Een concert bij de zee

Het was weer zover. Hoewel het nog een erg jong festival is was het dit jaar voor de derde keer raak op de Brouwersdam. Concert At Sea 2008 ging daar vandaag van start, of eigenlijk gisteravond al waar je alleen heen kon als je uit de buurt kwam. Een soort voorproefje zeg maar en wij sloegen dat dan ook over.
Het was pas de 2e keer dat ik dit festival bezocht, want vorig jaar zat ik op de TT in Assen, dat valt namelijk altijd samen. Ook deze keer vertrokken we bij mijn schoonouders vandaan, in Ouddorp, op de fiets. Dit maal alleen met Janine achterop en wind tegen! Ik kan melden dat ik meerdere keren bij mijzelf dacht "waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen!". Van Ouddorp centrum tot aan het concert is het namelijk nog zo'n 15 kilometer fietsen en met iemand achterop en een flinke wind in je gezicht is dat niet prettig.

Na ruim een uur fietsen kwamen we dan toch eindelijk bij het festival terrein aan en na het parkeren van onze fietsen, gingen we naar binnen. De zon scheen heerlijk en het werd dan ook al snel gezellig. Dit jaar was ik als enige man op stap met een clubje dames. De rest van de mannen koos voor de TT, ik ging dit jaar dus voor Concert At Sea (C@S).

Nadat ik een tijdje vlak bij het V.I.P. podium had gestaan en verschillende bekende gezichten voorbij zag lopen zoals Norman Bunnink, de drummer van Bløf, en mezelf had staan verbazen over de vele bezoekers die weer op het festival waren afgekomen, begon dan eindelijk Krezip op het hoofdpodium te spelen. Dit jaar waren er namelijk 2 podia, het Zeeland Podium waar de wat kleinere namen speelden zoals bijvoorbeeld Stevie Ann waar we nog wat van meekregen of Milow, en het Hoofdpodium waar de grote namen op speelden, zoals Krezip, Bløf en Counting Crows.

De dames (en ik natuurlijk ook) swingden (of is het swongen?) en zongen mee op de bekende nummers van Jaqueline van Krezip en haar band. De verrassing was dat plots Roel van Velzen het podium beklom (met zijn afmeting moet je echt klimmen) en samen een duet deden.
Na een tijd wachten trad dan de band op die de drive vormt achter dit festival, Bløf, wat ook een van mijn favoriete bands is. We zongen dan ook alle bekende nummers mee en ik genoot dan ook van de close-ups op het grote scherm van de drums die bij Bløf altijd zo duidelijk aanwezig zijn. Erg leuk en gezellig ookal speelden ze veel van hetzelfde. Ze zouden eigenlijk met een nieuw album op de proppen moeten komen! Gelukkig deden ze ook wat duetten zoals met Stevie Ann en Sarah Bettens van K's Choice en natuurlijk Counting Crows.

Toen het wat later op de avond werd en onze magen begonnen te knorren, zocht ik de pizza-kar op, maar daar verkocht met letterlijk voor mijn neus nèt de laatste pizza-punt en haalden dus bakzeil. Dan maar naar de tosti-kar, waar we wél succes hadden.

Hierna genoten we nog even van het optreden van Counting Crows, maar daarvan kenden we zo weinig nummers dat we besloten om de terugreis te gaan maken. Hiervoor waren we allemaal een beetje huiverig gezien de heenreis, maar we bleken de wind in de rug te hebben en het ging allemaal vanzelf. Vele andere mensen vertrokken tegelijk met ons en het gaf weer een mooi gezicht zo al die lichtjes die over de dam trokken.

Hulde voor de programmering van het festival want het publiek vertrok gespreid vanwege de diversiteit aan bands. Dat hadden ze slim aangepakt. De toiletten daarentegen waren echt vér te zoeken en je was het al bijna kwijt voordat je bij de dixies was aangekomen. Een puntje van kritiek dus en wellicht dat ze het bij C@S 2009 mee kunnen nemen.

Verder was het weer fantastisch om iedereen op te zien treden. Volgend jaar misschien toch weer TT voor de afwisseling, alhoewel ik daar wel goed over na moet denken net zoals of ik volgend jaar nog wel op de fiets ga. We wachten het af...

Als bonus een filmpje dat ik maakte tijdens het optreden van Counting Crows, waarbij ik vooral de licht-effecten mooi vond maar de nummers zelf niet kende helaas.

Een dag recreëren, happen, borrelen en netwerken

Zo af en toe heb je nog wel eens wat aan de zuurverdiende centjes die je per jaar aande Kamer van Koophandel kwijt bent. Ach wat zeur ik, zoveel geld is het niet, het gaat om tientjes werk, maar uiteindelijk gaat het om het idee natuurlijk. Hoe? Nou, de KvK organiseert vaak borrels of andere interessante bijeenkomsten en over een van die borrels, die vandaag gehouden werd in Stellendam, wou ik het eens hebben.

Vandaag was het tijd voor de Young Business Regatta, een jaarlijks terugkerend evenement waar je je je als ondernemer voor in kan schrijven, om onder het genot van een pittig middagje recreëren, een hapje en vooral een drankje kan netwerken en vooral nieuwe, interessante mensen kan ontmoeten.

Zo kwamen Bjorn en ik die middag rond een uur of 12 aan in de jachthaven van Stellendam, waar we met velen verzamelden bij Restaurant Berrisz. Hier konden we nog even aan een goede voeding denken want de mogelijkheid bestond nog om een broodje kroket te nuttigen. Een echte sporters-kost dus. De broodjes namen dan ook gretig aftrek.
Nadat we in een groene en een blauwe groep waren ingedeeld, was het tijd om richting de boten te gaan. De groene groep had de eer om als eerste in de kolonne zeilboten te klimmen en een zeilwedstrijd aan te gaan op het Haringvliet, richting Hellevoetsluis.
De blauwe groep, waar wij ook ingedeeld zaten, had de eer om eerst met de Klipper mee te varen, die op de voet gevolgd werd door een Ribb. Wat een termen allemaal, ik zal ze dan ook even nader verklaren.

Een Klipper is een groot zeilschip zoals waar ik hier op het voordek sta. Op die boot was plaats voor zo'n 125 man en was voorzien van een gezellige bar inclusief leuke bar-dames.
Een Ribb is een opblaasbare rubberboot die voor ontieglijk hard kan varen (zoals Bjorn's haar hier demonstreerd door ondanks de gel nog steeds op te waaien) en waarmee je veel lol kan hebben. Hierop was plaats voor 10 mensen en 2 "begeleiders" (klinkt een beetje als een schoolreisje, was het ook wel een beetje). Wij namen plaats op de 2e rij van voren en dus hadden we nog wat mensen achter ons.
Nadat we een tijdje stil gelegen en gekeken hadden hoe de bootjes het water op voeren, gaven we vanuit onze Ribb het startsein en begon de zeilwedstrijd. Ook onze tocht in de Ribb begon toen eindelijk en op een heerlijk tempo scheerden we langs de verschillende zeilbootjes en de Klipper waar we na een paar rondjes weer aanlegden om te wisselen. De pret kon immers niet eeuwig duren.
Daarna kregen we wederom de gelegenheid om wat nattigs te nuttigen en met elkaar wat te babbelen over wat we allemaal niet ondernamen als ondernemer zijnde.

Na een tijdje meerden we aan in de haven van Hellevoetsluis, waar we van de Klipper overstapten op een zeiljacht en waar we weer met 6 andere mensen in gesprek kwamen. Ook de eigenaar van het zeiljacht bleek ondernemer te zijn en verkocht zelfs de boot waar hij op voer. Bootje bleek een luttele €500.000,- op te moeten brengen en daarom wilden Bjorn en ik het bootje eens beter bekijken.

Beneden deks gekomen bleek het jacht te beschikken over 3 slaapkamers, waarvan één "master-bedroom". Bjorn vond het bed lekker zacht en ook ik testte het nog even uit. De badkamer bleek eveneens niet mis voor op deze "50 voeter" (16 meter), evenals de zithoek trouwens waar je waarschijnlijk tot laat nog een potje Mens-erger-je-niet kunt spelen. Zelfs de keuken bleek venuftig want het gasstel draaide mee op de hellingshoek van de boot ten opzichte van het water. Erg handig, dan kom je knakworsten tenminste niet over het randje van je pan heen drijven.
Nadat we ons ervan verzekerd hadden dat het dat half miljoen ook wel waard was, zochten we het zonnetje weer op. Ondertussen genoten we van de prachtige vergezichten en de heerlijke wind die de zeilen deed opbollen. Af en toe moesten de handen dan nog even uit de mouwen gestoken worden, maar ik kan met een gerust hart melden dat het vandaag vooral genieten was.

Rond een uur of half 5 voeren we de haven van Stellendam weer binnen en meerden we aan. De aansluitende barbeque sloegen we echter over want er stond nog een borrel voor de deur.
Janine had intussen een pan heerlijke maccaroni bereidt, waar Bjorn en ik naar hartelust van smikkelden.

De volgende borrel stond bij JMC Signmakers in Bruinisse gepland. Een goed bedrijf waar we graag mee samenwerken en die vandaag hun nieuwe pand aan het publiek presenteerden.
Wat een groot bedrijf is dat geworden, nooit gedacht dat het zo groot zou zijn eerlijk gezegd. Er moet dan natuurlijk ook ruimte zijn om vrachtwagens te bestickeren. Ook het werk dat zij ontvangen van de reclamebureau's moet misschien nog even worden behandeld voor dit alles door de printer loopt. Dit gebeurdt op een nieuwe en smaakvol ingerichte afdeling, dicht bij de printers zodat alles goed te zien is. Ook handig is de afdeling waar JMC's klanten (vooral reclamebureau's) veel verschillende materialen of toepassingen kunnen bekijken. Vooral handig als je als ontwerper een idee hebt maar nog niet direct een notie hebt van hoe het uit te voeren is.
Zelfs de plaatselijke discotheek "De Pul" was die avond klaarblijkelijk gesloten omdat de audio-installatie aan de mannen van JMC uitgeleend was!

Al met al veel (leuke) borrels vandaag en leuke belefenissen, maar zoals altijd zal er toch ook weer gewerkt moeten worden. Nu eerst weekend vieren, met morgen Concert At Sea als hoogtepunt. En dan maandag... ja maandag dan weer aan de slag!

Als bonus een filmpje van hoe het er aan toe ging op de Ribb...

Afscheid van een waar(devol)ig collega

Het is onvermijdelijk in een bedrijf dat je vroeg of laat toch een van je medewerkers of liever gezegd collega's, voor de laatste maal de hand moet schudden. Omdat Quest Media een vrij jong bedrijf is hebben we dat nog niet zo heel vaak meegemaakt en als het dan toch gebeurd dan vind je dat toch vervelend en vooral erg jammer.

Vier weken geleden gaf Angelique te kennen ons te gaan verlaten omdat ze een andere leuke baan gevonden had en die kans niet wilde laten schieten. Iedereen bij ons vond dit jammer, want Angelique was een waardevol collega die altijd voor iedereen klaar stond en altijd haar stinkende best deed. Ook hield zij ons vaak in het gareel, ze was immers de enige vrouw in ons team (ookal komt daar nu verandering in als we straks met 3 vrouwen en 5 mannen in het team zitten) en dat was dan ook vaak aan de details te zien. Je kent dat wel, dat vrouwelijke instinct dat er voor zorgt dat we toch altijd weer even schoon servies hadden omdat Angelique er wél aan dacht om de vaatwasser 's avonds aan te zetten. Dat hebben wij mannen dan weer veel minder...

Vandaag was het dan na een jaar trouwe dienst, haar laatste dag en ging ik om 8:00 uur al op pad voor een kadootje. Het idee was om wat leuke dingen voor in de tuin te kopen, omdat zij en Mark nog druk bezig zijn met de verbouwing van hun huis, maar voor de tuin nog weinig tijd hebben gehad. Helaas waren alle tuincentra pas een uur later open dus ging ik weer terug naar huis.

9:00 Uur, nogmaals een poging en toen slaagde ik wel bij de Life & Garden in Dirksland. Daar zocht ik samen met een uiterst behulpzame medewerker naar wat leuke spullen die ik in gedachten had, om daar een leuk pakket van te maken.
Na eventjes zoeken, kwam ik bij de kassa met een leuk houten dienblad vol leuke tuinspulletjes zoals een gieter, een opgemaakte loden gieter met een plantje, een kadobon, een paar leuke handschoenen, nog een paar plantjes, een schepje en een harkje.

Op de zaak gekomen was Angelique net begonnen met trakteren en dus werd mij nog een lekker gebakje voorgeschoteld.

Na de middag vertrokken we richting de Grevelingen om daar op een terrasje met een uitzicht op het water, een "afscheidslunch" te organiseren. Gezellig zo met een hapje en een drankje en na al dat lekkers en een paar mooie woorden, overhandigden we het presentje aan Angelique die daar op haar beurt erg blij mee was.

Angelique, ik weet dat je dit leest, voor de zoveelste keer ontzettend bedankt voor je inzet, veel plezier en succes op je nieuwe werkplek, veel geluk in je nieuwe huis dat nu bijna af is en we spreken of zien elkaar vast nog wel eens!

Maccaroni zonder verpakking

Vandaag begon de dag al vroeg. Ik ben sowieso al vroeg wakker in ons nieuwe huis want 's ochtends is het al heel vroeg ontzettend licht in onze slaapkamer. Toch de rolgordijnen maar eens laten vervangen door verduisterende rolgordijntjes, al moet ik dan eerst nog even de strijd aangaan met mijn eigen vriendin die het daar nog niet helemaal mee eens is.
Ook zij was net als ik al vroeg uit de veren. Ik reed gelijk even langs Ed, om de klopboor te halen. Vandaag had ik beloofd de kapstok op te hangen nadat ik hier gisteren al de voorbereidingen voor getroffen had.

Eerst zoog ik mijn auto nog even uit bij een plaatselijk benzinestation, want sinds de verhuizing lag daar een pak maccaroni in, zonder verpakking welteverstaan en het was zich dan inmiddels ook al tussen mijn reservewiel gaan nestelen. Ook het wassen sloeg ik vandaag niet over en ga ik de komende tijd dan ook zeker niet meer overslaan. Daarna haalde ik de nodige pluggen en begon aan het kapstok-klusje.

Het boren ging als een mes door de boter, dus het aluminium plaatje zat al snel tegen de muur. Daarna begon een uiterst secuur klusje van meten, rechthouden en opplakken. Het duurde echter niet lang voordat de eerste letter bevestigd was en nadat Janine steeds de velletjes van het plakkertje verwijderde groeide het woord "KAPSTOK" gestaag. Het restultaat liet dan ook niet lang op zich wachten en nadat alle vette vingerafdrukken er vakkundig van verwijderd waren konden de eerste kledingstukken opgehangen worden. Erg leuk resultaat al zeg ik het zelf!

En de auto waar ik de afgelopen weken geen tijd voor had gehad om schoon te maken? Die stond nu op de parkeerplaats te glimmen en gromde tevreden toen ik weer eens het gaspedaal intrapte...

Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig, maar...

Omdat onze "design" kapstok vastgeplakt moest worden aan de muur, maar wij die gespachteld hebben, moest ik een andere oplossing verzinnen. Natuurlijk blijven de haakjes wel plakken maar als je daar eenmaal een paar jassen aangehangen hebt komt het met de spachtel en al naar beneden natuurlijk. Daarom besloot ik langs een van onze klanten te gaan die goed zijn in het bewerken van staal en stelde voor om een geborsteld aluminium plaatje te maken met een bepaalde afmeting zodat ik díe tegen de muur kon schroeven en daar de haakjes op kon plakken.

Zo gezegd zo gedaan en ik werd dan ook vakkundig geholpen door Willem-Jan. Die deed alle moeite om het zo netjes mogelijk te maken "ik ben daar heel secuur in en jij bent ook secuur dus ik laat ik maar geen half werk afleveren" zei hij nog. Hij sloeg de spijker dan ook op z'n kop en ging als een dolle aan het werk, met een prachtig resultaat tot gevolg.

Daarna had ik een afspraak op mijn vroegere basisschool in Stad aan't Harinvliet, waar ik het een en ander moest uitleggen over ons eigen Content Management Systeem "EasyQ" waarmee men zelf de website kan beheren. Toen ik over de molendijk het dorp binnenreed, kwam ik langs mijn oude vakantie-werkgever, iets dat me nog altijd prikkelt als ik er langs rijd.

Op Stad heb ik altijd onderaan de molendijk gewoond, pal tegenover "de wurft" van de Maliepaardjes. Waar vroeger Chris de scepter zwaaide is deze nu doorgegeven aan zoon Laurens waar ik al van jongs af aan goed mee overweg kon. Op mijn 9e begon ik daar dan ook met tulpenkoppen, zodat de bolletjes groter zouden groeien want daar draaide het toch allemaal om. Tot minimaal mijn 20e levensjaar zat ik daar ieder vrij uurtje of dag in de schuur. Eerst begonnen met bollenpellen, later werden dat allerlei andere klussen zoals heftruck rijden of het regelen van het reilen en zeilen van de laad en loswerkzaamheden.
Daar heb ik altijd met veel plezier gewerkt en ik kan het dan ook vaak niet laten even langs te gaan. Zo ook vandaag na mijn afspraak en ik zag dat de schuur vól zat met Polen. Er was geen Stadtenaar meer te bekennen, alleen nog wat oude vedetten en Jaap die daar nu in de schuur vanalles "mag" regelen van Laurens. Oké, ook mijn grote vriend Chris uit Ouddorp was buiten bezig, maar verder waren er weinig bekende gezichten. Niet vreemd ook, want door de jaren heen zag ik daar steeds meer mensen komen (en gaan) die het niet lang uithielden, alleen maar zaten te ouwehoeren en weinig werkten. Zelf maakte ik toen wel eens dagen van 7:00 's ochtends tot 1:30 's nachts en dan nog even op het fietsje naar huis (toen ik al in Nieuwe Tonge woonde) en dus vond ik het beschamend hoe sommigen met het vakantiewerk omsprongen. De Polen wilden wél werken en nu zijn alle werkzaamheden dus overgenomen door de Polen.

Er was nog weinig veranderd. Ja sommige dingen waren gemoderniseerd, want zo lagen er nu prachtige stalen "wielstoppers" voor de stortbak, die voorkomen dat de kieper wegrijdt als deze 20 ton grond en bollen in de stortbak stort. Vroeger moest je met gevaar voor eigen leven er even houten blokken voor schoppen. Dat is nu verleden tijd.
Zelf kon ik het niet laten om weer eens voor een half uurtje op de heftruck te klimmen, iets wat ik jaren gedaan heb en waar ik zelfs een diploma voor gehaald heb na een hele dag cursus (dan te bedenken dat ik in het bezit ben van weinig diploma's waaronder mijn zwem-, veter- en blokfluitdiploma). Ik begon wat voorzichtig en een klein beetje onwennig maar na 10 minuten zat ik weer strak in het zadel en was het alsof ik er nooit vanaf geklommen was.

Toen ik 's avonds thuiskwam, nadat ik eerst nog met mijn vader en moeder naar een nieuwe TV (voor hen dan hè) had gekeken, viel het me eerst niet op, maar toen zag ik dat de gordijnen die dag opgehangen waren, evenals de Luxaflex. Wauw! Zag er goed uit!
Ook de kapstok die ik alvast even op de grond uitlegde was precies geworden zoals ik verwacht had. Morgen maar eens ophangen, maar nu eerst lekker onder de wol!

Goeie grond en mooie groene buxus'

Ik moest nog flink doorrijden om op tijd bij Esselink aan de deur te kunnen kloppen. Ze belden vanmiddag dat de knop voor de mengkraan in de badkamer binnen was. Kon ik eindelijk eens lekker languit in bad liggen! Natuurlijk had ik me de afgelopen 4 weken wel gewassen, maar dan onder de douche.
Ze namen echter hun sluitingstijden wel erg serieus want toen ik om 16:59 voor de slagboom stond ging deze niet meer open. Stampvoetend en met stoom uit mijn oren stapte ik de auto uit. Ik liet me niet wegsturen vóórdat ik nu eindelijk die knop in handen zou hebben. Hoe dan ook, vanavond ging ik in bad!

Ik liep dan ook om de slagboom heen en ging een eindje verder door de schuifdeuren die nog wel werkten. Bij de balie aangekomen was er niemand meer. Gelukkig kwam er nog iemand aanlopen en vroeg op een wat vreemde toon "Wordt u al geholpen?". "Nee" antwoordde ik terwijl ik probeerde mijn irritatie niet te laten merken. "Oh", mompelde de man en kwam achter de balie. Ook andere medewerkers kwamen als zonneschijn na regen, uit verschillende hoeken tevoorschijn. "Kijk nou!" riep de eerste man weer "Er wil zelfs nog iemand het terrein opkomen!" toen hij op de monitor met beveiligingscamera's keek. "Die heeft zeker niet in de gaten dat we om 17:00 sluiten!".

Mezelf beheersend keek ik hem aan. "Die persoon staat voor je neus en ik vind dat jullie je sluitingstijd wel erg serieus nemen. Ik kom voor een knop van mijn mengkraan, die ontbrak bij oplevering van mijn huis en is opnieuw besteld".
Ze leken wat verbaasd maar gingen aan de slag. Bijdehandte opmerkingen van de medewerkers onder elkaar irriteerden me mateloos, want de vorige keer toen ik daar kwam leken ze "de klant" ook niet al te serieus te nemen. Ze grapten nog toen er een auto van het terrein af wilde gaan en mijn auto in de weg stond. Dat ze mijn auto zagen bewegen toen hij er langs ging. Ik reageerde maar niet. Gelukkig kwam ik na een tijdje thuis mét knop en installeerde deze op de kraan.

Toen ik beneden kwam ging de buurman en een van zijn medewerkers (denk ik), al aan de slag met de schutting. Ik moest echter nog eten en toen dat op tafel stond en ik aangeschoven was, stopte er een vrachtwagen met container voor mijn deur. "Ohjee", dacht ik nog, "die gaat ie toch niet pal voor mijn deur parkeren mag ik hopen". Toch wel, maar toen ik het nog eens goed bekeek, zag ik dat het niet erg was. Ze kwamen die vervelende beplanting bij de voordeur verwijderen, die planten die de bouwer had neergezet. Als het geregend had en je liep naar de voordeur was je alleen al nat van de overhangende bladeren en ze waren ook nog eens lelijk.
De container bleek dan ook rijkelijk gevuld met goeie grond en mooie groene buxus'. De heren gingen koortsachtig aan de slag en na een tijdje gaf het al een prachtige aanblik. Veel beter dan eerst. Ze namen zelfs die andere krengen mee en gaven er nog geld voor ook!

Ook in de achtertuin ging men hard, ookal lag er een pijp die zorgde voor de afvoer van het regenwater, in de weg. Na een paar uren zwoegen stond dan ook bijna de hele schutting en niet lang daarna viel er niet meer naar de buren te gluren. Een mooi gezicht zo met dat stukje in het midden, dat is heel wat speelser dan zo'n half stukje op het eind of aan het begin.
Ondertussen zocht ik bij P&D Light de buitenverlichting uit, zoals spotjes voor in de vloer en spotjes die de boompjes straks moeten aanlichten. Ook buitenverlichting voor aan de muur werd uitgezocht.
In de voortuin was men ondertussen klaar met de beplanting van de buxus en waren dan ook erg blij met het resultaat!

Hierna werd het dan eindelijk tijd voor mijn eerste bad en dat liet ik dan ook vol goede moed vollopen. Het zag er erg uitnodigend uit en ik wachtte dan ook niet al te lang met om een duik te nemen. Ik zal de details besparen. Oké, eentje dan, maar dan ga ik nu even genieten!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Leuke roze ovenwanten

Heb je mij al eens in de keuken bezig gezien? Nee, dat dacht ik dus al want zelfs Janine heeft dat nog nooit gezien. Hoewel ik wel beloofd heb om nu eindelijk eens wat actiever te worden in de keuken nu we ook in het bezit zijn van een prachtige keuken, gaat het voorlopig nog niet gebeuren denk ik. Ik kreeg vanavond wel de twijfelachtige eer om de overschotel daadwerkelijk uit de oven te halen. Net echt.

Die leuke roze ovenwanten staan me best pittig toch?

National Geographic Channel in High Definition

Achteraf gezien hadden we het eigenlijk beter niet kunnen doen maar besloten toch met de rest mee te gaan naar het schuurfeest van Middelharnis, ookal waren we compleet gesloopt van de afgelopen tijd. We besloten zelfs dapper mee te gaan op de fiets en ik pompte dan ook de (versleten) banden van mijn Raleigh Purple Rain op, die ik een dag eerder eindelijk na jaren bij mijn vader en moeder uit het schuurtje plukte. Ik moet natuurlijk wel een klein beetje een "oude fiets" hebben om mee op pad te gaan. Onze mountainbikes zijn daar uiteraard veel minder voor geschikt, zeker wanneer je er mee naar een schuurfeest wil gaan.

Op het schuurfeest maakten we voor het eerst kennis met Marc's vriendinnetje Gaby uit Giessenburg of iets van die strekking, in ieder geval "van dun overkangt", maar ze was wel erg gezellig! Iedereen was gezellig trouwens en het bier vloeide dan ook rijkelijk.

Dat laatste speelde me de volgende ochtend helaas nogal wat parten, want toen ik wakker werd had ik het gevoel alsof ik 's nachts door een vrachtwagen overreden was. Een dergelijke kater had ik eigenlijk nog nooit meegemaakt en het enige wat ik kon doen toen ik dan eindelijk uit bed wist te klimmen, was beneden op de bank neerploffen. Daar heb ik dan ook een paar uren lang naar de documentaire "Some kind of Monster" liggen kijken over het leven van de bandleden van Metallica. Erg interessant maar ik betrap mezelf er nu op dat ik me daarvan niet alles meer kan herinneren.

Gijsje (hier op archiefbeeld) is ook al aardig gewend aan het nieuwe huis. Normaal gepsproken kun je zo'n beestje beter een tijdje binnen houden anders loopt ie op zijn natuurlijke GPS weer terug naar de plaats waar hij gewend was. Gijs schijnt daar geen last van te hebben en ging na 2 dagen al naar buiten en kwam gewoon op z'n dooie gemakkie 's avonds weer terug. Ook in huis heeft hij z'n plekje(s) al gevonden. Een van de eerste nachten sliep hij namelijk dicht bij ons, op het nachtkastje, want in de eerste dagen is het natuurlijk wel erg wennen voor hem in zo'n nieuw en vooral groter huis. Nu lijkt hij wel een vast plekje te hebben gevonden, want wanneer ik hem 's ochtends als ik uit bed kom naar binnen laat (hij gaat 's nachts de pad op) en hij zijn eten opgegeten heeft, ligt hij de rest van de dag lekker te knorren op het logeerbed. Wat een heerlijk leven heeft zo'n beestje toch...

Gisteren was ik ook nog vrij en legde alvast de klok uit op de vloer en mat alle afstanden tussen de verschillende cijfers en noteerde deze. Zo moet de klok dan ook straks aan de muur komen te zitten, maar dat wordt nog wel even een gepuzzel en moeten er flink wat gaten geboord worden. Daarna togen Janine en ik nog even langs mijn ouders, relaxten daar even in de tuin en vertrokken toen richting Rotterdam om even langs de UPC winkel te gaan. Daar zou ik namelijk vandaag HDTV, internet en telefonie afsluiten, nadat een poging daartoe via de telefoon wel was gelukt maar mij dat veel te lang duurde. Na ruim 3 weken had ik mijn pakket nog steeds niet in huis en meldde de mevrouw aan de telefoon dat ze het dan maar moest annuleren omdat ik het dan wel in de winkel ging halen. Zo gezegd zo gedaan en binnen een kwartier stond ik weer buiten met alle benodigde onderdelen. Het installeren daarvan was vrij makkelijk en 's avonds zat ik dan ook met open mond te kijken naar National Geographic Channel in High Definition. Dat is dan ook zó bizar scherp, alsof je er werkelijk live bij bent...

Ook het EK kan ik nu in HD bekijken en vanavond keken we dan ook met wat vrienden naar de wedstrijd Nederland - Roemenië. Teleurstellend, ookal wonnen ze met 2 tegen 0, maar het spel was weinig interessant. We keken dan ook met minder spanning naar de wedstrijd, met in ons achterhoofd het feit dat we toch al door waren naar de kwart finale. Gezellig was het vanavond wel, zo met een hoop mensen bij elkaar, die we ternauwernood konden bergen. We genoten van de hapjes en drankjes en maakten er een gezellige avond van. Op naar de kwart finale van aanstaande zaterdag!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

We ploften tevreden neer op de bank en lieten alles even bezinken

Na weken van drukte en het sjouwen van de twee voorgaande dagen, zou vandaag waarschijnlijk alles grotendeels tot rust komen. Natuurlijk moesten we nog wel even flink aan de bak want alle spullen zouden niet vanzelf op hun plaats gaan staan natuurlijk.
Onze fantastische klusser Ed, stond dan ook vanmorgen om 8:00 al op de stoep om aan zijn klus te beginnen. Hij zou vandaag voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het ophangen van de TV en het trekken van de daarvoor benodigde bekabeling. Een paar weken eerder freesde Ed er al vrolijk op los zodat de kabels netjes weggewerkt konden worden.

Zoals gezegd, begonnen we dan ook voordat we de TV op zouden hangen, met het trekken van de kabels. Daarna was het een kwestie van het bevestigen van de klemmen achterop de TV en vooral het uitmeten waar de beugel aan de muur moest komen. Dat bleek echter nog een hele klus te zijn.

De keuken, die gisteren afgemaakt was, gaf een prachtige aanblik, ookal mistte er nog een bovenstuk op de afzuigkap en was van laatst genoemde waarschijnlijk een verkeerde geleverd. Dat verhaal krijgt dus nog een staartje.

Ook mijn vader was weer van de partij, die zich bezighield met het ophangen van verschillende lampen. Een vrij secuur klusje zo bleek wel tijdens zijn werk.

Tegen de middag verschenen eindelijk onze langverwachte meubels. De mannen van The House of Mayflower hadden een reis van bijna 2,5 uur afgelegd om hier te komen en sjouwden alles netjes en gecontroleerd naar binnen en hielpen met het perfect positioneren van de loodzware meubels. Ze hadden dan ook wel een bakkie verdient!

Ed legde ondertussen de laatste hand aan de TV en het bijbehorende geluid. Na zes uren van sleutelen, meten, boren, kabels trekken en weet ik het allemaal niet meer, was de TV dan eindelijk klaar voor gebruik. Nooit gedacht dat daar nog zoveel tijd in ging zitten, maar dat was ik van de afgelopen dagen wel gewend. Niet alles gaat namelijk altijd even gemakkelijk.

Onze huiskamer zag er prachtig uit. De bank zat heerlijk en de indeling waar we nog goed over na hadden moeten denken, pakte perfect uit. Ook de eettafel stoelen pastten perfect onder de tafel, iets waar we nogal bang voor waren omdat het waarschijnlijk net nìèt, of net wél zou gaan passen. Het werd dus het laatste en ookal was alles nog niet helemaal af (zoals een speakertje dat nog aan de achtermuur moest worden opgehangen, de gordijnen en de luxaflex waren er ook nog niet, de keuken moest nog betegeld worden en nog wat van dat soort details), we ploften tevreden neer op de bank en lieten alles van de afgelopen dagen even bezinken.

Het waren drukke tijden geweest. Vanavond even relaxen op het schuurfeest in Middelharnis en dan zondag eens lekker uit proberen te slapen en ook maandag nog een vrije dag om alles een beetje op orde te krijgen.
Als alles af is in huis, zal ik een mooie fotoserie proberen te maken. Die post ik dan natuurlijk in een van mijn blogs en dan zal ik ook de fotoserie in mijn fotoboek over de bouw van het huis eens updaten. Daarnaast ben ik van plan een film te maken van de (waarschijnlijk) duizenden foto's die ik van de bouw gemaakt heb in de afgelopen 2 jaar. Dat gaat waarschijnlijk nog even duren. Tot die tijd genieten ik (wij) lekker van ons heerlijke nieuwe huis!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een nieuwe levensfase brak nu echt aan...

Dag 2 van de verhuis-operatie begon vanochtend al vroeg. Al voor 7 uur was ik bezig mijn dolby surround set netjes uit elkaar te halen en klaar te maken voor de verhuizing. Rond een uur of 8 stond mijn vader voor de deur in Ouddorp, die speciaal een dag vrij genomen had om ons te komen helpen met verhuizen. Super! We reden dan ook al snel naar mijn schoonouders om daar de zonnehemel en een bed op te halen dat ook mee moest naar Sommelsdijk. Dat ging echter nog niet zo heel makkelijk en kostte dan ook meer tijd dan dat we gedacht hadden. Janine's vader reed gelukkig met een karretje, dat het werk een stuk gemakkelijker maakte.

Eenmaal alles uitgeladen in Sommelsdijk, vertrokken we weer snel voor het 2e rondje. Ons bed was immers aan de beurt en dat moest ook nog uit elkaar gehaald worden. Zo gezegd zo gedaan en toen alles goed en wel in het karretje zat, vertrokken we een ander maal richting Sommelsdijk om het daar weer úít te laden.

Even tussendoor, in die 2 dagen ben ik er wel achter gekomen hoeveel rotzooi een mens kan bergen. Ik kwam kleding tegen die ik al jaren niet meer droeg en moest met pijn in mijn hart toegeven dat ik minstens net zoveel kleding bezat als Janine, die ik dus al die tijd ten onrechte betichtte van een kledingoverschot. Ik was dan ook noodgedwongen een berg naar Polen te sturen, zodat andere mensen er ook nog wat aan hebben.

Enfin, nadat we het bed hadden verhuisd kon ook dat in elkaar gezet worden en na een tijdje oogde dat dermate relaxt dat ik bijna geneigd was om daar gebruik van te maken en een klein tukje te doen. Helaas, dat behoorde de komende dagen niet tot de mogelijkheden want er was nog ontzettend veel te doen.

Zo moest ik later die middag nógmaals een rondje Ouddorp doen want ik had een van de belangrijkste en breekbaarste dingen voor het laatst gelaten. De TV...

Nadat we ook dat laatste vakkundig ingeladen hadden keek ik nog een keer de kamer in waar wij de afgelopen 7 à 8 maanden geleefd hadden. Althans, dan stond het wat minder rommelig natuurlijk. Gelukkig mochten we ook vandaag weer de bus van Piet & Marijke lenen en kreeg ik mijn vader zo ver dat ie zorg zou dragen over het veilig verhuizen van de TV.

Ik keek nog een keer achterom. Een nieuwe levensfase brak nu echt aan. Vanavond onze eerste nacht in ons lang verwachtte nieuwe huis...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Het laatste nachtje Ouddorp

Vandaag brak voor ons een belangrijke dag aan. We zouden vandaag alvast wat spullen gaan verhuizen, althans, de kleine spullen zoals kleding, accessoires, prullaria enzovoort. Ook begonnen ze vanochtend al om 7 uur met het plaatsen van de keuken en 7 uur is vroeg als je bedenkt dat de mannen die 'm kwamen zetten maarliefst 1,5 uur moesten rijden voordat ze in Sommelsdijk waren. Daar ging het wekkertje dus erg vroeg!

Wij kwamen echter pas rond een uur of half 11 in Sommelsdijk aan met de eerste lading spulletjes die we in het busje van Piet & Marijke hadden geladen. Op dat moment was duidelijk te zien dat de mannen al goed opweg waren en flink hun best deden. Daar gingen ze dan ook zonder op te kijken mee door. Ondertussen nam ik stiekem een kijkje in een mooi vormgegeven doos, waar ik een spannende verpakking tegenkwam in de vorm van een ietwat chique ogende zak. Nadat ik deze open gemaakt had en de vele lagen plastic had weten te verwijderen, kwam daar uiteindelijk onze italiaanse design kraan naar boven. Prachtig! Die zou vast goed staan. Helaas was hij aan het einde van de dag nog niet geplaatst, daar de keuken nog niet af was. De volgende ochtend zouden de monteurs weer terugkomen om het af te maken.

Ondertussen hadden wij al heel veel spullen verhuisd en was Melissant al bijna de gehele dag bezig met het stofferen van de bovenverdieping en de trap. Ook dat was helemaal naar ons zin.

Helaas is het nog niet mogelijk om er te blijven slapen, ons bed staat immers nog in Ouddorp! Daar ploffen we dan ook vermoeid op neer, om morgen de grote dingen te verhuizen. Het laatste nachtje Ouddorp breekt aan...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."

Het is de afgelopen weken, zo na het in ontvangst nemen van de sleutel, ontzettend druk. Dat gaf ik in mijn vorige blog ook al te kennen. Ik heb zelfs de EK wedstrijd van het Nederlands Elftal van afgelopen maandag over moeten slaan! Iedere avond laat naar huis en naar bed en de volgende ochtend weer optijd opstaan om aan de slag te gaan op de zaak. Daar zijn immers ook gewoon deadlines te halen zoals ik in mijn vorige blog al een beetje liet zien.
Toch wil ik trouwe lezers wel blijven informeren over het reilen en zeilen aan de Sommelsdijkse Haven en daarom heb ik besloten, koste wat het kost, tijd te nemen om er (weer) een blog aan te wijden.

Ik heb dan ook een heel goed excuus voor het niet goed bijhouden van mijn weblog. We hebben namelijk absoluut niet stil gezeten, integendeel, het wordt eigenlijk best wel tijd dat we eens stil gaan zitten. Helaas, nog heel even doorbijten, want de laatste loodjes wegen altijd het zwaarst.

Zo hebben we de zolder al zo goed als af, nadat deze geverfd, gestoffeerd en ingericht is. Dit had nog aardig wat voeten in de aarde, maar het resultaat mag er zijn (en dan is het nog niet eens helemaal klaar). Mijn drumstel staat er, we kunnen "chillen" op de bank of achter een van de bureau's plaats nemen om even lekker relaxt achter de computer te kruipen.
Janine werkte zich ook een slag in de rondte, zoals bijvoorbeeld met het verfen en schuren van de trap(pen). Ook zette zij neef Jan-Willem direct aan het werk toen hij even kwam kijken terwijl wij juist bezig waren en hij kreeg dan ook de heuse eer om een lampje op te hangen.

Gisteren kwam dan eindelijk de keuken die we in oktober 2006 al kochten. Ik hoef dan ook niet uit te leggen dat dat lang wachten is en we best zenuwachtig waren. We vonden het dan ook geen probleem dat ze de keuken dan ook om 7 uur 's ochtends al af kwamen leveren en zelfs mijn schoonmoeder werd in alle vroegte uit haar bed gelicht om die dag het nodige handje te helpen.

Toen alles uitgeladen en in de kamer gezet was en wij ons afvroegen hoe al dat spul dan toch in de ruimte voor de keuken gefrommeld gaat worden, nam ik alvast een kijkje tussen de spullen zoals bijvoorbeeld deze caroussel-kast. Daarna moest ik weer gauw naar de zaak, ik had immers nog veel werk te doen. De keuken zouden ze toch pas donderdag gaan plaatsen, dus daar zouden we nog 2 dagen op moeten wachten.

Het blijft dan ook iedere dag weer spannend als ik naar huis rijd en mezelf de vraag stel: "Wat zou er vandaag weer gedaan zijn?..."


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

In mijn vak kun je best vaak trots zijn op je werk

Veel mensen vragen me wat ik nou precies doe en ik vind het altijd moeilijk om mijn werkzaamheden precies uit te leggen zonder dat visueel te ondersteunen. Daarom bedacht ik me dat ik dit eens een klein beetje zou toelichten in een blog, dat ik dan bij deze graag een keer wil doen.

Hoofdzakelijk ben ik bezig met ontwerpen, bedenken en/of uitvoeren van concepten voor, campagnes, huisstijlen, websites, webapplicaties enzovoort. Dat houdt in dat je begint met het opzetten van een idee voor een (al dan niet nieuwe) stijl, waarbij aspecten komen kijken zoals grafische elementen en kleurgebruik.

Na een briefing van de klant begin je met het uitwerken van een idee, zoals bijvoorbeeld het op een bepaalde manier bewerken van foto's of een bepaalde vlakverdeling. Dit bouw je in fases op en probeert steeds wat nieuwe dingen. Soms zijn het kleine nuances in je ontwerp, soms ga je opeens over op iets totaal anders, met kleine onderdelen uit eerdere ideeën voor dat project. Met deze ideeën experimenteer je ook lekker veel met kleuren en probeer je al een beetje een bepaald gevoel te creëren, waarna je vaak heel anders uitkomt dan je begonnen bent.
Vaak leggen wij dit (tegen het einde van het uiteindelijke concept) pontificaal in ons kantoor neer, zodat je er niet omheen kunt en ook voor jezelf wat overzicht hebt over je ideeën (en dit is dan meestal lang niet alles dat je ervan afgedrukt hebt). Je collega's hebben dan de twijfelachtige eer om hun ongezouten mening erover te geven terwijl ze er goed naar kijken.

Je streept alle irrelevante ideeën of diegene die niet goed genoeg zijn weg, je selecteert uit je beste ideeën de mooiste versies van bijvoorbeeld een voorbeeld-brochure of website, plakt ze op mooi foamboard en presenteert deze met een goed begeleidend verhaal aan de klant. Die schrikt dan ook vaak van zo'n idee omdat hij wellicht zelf al wat in gedachten had of het helemaal niet op deze manier had verwacht, maar bijna altijd beginnen ze er in de loop van zo'n gesprek aan te wennen en gaan ze zich er goed bij voelen.
Dan zit je missie erop en kan dit (wat dus nog steeds een concept is en niet meer dan een gevoel moet geven hoe straks de hele lijn eruit komt te zien) verder uitgewerkt worden. Dat betekend dus ook dat het bij de presentatie van zo'n concept nog een lange weg te gaan heeft. Het bedenken van een dergelijk concept kost ook veel tijd. Tientalle uren gaan daar in zitten en veel denk en probeer werk, opmerkingen, teleurstellingen etc.

Het is dus nog niet zo makkelijk als het lijkt, maar het is wel ontzettend leuk om te zien dat een klant uiteindelijk ook voor jouw idee kiest en dit de uitstraling van een bedrijf wordt. In mijn vak kun je dus best vaak trots zijn op je werk als je weer eens een busje voorbij ziet rijden, een advertentie ziet of iets anders waar de kleurstellingen, logo of grafische vormen in voorkomen die jij (samen met je team) hebt verzonnen.

Nog bedankt buurman! Voor dat minderwaardigheidscomplex...

In navolging van mijn vorige blog, over de oranje gekte en de commerciële gekte er omheen, kon ik natuurlijk niet stilletjes af gaan zitten wachten. Nee, ik toog de volgende dag een ander maal naar de Albert Hein en voorzag mij van de nodige oranje artikelen. Dat resulteerde in de volgende foto. Ik ben er dus helemaal klaar voor, laat dat EK maar komen!
Een andere update, die van ons klus-avontuur doe ik nu ik er even tijd voor neem. Néém ja, want het is inmiddels al aardig laat en anders heb ik er geen tijd meer voor.

De afgelopen week is het sleutelwoord toch wel "druk". Druk in mijn hoofd vooral, want het is druk op de zaak (altijd die deadlines) en omdat ik ook snel in ons nieuwe huis wil omdat ik het wachten méér dan zat ben, heb ik daar ook een super strakke planning. Nu doen we dan zelf niet zoveel, maar de mensen die het doen moet je natuurlijk wel een beetje achteraan. Dat resulteert de hele dag door druk telefoneren en je zorgen maken over bepaalde zaken terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Stress, dat is het goede woord en daar schijn ik op zulke cruciale momenten nèt wat minder goed mee om te kunnen gaan, zo merk ik nu. Waarschijnlijk ben ik voor mijn naaste Janine en de rest van de mensen die ik dagelijks zie of spreek, op het moment even een eikel, maar sorry mensen, het komt allemaal weer goed, want na volgende week kan ik mijn hoofd weer wat laten rusten en ik zal het goed maken als jullie om een bakkie komen.

Enfin, het was vanavond (en de afgelopen week) weer druk klussen op Sommelsdijkse Haven 8. Zo is onze slaapkamer zo goed als af, nu Melissant vandaag begonnen is met de stoffering. Wat staat de vloerbedekking trouwens mooi! Ook bij onze nieuwe schuifkast. Ook de andere slaapkamers zijn al voorzien van vloerbedekking, de overloop nog niet evenals de zolder, want die komen morgen pas aan de beurt.

Op dat laatste werd vanavond namelijk nog druk geklust. Althans, onze vriendelijke schilder Arie houdt wel van een babbeltje en omdat mijn vader, moeder en schilder Arie goeie vrienden zijn, was het hek natuurlijk van de dam toen het zaakie compleet bij elkaar was.

Beneden schiet het ook al op al is men daar nog erg druk bezig. Zo zijn nu bijna alle gangmuren gedaan, behalve die waar het grijs nog op moet, die is alleen nog maar voorgestreken. Verder zijn er beneden al een hoop muren gedaan, maar is men duidelijk nog druk bezig om alles af te maken. Ook de schuttingdelen zijn vandaag gearriveerd. Ik had ze zelf nog niet gezien, want de buren hebben gezamelijk de schutting uitgekozen toen wij in de Efteling waren. Ze verdienen allemaal een pluim, want we zijn er dik tevreden mee (nu alleen nog zetten)!
Oh ja, ook de voordeur heeft een ander kleurtje gekregen. Althans, de binnenkant, wat de gehele gang een veel lichtere aanblik geeft. Het lampje hangt zelfs ook al op!

En dan dé zolder. Die heeft Arie deze week helemaal wit geverfd en de uitdrukking "prachtig" is dan een heus understatement. De zolder lijkt nu een stuk groter en is heerlijk licht. De donkergrijze balken breken het geheel en het moet dan ook adembenemend zijn als hij straks is ingericht. Daarvoor moest trouwens vanavond nog hard gewerkt worden, want morgen wordt hier de vloerbedekking gelegd en dus moest nog het een en ander af en moest alles ook nog even netjes worden opgeruimd. Vooral het sjouwen van de stelling was een aardig klusje, maar gelukkig konden we met veel genoegen het resultaat aanschouwen.

Oh ja, als laatste nog even een kiekje bij de buurman. Alexander heeft namelijk een prachtige tv! Althans, tv, hij heeft ervoor gekozen om een HD-Beamer in zijn huiskamer op te hangen die HD kwaliteit op een scherm ruim 2 meter breed projecteert. Gisteravond heb ik al een potje zitten racen op de Xbox en vanavond kon ik het niet laten om nog een keer langs te komen en met open mond te kijken. Het ziet er fantastisch uit en ik kreeg dan ook een serieus minderwaardigheidscomplex toen ik mijn eigen huis weer binnen liep en onze tv op de muur afgetekend zag staan... Bedankt buurman!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Ááááállúúúúh Whéééélpies helpúúúúúúhhhh....

De Oranje-gekte is in alle hevigheid losgebarsten. Je leest er overal over. Dan juicht heel Nederland om het leed van een goede Italiaanse spits die niet mee kan doen vanwege een zware blessure. Dan juichen we weer na een oefenduel (of niet omdat het een matige prestatie was).
Ook commercieel gezien doet het EK het goed. Veel bedrijven kopen kaartjes voor de wedstrijden in, om kado te doen aan zakenrelaties. Andere bedrijven verzinnen ludieke acties om mensen te "triggeren" om hun producten te kopen. Wat gedacht van bijvoorbeeld de "Peanutbal" van M&M's, de Trom-pet van Heineken of het "Brulshirt" van Blokker? Of vandaag schreef mijn-lievelings-krantje-voor-tussen-de-middag DAG, over Champions in plaats van Champignons. Voor de komende weken heten de paddestoelen die we normaal gebakken bij ons biefstukje eten, geen Champignons maar Champions (wat overigens voor veel mensen waarschijnlijk niet uitmaakt omdat ze het toch altijd verkeerd schrijven of moeilijk uit kunnen spreken). Ook zitten ze niet in de bekende blauwe bakjes, maar zijn deze verruild voor oranje exemplaren!

De nieuwe tv-commercial al gezien van Albert Hein? Dat is die supermarkt die de afgelopen jaren spraakmakende commercials op tv lanceerde en vooral vaak insprong op actualiteiten en daarmee vele miljoenen in reclamecampagnes stopte. Dit keer pakken ze uit met de "Welpie" campagne. Een vrolijk brullende leeuw met een funky kapsel. Een heus "Welpie-lied" én reclamespotje ontbreken ook dit keer niet en zelfs op MSN schijn je er niet aan te ontkomen. In mijn ogen wel erg makkelijk gezien de "Wuppie" van 2 jaar geleden. Ook die laatste was een oude bekende trouwens, maar dat terzijde.

Dit maal probeert Appie het dus met een leeuw met verschillende kleuren crèmespoeling. Een witte, een blauwe, een oranje en zelf mag ik mij vandaag de trotse bezitter noemen van een roodharige Welpie. Niet dat ik voor minimaal
€ 15,- boodschappen heb gedaan, maar ik kom nou eenmaal elke dag bij Appie om mijn eten te halen en mijn krantje te pakken, evenals mijn collega's. Ik hoefde dan ook niet lang te zeuren of ik ook zo'n Welpie mocht en ook mijn collega's werden erop getrakteerd.

Daarom zitten wij hier nu met enkele gekleurde, weinig angstaanjagend uitziende leeuwen op onze bureau's. Het is te hopen dat ze iets bij kunnen dragen aan het op handen zijnde EK. Ik hoop in ieder geval dat het Welpie-lied gauw uit mijn hoofd is.

Ááááállúúúúh Whéééélpies helpúúúúúúhhhh....