Zijn oh-zo-befaamde knoflooksaus...

Er werd weer heel wat af gegeten en gezellig gedaan de afgelopen twee dagen. Kerst is een jaarlijks terugkerend 'vreet-festijn' en ook nu deed het zijn naam eer aan.

Gisteren, op eerste kerstdag, lagen de gevulde kippen al lekker op te warmen toen ik samen met Janine's vader, moeder, zus en uiteraard Janine zelf, kadootjes uitpakte. Ook zo'n traditie. Onder andere lekkere geurtjes, een rijstkoker, een regenmeter een muziekboek voor de saxofoon en een puzzel werden uitgedeeld. Zelf werd ik verblijd met 'Mothership', een dubbel cd en dvd van Led Zeppelin en een hele stoere boxershort.

Nadat alle kadootjes uitgedeeld waren, was het aanvallen geblazen toen de geur van gevulde kip en andere lekkernijen ons al in de kamer bereikten. Het was een heerlijk maal, om over de door Janine vervaardigde pudding nog maar te zwijgen! Die werd dan ook door iedereen zeer gewaardeerd!

Vandaag dekten we de tafel bij tante Els thuis, waar we na het overlijden van ome Leen (gelukkig) gewoon de traditie voortzetten en tijdens de kerstdagen nog steeds met elkaar gezellig aan tafel zitten.
Terwijl oma De Gans eigenlijk de gehele middag de binnenkant van haar ogen bekeek, waren de dames druk in de keuken bezig met de voorbereiding voor het feestmaal. Althans, niet alleen dames, want zo was 'zwager-neef' Arjan druk bezig met zijn oh-zo-befaamde knoflooksaus, die zo'n beetje onder luid applaus ontvangen werd.

Na alle voorbereidingen was het ook hier vandaag weer heerlijk eten en een gezellig samenzijn en zat ook omaatje uiteindelijk lekker te smikkelen.
Echter, toen iedereen zijn buik al zo'n beetje rond gegeten had, was het de beurt aan Janine en mij om nog een toetje te maken, dat uit allerlei verschillende lekkernijen bestond. Ook dit werd goed ontvangen en er werd lekker van gesmikkeld, maar ook hier kwam uiteraard een einde aan.

Gelukkig maar, want na twee dagen van zoveel eten en gezelligheid is het nu tijd voor een weekje luieren. Althans, alleen voor mij, want Janine heeft geen vakantie maar slechts twee vrije dagen. Desalniettemin denk ik de komende week prima door te komen en overweeg zelfs om op rantsoen te gaan, want hoewel de afgelopen dagen enorm gezellig waren, zal de weegschaal waarschijnlijk iets minder blij met me zijn...

Een voorproefje op Prinsjesdag

Hoewel oma De Gans al lang en breed lekker warm in Eb en Vloed bij de kachel zit, stond haar huisje in Stad aan't Haringvliet nog steeds vol met spulletjes. Een aantal familieleden werkten de afgelopen tijd koortsachtig door om alle spulletjes vóór 15 december te ordenen, te bewaren of weg te gooien, maar het echt grove werk was toen nog steeds niet gedaan...

Afgelopen zaterdagmiddag sloopte ik samen met mijn vader alle vloerbedekking en gordijnen uit het huisje en dat bleek nog een hele klus. Gelukkig waren we samen en was het in een middagje geklaard, maar daardoor oogde oma's oude huisje wel heel erg leeg toen we vanavond opnieuw de gang in stapten. Al het afval moest vanavond aan de straat worden gezet, zodat dat morgen opgehaald kan worden en dus staken we vanavond opnieuw de handen uit de mouwen.

Samen met neef Richard en mijn vader, sjouwden we alle spullen zoals de kast en de bank het huis uit en werden alle rollen vloerbedekking ook aan de straat gezet. Richard en ik namen ook alvast een voorproefje op Prinsjesdag 2011 en probeerden de laatste hoeden mode uit, en beleefden veel plezier aan oma's oude lamp.

Na een uur sjouwen stonden alle spulletjes buiten in de vrieskou en voelde het toch wel een beetje vreemd om door oma's lege keukentje of slaapkamer te lopen.
Bijna negentig jaar woonde ze in Stad aan't Haringvliet en dit was haar laatste plekje op 'haar' dorpje.

Terwijl pa nog even vakkundig de gordijnrails en het stoeltje uit de douche verwijderde, namen Ries en ik afscheid van oma's laatste Stadse optrekje. Met weemoed dachten we misschien samen in gedachten wel terug aan die jaren met opa en oma 'op Stad' en beseften we dat we weer een hoofdstuk verder waren.

Niet getreurd, want het hoofdstuk gaat verder in Oude Tonge en we hopen dat we daar nog lang van oma mogen genieten!

'Het oog wil ook wat' had hij vanavond bijzonder serieus genomen

Een paar maanden geleden had ik nog het genoegen om zelf een aantal nummertjes met hen mee te spelen, maar vanavond speelde een van mijn favoriete Flakkeese bands weer eens in, wat zij noemen hun stamcafé, de dorpstienden in Ouddorp. Gelukkig zijn mijn vrienden ook altijd wel te porren voor een avondje met Coverband Buckle-Up en dus rezen we vanavond af naar het dorp aan de kop van Goeree (Overflakkee).

Ik moet zeggen, mijn complimenten voor drummer Klaasjan. Die kwam meteen zeggen dat hij eindelijk zijn drumkit gepoetst had, nadat ik en vele anderen, herhaaldelijk ons beklag over de dikke laag stof hadden gedaan. "Hij klinkt toch fantastisch?" was het steevaste antwoord van Klaasjan dan en ja daar moesten we hem dan toch allemaal weer gelijk in geven. Toch had hij de uitspraak 'Het oog wil ook wat' vanavond gelukkig bijzonder serieus genomen en hij had er goed zijn best op gedaan om zijn Yamaha goed te laten glimmen!
Uiteraard ook de complimenten voor de rest van de band, want die speelden gaandeweg de avond weer heerlijke meezingers en andere bekende pop- en rocksongs en deden ook nog eens leuk mee met het publiek!

Dat publiek was dan ook in grote getale op het optreden afgekomen, want velen kennen de band zo langzamerhand wel en weten dat het eigenlijk altijd een succesvolle en gezellige avond wordt.
En gezellig was het bovenal! Onder zowel de mannen als uiteraard ook de vrouwen was het goed vertoeven en daarnaast vloeide het gouden sap weer rijkelijk.

Terwijl wij aan het feestvieren waren, speelden de bandleden lekker door en vermaakten zich, ondanks een weigerende versterker in het begin, prima! Lekkere ruige rocknummers, afgewisseld met een wat rustiger repertoire en die kenmerkende insteek was natuurlijk waar veel fans voor gekomen waren.
Diezelfde fans kwamen overigens naarmate de avond vorderde (en de biervoorraad alsmaar verder slonk), aardig op dreef. We zagen van alles om ons heen gebeuren en het werd alsmaar gekker. Er werd uiteraard ook flink gedanst en meegezongen en sommige fans waanden zich spontaan een van de bandleden zelf en namen daarop de luchtgitaar ter hand en voegden zichzelf in gedachten toe als toetsenist (misschien een tippie voor de band?).

Afijn, het kan allemaal bij een optreden van Buckle-Up en dat is dan ook wat ze zo geliefd maakt. Een avondje met de band staat garant voor een feestje en dat maakten ze vanavond dan ook weer bijzonder waar!

Alle foto's van deze avond zijn terug te vinden in mijn speciale Flickr album. Met dank ook aan Klaasjan die mij zijn (beruchte) camera uitleende en waardoor ik bijzonder veel (al dan niet historische) momenten heb vast kunnen leggen!

Een sympathiek 'Volbeat' in de Amsterdamse HMH

Door een flinke file parkeerden we, na dik tweeënhalf uur in de auto te hebben gezeten, op een aangewezen parkeerplaats vlak bij de Heineken Music Hall. Na nog een klein stukje lopen stonden we daarna binnen en waren we érg benieuwd wat de avond ons zou brengen.

Nadat we de jassen boven in de garderobe hadden afgegeven, kwamen we na twee zware deuren de grote zaal binnen en hadden we vanaf het balkon perfect zicht op het podium. Na luttele seconden startte daar de Zweedse 'death metal' band 'Entombed' als tweede voorprogramma van de avond. De eerste, 'The Kandidate', hadden we gemist door de files onderweg, maar het deerde niet, want Richard, Jurien, Cor, Gerard en ik kwamen maar voor één ding. De Deense heavy metal band 'Volbeat'!

De band van frontman Michael Poulsen en zijn vrienden, die zich voornamelijk laten beïnvloeden door Elvis Presley, Johnny Cash en Metallica, liet eventjes op zich wachten. De stampvolle zaal wachtte echter geduldig tot het volledige podium was opgebouwd voor de hoofdact van vanavond en staarde intussen naar een zwart doek dat de vorderingen daarvan aan het oog onttrok.

Toen, na een korte intro, bulderden de zware gitaren door de zaal ondersteund door enkele zwierende lichtbundels die over onze hoofden scheerden. Even later barstte het pas écht los, toen ook het doek eindelijk naar beneden viel en het publiek de mannen in de schijnwerpers kon zien staan. Volbeat was begonnen!

De band trapte af met het nummer: 'The Mirror and the Ripper' van hun laatste album 'Beyond Hell Above Heaven' en hoewel het album pas twee maanden oud is, leek de gehele zaal dit nummer mee te kunnen zingen.
Zelf had ik uiteraard vooral ook oog voor de glimmende drumkit van drummer Jon Larsen en zijn fantastische dubbel-bass-spel dat hem zo kenmerkt. Ondertussen genoot ik van het uitzicht over de zaal, waar de eerste 'mosh-pits' al tussen het publiek opdoemden.
Naast het werkelijk schitterende decor, was ook de lichtshow erg goed. Af en toe werden we wat verblind door het vele licht dat van achter de band de zaal in schoot, maar het was vooral puur genieten!

De band kwam live goed uit de verf, ook al moest zanger Michael Poulsen af en toe bepaalde zang-lijntjes hier en daar wat aanpassen omdat hij niet volledig bij stem leek.
De mannen speelden de meest bekende nummers van alle vier de albums die ze vanaf 2007 produceerden. Dat was dan ook goed te merken in de bomvolle zaal, die volledig uit hun dak leek te gaan. Vooral toen de band, tijdens een van de laatste nummers, een tiental fans tot het podium toeliet, zorgde hun overwegend sympathieke karakter tot een hoop plezier in de zaal. Sommige fans waanden zich een echte rockster, maar die werden na buitensporig gedrag vakkundig door de beveiliging verwittigd en netjes van het podium afgeholpen.

Een dikke pluim voor Volbeat en de crew, want het was een fantastische show en de file op de heenweg méér dan waard. Met mijn gezelschap keek ik nog even geamuseerd toe hoe de gitaristen zich ontdeden van hun plectrums en ze toewierpen aan het uitzinnige publiek. Lichtelijk jaloers was ik wel op diegenen die de drumsticks en later zelfs een drumvel van drummer Joh Larsen mochten vangen, maar wie weet krijg ik zelf ook nog eens deze kans...

Terug aangekomen op de parkeerplaats stapten we in de auto en reden we terug naar huis, maar kort na ons vertrek kwam ik er achter dat mijn rechter buitenspiegel mistte! Hoe dit ooit heeft kunnen gebeuren zal wel altijd een raadsel blijven, want er was niets beschadigd en ik stond bijna een meter geparkeerd van de bestuurder naast mij. Wellicht had iemand wat te snuiven maar geen spiegeltje?...

Al met al kon het de avond niet meer bederven en daarom ook deze keer als bonus uiteraard een filmpje (de 150e!) van het eerste nummer van de avond: 'The Mirror and the Ripper'! Kijk overigens voor meer foto's in mijn speciale Flickr album.

Daze in de Haagse Paap

Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...

De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.

We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap.
Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?

Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker.
Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.

De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam.
Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.

Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.

Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.

Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer!
Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.

We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.

Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!

Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!

Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...

Stadse iconen en relikwieën van weleer

Ik neem het mezelf al jaren voor om eens op de 'Stadse Dag' te gaan kijken, op het dorp waar ik mijn 'roots' heb liggen. Het is er echter nooit echt van gekomen, want meestal zijn wij dan precies op vakantie. Gelukkig gaan we dit jaar par morgen het land uit en dus zag ik mijn kans schoon om vandaag mijn eigen belofte waar te maken.

Samen met Richard, al zijn gehele leven inwoner van Stad aan't Haringvliet, liepen we vanmiddag naar de Voorstraat waar het dorpsfeest al in volle gang was. Ik kwam zelfs mijn voormalige dokter Maas en sinds enkele jaren 'collega blogger' tegen, die ik vroeger steevast aanriep met "Ha Dokkie!". Hij is een van de initiatiefnemers van deze culturele dag en paradeerde breed glimlachend met zijn kleindochter door dé straat van het oude dorpje.

Er was van alles georganiseerd en in het begin van de middag waren het nog de kinderen die de overhand hadden, maar later bleken er zelfs boerka-dragers in de Stadse kleuren in de belangstelling te staan.
Wat echter een leuk terugkerend fenomeen is, zijn de foto's van weleer die achter de verschillende ramen in de voorstraat zijn gehangen. Veelal oude foto's van lokale helden zoals Mel Dale, maar deze keer vooral ook uit mijn tijd. Zo kwam ik mezelf meer dan eens tegen op foto's uit mijn jeugdjaren en ook Richard bleek goed vertegenwoordigd tussen al deze historische beeltenissen achter de ramen.
Zelfs mijn tante Bethina vond ik terug op een foto uit haar vervlogen jeugdige jaren en wat te denken van oma Visser tussen al haar klasgenoten, die nog aangeduid werd onder de naam Sjaan Maliepaard en bijna onherkenbaar voor mij was. Overigens vond ik ook een foto van oma De Gans terug, die tussen alle koorleden juist wél gemakkelijk voor mij te herkennen bleek.

Erg leuk vond ik ook de schilderijen van 'Piet de Kapper' en zijn 'Marie' die tentoongesteld stonden in wat eens hun etalageramen waren.
Wie kent ze niet? Ze zijn een van de weinige, op dit moment nog levende Stadse iconen, waar iedereen mee opgegroeid is en waar de jongere generatie nog wekelijks de verhalen over hoort vertellen. Wie kan zich indenken dat er nog niet zo heel lang geleden in de florijnen-tijd een knipbeurt voor 90 hele centen bij Piet de Kapper nog werkelijkheid was. De foto die naast de schilderijen stond te pronken deed me denken aan mijn eigen jeugd, waarin ik weliswaar nooit bij Piet om een knipbeurt ben geweest, maar wel regelmatig mijn zakgeld spendeerde aan de lekkerste snoepjes voor één hele gulden.

Opeens werd ik ruw uit mijn dagdroom gewekt door een voor mij volstrekt onbekend persoon, die mij op de man af vroeg of ik ook over deze dag weer ging bloggen. Het bleek een trouwe volger die regelmatig mijn verhalen leest en luistert naar de naam Erwin.
Ik vind het altijd fantastisch om nieuwe mensen te ontmoeten en vooral op deze manier. Tijdens het 'praatje pot' dat we maakten werd duidelijk dat ik eigenlijk niks meer hoefde te vertellen, want "hij had het toch allemaal al gelezen"...
Even later trof ik diezelfde fanatieke bloglezer zelfs innig verstrengeld met de voor mij wel degelijk bekende Stadtenaar Klaas Put, die ik heel af en toe bij gelegenheden zoals deze weer eens tegen kom en dan gelijk een gezellig praatje maak.

Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat als er over 20 jaar nog steeds een Stadse dag bestaat, dan niet alleen Piet en Marie Bakelaar nog steeds in de schijnwerpers zullen staan, maar dat ook Broer Driesse's Zundapp inmiddels een plaatsje tussen de Stadse relikwieën heeft weten te bemachtigen…

Ik droomde ondertussen van een fulltime baan als bedden-tester

Mijn neef(je) wordt groot en het duurt niet lang meer voordat hij de sleutel krijgt van zijn aller eerste eigen huis. Omdat we allebei nog vakantie hadden en omdat er in Janine een doorgewinterde interieur-styliste schuilt, besloten we vandaag gezamenlijk alvast wat ideeën op te doen.

We besloten Woonboulevard Barendrecht-Reijerwaard aan te doen, want het is niet alleen goed aan te rijden, maar je hebt er ook alles lekker dicht bij elkaar zitten (dat is tenminste de bedoeling bij een woonboulevard!). Als eerste liepen we Bruynzeel Keukens binnen en liepen een oriënterend rondje door de zaak. Daarbij kwamen we verschillende exemplaren tegen die Richard wel aanstonden en ondertussen werd hij van Janine voorzien van de nodig tips en andere informatie.

Als je zoiets voor de eerste keer doet komt er uiteraard een hoop informatie op je af en af en toe had Richard even tijd nodig om alle informatie tot zich te nemen.
Ook de details werden niet overgeslagen en terwijl Janine en Ries de verschillende modellen handgrepen bespraken, wilde ik eigenlijk al wel aan tafel voor de lunch, maar zo ver was het helaas nog niet.

Nadat we nog een andere keukenzaak hadden gehad, die toevallig ook badkamers verkochten en die we dan ook nog even dankbaar meepikten, besloot Richard ons op een lunch bij de grote M te trakteren en zo knaagden we even later op heerlijke Franse Frietjes of slurpten een Cola leeg. Het ging er allemaal best in na een ochtendje door twee keukenzaken lopen, maar we gingen dapper verder!

Zo namen ze nog even een kijkje bij het nabijgelegen Beter Bed (u weet wel, retteketet!...) terwijl ik ondertussen droomde van een fulltime baan als bedden-tester.
Een deur verder deden we nog een rondje door een van de meubelzaken en hier zag Ries een aantal interessante exemplaren, of dingen die hij snel weer wou vergeten.
Na een ochtend en een halve middag overdonderd worden door allerlei nieuwe spullen en vooral de prijzen, was het echter duidelijk dat de informatie stroom steeds langzamer tot Ries doordrong. Hij had vandaag een goede indruk gekregen van wat er allemaal komt kijken bij het inrichten van een huis en moe maar voldaan en met een stapel informatie op de achterbank, keerden we dan ook terug naar huis zo dat hij daar verder kon dromen van zijn toekomstige stekkie...

Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat

Drie weken vakantie is niet niks en omdat ik er van die drie maar één op vakantie ga heb ik dus tijd genoeg voor een zogenaamd ToDo-vakantielijstje. Dat is dan zo'n lijstje dat vol staat met dingen die je eigenlijk al een tijdje wil doen, maar er gewoonweg de tijd niet voor neemt of geen zin in hebt en daardoor alsmaar langer wordt.

Een van de punten op mijn lijstje was het maken van boordjes in de trapkast, zodat die trapkast eindelijk, na twee-en-een-half jaar 'netjes' ingeruimd kan worden.

Ook neef Richard, net terug van bijna twee weken Noorwegen, had nog vakantie en kwam gezellig langs en verleende zijn assistentie.

We begonnen in het schuurtje en dat bleek een koud kunstje want het was allemaal snel voor mekaar. Daarna volgde de trapkast, die wat lastiger was omdat het meer boorden waren die in verschillende lengtes geplaatst moesten worden.
"Meten is weten" is een bekend spreekwoord en dat geldt voor alles. Daarom begonnen we met het goed uitdenken van de positie voor de verschillende rails en boorden vervolgens met uiterste precisie en volledige concentratie verschillende gaten in de muur.
Het liep allemaal voorspoedig, de ene muur echter wat makkelijker dan de andere en de zweetdruppels vloeiden hevig.

Na een aantal uurtjes legde ik het laatste boordje op z'n plaats en controleerde alles eventjes op stevigheid. Ik kwam al gauw tot de conclusie dat het wel 'snor' zat en het resultaat was erg bevredigend. De kast lijkt nu in een keer een stuk ruimer, nu alles netjes geordend op boordjes boven de grond staat!

Zo kan ik dus aan het begin van de vakantie al direct een flinke klus van mijn lijstje af slepen, maar ik ben er nog niet en zal de komende dagen nog wat kleine klusjes rond het huis moeten doen. Trouwens, vlak Janine niet uit, want die was boven bezig met het verven van de eettafel-stoelen en ook dat is een flinke klus. Hierover echter later meer...

Ten einde raad hing hij aan een vertrekkend KLM vliegtuig

Hij was al aantal jaren niet écht meer op vakantie geweest en vorig jaar, tijdens het ziekbed van zijn vader, was daar uiteraard al helemaal geen plaats voor geweest. Dit jaar besloot hij een groepsreis naar Noorwegen te boeken en niet zomaar een, maar een echte 'survival' vakantie.

Gisteravond ging ik 'm samen met Janine nog even een fijne vakantie toewensen, maar toen we naar huis reden bekroop me het gevoel dat het wel leuk zou zijn als ik Richard en tante Els toch nog even zou vergezellen. Niet alleen omdat ik mijn neef wel graag even wilde uitzwaaien, nu hij zich voor het eerst per vliegtuig zou voortbewegen, maar ook omdat het voor tante Els op de terugreis dan ook een stuk gezelliger zou zijn.

Vanochtend schrok ik daarom al om 5:40 wakker en pakte meteen de telefoon. Precies op tijd, want Richard werk net wakker en zou zich om 6:30 richting Schiphol begeven.
Nadat ik even onder de pomp gesprongen was en een ontbijtje had genuttigd, liepen we 1,5 uur later opeens de vertrekhal van Schiphol binnen en leek Ries een beetje zenuwachtig te worden.
Eerst maar even in de rij om de tas en het slaapmatje 'sealen' zodat er niets ongemerkt ingestopt of uitgehaald kon worden.

Vervolgens liepen we naar vertrekhal 2 en moesten we al voordat de vertrekhal zich openbaarde, al in de lange rij aanschuiven. Het was steendruk en er zat niet anders op dan netjes te wachten op onze beurt. Toch liep de rij lekker door en stonden we al snel in de volle vertrekhal, waar de lange rij verder ging.
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en checkten in bij een van de incheck-computers van KLM, die ons daarna doorstuurde om de bagage af te geven. Ook daar ging opnieuw een rij aan vooraf, maar net zoals de eerste, liep het ook hier gelukkig snel door. Er bleef, nadat alles afgegeven was, zelfs nog tijd over om even te stoppen bij een eettentje, waar op de vroege ochtend toch nog even een lekker broodje werd genuttigd.

Toen was het tijd om Richard bij de paspoortcontrole af te zetten en huiswaarts te gaan, maar onderweg poseerde Richard nog even bij een landingsgestel dat we tegenkwamen.
Toen ik even niet oplette was ik Richard opeens even kwijt en dacht ik hem, ten einde raad hangend aan een vertrekkend KLM vliegtuig, voorbij te zien komen, maar toen ik nog eens keek bleek het gelukkig een geintje te zijn en zou het bewuste vliegtuig nooit en te nimmer met Richard al hangende aan de deur kunnen vertrekken.

Na dit avontuur konden we Ries gelukkig netjes bij de douane afleveren en zwaaiden we hem uit totdat hij alsmaar kleiner en kleiner werd...

Een lekker blokje om

Het was weer schitterend weer vandaag en dus een mooi moment om weer eens een rondje met neef Richard op de motor te gaan rijden. Het was er al eventjes niet van gekomen door drukte van beide kanten, maar vandaag hadden we allebei een vrije planning.

Samen reden we via Middelharnis, Nieuwe Tonge, Oude Tonge en over Schouwen-Duiveland (langs Bruinisse, Oosterland, Nieuwerkerk enz.) richting Zierikzee. Daar parkeerden we onze motoren op een pleintje, midden in de pittoreske stad en zochten een plekje bij een van de Café-Restaurants daar.
We bestelden beiden een overheerlijke pannenkoek die met veel gemak naar binnen gewerkt werd, waarna we ons weer klaar maakten voor de terugreis.

Vanaf Zierikzee was het de bedoeling om via een aantal binnenweggetjes in Ouddorp te geraken en zo over Goeree Overflakkee terug naar huis te rijden, maar omdat we de weg daar niet goed kenden zagen we allerlei dorpen als Schuddebeurs, Serooskerke en Brouwershaven, maar vonden we niet direct de terugweg. Gelukkig vonden we die uiteindelijk toch nog en reden via Ouddorp, langs Goedereede, binnendoor naar Stellendam en zo via Dirksland weer terug naar Sommelsdijk. Een lekker blokje om dus!

Daar maakte Janine zich klaar voor een ritje achterop, want ze had nog nooit met me meegereden. Sterker nog, ik had nog nooit iemand bij me achterop gehad en het was dus voor beiden even wennen! Toch stapte ze dapper achterop en reden we samen weer terug naar Ouddorp voor een bezoekje aan mijn schoonouders.

Wat is het toch heerlijk, dat motorrijden...

Zonder aarzelen, sprong ik in het zadel

Het zonnetje gaf al vroeg flink wat warmte af vandaag en nadat ik wat rond het huis geklust had, was het bijna ondenkbaar om met dit weer niet even op de motor te klimmen. Een belletje richting Richard was snel gemaakt en om een uur of half 1 stond ik bij 'm voor de deur.

Daar trof ik 'm aan met de tot 'Erik' gedoopte vogel op z'n hand. De Kauw die hij onlangs redde uit een nestje met dode jonkies, blijkt goed te groeien en is al lekker tam. Hij krijgt natte hondenbrokken te eten en daar lijkt hij wel pap van te lusten! Zelf kreeg ik 'm ook even op m'n arm en het beestje was erg nieuwsgierig en ik probeerde net zo te kijken zoals hij dat deed.

Omdat Ries nog aan moest kleden, stelde hij voor dat ik een rondje op de MT01 ging doen. Dat sloeg ik uiteraard niet af, want hoewel de motor nog van ome Leen geweest is, heb ik er nog nooit mee meegereden, laat staan zelf op gereden. De ronkende motor maakt de kwajongen in iedereen los en dus sprong ik zonder aarzelen in het zadel.
De motor doet op het eerste gezicht groot en zwaar aan, maar zo rijdt hij geenszins! Het is een grote explosie van het moment dat het gas open gaat en de twee-cilinder schudt je bijna letterlijk door elkaar als hij de sporen krijgt. Je voelt alles op deze motor, maar daarentegen rijdt hij wel enorm soepel. Een lekker korte zithouding en hij glijdt soepel door de bochten. Het enige waar ik enorm aan moest wennen was het toerental. De Fazer 1000 van mijn vader kun je rustig door trekken tot 12.000 toeren en verder, maar bij deze Yamaha MT01 is het bij de 5500 toeren al een eind gebeurd. De kracht-explosie vindt dus plaats in het lage toeren gebied en dat is dus best eventjes opletten tijdens het rijden. Er moet veel eerder geschakeld worden, maar als je 'm dan ook eenmaal naar de volgende versnelling trapt, dan glijdt hij daar bijna ongemerkt in over.

Toen ome Leen te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek was, kocht hij deze motor, maar daar hoef ik nu verder geen uitleg bij. Zijn motto 'Probeer bewust te leven en geniet van elke dag' heeft hij waarschijnlijk met deze motor zonder pardon waargemaakt. Wat moet hij genoten hebben op deze blote fiets als hij samen met mijn vader een rondje reed, zoals ik nu met Richard de rondjes rijd. Hij had nog veel langer van zijn grootste hobby moeten kunnen genieten, maar zo is het leven nu eenmaal en daar moeten we mee om leren gaan.

De MT01 vond ik dus zwaar oké en nadat we eventjes langs mijn huis waren gereden, vervolgden we onze weg richting Steenbergen, waar we iets na De Heense Molen de afslag naar De Heen namen. Daar stopten we bij een pannenkoekenboerderij, waar Richard deze week al eens in de buurt was geweest tijdens een klassieke rally met zijn collega waar we eerder al eens bij de testrit van zijn klassieke motor aanwezig waren.
We bestelden een lekker biertje en een pannenkoek, die niet veel later opgediend werd. Zo genoot ik van een overheerlijk spek-pannenkoek, terwijl Ries zich tegoed deed aan een wel erg lekker uitziende pannenkoek met chocoladesaus en slagroombolletjes!

Aansluitend besloten we nog even langs oma De Gans in het ziekenhuis te rijden, die daar bijkomt van haar herseninfarct. Na een lekker ritje terug vanaf De Heen, parkeerden we onze stalen rossen gezamenlijk in de schaduw bij het Van Weel Bethesda Ziekenhuis in Dirksland.
Daar troffen we onze oma wat slaperig en zonder gehoorapparaat aan en maakten met enige moeite een praatje. Ze klaagde wat over de man die naast haar lag en die nogal herrie maakte en daar moesten we haar groot gelijk in geven.
Na een praatje pot zegden we oma weer gedag en reden we terug naar huis, waar onze wegen scheidden.

Een perfect ritje vandaag en een memorabele, want wat was het lekker om een rondje op die MT01 te doen. Een motor die ik zéker zal onthouden wanneer ik er aan toe ben om zelf een motor te kopen!

De zon leek recht op oma te schijnen

In het toch al drukke (lange) weekend stond ook vandaag weer volgepland. Ik viel van het ene in het andere en dat begon vanochtend al met het kiezen tussen klussen of motorrijden. Het werd het laatste...

Samen met neef Richard reed ik rond een uur of 11:00 op de motor naar Hellevoetsluis, waar we een bezoekje brachten aan onze gezamenlijke nicht Sylvana en haar man André. Richard was er nog nooit in huis geweest en kreeg een rondleiding. Buiten zat de kleine Tequise in haar eigen huisje. Wat wordt die kleine meid al groot en wat lijkt ze veel op haar moeder als ze lacht!

Met z'n vijven reden we (André, Sylvana en Tequise per fiets) richting Sylvana's moeder, onze tante Janneke. Zij wordt namelijk komende dinsdag 59 jaar en we besloten haar alvast te feliciteren.
Bij oom Jan & tante Janneke was het een gezellig drukke boel. Tequise kroop waar ze maar kon komen en oma De Gans genoot zichtbaar van haar achterkleindochter. Ook tante Els was aanwezig evenals mijn nichtje Claudia met haar Arjan. Lang konden Ries en ik echter niet blijven, want Richard moest weldra aan een middagdienst beginnen en mijn volgende bezoekje stond ook al weer gepland!

Bij thuiskomst had ik precies 5 minuten de tijd om mezelf om te kleden en me klaar te maken voor een bezoekje aan oma die nog steeds in de Geestelijke GezondheidsZorg Noord West Brabant verblijft. Tezamen met mijn vader, opa, Bethina en Janine reden we dus al snel weer richting Bergen op Zoom.

Daar trof ik een compleet andere oma dan een week geleden. Ze leek iets van haar oude glans terug te hebben gevonden. Ze herkende ons meteen, was geïnteresseerd, grappig en zelfs heel gewillig. Het deed me flink wat toen ik oma en opa gearmd door de gangen van de instelling zag lopen en buiten leek de zon wel recht op oma te schijnen. Voor het eerst in maanden zag ik weer een echte glimlach op haar gezicht verschijnen en ze genoot zichtbaar van de wandeling rondom de 'kinderboerderij'. Daar zagen we mooie herten en kangoeroes die flink in de buidel moesten tasten...

Oma leefde weer op en had weer erg in een hoop dingen die om haar heen gebeurde. Ze maakte weer grapjes en wist zoals vanouds de meest creatieve spreekwoorden toe te passen. Een fijn gezicht hoe opa weer wat lol beleefde aan zijn lieve vrouw, waar hij de afgelopen maanden toch heel wat mee meegemaakt heeft. Ik betrap mijzelf erop dat ik al een aantal keren over oma heb geblogd, maar eigenlijk nog nooit gezegd heb hoe groot respect mijn opa eigenlijk verdiend. Maanden lang maakte hij 24 uur per dag een hoop vervelende dingen mee, maar hij bleef oma onvoorwaardelijk steunen en zette zich voor de volle honderd procent in om zijn lieverd weer terug te krijgen. Hij oversteeg in die maanden zichzelf en deed dingen die hij eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben dus ongelooflijk trots op mijn pittige opa die ook in moeilijke situaties zéker zijn mannetje staat!

Het lange maar drukke weekend sloten we direct na het bezoekje aan oma, af met Bas & Noortje, waarmee we heerlijk gegeten hebben bij Rosali, aan de haven van Middelharnis. Zo at ik bijvoorbeeld als hoofdgerecht 'Gegrilde kip Piri Piri' en de trouwe lezers kunnen inmiddels wel raden wat ik als toetje koos.
Met een heerlijke Dame Blanche sloot ik dan ook dit weekend écht af. Een weekend waarin we veel hebben gedaan, maar waar ik zéker na het bezoekje aan oma vanmiddag, toch een stuk vrolijker van geworden ben...

Geharde lopers en een bruisend Oranjepop

Koninginnendag is toch wel één van die dagen in het jaar waar ik naar uitkijk en ik hoopte al weken dat het vandaag schitterend weer zou worden. Daarom was de teleurstelling des te groter toen ik vanochtend bij het ontwaken uit het raam keek en zag dat het knetter hard regende...

De regen trotserend en tussen de buien door, stonden we om half 11 onderaan de dijk bij 't Diekhuus van Middelharnis, waar ook Levi al lekker wakker bleek te zijn. Samen met Janine, Martha, Ellen en de kleine Levi, stonden we aan de start van de omloop van Middelharnis, een jaarlijks terugkerend evenement voor fervente hardlopers. Uiteraard niet voor niets, want zo deed onder andere Chris en ook Keuf mee en dan mogen we Antoinette natuurlijk ook niet vergeten!

Niet lang nadat we aangekomen waren, klonk het startschot en daar gingen de ruim 200 hardlopers van start.
Nadat wij als supporters een half uurtje bij Croissy binnen gezeten hadden, onder het genot van een warme chocomel, koffie of een Cola, kwam Keuf als eerste bekende in het visier. Triomfantelijk maar met de laatste restjes energie sprintte hij de laatste meters naar de finish. Zo'n tien seconden achter 'm kwam Chris met grote stappen aangelopen en beiden werden na de finishlijn door de fans opgevangen.
Toen we nog op Antoinette stonden te wachten, passeerde ook mijn moeders oom Teun (met ruim 70 jaar!) de finishlijn. Overigens kwam ook Antoinette op een mooie tijd, maar ietwat op haar tandvlees binnen. Gelukkig kon ze eventjes later al weer lachen zoals we van haar gewend zijn!

's Middags was het niet zo heel vroeg meer toen we op het Dirksland's 'Oranjepop' arriveerden, waar ik als een van de eerste mensen mijn collega Jan aantrof. Die bleek daar al de hele middag te staan en had het maar wat gezellig met mijn andere collega Paul. De twee hadden samen met hun vrienden al de nodige alcoholische versnaperingen weggewerkt en ik ontdekte tot mijn verbazing dat Jan rookte!

Ook Addie en de hoogzwangere Mirjam, die hier alleen even de biertjes vasthoudt, waren gezellig van de partij en tezamen met heel veel andere mensen vermaakte ik me prima met onder andere Barry (die sinds kort ook blogt)!
Er werden redelijk veel gekke bekken voor de camera getrokken en dat leverde een aantal bijzondere foto's op, maar he allerbelangrijkste was nog wel dat het ongelooflijk gezellig was!
Zéker tijdens het optreden van de Ierse band 'Fragment' die vorig jaar ook optrad, donderde de 'Kattewacht' in Dirksland op z'n grondvesten van de hossende mensenmassa.

Terug bij Bas & Noortje, moest iedereen eerst eventjes bijkomen en de foto's van die middag bekijken. De dames stonden echter vrijwel meteen in de keuken hun kunsten te vertonen en toen ook de kleine Levi weer van de partij was genoten we met z'n allen van een heerlijk bord nasi of macaroni en dat ging er bij een ieder wel in!

Er werd veel gelachen en het bleef dan ook nog lang gezellig in de Molenzicht. Helaas vliegt de tijd als het zo gezellig is en voor we het wisten wees de klok de volgende dag alweer aan. Jammer, maar wat een fantastische en vooral memorabele dag hebben we weer beleefd met z'n allen!

Als bonus een filmpje van de oh-zo-gezellige Ierse feestband 'Fragment'. Hopelijk zijn ze volgend jaar opnieuw van de partij!