Afscheid van een waar(devol)ig collega

Het is onvermijdelijk in een bedrijf dat je vroeg of laat toch een van je medewerkers of liever gezegd collega's, voor de laatste maal de hand moet schudden. Omdat Quest Media een vrij jong bedrijf is hebben we dat nog niet zo heel vaak meegemaakt en als het dan toch gebeurd dan vind je dat toch vervelend en vooral erg jammer.

Vier weken geleden gaf Angelique te kennen ons te gaan verlaten omdat ze een andere leuke baan gevonden had en die kans niet wilde laten schieten. Iedereen bij ons vond dit jammer, want Angelique was een waardevol collega die altijd voor iedereen klaar stond en altijd haar stinkende best deed. Ook hield zij ons vaak in het gareel, ze was immers de enige vrouw in ons team (ookal komt daar nu verandering in als we straks met 3 vrouwen en 5 mannen in het team zitten) en dat was dan ook vaak aan de details te zien. Je kent dat wel, dat vrouwelijke instinct dat er voor zorgt dat we toch altijd weer even schoon servies hadden omdat Angelique er wél aan dacht om de vaatwasser 's avonds aan te zetten. Dat hebben wij mannen dan weer veel minder...

Vandaag was het dan na een jaar trouwe dienst, haar laatste dag en ging ik om 8:00 uur al op pad voor een kadootje. Het idee was om wat leuke dingen voor in de tuin te kopen, omdat zij en Mark nog druk bezig zijn met de verbouwing van hun huis, maar voor de tuin nog weinig tijd hebben gehad. Helaas waren alle tuincentra pas een uur later open dus ging ik weer terug naar huis.

9:00 Uur, nogmaals een poging en toen slaagde ik wel bij de Life & Garden in Dirksland. Daar zocht ik samen met een uiterst behulpzame medewerker naar wat leuke spullen die ik in gedachten had, om daar een leuk pakket van te maken.
Na eventjes zoeken, kwam ik bij de kassa met een leuk houten dienblad vol leuke tuinspulletjes zoals een gieter, een opgemaakte loden gieter met een plantje, een kadobon, een paar leuke handschoenen, nog een paar plantjes, een schepje en een harkje.

Op de zaak gekomen was Angelique net begonnen met trakteren en dus werd mij nog een lekker gebakje voorgeschoteld.

Na de middag vertrokken we richting de Grevelingen om daar op een terrasje met een uitzicht op het water, een "afscheidslunch" te organiseren. Gezellig zo met een hapje en een drankje en na al dat lekkers en een paar mooie woorden, overhandigden we het presentje aan Angelique die daar op haar beurt erg blij mee was.

Angelique, ik weet dat je dit leest, voor de zoveelste keer ontzettend bedankt voor je inzet, veel plezier en succes op je nieuwe werkplek, veel geluk in je nieuwe huis dat nu bijna af is en we spreken of zien elkaar vast nog wel eens!

Pakjesmiddag op de zaak

Het is altijd al een strijd geweest. Ontwerpers werken het liefst op een Mac, programmeurs geven de voorkeur aan een PC met Windows. Dat is op zichzelf niet erg, maar in de praktijk werkt dat toch net even anders. Ontwerpers gebruiken namelijk de meest ongelooflijke lettertypen (fonts), die een programmeur met zijn Windows software dan weer niet kan uitlezen. Dat zorgde ook voor ons nogal eens voor diepe zuchten.

Vandaag was het pakjes-dag bij Quest Media en dan niet voor onze lol (althans, gedeeltelijk wel naturlijk), maar het had ook echt alles van doen met ons werk. Ons idee was namelijk om al het personeel op hetzelfde platform te laten werken en omdat we aanstaande maandag een nieuwe grafisch vormgeefster mogen verwelkomen, hakten we de knoop door. Windows moest definitief plaats maken voor Mac OSX Leopard, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Kijk, Bjorn, Ton, en ik werkten al met Apple. Voor Joyce, onze nieuweling, kochten we een 24 inch iMac, een fantastisch apparaat, waar als het goed is ook fantastische dingen op te maken zijn. Het probleem was alleen, dat onze programmeurs Marco en Keesjan en Angelique van Account, hun werk nog steeds op een Windows machine deden. Dat moest anders!

Daarom bracht de postbode ons vandaag 2 Macbooks, eentje voor Keesjan en eentje voor Angelique. Marco werd gezegend met een 15 inch Macbook Pro en voor hem was het meer een déjà vu, want hij had al eens een Mac geprobeerd maar was daar van teruggekomen. Dit keer nam hij zich voor om zijn Windows tijdperk, voorgoed achter zich te laten.
Ook de nieuwe iMac van Joyce arriveerde en iedereen werd zenuwachtig bij het zien van de verschillende dozen.

Zo kon Keesjan niet langer wachten en begon gelijk met uitpakken. Ook Angelique keek blij toen haar MacBook eindelijk op haar bureau stond. Marco was nóg enthousiaster want die had de doos al open vóórdat ik met m'n camera gereed stond en daarom lag zijn laptop al vrij snel uitgepakt en wel op zijn bureau. Zelf ontfermde ik me over de adembenemende verschijning van de iMac. Angelique volgde niet veel later het voorbeeld van de rest en ontdeed haar MacBook van de eveneens prachtige verpakking (wat doen ze dat bij Apple toch goed!).

Wat ik niet verwacht had, gebeurde toch. Marco legde al vrij snel zijn laptop voorzien van Windows, in de hoek en sloot zijn Apple aan. Alsof hij herboren was, zo kwam het een beetje over (lekker overdreven!).
Ton was al bezig om Keesjan de kneepjes van een Apple bij te brengen, want sinds Ton bij ons kennis gemaakt heeft met Apple zweert hij erbij.

Na vele zweetdruppeltjes, kon ik het niet laten om even een mooie foto te maken van de iMac, inclusief de nieuwe software die we ook meebesteld hadden. Iedereen een fonkel nieuw Adobe CS3 pakket, inclusief Microsoft Office voor de Mac en verschillende andere software (al was helaas nog niet alles binnen). Het leek wel Sinterklaas. Alles rook ook zo lekker naar "nieuw"!

Één ding weet ik in ieder geval zeker. Joyce krijgt een prachtige werkplek! We moeten er dan ook weer een paar jaar mee vooruit kunnen en vooral hele mooi en goeie dingen mee maken natuurlijk...

Dat was weer een hele fijn lunch!

Niet omdat iedereen het doet en wij dus niet achter kunnen blijven, maar gewoon omdat we het gezellig vinden en graag een zich voordoend moment aangrijpen, was het weer tijd voor de jaarlijkse kerstlunch. Dit jaar alweer met 6 borden op tafel, want we zijn weer flink gegroeid het afgelopen jaar (zowel in gewicht als in personeel ;-)).

Bjorn en ik gingen een uur van tevoren nog snel even wat lekkers halen. Broodjes bij de bakker, beleg en toetjes (Dama Bianca, mijn favoriete aftreksel van een Dambe Blanche) bij de AH. Daarna de tafel een beetje opgeleukt en alles zo geordend mogelijk proberen op te dienen. Nou dat lukte aardig en het was dan ook een koud kunstje om iedereen zo snel mogelijk aan tafel te krijgen. Tijdens de lunch praatten we over koetjes en kalfjes, over het afgelopen jaar, wat iedereen met kerst van plan was, of gewoon over werk... Wij zijn namelijk, in tegenstelling tot vele andere bureau's, gewoon aan het werk tussen kerst en oud en nieuw. We kunnen onze klanten natuurlijk ook niet laten wachten, als zij op 2 januari er direct weer goed bij moeten staan. Dan moeten wij ook voor hun alles op orde hebben.

Zonder kadootjes, geen kerstlunch, dus hadden we bedacht dat wij (Marco, Bjorn en ik) dit jaar voor ons "maatje" een kadootje uit zouden zoeken. Zo bedacht Marco iets voor Keesjan, Bjorn iets voor Angelique en ik iets voor Ton. Deze kadootjes werden aangevuld met een samengesteld kerstpakket met wat lekkers en wat te lezen (denk aan een boekje over grafisch vormgeven, een boekje over reclame en een boekje van Youp van't Hek) en niet te vergeten die speciale tassen, waarvan de opbrengst naar een stichting voor kinderen met Aids ging. Wouw, wat een kerstgedachte.

Onszelf als directie waren we vergeten, maar Bjorn bleek daar wel degelijk nog over nagedacht te hebben. Dus kregen Marco en ik óók een tas met inhoud en bleek hij voor zichzelf ook nog wat uitgezocht te hebben. Al met al een hele fijne kerstlunch!

Een dansje om een luxeprobleem

Toen we bijna 3 jaar geleden met z'n tweeën begonnen, was ieder project dat binnen kwam reden voor een feestje. Al was het de website van de bakker op de hoek, we waren er altijd een beetje uitgelaten over. Door de jaren heen (ik weet dat dit een echte ouwe lullen uitspraak is) wordt dat toch een soort gewenning en dat vind ik toch een beetje jammer. Niet ieder project waardeer je meer hoe het gewaardeerd zou moeten worden. Tegenwoordig, nu we met 6 man continu mooie dingen maken, doen we liever de grotere projecten, zoals complete campagnes, een website met een ingewikkelde back-office, een webapplicatie waarbij kennis nodig is van mobiele technieken voor toepassingen in de zorg, een bedrijf volledig opnieuw aankleden qua logo, huisstijl, website, kleding, bestickeren van busjes, fotografie, film etcetera etcetera. Dát zijn de dingen waar we tegenwoordig écht een vreugdedansje voor doen, gewoon omdat we het ontzettend leuk vinden om te doen.

Een paar weken terug werden we uitgenodigd voor een gesprek bij The Greenery. Voor ons geen onbekende klant, daar wij al eens een project voor hen gedaan hebben. Zij waren opzoek naar een nieuw bureau waar ze een samenwerking voor enkele jaren mee aan zouden kunnen gaan. Een bureau waar ze op konden bouwen, een vaste en stabiele partner. Daarop vertrokken Bjorn en Angelique enkele weken geleden richting Barendrecht om "acte de presence" te geven.
Een spannende tijd brak aan, want aan de hand van een uitgebreide selctieprocedure zou The Greenery uiteindelijk een greep doen uit enkele uitverkoren reclamebureau's. Erg spannend kan ik gerust zeggen, want dit zijn "accounts" waar je op kan groeien. Dit gaat niet over een websitetje of 2 per jaar, maar gewoon iedere week wel een opdracht.

Gisteren ging de telefoon al meerdere keren per dag, maar toen Marco aan de telefoon zat en ik een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht zag verschijnen, wist ik genoeg... We hadden het gehaald, de keuze was op ons gevallen. Een fantastisch bericht, daar wij dit soort klanten ambiëren.

Erg veel tijd voor onze vreugdendans kregen we helaas niet, want niet lang daarna ging de telefoon weer. Het was een andere klant, die op het punt stond onze offerte te ondertekenen. Nóg een groot project, dit keer in Indonesië. Daar gaat een niet nader te noemen klant een groot gebied ontwikkelen op Java, met een internationale haven, kantoorpanden, woningen, containerterminal etcetera en wij moeten dit 11.000 hectare grote project in beeld brengen met film en fotografie. Allereerst met 3D animaties en sfeerbeelden, om de regering daar te overtuigen. Later zal het waarschijnlijk uitgebreid worden met een huisstijl, beelden van het project ter plaatse en ga zo maar door.

Ik was blij dat we de vreugdedans van eerder hebben opgehouden. Nu kan ik namelijk twee keer zo hard dansen, totdat mijn schoenzolen tot op het laatste stukje rubber versleten zijn. Twee mooie, grote, nieuwe projecten op 1 dag binnen. De dans zal echter snel afgelopen zijn, want het volgende probleem dient zich al aan. Een luxeprobleem welteverstaan. Hoe gaan we al dit werk inplannen?...

Cannes Lions Amsterdam

Ieder jaar worden in Cannes de Lions uitgereikt. Die zijn vergelijkbaar met wat de Oscars zijn voor de filmwereld, maar dan voor de reclamewereld. Om onze creativiteit in positieve zin te stimuleren vertrokken Bjorn, Ton, Angelique en ik gisteren naar De Beurs van Berlage in Amsterdam om daar de in Cannes uitgereikte prijzen te bekijken. In Amsterdam worden namlijk de prijswinnaars aan het Nederlandse publiek getoont.
Als eerste deden we mee aan een workshop van De Jonge Honden (een groep jonge creatieven waar ook wij lid van zijn) genaamd Café Du Print. We waren ongeveer met 50 man sterk en werden verdeeld in 4 groepen waarvan iedere groep begeleid werd door een "Senior Creative" van enkele verschillende grote reclamebureaus. Met de Senior Creative trokken we door de gallerij met advertenties en ondertussen discussiërden we er met z'n allen op los of het nu goed en zo ja, wat er dan goed aan was. Toen we alles gehad hadden, kozen we aan het einde een advertentie waarvan wij dachten dat het de beste was (als was ik het niet eens met de keuze om voor de anti rook campagne te gaan, maar goed, meeste stemmen gelden in dat geval).

Terug in de zaal gekomen, waar alles trouwens goed geregeld was want er was eten en drinken in overvloed, kwamen de best gekozen advertenties van alle 4 de groepen samen en moest er na pittige discussies 1 winnaar uit de bus komen die de Café Du Print Gran Prix zou winnen. Dit alles trouwens onder zeer relaxte omstandigheden en nadat we eindelijk de winnaar gekozen hadden (sommigen werden helaas in hun keuze teleurgesteld) hadden we de mogelijkheid nog wat na te discussiëren en te drinken en ondertussen deden we ons tegoed aan de nodige hapjes.

Om nog even wat van al het getoonde werk te laten zien, heb ik nog wat foto's genomen. Zo kwamen er hele grappige voorbij. Zo vond ik bijvoorbeeld de serie van Volkswagen heel goed, die grappig was en waar een perfecte pay-off bij hoorde, namelijk "Why take unnecessary risk at work?". Ook een campagne voor fietssloten was goed uitgewerkt maar een van mijn persoonlijke favorieten was toch die van Greenpeace. Het lijken een rij bomen, maar als je goed kijkt bestaat het beeld uit een velletje papier dat uit een ringband is gescheurd en wat op een groene ondergrond is gelegd. Geweldig die dubbele betekenins en ook zo simpel uitgevoerd.

Ondertussen was het volgelopen tot (ik schat) zo'n duizend man en was het tijd om de winnende commercials te bekijken. Tijdens een anderhalf uur durende presentatie werden alle winnende commercials in de cattegoriën Brons, Zilver, Goud en Grand Prix getoond aan het publiek. En na afloop daarvan? Nog meer eten! Dit keer deden we ons tegoed aan de Italiaanse keuken.

Conclusie, weer een mooie en interessante dag. Morgen gewoon weer netjes aan't werk want het blijft geen feest...

De techniek staat voor niks... helemaal niks!

Soms ben je van dingen zo afhankelijk dat je het eigenlijk nooit in de gaten hebt. Je merkt het pas wanneer je het níét hebt, maar dan is het eigenlijk al te laat. Laten we het eens hebben over internet. Het lijkt vanzelfsprekend, maar als je geen verbinding hebt, heb je opeens in de gaten hoe onmisbaar het eigenlijk is.

Zo viel ons internet op de zaak er gisterochtend rond 8:30 uit. Dat gebeurd zo af en toe ook wel eens, maar dan is het een kwestie van router herstarten en weer verder gaan, alleen nu konden we blijven herstarten maar er gebeurde niks. Shit, dachten we, fout bij KPN, dit gaat lang duren. Eerst maar eens een belletje plegen. Dus Marco belde naar KPN en ze vertelden ons natuurlijk dat het zo opgelost zou zijn. Ondertussen belde vriend Anco (die bij T.W. van Noord Tomaten werkt, ook klant bij ons) of wij nog internet hadden. "Nee" antwoordde ik, "hebben jullie ook zakenlijk ADSL van KPN dan?" Was mijn vraag direct daarna. Anco bevestigde dit positief en dus was het een kwestie van wachten.

Ondertussen zochten we alle klusjes op, waarbij we geen internet nodig zouden hebben. Nu is dat voor het grootste deel van "onze manschappen" niet zo'n probleem. Bjorn kon verder met het editten van de Lambert Film, Angelique was bezig met het uitwerken van een marketingplan, Ton was bezig met ontwerpen en ik ook. Alleen Marco (en vanaf volgende week ook Kees Jan) is meestal sterk afhankelijk van een verbinding, want die zorgt ervoor dat de techniek achter de websites of webapplicaties werkt en zonder verbinding kun je dit niet testen.
Zelf was ik nogal verbaasd hoe vaak ik toch even tussendoor het internet raadpleeg, zij het om iets op te zoeken, iets te downloaden, stockfoto's te zoeken of de telefoongids raadplegen.
Ontzettend lastig dus zonder verbinding.

Vandaag 8:00. Toen ik op de zaak kwam was er nóg geen internet. Marco gebeld dat ie voorlopig wel thuis kon blijven en hij zou ook weer direct KPN bellen. Dat schoot echter niet op. Anco belde al dat hij zojuist weer verbinding had gekregen (rond half 10), maar dat was bij ons nog niet het geval. Heb ik zelf ook nog maar even gebeld. Gelukkig kreeg ik iemand die een beetje verstand van zaken had en na wat instellingen in onze router en resetten, rebooten, recalibreren of weet ik het allemaal, kregen we weer verbinding!

Lang leve de afhankelijkheid van onze hedendaagse techniek!

Dubbel feest vandaag!

Vantevoren wisten we al dat Marco vandaag jarig zou zijn, maar dat we eigenlijk een beetje dubbel feest konden vieren was ons enigszins ontschoten. Vanochtend toen ik naar de zaak ging, was ik van plan om nog wat versiering mee te nemen zoals ballonnen en slingers, om Marco's bureau te versieren. Hij werd vandaag alweer 24 (je hoort het die Flakkeese tantes al zeggen: "Meid! Is dah weeral dien ouwsten van joe? Is die alweer zo grôât?"). Maar toen ik op de zaak kwam, was Angelique, toen wij al naar huis waren, zo aardig geweest de boel al een beetje op te vrolijken met slingers en ballonnen. Toen Ton als 2e op kantoor aankwam en hij zag dat Marco's bureau versierd was en wij een beetje aan de praat raakten over koetjes en kalfjes, meende hij zich opeens te herinneren dat hij vandaag precies 1 jaar bij Quest Media werkt. Dus dat hebben we opgezocht in de urenregistratie en jawel! Ton was vandaag precies 1 jaar bij de zaak, dus ook voor hem werden wat ballonnen opgehangen. Dubbel feest dus en dat hebben we dan ook lekker eenvoudig gevierd met wat gebak en slap gelul.

Vanavond ook nog even bij Gert-Paul op bezoek geweest. Klant vanaf het eerste uur bij Quest Media en ik mag wel zeggen dat het ook een goede vriend is geworden. Zeker nadat Janine de eer kreeg de inrichting te verzorgen van zijn nieuwe pand in Oude Tonge, iets dat een grote hobby van haar is.
Omdat Gert-Paul nogal van kunst houdt en zelfs enkele echte Warholl's, Liechtensteins en weet ik het wat allemaal in zijn bezit heeft, is Janine de afgelopen week ijverig bezig geweest om een kopie van een schilderij van Keith Haring op een wit bord te schilderen. Dat is prachtig gelukt moet ik zeggen en ook GP (zoals ie inmiddels zowel privé als zakelijk genoemd wordt) was er erg mee in zijn "nopjes". Als dank daarvoor kregen we zelfs een heel gaaf schilderij van hem, dat ik al lang mooi vond en al vaker had bekeken toen het nog in zijn oude pand hing. Het is een schilderij van de Londen Underground en vervaardigd door een Engelse kunstschilder. Het mooie is dat er maar eentje van is gemaakt volgens GP.

Het schilderij hangt inmiddels in de woonkamer en zal straks een plekje krijgen in ons nieuwe huis!