaien) en waarmee je veel lol kan hebben. Hierop was plaats voor 10 mensen en 2 "begeleiders" (klinkt een beetje als een schoolreisje, was het ook wel een beetje). Wij namen plaats op de 2e rij van voren en dus hadden we nog wat mensen achter ons.
Nadat we een tijdje stil gelegen en gekeken hadden hoe de bootjes het water op voeren, gaven we vanuit onze Ribb het startsein en begon de zeilwedstrijd. Ook onze tocht in de Ribb begon toen eindelijk en op een heerlijk tempo scheerden we langs de verschillende zeilbootjes en de Klipper waar we na een paar rondjes weer aanlegden om te wisselen. De pret kon immers niet eeuwig duren.
Daarna kregen we wederom de gelegenheid om wat nattigs te nuttigen en met elkaar wat te babbelen over wat we allemaal niet ondernamen als ondernemer zijnde.

Na een tijdje meerden we aan in de haven van Hellevoetsluis, waar we van de Klipper overstapten op een zeiljacht en waar we weer met 6 andere mensen in gesprek kwamen. Ook de eigenaar van het zeiljacht bleek ondernemer te zijn en verkocht zelfs de boot waar hij op voer. Bootje bleek een luttele €500.000,- op te moeten brengen en daarom wilden Bjorn en ik het bootje eens beter bekijken.

Beneden deks gekomen bleek het jacht te beschikken over 3 slaapkamers, waarvan één "master-bedroom". Bjorn vond het bed lekker zacht en ook ik testte het nog even uit. De badkamer bleek eveneens niet mis voor op deze "50 voeter" (16 meter), evenals de zithoek trouwens waar je waarschijnlijk tot laat nog een potje Mens-erger-je-niet kunt spelen. Zelfs de keuken bleek venuftig want het gasstel draaide mee op de hellingshoek van de boot ten opzichte van het water. Erg handig, dan kom je knakworsten tenminste niet over het randje van je pan heen drijven.
Nadat we ons ervan verzekerd hadden dat het dat half miljoen ook wel waard was, zochten we het zonnetje weer op. Ondertussen genoten we van de prachtige vergezichten en de heerlijke wind die de zeilen deed opbollen. Af en toe moesten de handen dan nog even uit de mouwen gestoken worden, maar ik kan met een gerust hart melden dat het vandaag vooral genieten was.

Rond een uur of half 5 voeren we de haven van Stellendam weer binnen en meerden we aan. De aansluitende barbeque sloegen we echter over want er stond nog een borrel voor de deur.
Janine had intussen een pan heerlijke maccaroni bereidt, waar Bjorn en ik naar hartelust van smikkelden.

De volgende borrel stond bij JMC Signmakers in Bruinisse gepland. Een goed bedrijf waar we graag mee samenwerken en die vandaag hun nieuwe pand aan het publiek presenteerden.
Wat een groot bedrijf is dat geworden, nooit gedacht dat het zo groot zou zijn eerlijk gezegd. Er moet dan natuurlijk ook ruimte zijn om vrachtwagens te bestickeren. Ook het werk dat zij ontvangen van de reclamebureau's moet misschien nog even worden behandeld voor dit alles door de printer loopt. Dit gebeurdt op een nieuwe en smaakvol ingerichte afdeling, dicht bij de printers zodat alles goed te zien is. Ook handig is de afdeling waar JMC's klanten (vooral reclamebureau's) veel verschillende materialen of toepassingen kunnen bekijken. Vooral handig als je als ontwerper een idee hebt maar nog niet direct een notie hebt van hoe het uit te voeren is.
Zelfs de plaatselijke discotheek "De Pul" was die avond klaarblijkelijk gesloten omdat de audio-installatie aan de mannen van JMC uitgeleend was!

Al met al veel (leuke) borrels vandaag en leuke belefenissen, maar zoals altijd zal er toch ook weer gewerkt moeten worden. Nu eerst weekend vieren, met morgen Concert At Sea als hoogtepunt. En dan maandag... ja maandag dan weer aan de slag!

Als bonus een filmpje van hoe het er aan toe ging op de Ribb...

Een dagje kwijlen op Spa Francorchamps

Het mag geen geheim meer zijn dat mijn compagnons (Marco en Bjorn) en ik “autofiel” zijn, zoals Bjorn dat dan zo mooi noemt. Zo waren wij onder andere al eens een paar dagen in Frankfurt om daar de op de IAA de mooiste bolides te spotten. Voor vandaag werden wij echter uitgenodigd voor een hele andere tak van sport, namelijk de autoracerij.

We werden uitgenodigd door een van onze klanten, die zelf in verschillende raceseries actief is, waaronder de Porsche Cup. Peter vroeg ons vandaag echter naar Spa Francorchamps te komen om daar naar verschillende series te kijken. Zelf zou hij in een klassieke race meedoen, in niets minder dan een Corvette Sting Ray.

Marco en ik spraken met Bjorn af om elkaar bij Kanters langs de A16 te ontmoeten. Daar vandaan zouden we met z’n drieën richting Spa rijden.

Een paar honderd kilometer verderop stonden 2 mannetjes ons bij de rotonde voor het circuit al op te wachten met een enveloppe. Die bevatte onze bandjes en toegangsbewijs waardoor we met de auto tot op het circuit konden rijden en waarmee we ons overal toegang mee konden verschaffen.
Op de parkeerplaats ontmoetten we al snel 2 oude bekenden. Zulke waarvan je in je jeugd altijd kwijlend naar keek, een Ferrari F40 en een Lamborgini Countach. Zelf stond ik natuurlijk te kwijlen bij mijn eigen favoriete merk, Aston Martin. Oh ja, en dit is natuurlijk niet echt…

Eenmaal op het circuit zelf, althans in de pitstraat, kwamen we een andere “jongensdroom” tegen. Een echte Bugatti EB110, waar ik vroeger als klein jongetje helemaal gek van was en waarvan ik dacht dat ik hem bij iedere blauw gekleurde auto meende te herkennen.
Ondertussen was men in de paddock druk bezig met het sleutelen aan de historische Formule 1 bolides, die later die dag het circuit zouden betreden. Marco en Bjorn vermaakten zich intussen prima en we liepen dan ook door vele verschillende paddocks.

Een stukje verder kwamen we bij een andere serie terecht, de serie (zo bleek later) waar Peter’s vriend David in racet met zijn eigen raceteam DHVG Racing. Ook Peter zelf gaat wellicht nog eens in deze serie racen met een Ford.
Toen ontmoetten we eindelijk Peter zelf in de pits, waar we al starend naar David’s auto, een uitleg kregen van Peter over de verschillende klassen en auto’s, waar hij overigens bijzonder gepassioneerd over kon vertellen.
Toen brak het moment aan dat de auto’s naar de startgrid moesten vertrekken en zo spoedden wij ons naar het dak waar we een perfect uitzicht hadden op de startgrid. Daar zagen we na een tijdje dat David het goed deed in deze race en wij keken ondertussen onze ogen uit.

De race duurde 90 minuten en dus werden wij uitgenodigd om ondertussen een drankje te nemen en een hapje te eten in de camper van David. Daar bleek alles goed verzorgd te zijn en er was zelfs een team van de catering aanwezig.
Nadat we ons het eten dan ook goed hadden laten smaken, vonden we het tijd eens een kijkje te nemen bij de Corvette waar Peter die dag in zou gaan racen. Volgens hem was het niet de aller snelste van het veld maar “maakt hij wel de meeste herrie en dat is juist kicke”.

Ook kwijlden wij nog even bij wat andere droomauto’s zoals deze GT2 of wat te denken van deze Cayman S of een Lamborgini LP640. Zo kwamen we ook nog een klassieker tegen en wel deze Ford GT40 die ik volgens mij nog nooit in het wild had gezien.

Ondertussen reed David een goede race en volgden we het op de voet. Na 90 minuten racen werd hij 3e en we spoedden ons naar de pitstraat om de huldiging te kunnen zien.
Daar kwamen we helaas te laat aan (het is nogal een stukje lopen), maar zagen we wel de volgende klasse naar buiten komen. Dat waren de historische Formule 1 wagens die we aan het begin van de dag al in de paddock hadden zien staan. Wat een geluid en geweld komt er van deze (nog steeds) prachtige machines en we keken wederom onze ogen uit toen ze allemaal door de pitstraat reden.

Daarna kwam David weer teruggereden door de pits, gehuldigd en wel en keken wij ondertussen hoe de historische F1 race zich voltrok.
Het was trouwens erg fris op het circuit en gelukkig was ik daar op voorbereid. Na lang wachten en blauwbekken brak dan eindelijk het moment aan waarop Peter zijn race zou gaan rijden en weer moesten we een eindje lopen alvorens we bij Peter’s geprepareerde Corvette Sting Ray aankwamen. Daar stond alles al op hem te wachten en de auto draaide al warm. Toen hoorden we dat Peter inderdaad gelijk had, want wat een herrie kwam er van deze auto af. Wel mooie herrie overigens. Ook Peter’s zoontje vond het wel wat en wilde persé met papa achter het stuur.

Na een tijdje begon de race en voerde Peter’s monteur nog een laatste checkronde uit. Daar bleven wij, samen met de rest van Peter’s gezin achter en we spoedden ons naar de pitmuur, waar vandaan we de zeer spannende race goed konden volgen. En het was dan ook écht spannend, want het ene rondje lag Peter op de eerste plaats en het volgende rondje lag hij weer derde.
Opeens hoorden we dat de race ten einde was (deze race duurde 30 minuten) en we liepen snel door naar de huldiging, waar we helaas, weer te laat aankwamen.
Peter had namelijk voor de 3e keer dit weekend de eerste plaats behaald, maar wij mistten de huldiging vanwege de loopafstand tussen het podium en de startplaats. Gelukkig konden we Peter alsnog feliciteren na de huldiging, waarna wij weer naar huis vertrokken. Althans, niet voordat we nog even lekker hadden gegeten natuurlijk!

Het was een geweldig dagje uit en we hebben onszelf dan ook heel goed kunnen vermaken! Mijn oren piepen helaas nog een beetje van alle herrie, maar dat gaat wel weer over.

Als bonus een filmpje dat laat zien hoe hard het gaat en hoeveel herrie het maakt.

Pakjesmiddag op de zaak

Het is altijd al een strijd geweest. Ontwerpers werken het liefst op een Mac, programmeurs geven de voorkeur aan een PC met Windows. Dat is op zichzelf niet erg, maar in de praktijk werkt dat toch net even anders. Ontwerpers gebruiken namelijk de meest ongelooflijke lettertypen (fonts), die een programmeur met zijn Windows software dan weer niet kan uitlezen. Dat zorgde ook voor ons nogal eens voor diepe zuchten.

Vandaag was het pakjes-dag bij Quest Media en dan niet voor onze lol (althans, gedeeltelijk wel naturlijk), maar het had ook echt alles van doen met ons werk. Ons idee was namelijk om al het personeel op hetzelfde platform te laten werken en omdat we aanstaande maandag een nieuwe grafisch vormgeefster mogen verwelkomen, hakten we de knoop door. Windows moest definitief plaats maken voor Mac OSX Leopard, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Kijk, Bjorn, Ton, en ik werkten al met Apple. Voor Joyce, onze nieuweling, kochten we een 24 inch iMac, een fantastisch apparaat, waar als het goed is ook fantastische dingen op te maken zijn. Het probleem was alleen, dat onze programmeurs Marco en Keesjan en Angelique van Account, hun werk nog steeds op een Windows machine deden. Dat moest anders!

Daarom bracht de postbode ons vandaag 2 Macbooks, eentje voor Keesjan en eentje voor Angelique. Marco werd gezegend met een 15 inch Macbook Pro en voor hem was het meer een déjà vu, want hij had al eens een Mac geprobeerd maar was daar van teruggekomen. Dit keer nam hij zich voor om zijn Windows tijdperk, voorgoed achter zich te laten.
Ook de nieuwe iMac van Joyce arriveerde en iedereen werd zenuwachtig bij het zien van de verschillende dozen.

Zo kon Keesjan niet langer wachten en begon gelijk met uitpakken. Ook Angelique keek blij toen haar MacBook eindelijk op haar bureau stond. Marco was nóg enthousiaster want die had de doos al open vóórdat ik met m'n camera gereed stond en daarom lag zijn laptop al vrij snel uitgepakt en wel op zijn bureau. Zelf ontfermde ik me over de adembenemende verschijning van de iMac. Angelique volgde niet veel later het voorbeeld van de rest en ontdeed haar MacBook van de eveneens prachtige verpakking (wat doen ze dat bij Apple toch goed!).

Wat ik niet verwacht had, gebeurde toch. Marco legde al vrij snel zijn laptop voorzien van Windows, in de hoek en sloot zijn Apple aan. Alsof hij herboren was, zo kwam het een beetje over (lekker overdreven!).
Ton was al bezig om Keesjan de kneepjes van een Apple bij te brengen, want sinds Ton bij ons kennis gemaakt heeft met Apple zweert hij erbij.

Na vele zweetdruppeltjes, kon ik het niet laten om even een mooie foto te maken van de iMac, inclusief de nieuwe software die we ook meebesteld hadden. Iedereen een fonkel nieuw Adobe CS3 pakket, inclusief Microsoft Office voor de Mac en verschillende andere software (al was helaas nog niet alles binnen). Het leek wel Sinterklaas. Alles rook ook zo lekker naar "nieuw"!

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Joyce krijgt een prachtige werkplek! We moeten er dan ook weer een paar jaar mee vooruit kunnen en vooral hele mooi en goeie dingen mee maken natuurlijk...

Een brainstormsessie tussen de erfenissen van Willem de Zwijger

Om goede concepten te bedenken en te presenteren aan de klant, moet je goed en open minded brainstormen en omdat we voor de komende periode weer een aantal nieuwe, maar vooral grote en belangrijke projecten voor de deur hebben staan, besloten we dat dit keer eens even anders aan te pakken. Normaal brainstormen we in onze eigen vergaderruimte, maar deze keer kozen we er bewust voor om dat eens in een andere omgeving te doen. Na wat speurwerk op internet, vonden we uiteindelijk een geschikte lokatie en vertelden we het personeel dat ze donderdag 3 april 's avonds pas laat thuis zouden zijn.

Vandaag vertrokken we na de lunch dan ook richting Veere waar Ton en ik na zo'n 3 kwartier rijden als eersten arriveerden omdat de rest achter een vrachtwagen bleef plakken. Daarom besloten Ton en ik eerst even over het Veerse meer uit te kijken, waar we direct zag dat onze lokatie van vandaag op een mooi en uiterst strategische (in de tijd van Willem de Zwijger) plek lag. Toen na bijna 10 minuten ook Bjorn, Marco, Keesjan en Angelique aankwamen, gingen we naar binnen bij de Campveerse Toren waar wij een torenkamer hadden afgehuurd.
Een lange, stijle (en vooral energie-vretende) trap, bracht ons in de torenkamer. Voorzien van een eigen bar en vele zitgelegenheid, omringd door prachtige vergezichten, startte we de brainstormsessie(s).

Drinken was er genoeg, de koelkasten stonden prop vol en ook het appelgebak dat ons even later geserveerd werd, lieten we ons goed smaken tussen alle ideeën door.
Later verruilden we de starre vergadertafel en dito stoelen, voor een wat relaxere sfeer met "hang-banken" die rechtstreeks uit de tijd van Willem de Zwijger leken te komen. Ook hier bleven we niet verstoten van de hapjes en drankjes, iets wat toch wel cruciaal is tijdens het nadenken (voor mij althans).

Na een uurtje of 4 van hardop nadenken, werd het diner een verdieping lager geserveerd. Hier was het dan ook vooral gezellig en probeerden we in de bijna romantische sfeer, even niet te veel aan de projecten te denken, maar gewoon even te ontspannen. Tijdens het diner werden we weer voorzien van bijzondere gerechtjes die ook net zo (voor ons) bijzonder werden opgediend. Dat krijg je, wanneer je Bjorn het diner laat verzorgen. Het ziet er dan altijd fantastisch uit, maar je moet even afwachten wat je precies krijgt. Marco en ik zijn meer van "geef mij maar gewoon een lekkere grote schnitzel" en hanteren vaak de regel "wat de boer niet kent dat vreet ie niet". Ach ja, "waar het naartoe gaat is het ook donker", om er nog maar eens een quote van mijn moeder doorheen te mieteren.

Na het diner namen we nog even de tijd om wat uit te buiken, maar daarna besloten we om weer terug naar Flakkee te gaan. Voldaan, met blaadjes vol kernwoorden en ideeën die komende week uitgewerkt gaan worden sloten we de dag af. Tevreden, want we sloegen die dag 2 vliegen in een klap. We hebben goed gewerkt én het was gezellig. Tja en nu ik dit schrijf besef ik me dat dat eigenlijk altijd bij ons het geval is!

Als vliegen op een hoop stront

De begroting voor ons nieuwe huis, die ik bijna 2 jaar geleden al opstelde en in de afgelopen periode bijgeschaafd werd, wordt de laatste tijd steeds meer "waterdicht". Dit omdat we steeds meer uitgaven weg kunnen strepen en het beoogde eindbedrag hetzelfde blijft. En dat is fijn, want op zulke dingen kun je je hoofd breken, zeker als het al een hele lange tijd duurt.

Wat ook op ons lijstje stond was tuinmeubilair en ookal stond dat onder het kopje "secundair", hielden we er toch onze ogen voor open. Je weet maar nooit. Toevallig liep ik dan ook gisteren, in het Makro-krantje, tegen een prachtige tuinset aan wat ook nog eens prima binnen het daarvoor gestelde budget pastte. Na even overleg op hoog niveau met de baas te hebben gepleegd (Janine moest het natuurlijk ook mooi vinden voor ik er verder op door zou gaan), besloten we er naar te gaan kijken. Helaas kon het gisteravond nog niet, want de "winst-pakker-prijs" die voor deze set gold, zou pas vandaag ingaan en een "Makro-dame" aan de telefoon verzekerde me van het feit dat ik de set absoluut niet als winst-pakker mee zou krijgen als ik ook maar één dag eerder zou komen.

Omdat ik de vorige keer al meegemaakt had dat een artikel al snel was uitverkocht, besloot ik dan maar vanochtend om 9:00 voor de deur te gaan staan, zodat ik de eerste zou zijn.
Met de bus van de buren (het zou nooit in de Honda passen), vertrokken we vanochtend naar de Makro en hoewel we om 8:50 arriveerden, waren er toch al mensen binnen en hoe!
Als vliegen op een hoop stront stortte de reeds aanwezige vroege vogels zich op de diverse winst-pakkers, zoals deze Clogs (namaak Crocks). Het leek wel uitverkoop! Gelukkig zagen we onze tuinset al snel staan en nadat we hem even uitgetest hadden, en zowel de stoelen als de tafel goed bekeken hadden, sprak ik een van de medewerkers aan waar we de set vandaan konden pakken en op ons karretje konden laden.

"Sorry meneer, maar de tafel is al uitverkocht" antwoordde ze. "Uitverkocht!?!" stamelde ik op mijn beurt redelijk verbaasd, "hoe kan dat nou? Ik ben hier eerder dan openingstijd en het is al uitverkocht! Kan ik dan deze tafel niet kopen?". "Nee meneer, wij mogen geen demomodellen verkopen" was het antwoord. Vreemd, dacht ik nog, want precies daarnaast stond een terrasverwarmer met op het kaartje "Showmodel, verkocht". Enfin, ik kreeg de kans niet om er op door te gaan, want de vrouw ging direct door met haar verhaal. "De tafel kan ik echter wel voor u bestellen meneer, dan bellen we u gewoon wanneer deze weer voorradig is". Ah, dat was mooi! Zat het gelukkig toch nog mee. "Krijg ik hem dan wel voor deze prijs?" vroeg ik nog even voor de zekerheid. "Jazeker" antwoordde de mevrouw kort maar krachtig.
Dus schreef zij onze gegevens op en restte ons niet meer dan af te wachten. "Oh, waar vind ik de stoelen,
mevrouw?". "Daar" wees zij naar opzij "en u bent net op tijd".

Tot mijn grote verbazing had ze daar inderdaad gelijk in want er lagen nog 5 stoelen en dan waren ook deze alweer op. Bizar, blij dat ik toch direct 's ochtends gegaan ben en niet 's avonds.
En zo liepen we dus, nadat ook Janine nog een paar Clogs had weten te bemachtigen, met een redelijk afgeladen karretje richting de kassa. Echter, we kwamen op onze route ook nog de prullenbak tegen die Janine al zo lang en zo graag wilde hebben. Ook dit was een winst-pakker en dus gristen we ook deze snel van de plank voordat ook hier alle exemplaren van waren uitverkocht.
Zelfs de pannen waren afgeprijsd en daarom namen we ook bij deze afdeling het zekere voor het onzekere en bleven de razende meute voor.

Zo! Wij hadden alles wat we wilden hebben en nu kon ook dit weer van de begroting af en nadat we de auto hadden volgeladen, reden we richting Bjorn om hem op te halen. Richting Bjorn? Ja, want mijn vriend en compagnon had de avond daarvoor kennis gemaakt met de Flakkeese Snor en die had hem zijn meest waardevolle, fel roze gekleurde, papiertje afgenomen. Helaas, want dit gaat ons de komende tijd waarschijnlijk nogal wat logistieke probleempjes opleveren op de zaak. Het is echter niet anders en we zullen er een mouw aan moeten passen, want tenslotte kan het ons allemaal overkomen. Het is namelijk geen publiek geheim dat ook ík zo af en toe (veel) te hard rijd...

(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een tsunami aan liefdesnestjes

Als je ergens mee bezig bent of vol van bent, dan zie je het opeens overal. Zo is dat ook met bouwen en verbouwen. Al 1,5 jaar zijn wij bezig met de bouw van ons huis. Je staat er mee op en je gaat ermee naar bed en tussendoor ben je er vrijwel constant mee bezig. Zeker nu het echt op gaat schieten en het nog "maar" 4 maanden gaat duren.

In mijn directe omgeving zag ik in die periode van 1,5 jaar wachten al verschillende mensen verbouwen, bouwen en zich klaar maken om te gaan (ver)bouwen. Zo ging in die periode Jurien op zichzelf en daar was veel aan te verbouwen. Die zit inmiddels al helemaal gereed in zijn huis (alweer een hele poos trouwens). Ook Corné en Lianne gingen samenwonen en hadden heel wat te verbouwen en te sjouwen. Addie en Mirjam wachten op hun beurt ook al een tijdje op de start van de bouw van hun huis. Daarnaast kochten Mark en Corinda een huis in Melissant en bereiden zich momenteel voor op een grondige verbouwing wanneer de sleutel in handen is. Recentelijk betrokken Sander en Rianne hun woning in Nieuwe Tonge, waar ook nog het een en ander verbouwd en gesjouwd moest worden.
Zelfs op de zaak wordt ik ermee geconfronteerd, nu ze daar vlak voor ons pand nieuwe appartementen gaan bouwen op een geringe afstand. Toen de graafmachine mij overigens iets té dichtbij kwam, koos ik eieren voor mijn geld en verplaatste de auto toch maar om geen schade op te lopen. Voorkomen is beter als genezen zegt men toch?

Een paar maanden terug kocht ook Bjorn een liefdesnestje voor zichzelf en zijn Bianca. Vorig weekend ontving hij de sleutel en was het voor mij tijd om ook daar een kijkje te gaan nemen.
Het nest bevond zich in Papendrecht eigenlijk niet zo ver van zijn huidige woonsituatie en nadat TomTom ons (Janine en ik) feilloos naar onze bestemming had geleid, herkende ik het huis van de inmiddels op kantoor beroemde foto's (veelvuldig hebben we naar het huis gekeken, zij het in de folder van de makelaar).

Na binnenkomst, eerst een bakkie koffie (voor mij gewoon een Colaatje) zoals het een goed ontvangst betaamt. Bjorn en Bianca leken overigens op deze zondag niet erg druk bezig te zijn. Bjorn leek zelfs netjes gekleed, maar later bleek dat ook gewoon z'n "ouwe kloffie" te zijn.
Na het bakkie, eerst een rondleiding door het in verbouwing zijnde huis. Een hele gezellige benedenverdieping met een leuke speelse indeling tussen de kamer en de keuken strekte zich uit. Net zoals bij ons nieuwe huis, bleken Bjorn en Bianca een tuin op het zuiden te hebben en het viel me meteen op dat het licht er mooi naar binnenviel. Ook in de tuin stond de zon de gehele dag en dat lijkt me ook voor ons over een paar maanden erg lekker.
In de keuken bleek genoeg ruimte om er ook de eethoek te vestigen en vanuit diezelfde keuken heeft men leuk zicht in de kamer.

Na ook de bovenverdieping te hebben bekeken en de verhalen aangehoord te hebben van hoe het allemaal moet gaan worden (gelukkig heb ik een levendige fantasie) was het na nog heel even wat te hebben gedronken, tijd voor Bjorn en Bianca om echt hun handen uit de mouwen te steken. Zo begon Bjorn eerst maar eens de wc-rol houder in het kleinste kamertje op te hangen. Tenslotte toch een onmisbaar stuk "gereedschap" bij een verbouwing...

En wij? Naar huis, even langs de Makro en dan weer vlug ons tijdelijke onderkomen opzoeken om de kachel nog eens flink op te stoken en weg te dromen bij de gedachte dat wij over 4 maanden ook nog wat te klussen hebben...

Dat was weer een hele fijn lunch!

Niet omdat iedereen het doet en wij dus niet achter kunnen blijven, maar gewoon omdat we het gezellig vinden en graag een zich voordoend moment aangrijpen, was het weer tijd voor de jaarlijkse kerstlunch. Dit jaar alweer met 6 borden op tafel, want we zijn weer flink gegroeid het afgelopen jaar (zowel in gewicht als in personeel ;-)).

Bjorn en ik gingen een uur van tevoren nog snel even wat lekkers halen. Broodjes bij de bakker, beleg en toetjes (Dama Bianca, mijn favoriete aftreksel van een Dambe Blanche) bij de AH. Daarna de tafel een beetje opgeleukt en alles zo geordend mogelijk proberen op te dienen. Nou dat lukte aardig en het was dan ook een koud kunstje om iedereen zo snel mogelijk aan tafel te krijgen. Tijdens de lunch praatten we over koetjes en kalfjes, over het afgelopen jaar, wat iedereen met kerst van plan was, of gewoon over werk... Wij zijn namelijk, in tegenstelling tot vele andere bureau's, gewoon aan het werk tussen kerst en oud en nieuw. We kunnen onze klanten natuurlijk ook niet laten wachten, als zij op 2 januari er direct weer goed bij moeten staan. Dan moeten wij ook voor hun alles op orde hebben.

Zonder kadootjes, geen kerstlunch, dus hadden we bedacht dat wij (Marco, Bjorn en ik) dit jaar voor ons "maatje" een kadootje uit zouden zoeken. Zo bedacht Marco iets voor Keesjan, Bjorn iets voor Angelique en ik iets voor Ton. Deze kadootjes werden aangevuld met een samengesteld kerstpakket met wat lekkers en wat te lezen (denk aan een boekje over grafisch vormgeven, een boekje over reclame en een boekje van Youp van't Hek) en niet te vergeten die speciale tassen, waarvan de opbrengst naar een stichting voor kinderen met Aids ging. Wouw, wat een kerstgedachte.

Onszelf als directie waren we vergeten, maar Bjorn bleek daar wel degelijk nog over nagedacht te hebben. Dus kregen Marco en ik óók een tas met inhoud en bleek hij voor zichzelf ook nog wat uitgezocht te hebben. Al met al een hele fijne kerstlunch!