Niet veel later lagen ze zelfs synchroon te snurken!

Had ik het al over kleintjes gehad? Neem nou de kleine Rigsby. Tien weken oud en hij mocht eerder deze week gelijk met zijn nieuwe papa en mama mee naar huis. Die er overigens ongelooflijk gelukkig mee zijn...

Vandaag wipten we even bij Bas en Noortje langs, die zoals gezegd begin deze week een Beagle-pup hebben gekregen. De kleine Rigsby lag eerst nog wat duf bij Noortje op schoot, maar werd al snel heel nieuwsgierig. Ook ik mocht even later eventjes lekker met 'm kroelen, maar al snel vielen zijn oogjes dicht en lag hij weer heerlijk te pitten.
Bij de oude Fellow liep het niet veel anders. Niet veel later lagen ze zelfs synchroon te snurken!
Zo'n pup heeft dan ook veel weg van een baby. Alleen maar slapen en je hebt er toch wel aardig wat werk aan in't begin. Verantwoordelijkheid ook, maar als je naar dat koppie kijkt, dan neem je dat direct allemaal voor lief?

Rigsby had nog net de kracht om ons weer uit te zwaaien, alvorens zijn oogjes weer veel te zwaar werden en hij... Zzzzzzzz...

De touwtjes gingen steeds verder los

Vroeger gebeurde het vaker. Janine's werkgever heeft de naam dat als hij een feestje geeft, het ook echt goed is, maar het was al een tijd geleden dat de partners mee mochten. Dat is ook wel begrijpelijk na de fusie, want als de partner nu mee mogen, dan loopt het opeens flink in de papieren. Gelukkig werd er een aantal maanden geleden een groots feest op het strand van Rockanje aangekondigd en de partners mochten weer mee! Eindelijk weer een feestje van de Rabobank!

Vanmiddag pikten we Janine's collega Arna en haar man Peter thuis op en reden naar Rockanje. Aangekomen bij het strand werden we naar het vervoersmiddel geleid die ons over het strand (vanwege afgesloten wegen i.v.m. historische motorraces) naar de volledig afgehuurde Salsa Beach Club zou brengen.
Daar aangekomen was het vanaf de eerste minuut gezellig, met onder andere tante Els die al in de rest van het feestgedruis was opgegaan. Binnen was de workshop salsa dansen al in volle gang en buiten was men al flink aan het 'bar-hangen'.

Na een tijdje werd het buffet geopend en smullen dat dat was! Het was ook het enige moment van de dag dat alle 'Rabo'ers' even wat stiller waren en rustig genoten van het prachtige weer, het eten of de dames om hun heen.
Na het eten barstte het feest namelijk pas echt los. Een leuke band speelde vele bekende covers, veelal op aanvraag en omdat onze favoriete muziekinstrumenten goed vertegenwoordigd waren, hadden Janine en ik er beiden erg veel lol in.
Hoewel veel Rabo'ers zich aan het begin van de avond wat twijfelachtig richting de dansvloer begaven, was daar later toen de zon steeds verder in het water zakte en de touwtjes steeds verder los gingen, weinig meer van te merken. De dansvloer werd overspoelt met gezellige en feestende mensen en tot ieders verbazing maakte de band opeens plaats voor niemand minder dan Edsilia Rombley die een daverend optreden verzorgde!
De klassiekers werden uit volle borst meegezongen, maar er werd ook (en niet alleen door de artiesten zelf) flink gedanst!

Rond de klok van elf uur stond ons een volgende verrassing te wachten. Op het strand werd een waar vuurwerkspektakel ontstoken en ook daar was geenszins op beknibbeld! Wat show!

Daarna ging het feest in alle hevigheid door en bleef het nog lang gezellig. Ook toen de vermoeidheid van een hele dag begon toe te slaan, werd er nog flink wat af gelachen en meegezongen. Toch kwam er aan dit fantastische feest helaas ook weer een einde en lieten we de Salsa Beach Club al ver na middennacht met schitterende herinneringen achter ons!

De handjes op elkaar voor Rabobank Goeree Overflakkee die dit schitterende feest mogelijk maakte!

Als bonus hét bewijs dat het Rabobank personeel én partners wel weten hoe ze een feestje moeten bouwen. Helaas had de DJ daarentegen een minder scherpe avond...

Hij neemt zijn taken als 'grote broer' uiterst serieus

We blijven nog even in de kindersferen, want afgelopen maandag mochten we een nieuweling in de vriendengroep verwelkomen. Evenals Paco en Ineke onlangs, kregen ook Chris en Martha nu een dochter. Met enige geplande hulp kwam het meisje maandagochtend op de wereld en na een nachtje in het ziekenhuis mochten moeder en dochter lekker mee naar huis, waar de kleine Levi stond te springen om met zijn zusje Lot te kroelen...

Het was overduidelijk toen we vanavond eventjes stiekem om een hoekje gingen kijken. Hier was iets bijzonders aan de hand! Lotte Noa, of 'Lot' zoals haar roepnaam luidt, groette ons al direct bij binnenkomst. Toen ik daarna omkeek en mijn hoofd opnieuw omdraaide, zag ik nog nèt dat ze haar tong naar me uit stak! Om vervolgens net te doen alsof ze van niks wist... De kleine schurk!

Zelf mocht ik ook eventjes met Lot kroelen en haar broertje Levi vond het schitterend. Die week overigens geen moment van haar zijde, want toen ook Janine het kleine meisje nog even van dichtbij mocht bewonderen, hield hij alles nauwlettend in de gaten. Hij neemt zijn taken als 'grote broer' dus uiterst serieus en dat is een goed teken, want als het een échte Looy wordt, dan moet hij straks nog vele vriendjes bij haar vandaan gaan houden!

Met een enorme grijns en ietwat waterige ogen

Vandaag precies drie weken geleden zagen we hem (of haar) voor het eerst. Wauw, wat was dat spannend! Er verscheen een klein springerig 'dingetje' op de monitor en dat waren de eerste beelden van ons kindje. Meteen daarna werd een vervolgafspraak gemaakt voor de twaalf weken echo. Nu, drie weken later, was het dan zo ver...

Ze hadden ons bij de verloskundig al min of meer voorbereid op het feit dat het verschil tussen ruim negen en ruim twaalf weken, een behoorlijk verschil zou zijn. Daar was dan ook niets van gelogen! Voor onze ogen verscheen deze keer zoveel meer dan die 'springerige garnaal' van een paar weken geleden. Het was in 3 weken tijd enorm gegroeid en de contouren van een echt mensje bleken nu duidelijk zichtbaar.

Het was, net zoals bij de eerste echo, naar hartenlust aan het spartelen in mama's buik en het rekte zich zelfs even helemaal uit! Er waren armpjes en beentjes te onderscheiden en je zag naast de ruggenwervel, zelfs de kaken al. Opnieuw had ik pas na een paar minuten in de gaten dat ik met een enorme grijns en zelfs ietwat waterige ogen naar een televisiescherm stond te kijken.
Het maakt namelijk nogal wat in je los, zo'n klein mensje in wording.

Het kleintje is nu zo'n 6,5 centimeter groot, net zo groot als je duim ongeveer. Helaas is het nu best een tijdje wachten voordat onze volgende ontmoeting bij de twintig weken echo gepland staat. Maar liefst acht weken duurt het, totdat we 'het' weer zien en tot die tijd zullen we het dus moeten doen met de foto en natuurlijk onderstaand filmpje...

Van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Ook Addie en Mirjam vonden het leuk nieuws toen we ze een aantal weken geleden kwamen vertellen dat Fleur er een speelkameraadje bij krijgt. Ze weten inmiddels goed hoe het is om zelf een kleintje te hebben, dus werden we , nadat we een bakkie koffie en een koek genuttigd hadden, met allerhande wijze raad weer heengezonden.

Om hun felicitaties kracht bij te zetten, kwamen ze vanmiddag even op bezoek en namen de kleine Fleur uiteraard gezellig mee. De kleine meid kan al goed staan en loopt al als een van de beste aan je hand of langs de tafel. Los lijkt ze vooralsnog even niet aan te durven, maar ik geloof vast en zeker dat dit kleine ondernemertje niet lang meer op zich laat wachten.

Ze kwam ons allerliefst een kadootje overhandigen. Het bleek een schitterend setje kleding voor de baby te zijn. Een shirtje, een broekje en ook een rompertje kregen we van de kleine meid (en natuurlijk haar vader en moeder) kado, maar het bleek nog niet alles!
Fleur had nog een pakketje en ze gaf het speciaal aan mij. We pakten het dan ook samen uit en tot mijn grote verrassing haalde ik een mooi beschilderd houten trommeltje, inclusief twee stokjes tevoorschijn! Hier gaat ons ukkie vast z'n eerste drumervaring mee opdoen en ik was er uiteraard dolblij mee.

Fleur was er zelf ook wel mee in haar nopjes, want hoewel ze er eerst wat onwennig naar keek toen ik het trommeltje even aan haar gaf, had ze er later, toen papa haar een handje hielp, op z'n zachts gezegd schik in!

Zeg nou zelf, van zo'n bekkie Fleur je toch helemaal op?

Een week vol nieuwe indrukken...

Mijn eerste werkweek bij Mangrove zit er al weer op. Een week vol nieuwe indrukken, nieuwe gezichten en nieuwe werkwijzen, maar alles in positieve zin!

Sinds maandag ben ik werkzaam op de afdeling Concept & Creatie en houd ik mij bezig met het bedenken en ontwerpen van concepten, productvisie en design voor internet trajecten binnen Mangrove. Een mooie uitdaging, gezien het klantenbestand dat het Rotterdamse internetbureau in de afgelopen 15 jaar heeft opgebouwd. Interessante opdrachten als een aantal verbeter concepten voor de PvdA en Delta Lloyd verschenen daarom al meteen in mijn planning!

In mijn eerste week introduceerde ik zelf ook iets nieuws voor mijn mede Mangrovers. Traditie hier is de traktatie op je tweede werkdag en gelukkig wist ik dat ruim van te voren dankzij collega Joan, waarmee ik al eens eerder heb samengewerkt.
Samen met mijn vriendin heb ik flink m'n best gedaan op de traktatie voor collega's. Het werd 'Arretjescake' volgens grootmoeders recept, iets dat voor mijn collega's een ware revolutie bleek te zijn.

Arretjescake is een mix van kaakjes, suiker, ei, cacao (veel!) en boter. Een machtig 'tussendoortje' dat door al mijn nieuwe collega's met groot genoegen en zonder enige moeite naar binnen gewerkt werd.

Het was dus flink smullen bij de bar tijdens het 'schudden', iets dat ook totaal nieuw voor mij is. Even van je stoel en even de benen strekken, zodat we niet de hele dag aan ons beeldscherm blijven plakken.

Al met al heb ik deze week al een goede indruk kunnen krijgen van het reilen en zeilen bij Mangrove en hoop hier in de toekomst nog aan vele mooie internet trajecten mijn bijdrage te kunnen leveren!

Dat deed hij dus beter dan ik!

Mijn internetverbinding trok het bijna niet meer. Mijn mailbox ontplofte. Vele retweets, replies, mentions en direct messages via Twitter. Vele likes, reactions en messages via Facebook. Heel veel krabbels, berichten, reacties en respects via Hyves. Berichten via LinkedIn en ook mijn blog bleef niet onaangeroerd. Het was duidelijk, de aankondiging dat er een klein Gansje in ontwikkeling was, bleek voor veel mensen een erg leuke verrassing!

En bij al het bovengenoemde bleef het niet. We ontvingen stapels kaarten en niet alleen vanwege de aanstaande baby. Er waren zelfs lieve reacties van dito mensen die mij op een wel erg leuke en creatieve manier succes wensten met mijn nieuwe baan bij het Rotterdamse internetbureau Mangrove!

Maar het kon nóg gekker! We werden in de afgelopen dagen namelijk al door veel familie en vrienden, ontzettend verwend met vele leuke kadootjes! We kregen zelfs een leuk presentje van een trouwe bloglezeres en vandaag, dé dag voor de moeders werden we opnieuw verrast.
Toen we vanmorgen nog op bed lagen, hoorden we opeens een kraaiend geluidje, dat we vrijwel meteen herkenden als de kleine Levi. Echter, toen ik eindelijk uit bed gekropen was en de gordijnen opzij geschoven had, was er niemand meer te zien, maar toen we beneden kwamen hier er een wel heel lief klein tasje aan de voordeur.
Het bleek inderdaad Levi te zijn die heel schattig alvast aan de moeder van zijn aanstaande vriendje of vriendinnetje had gedacht. Dat deed hij dus zelfs beter dan ik (want ik stond vandaag uiteraard met lege handen)!

Ik wil iedereen ongelooflijk bedanken voor de vele leuke en fantastische reacties via social media, mail, de ouderwetse brievenbus en ook voor alle kadootjes die we in zo'n korte tijd al hebben gekregen!

De kleine meid sliep door alles heen

Onze vriendengroep is de laatste jaren flink vergroot doordat er allemaal kleine vriendjes en vriendinnetjes geboren werden. Ook Janine en ik dragen hier, als alles goed gaat, aan het einde van dit jaar ons steentje aan bij.
Binnenkort hopen ook Chris en Martha weer 'een duit in het zakje' te doen, maar afgelopen week was het de beurt aan Paco en Ineke, want die werden opnieuw papa en mama van een prachtige dochter: Charlotte!

Meteen toen we zondag vertelden dat ook wij papa en mama gaan worden, werden we uitgenodigd om de kleine Charlotte te komen bewonderen. Er moest immers alvast een beetje geoefend worden!

Omdat ik deze week toch van een korte vakantie geniet, mochten we vandaag al even bij het kleine meisje om een hoekje komen kijken. Verbazingwekkend genoeg deed Ineke zelf open. Ze voelde zich al best fit en toegegeven, zo zag ze er uit ook.
Charlotte werd bij binnenkomst net aangekleed door de kraamverzorgster en terwijl ik samen met Stijn zijn kadootje in elkaar zette (waar hij overigens daarna niet meer vandaan te krijgen was), mocht Janine alvast even met haar kroelen. Ik moet daarbij ook eerlijk bekennen dat het haar wel erg goed staat, zo'n kleintje!

Charlotte sliep ondertussen lekker door, terwijl wij cake met slagroom en muisjes voorgeschoteld kregen. Stijn leefde ondertussen in zijn eigen wereldje met zijn nieuwe garage, auto's en de helikopter, terwijl het nu mijn beurt was om Charlotte een knuffel te geven. De kleine meid merkte het echter niet eens op, want ze sliep door alles heen. Zelfs toen ik haar even onderaan haar voetjes kietelde gaf ze geen kick, maar ik werd wel nauwlettend in de gaten gehouden door Dodge, die haar zo nodig met hand en tand zal verdedigen, zo lijkt...

Joepie! Ik word papa!

Het zou een titel van een leuk boek voor aanstaande vaders kunnen zijn, maar niets is minder waar. Als alles goed gaat word ik namelijk aan het begin van de laatste maand van dit jaar nog papa! En Janine is uiteraard de moeder...

Hoewel we het al een tijdje graag willen, kreeg ik het toch wel even warm toen Janine me eind maart een zwangerschapstest onder m'n neus hield. "Euh... Wat betekend dat streepje?" hoorde ik mezelf vanaf een afstandje stamelen. "Wat denk je?!" vroeg Janine op haar beurt en een historisch moment was daar.

Je wilt niet weten hoe moeilijk het was om de afgelopen weken m'n kaken stijf op elkaar te houden. Het liefst was ik op het dak geklommen om het er van af te schreeuwen, maar ik moest nog even netjes mijn geduld bewaren.
Afgelopen woensdag waren we getuige van ons kleine wondertje, toen we de eerste afspraak voor een echo bij de verloskundige praktijk in Dirksland hadden. Terwijl Janine op de tafel lag en een vernuftig apparaat op haar buik gedrukt kreeg, stond ik met open mond en ongelooflijk brede glimlach naar het beeldscherm te kijken.

Daar zag ik een drummertje in spé. Het lag heerlijk in het vruchtwater te spartelen en had het klaarblijkelijk goed naar de zin. Een wezentje van 2,6 centimeter ontwikkeld zich langzaam in Janine's buik en op het moment van schrijven is het al weer ruim tien weken oud. Als de mensen het bij verloskundige praktijk Nathalia goed uitgerekend hebben, dan zouden we voor het eerst op 27 november 2011 kennis mogen maken met ons kindje en daar heb ik nu al ongelooflijk veel zin in!

Trots ben ik op Janine die, ondanks dat ze zo'n beetje de hele dag door misselijk is en een innige relatie met de wc pot heeft, zich er dapper doorheen slaat. Hopelijk verdwijnt de misselijkheid over een paar weken en gaat ze (of we) een mooie zwangerschap tegemoet.

Vanaf nu mag iedereen het dus weten: IK WORD PAPA! Nu hopen dat alles goed blijft gaan en uitkijken naar de tweede kennismaking met ons ukkie. Die vindt over enkele weken plaatst bij de tweede echo...