Wegdromen bij het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen

Gisteren vertrok ik wat eerder van de zaak, zodat ik onder andere Oom Leen nog even zou treffen. Die was namelijk al de hele dag bezig geweest met het zetten van onze schuifkast op de slaapkamer. Het resultaat is dan ook helemaal fantastisch! Nogmaals bedankt Oom Leen! Ook Jozien droeg daar 's avonds haar steentje aan bij trouwens, want zij ontdeed de slaapkamer van alle rotzooi en voorzag de kast van stootstrippen terwijl ik alleen maar aan verschillende mensen het huis liet zien en de schilder te woord stond (Jij ook bedankt Joos en sorry dat ik niet mee kon helpen!). De schilder? Ja ik heb iemand zo gek gevonden die onze zolder, althans de schuine dakdelen, lekker wit komt verfen. Waarom? Nou ik zag het bij de buurvrouw en dat vond ik (lees: we) zo ontzettend mooi dat we besloten om dit over te nemen. De zolder lijkt dan immers zo veel groter en is zoveel lichter! En dus wordt bijna alles op zolder wit, behalve de draagbalken, die worden donker grijs. In de loop van komende week zal ik het resultaat laten zien...

Ook de mannen van IKEA waren langs geweest, waar wij van de week het een en ander hadden gekocht. Alles stond nu netjes opgeborgen in het schuurtje, totdat de zolder klaar is, dan kan het naar boven. Mijn tante Bethina moest trouwens 's avonds noodgedwongen zonder enige vorm van comfort met de auto naar huis. Mijn moeder nam het oud papier mee en dus werd "Bets" naar de achterbank gebonjourd.

Vandaag was het echter tijd voor heel iets anders. Na een lange tijd had Janine weer eens een uitje van de Rabobank, mét partners of genodigden. Dus toog ik vanochtend al in alle vroegte richting Stellendam waar wij verwacht werden om op de bus te stappen, die ons tezamen met vele andere collega's (er reden 4 bussen), naar Kaatsheuvel zou brengen.
Daar aangekomen had ik het al weer snel voor mekaar. Nadat we Martha en Ellen opgezocht hadden, die in een andere bus zaten en waarmee we de hele dag op zouden trekken zoals afgesproken, had ik gelijk zo'n Efteling figuur op m'n hielen. Ik maakte van de nood een deugd, pakte 'm stevig vast en drukte af. Het enige dat ie kon uitbrengen waren rare geluidjes en vreemd gegiechel. Het zal vast bij zijn rol horen...

Daar liep ik dan, met 3 vrouwen door de Efteling en het zonnetje op mijn pit. Het kon toch eigenlijk niet beter.
Allereerst werden we na binnenkomt verwelkomd in het Efteling Theater Restaurant waar we werden voorzien van koffie en gebak. Daarna was het tijd om zelf de Efteling te verkennen en omdat we nog niet zo heel lang geleden (lees: een paar jaar) ook nog in de Efteling was, was het voor ons niet zo heel moeilijk navigeren. Zo beleefde ik jeugdsentiment toen ik voorbij deze attraktie kwam, waar ik, als ik het me goed kan herinneren, als klein manneke al mee op de foto sta in een van de talloze fotoboeken die mijn moeder samenstelde.
Ook liepen we (al fluitend) naar de nieuwste attraktie die het park rijk is, De Vliegende Hollander. Daar hebben we 3 kwartier staan wachtten maar de attraktie zelf viel vies tegen en was absoluut niet bijzonder. In een vloek en een zucht neem je een paar hobbeltjes met de achtbaan en pletter je het water in waardoor je wat vochtig wordt, maar daar is alles mee gezegd in mijn optiek.

Om half 1 verzamelden we ons weer bij het restaurant om aan de lunch te beginnen die overigens erg goed verzorgd was! Nadat we met open mond hadden staan toekijken hoe sommige mensen als een gek nog wat extra eten meenamen en dat in hun rugzakken propten, gingen wij het park weer in. Op naar een andere attraktie met jeugdsentiment, namelijk Carnaval Festival, de attraktie waarvan de tune helaas nog dagen in je hoofd blijft hangen. Overigens vermaakten we ons best, even als Ellen en Martha, in deze toch ietwat saaie attraktie voor onze leeftijd. Pfff, wat klinkt dat ouwelullig.

Zelf ben ik dan ook meer van Vogel Rok, de achtbaan die je in het pikke donker beleeft, of wat te denken van Villa Volta, een van mijn favoriete attrakties. Niet alleen omdat ik het een gweldige attraktie vind, waar iedereen eigenlijk voor de sodemieter gehouden wordt, maar ook omdat ik de tune daarvan zo lekker vind klinken en waarvan ik het verhaal van Hugo van den Loonsche Duinen, opperhoofd van De Bokken Rijders, wel spannend vind om bij weg te dromen.

Soms moesten we ook vrij lang wachten tot we ergens aan de beurd waren, zoals hier bij Droomvlucht. Andere keren konden we zo doorlopen, zoals bij de Phyton waar ik het ritje samen met Ellen nog op film vastlegde zoals onderaan te zien is. Martha greep dit keer haar kans om iets te doen wat ze vroeger als kind van haar moeder nooit mocht. "Geld verspilling" was dan altijd de boodschap maar nu Martha groot en sterk geworden was en ze zelf centjes verdiende, kon ze het niet laten. Hengelen naar een eendje wilde ze graag doen, waarvan het cijfer onderop het eendje, de prijs bepaalde. Ze hengelde dat het een lieve lust was en kreeg er eentje te pakken. Een klein pluche eendje. "Zo, die is voor Chris" zei ze nog en Janine leek wel een klein beetje jaloers. Ik ben dan ook benieuwd hoe Chris het zelf vond...

Tegen een uur of 17:00 vertrokken we weer richting Flakkee. Erg leuk weer eens zo'n uitje van de Rabobank. Dat moeten ze er zeker inhouden (ik weet dat veel Rabo'ers die lezen dus doe er wat mee!).

Als bonus nog een filmpje van het rondje Phyton dat ik samen met Ellen maakte. Het regende helaas en het bleek vrij lastig om het cameraatje goed vast te houden. Gelukkig staat het er weer allemaal op!





(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

We kwamen handen tekort

Na weer wat dagen van zelf klussen en toekijken hoe de professionals te werk gaan, schiet het al aardig op in het huis. De zolder en de slaapkamers zijn gespachteld en de tegelvloer beneden is op enkele tegels, voegjes en plinten na, helemaal geweldig.

Afgelopen dinsdag togen we ook nog even naar de IKEA. Onze "hobby zolder" in wording moet namelijk ook worden ingericht. Helaas kwamen we wel een paar handen tekort en het paste ook (nèt) niet in de Toyota Aygo! Dus zat er niets anders op dan de 2 bureau's, nog een ander bureau voor aan de andere kant, bureaustoelen, een bank en andere toebehoren, morgen te laten bezorgen.

Vanmiddag werd nog op het laatste nippertje onze schuifkast voor op de slaapkamer, bezorgd. Alle onderdelen liggen nu dus netjes in de slaapkamer en morgen is het aan Oom Leen de eer om hem in elkaar te zetten. We zijn uiteraard reuze benieuwd naar het resultaat.
Morgenavond komt er ook nog een schilder kijken voor het schilderen van de schuine dakdelen op zolder. Dat zag er namelijk wel erg mooi uit bij de buren en gaf een heel lichte aanblik en daarom besloten wij dit idee klakkeloos over te nemen.

Gisteravond en vanavond hebben we eigenlijk niet veel (lees: niks) gedaan. Dit vanwege het wachten op spachtepoets die moest drogen, of gewoonweg niet verder kunnen. Daarom vond ik vanavond tijd om weer eens even achter mijn drumkit te kruipen en de de buren voor een van de laatste keren voordat we verhuizen, de stuipen op het lijf te jagen.

Helaas moest ik meer dan 2 uren zoeken naar de correcte instelling in mijn video editting programma Final Cut Pro, want daar heb ik de nieuwste versie van geïnstalleerd en die bleek iets anders in elkaar te zitten! Gelukkig is het dan toch gelukt en hieronder dus als bonus een stukje uit de losse pols...





(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Met mijn 2 linker handen, loop ik vaak alleen maar in de weg

Vanaf het moment van de oplevering zijn we de afgelopen dagen alleen maar in het huis geweest. Bezig geweest, welteverstaan, want als we de "verhuis-deadline" van 13 juni willen halen moeten we ons wel aan de planning houden natuurlijk.
Zo groef ik me voor het weekend helemaal suf om een afvoerputje onder het buitenkraantje te maken. Verkeerde zuinigheid noemde de uitvoerder het, want je kon een afvoerputje als meerwerk optie meenemen, maar voor enkele honderden euro's zag ik dat niet echt zitten. Er zat dus niks anders op en na een paar uur (het is hardnekkige kleigrond), flink wat zweet en vele glazen water later, zat ik een meter diep en had ik genoeg ruimte om een afvoer te maken. Overigens dacht buurman Alexander dat ik iemand begraven had en voegde daar een toepasselijk teken bij. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat het niets met elkaar te maken had.

Buurman Sjaak, die in het bezit is van 2 grote rechter handen, was zo vriendelijk om mijn afvoer te realiseren, gezien ik zelf in bezit ben van 2 linker handen en ik doorgaans bij zulke werkzaamheden toch maar in de weg loop (dat is dan ook de reden waarom ik zelf gewoon aan het werk ben en ik de professionals hun gang laat gaan). Hij was zelfs zo goed om mij gewoon een biertje te laten pakken bij Chris en Martha (waar een feestje was omdat daar de dakpannen op het huis lagen) en zelf door te gaan totdat de afvoer gemaakt was. De volgende ochtend gaf dat dan ook een mooie aanblik, waar een afgesloten stuk PVC nog uit de grond naar boven kwam, waar ik later, met het leggen van de tegels, het afvoerputje precies op maat en hoogte kan toevoegen.

Het was ook die ochtend dat ik bij het huis kwam en onze tuin al netjes op orde was gemaakt. Dat had Janine immers afgesproken, want onze tuin zou die zaterdagochtend, samen met nog 4 andere tuinen, afgegraven worden en worden voorzien van vers zand.
Ook binnen zijn we al druk bezig geweest, waar Ed zich bijvoorbeeld al kwaad gemaakt heeft op het leidingwerk voor de tv en het geluid, dat netjes in de muur wordt weggewerkt.
Even later kwam ook familie Melissant langs, van Melissant Mode & Wonen, om alvast een rol vloerbedekking op zolder te leggen, want nu er nog niks aan de muren is gedaan, konden ze zo de minste schade aanbrengen wanneer de rol van 5 meter naar de bovenste verdieping moest. Na wat kapriolen uitgehaald te hebben en vooral veel gebruik gemaakt te hebben van doodgewone spierkracht, kregen we de rol dan ook netjes naar boven.

Ondertussen waren onze tuinen afgemaakt en lag het er uiterst netjes bij. We hebben zelfs al met een aantal buren geprobeerd een schutting uit te zoeken, maar met de "zaterdag-hulpjes" bij Life & Garden was dat nog niet zo gemakkelijk. Ook Ed was weer gearriveerd en was inmiddels weer druk bezig met boren, frezen, dichtsmeren, en natuurlijk een "sjekkie" doen. Het resultaat mag er overigens zijn, aan beide kanten trouwens. Nu nog spachtelen en dan hebben we mooie muren waar geen draad meer te zien is!

Ook Janine werkte zich afgelopen dagen uit de naad, zoals met het schuren, grondverfen en lakken van de plintjes op de slaapkamers. Dat moet immers gedaan zijn voordat de muren gedaan worden. Vandaag is men ook begonnen met het betegelen van de kamer, de keuken, de trapkast en de hal en dat kon Janine zichtbaar bekoren. Naarmate het vanavond donkerder werd, werd het alsmaar mooier.
Ook mijn vader was vanavond actief met het verwijderen van (bijna) alle CV's, zodat de muren goed gespachteld kunnen worden. Over spachtelen gesproken, daar zijn ze vandaag ook mee begonnen, gewapend met heel wat emmers spachtelpleister.

En zelf? Ja, tegen alle verwachtingen in ben ik de laatste dagen ook druk bezig geweest. Meestal ben ik vooral goed in kijken, ouwehoeren, opdrachten geven, enzovoort, maar nu ben ik ook druk geweest met afplakken, verwijderen van contactdozen en tal van andere klusjes.
Het is overigens al flink gezellig in de buurt, zo is er nog geen avond geweest dat we niet met een paar mensen bij iemand binnen een biertje gedronken hebben. Laten we hopen dat die gezelligheid zo blijft!

Tot zover even een update van de laatste dagen, binnenkort meer!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Ik kon mijn ogen niet van die glimmende sleutel afhouden

Het was nog vroeg en we waren allebei al wakker. "Ben je zenuwachtig?" fluisterde ik nog. "Jij?" kaatste Janine de vraag terug nog voor ze zelf antwoord gaf. "Nou eigenlijk wel ja" moest ik toegeven. "Ik ook..." klonk het zachtjes.

Niet vreemd, want na meer dat 2 jaar wachten was vandaag dé dag aangebroken. De dag waarop we eindelijk de sleutel zouden krijgen van ons nieuwe huis. Daarom waren we natuurlijk al zo vroeg wakker en besloten we zelfs nog voordat we de sleutel zouden krijgen, om alvast om het nodige "klus-gerei" te gaan, zoals verf, kwasten, schuurpapier, afplaktape...

Toen we onszelf zoals afgesproken om 10:30 meldden bij de keet van de uitvoerder, stond de "opleverman" ons al op te wachten, dus we konden direct aan de slag. Ook de meneer van Vereniging Eigen Huis, die ook meeliep voor een seccond opinion, voegde zich aan ons drieën toe. Bij binnenkomst zagen we dat we zelfs al post gekregen hadden. Leuk! Kaarten met zoiets als "gefeliciteerd met jullie nieuwe woning" en "welkom thuis" lagen al op de deurmat.

Alles werd nagelopen, met spiegeltjes en al en er werden nog wat punten gevonden die binnen 3 weken aangepast moeten worden. Aan het einde, nadat de nodige handtekeningen uitgewisseld waren, kregen we dan eindelijk dat felbegeerde sleutelbosje in handen! En dat na zo lang wachten. Over wachten gesproken, de mannen die het huis opleverden hadden daar geen tijd voor want de buurvrouw was alweer aan de beurt om haar sleutels in ontvangst te komen nemen. Daar had haar zusje zelfs nog de tijd genomen om het huis van tevoren te versieren.

Janine en ik trakteerden onszelf eerst maar eens op een broodje en terwijl we zaten te eten, kon ik mijn ogen niet van die glimmende nieuwe sleutel afhouden.
Toen we daarvan terugkwamen wilden we direct aan de slag gaan, maar dat kan natuurlijk nog niet op zo'n eerste dag, want er stonden gelijk al enkele familieleden voor de deur te dringen om naar binnen te mogen. Zij wilden het natuurlijk ook heel graag zien.
Zelf trok ik me even terug in de badkamer, om daar de kranen alvast te monteren. Ik kon het dan ook niet laten om als eerst een "bad te nemen" en eerlijk is eerlijk, dat bad ligt fantastisch! Helaas miste er wel een crusiale knop op de kraan, die weer opnieuw besteld werd nadat ik de uitvoerder daarvan op de hoogte had gesteld. "Wat zou iemand nou met de knop van zo'n kraan moeten? Dan moet je thuis toch wel precies dezelfde kraan hebben!" vroeg de met stomheid geslagen uitvoerder zich af.

Enfin, visite weg en dus eerst tijd voor wat foto's. Voor later he, kunnen we zo'n "before and after" spelletje mee doen. En dus fotografeerde ik het huis vanuit alle mogelijke hoeken, zoals de kamer, de keuken de hal enzovoort. Janine regelde ondertussen het transport voor de meubels. Die komen (als alles goed gaat) 14 juni aan en dat is dan ook gelijk het weekend dat we verhuizen. We hebben namelijk een strakke planning gemaakt die hopenlijk goed op elkaar aansluit en dan kunnen we dus in een ruk door. Over 3 weken zouden we in theorie dus al in Sommelsdijk kunnen wonen, maar dat moet natuurlijk ook nog blijken.

Na het eten kwam onze über-klusser Ed langs, waarmee ik direct aan de tv-hoek ging beginnen. Ik had vantevoren al een mal gemaakt voor de tv en de speakers, dus het was een kwestie van aftekenen en frezen maar. Het was namelijk de bedoeling dat Ed alle kabels in de muur zou wegwerken en dat werd dus frezen geblazen. Janine ging ondertussen snel met een hamer en een beitel aan de slag om de plinten eraf te halen. Die hadden we immers niet nodig want daar komen andere voor terug, die precies bij de tegels passen. Ook het hekwerk werd vakkundig door vrienden van de buurvrouw verwijderd en Janine gooide het op een akkoordje en regelde dat zaterdag de eerste 5 tuinen worden uitgegraven, nieuw zand erin gegooid wordt, het zaakie aangetrilt wordt en het hekwerk teruggezet wordt (allen dan een meter verder naar achteren). Prima! Dacht ik, dan hoef ik dat zelf niet te doen. Lekker makkelijk. Alleen nog even een afvoerputje versieren voor onder het kraantje maar dat zou morgen wel komen.

Ook opa & oma kwamen ook al een kijkje nemen. Opa was er tijdens de bouw ook druk mee begaan. Hij fietste er iedere dag langs en wist dingen vaak eerder dan wijzelf!
Toen alle visite weg was gingen wij door tot in de late uurtjes. Volgens die strakke planning moeten er immers dit weekend een aantal dingen af omdat men maandag beneden de tegelvloer komt leggen en op zolder begint met spachtelen. Daarom sloofde Ed zich tot in het donker uit om het zover mogelijk af te krijgen. Morgen weer een dag...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een dagje kwijlen op Spa Francorchamps

Het mag geen geheim meer zijn dat mijn compagnons (Marco en Bjorn) en ik “autofiel” zijn, zoals Bjorn dat dan zo mooi noemt. Zo waren wij onder andere al eens een paar dagen in Frankfurt om daar de op de IAA de mooiste bolides te spotten. Voor vandaag werden wij echter uitgenodigd voor een hele andere tak van sport, namelijk de autoracerij.

We werden uitgenodigd door een van onze klanten, die zelf in verschillende raceseries actief is, waaronder de Porsche Cup. Peter vroeg ons vandaag echter naar Spa Francorchamps te komen om daar naar verschillende series te kijken. Zelf zou hij in een klassieke race meedoen, in niets minder dan een Corvette Sting Ray.

Marco en ik spraken met Bjorn af om elkaar bij Kanters langs de A16 te ontmoeten. Daar vandaan zouden we met z’n drieën richting Spa rijden.

Een paar honderd kilometer verderop stonden 2 mannetjes ons bij de rotonde voor het circuit al op te wachten met een enveloppe. Die bevatte onze bandjes en toegangsbewijs waardoor we met de auto tot op het circuit konden rijden en waarmee we ons overal toegang mee konden verschaffen.
Op de parkeerplaats ontmoetten we al snel 2 oude bekenden. Zulke waarvan je in je jeugd altijd kwijlend naar keek, een Ferrari F40 en een Lamborgini Countach. Zelf stond ik natuurlijk te kwijlen bij mijn eigen favoriete merk, Aston Martin. Oh ja, en dit is natuurlijk niet echt…

Eenmaal op het circuit zelf, althans in de pitstraat, kwamen we een andere “jongensdroom” tegen. Een echte Bugatti EB110, waar ik vroeger als klein jongetje helemaal gek van was en waarvan ik dacht dat ik hem bij iedere blauw gekleurde auto meende te herkennen.
Ondertussen was men in de paddock druk bezig met het sleutelen aan de historische Formule 1 bolides, die later die dag het circuit zouden betreden. Marco en Bjorn vermaakten zich intussen prima en we liepen dan ook door vele verschillende paddocks.

Een stukje verder kwamen we bij een andere serie terecht, de serie (zo bleek later) waar Peter’s vriend David in racet met zijn eigen raceteam DHVG Racing. Ook Peter zelf gaat wellicht nog eens in deze serie racen met een Ford.
Toen ontmoetten we eindelijk Peter zelf in de pits, waar we al starend naar David’s auto, een uitleg kregen van Peter over de verschillende klassen en auto’s, waar hij overigens bijzonder gepassioneerd over kon vertellen.
Toen brak het moment aan dat de auto’s naar de startgrid moesten vertrekken en zo spoedden wij ons naar het dak waar we een perfect uitzicht hadden op de startgrid. Daar zagen we na een tijdje dat David het goed deed in deze race en wij keken ondertussen onze ogen uit.

De race duurde 90 minuten en dus werden wij uitgenodigd om ondertussen een drankje te nemen en een hapje te eten in de camper van David. Daar bleek alles goed verzorgd te zijn en er was zelfs een team van de catering aanwezig.
Nadat we ons het eten dan ook goed hadden laten smaken, vonden we het tijd eens een kijkje te nemen bij de Corvette waar Peter die dag in zou gaan racen. Volgens hem was het niet de aller snelste van het veld maar “maakt hij wel de meeste herrie en dat is juist kicke”.

Ook kwijlden wij nog even bij wat andere droomauto’s zoals deze GT2 of wat te denken van deze Cayman S of een Lamborgini LP640. Zo kwamen we ook nog een klassieker tegen en wel deze Ford GT40 die ik volgens mij nog nooit in het wild had gezien.

Ondertussen reed David een goede race en volgden we het op de voet. Na 90 minuten racen werd hij 3e en we spoedden ons naar de pitstraat om de huldiging te kunnen zien.
Daar kwamen we helaas te laat aan (het is nogal een stukje lopen), maar zagen we wel de volgende klasse naar buiten komen. Dat waren de historische Formule 1 wagens die we aan het begin van de dag al in de paddock hadden zien staan. Wat een geluid en geweld komt er van deze (nog steeds) prachtige machines en we keken wederom onze ogen uit toen ze allemaal door de pitstraat reden.

Daarna kwam David weer teruggereden door de pits, gehuldigd en wel en keken wij ondertussen hoe de historische F1 race zich voltrok.
Het was trouwens erg fris op het circuit en gelukkig was ik daar op voorbereid. Na lang wachten en blauwbekken brak dan eindelijk het moment aan waarop Peter zijn race zou gaan rijden en weer moesten we een eindje lopen alvorens we bij Peter’s geprepareerde Corvette Sting Ray aankwamen. Daar stond alles al op hem te wachten en de auto draaide al warm. Toen hoorden we dat Peter inderdaad gelijk had, want wat een herrie kwam er van deze auto af. Wel mooie herrie overigens. Ook Peter’s zoontje vond het wel wat en wilde persé met papa achter het stuur.

Na een tijdje begon de race en voerde Peter’s monteur nog een laatste checkronde uit. Daar bleven wij, samen met de rest van Peter’s gezin achter en we spoedden ons naar de pitmuur, waar vandaan we de zeer spannende race goed konden volgen. En het was dan ook écht spannend, want het ene rondje lag Peter op de eerste plaats en het volgende rondje lag hij weer derde.
Opeens hoorden we dat de race ten einde was (deze race duurde 30 minuten) en we liepen snel door naar de huldiging, waar we helaas, weer te laat aankwamen.
Peter had namelijk voor de 3e keer dit weekend de eerste plaats behaald, maar wij mistten de huldiging vanwege de loopafstand tussen het podium en de startplaats. Gelukkig konden we Peter alsnog feliciteren na de huldiging, waarna wij weer naar huis vertrokken. Althans, niet voordat we nog even lekker hadden gegeten natuurlijk!

Het was een geweldig dagje uit en we hebben onszelf dan ook heel goed kunnen vermaken! Mijn oren piepen helaas nog een beetje van alle herrie, maar dat gaat wel weer over.

Als bonus een filmpje dat laat zien hoe hard het gaat en hoeveel herrie het maakt.

Een avondje uit met Cesar

Sinds ik geïnfecteerd ben met het "drumvirus" lees ik ook de nodige bijbehorende lectuur. Zoals bijvoorbeeld de Slagwerk krant. Hierin staan veel tests, interviews met drummers van bekende bands, tips etc. Ook een van Neerlands bekendste drummers stelt zich iedere keer weer beschikbaar om een paar uitgeschreven drumpartijen in deze krant te plempen. Ik heb het dan over Cesar Zuiderwijk, u weet wel van de Golden Earring.
Ooit zag ik hem al eens eerder toen hij een clinic gaf op het Grafisch Lyceum Rotterdam, maar toen had ik zelf nog geen drumstel en was ik er niet zo mee bezig als nu... helaas, want ik had het achteraf gezien al jaren eerder aan moeten beginnen.

Ik had al een paar keer gelezen over Cees' (zo schijnen zijn vrienden hem te noemen) jubileum voorstelling "Slagdroom". Hierin vertelt hij over zijn leven als drummer door middel van leuke sketches en cabaret (hij had ook eigenlijk clown willen worden). Toen ik deze week al surfend op internet hier ook weer op geattendeerd werd dacht ik, kom laat ik eens die voorstelling bezoeken. Nèt op tijd bleek, want de voorstelling draaide tot en met 18 mei! Gelukkig waren er nog kaartjes voor op de 3e rij en waren Janine en ik dus verzekerd van een leuke avond.

Vanavond reden we dus naar het theater Diligentia, aan de Lange Voorhout in Den Haag. Daar aangekomen was het eigenlijk nog veel te vroeg en was de kassa nog niet eens open en dus besloten we een rondje door Den Haag te wandelen. Het was vlak bij het binnenhof dus daar liepen we als eerste even overheen, Janine was hier immers nog nooit geweest. Daarna wilde ik graag aan de overkant van het binnenhof terug lopen, door een laantje van prachtige bomen.
Opeens ging echter mijn mannelijk instinkt opspelen want binnen luttele seconden voltrok zich vlak voor mijn neus een schouwspel waar veel mannen van dromen.

Opeens kwam er een blonde dame aanlopen die haar jas uitdeed en opeens poedeltje-naakt voor mijn neus stond! "Dat heb ik weer" dacht ik nog. Mijn instinkt vertelde verder dat ik vooral een foto moest maken. Ik moest zelfs wel lachen, want de fotograaf stond ook bijna naakt. Die had namelijk een gigantische bouwvakkersspleet boven zijn broek, wat het geheel dan weer een tikkeltje onsmakelijk maakte.

Nadat Janine me meetrok en ik de laatste restjes kwijl uit mijn mondhoeken veegde, kleedde de dame zich net zo snel weer aan als dat ze gekomen was en vertrokken zij met gezwinde spoed. Ook wij vervolgden onze weg want het was bijna tijd.

In de zaal aangekomen kon je de prachtige parelmoer-witte Pearl drumset niet over het hoofd zien. Daarbij zag ik gelijk dat Cees' drumset een heel stuk groter en uitgebreider is dan die van mij! Maar hé, verschil moet er zijn hè.

Wat kan die man een show maken zeg, ik zou er uren naar kunnen kijken en luisteren. Zo vertelde hij hoe hij vanaf kleins af aan op de drums begon en was vooral ook erg interactief met het publiek bezig. Ook speelde hij verschillde Earring nummers en klom hij zonder blikken of blozen boven op zijn prachtige drumset "die hij toch had gekregen" zo antwoordde hij toen een jongetje uit het publiek vroeg "meneer wat kost dat drumstel?" waarop Cees op zijn beurt met het schaamrood op zijn kaken moest vertellen dat hij dat niet wist. Verder liet hij ook zijn alter-ego "Corretje" de marionette, nog wat kunsten vertonen.

Na de pauze kwam Cesar onder andere nog een keertje terug als kok, waarin hij met behulp van verschillende keuken attributen weer verschillende melodiën wist te spelen. Ook liet hij het publiek wat melodiën spelen terwijl hij dirigeerde.

Ik heb écht genoten en het is dan ook echt een voorstelling voor jong en oud. Ik kan het dan ook iedereen aanbevelen die niet vies is van een avondje uit met muziek en cabaret. Die Cesar weet iedereen te vermaken en wat een energie heeft die man. Hij riep bij mij een gevoel op dat ik snel naar huis moest gaan om weer keihard te gaan oefenen, om net zo goed te worden als hij.
Ik hoop dan ook dat ik ooit zo goed mag kunnen spelen als Cees, maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik dan nog een lange weg te gaan heb...

Als bonus nog een stukje van het einde van de voorstelling waar Cesar niet wil stoppen met spelen maar zijn drumtech (dat is de drum technicus die bijvoorbeeld zijn drumkit stemt) naar huis wil, waarna hij de set alvast afbreekt als Cees nog aan het spelen is.

Een bruiloft bezegeld met 41 ton zand...

Het zat er al maanden aan te komen. Na vele jaren samenwonen zouden Addie & Mirjam elkaar dan vandaag eindelijk het JA-woord geven. Het was ook spannend om de trouw-bus eindelijk eens af te zien, nadat Addie met vele hulp daar enkele maanden aan bezig geweest was. De huwelijksvoltrekking vond plaats in het oude Rien Poortvliet museum in Middelharnis en dus toog ik, nadat ik Janine even van haar werk had opgehaald, samen met haar naar de plechtigheid.

Na eventjes te hebben gewacht kwam hij dan eindelijk aanrijden, op de voet gevolgd door, hoe kan het ook anders, een Mijnders bus die bestuurd werd door Mirjam's broertje Nico en die de daggasten naar de plaats van bestemming reed.
Nadat Addie zijn trouwauto behendig voorreed en hij samen met Mirjam naar een liedje van de kleuters die zij les geeft luisterden, kreeg ik nog de gelegenheid een leuk plaatje te schieten. Overigens was de keuze om de bus als trouwauto te kiezen echt perfect en hij was dan ook erg mooi geworden.

Nadat iedereen zich in de trouwzaal verzameld had, kwamen Addie & Mirjam begeleid door "Alles is Liefde" van Bløf (waar zij groot fan van zijn) binnen gelopen. Ook Corné zat al op zijn plaats, die vandaag als getuige zou optreden.
Daar zaten ze dan, na zoveel jaar samenwonen zouden zij zich vanaf vandaag eindelijk man en vrouw mogen noemen. Alles werd goed vastgelegd, zodat ze er later echt niet meer onderuit zouden komen. Ondertussen waren Alex en ik een beetje zenuwachtig voor iets dat nog komen ging, maar daar over later meer.

De huwelijksplechtigheid werd voltrokken door dhr. Donkersloot en die deed dit dan ook fantastisch met de nodige dosis humor. Uiteindelijk mochten Addie & Mirjam dan toch gaan staan om het JA-woord uit te spreken, dat werd bezegeld door een innige kus. Ook de ringen werden uitgewisseld, waarna het huwelijk nog bezegeld moest worden door de nodige handtekeningen van zowel Addie als die van Mirjam en mocht nu ook Corné eindelijk in actie komen. Daarna werd het trouwboekje volgens traditie overhandig en kreeg Addie het advies dit boekje goed op te bergen en te bewaren. Dat advies volgde hij overigens terstond op en daarna kreeg iedereen de gelegenheid om het bruidspaar te feliciteren.

Toen begon het pas echt, want hierna maakten Alex en ik ons vliegensvlug uit de voeten. Het is natuurlijk traditie om bij het trouwpaar wat rottigheid uit te halen in huis, maar Addie en Mirjam wilden absoluut niet dat wij naar binnen zouden gaan. Alles was hermetisch afgesloten en er zaten zelfs andere cilinders in de deur want mochten we toch een sleutel hebben weten te bemachtigen, dan zouden we nog van een koude kermis thuiskomen.
Geeft niks Addie, we respecteren je mening dat we niet in jullie huis mochten komen, dat hadden we namelijk de avond van tevoren uitgebreid besproken. Toen opperden we het idee om hun tuin dan maar vol zand te gooien, want er moest toch íéts gebeuren...

Omdat Alex vorig jaar trouwde en bij thuiskomst onder andere 12 kilo rijst in zijn huis terug vond, was hij nu gebrand op een revanche. Daar stonden we dan in de voortuin bij Addie & Mirjam thuis. Dit beeld zou weldra veranderen, want na even te hebben gewacht kwam daar een vrachtwagen aanrijden van M.N.O. Vervat die wel eens even wat zand zou komen lossen. Alex had er duidelijk zin in en weldra begon de vrachtwagen te kiepen. We hadden geen idee hoeveel zand er zou komen te liggen maar tijdens het kiepen zagen we wel heel snel dat het wel erg veel was. Het tuinhekje begaf het dan ook onder de druk van de grote hoeveelheid zand. Daar lag het dan, welgewogen 41 ton zand in de voortuin. Ook wel grappig trouwens dat het dan precies in de fa-zant-straat ligt!
Ook de buren bekommerden zich om het lot dat Addie & Mirjam vanavond bij thuiskomst zou staan te wachten en tegelijkertijd vroegen Alex en ik ons af of we er toch wel goed aan gedaan hadden om zo'n enorme berg zand bij iemand in de voortuin te gooien.

Gelukkig kwamen er even later andere troepen die er toch nog een feestelijk geheel van wisten te maken dat het sombere beeld wegnam. Zo werd de tuin versierd met balonnen en slingers en werden er op de muren verschillende spreuken achtergelaten. Het geheel werd, hoe toepasselijk, afgemaakt met een strandsetje.

's Avonds (vlak voordat we naar huis gingen natuurlijK) ontvingen Addie & Mirjam van ons een speelgoed vrachtwagen met de boodschap dat ze nu iets hadden mee in de speeltuin te spelen. Addie antwoordde dat hij geen speeltuin had, maar je kon bijna een lampje in zijn hoofd aan zien gaan. "Shit, wat hebben ze uitgehaald" moet hij op dat moment gedacht hebben en bij thuiskomst was de verrassing dan ook groot. Gelukkig konden hij en Mirjam er wel om lachen maar bleken ze ook nog een ander probleem te hebben. Ze hadden hun huis zo goed afgesloten dat ze nergens de sleutel meer konden vinden en hoewel Addie vol bleef houden de sleutel 's ochtends aan zijn vader te hebben gegeven, dacht Wim zeker te weten dat hij geen sleutel had.
Juist op het moment dat ze besloten om dan maar bij Mirjam's ouders te gaan slapen kwam de sleutel boven water door Addie's oplettende moeder die thuis even in het jasje van vader was gaan voelen.

Eind goed al goed. Het was een mooie dag en een geweldig feestje. Bij deze wil ik het bruidspaar nogmaals feliciteren en ze veel geluk wensen samen.

Als bonus dan nog een filmpje van hoe die 41 ton zand dan in de voortuin terecht kwam...

Plantjes in de tuin en anti-metrische figuren

Toen ik vanmorgen op de zaak kwam was Bjorn's bureau al versierd. Dat wist ik al want Angelique belde me die avond daarvoor nog welk kadootje ze moest kopen. Het is bij ons ook traditie dat je bureau versierd wordt wanneer je jarig bent. Helaas was er al een balonnetje leeggelopen maar dat mocht de pret niet drukken. Ook een verjaardagskaart (ook een deel van de traditie) en het kadootje (barbeque attributen) lagen al helemaal klaar. Bjorn zelf was er nog niet, want die komt doorgaans rond een uur of 10 aanzetten...

Ook hadden we voor de 2e achtereenvolgende dag géén internet in verband met de landelijke storing in het KPN netwerk. Daarom belde ik Marco en Keesjan al vroeg op om te vertellen dat ze de komende uren maar even thuis moesten werken. Angelique kwam al wel op de zaak evenals Ton, die kort daarna weer naar huis vertrok zodat hij daar kon werken. Zelf liet ik Angelique rond een uur of 10 alleen, want we hadden vandaag de mogelijkheid tot een zogenaamde "voorschouw" in het huis. We mochten weer een keer legaal het huis binnen om te kijken of we al wat gebreken konden ontdekken in en om het huis die dan vóór oplevering konden worden verholpen. Bij de oplevering zelf kunnen we ook zo'n lijst opmaken waarna men 3 maanden de tijd heeft om eventuele gebreken te verhelpen.

Aangekomen bij het huis was het erg druk. Niet alleen met aanstaande buren, maar vooral ook met werklui die in de verschillende woningen bezig zijn. Janine zag direct dat er plantjes in de voortuin stonden. Eenmaal binnen, controleerden we onder andere alle ramen, werd de trapkast goed bekeken, en maakte Janine zich alvast een voorstelling hoe het straks zou zijn om te douchen. Zo liepen we alles even na en vonden we wel wat kleine puntjes die we aan iemand van de BAM doorgaven. De puntjes zouden weldra worden aangepakt was het antwoord en er werd ons verteld dat men voor de oplevering zelfs de ramen zeemt! Zo kwam ik dan ook tot de conclusie dat (bijna) alles goed was en nadat we nog even een rondleiding door het huis van buurvrouw Marianne kregen, vertrokken we (Janine en ik) weer beiden naar onze werkplek.

Daar aangekomen was Bjorn inmiddels aanwezig en kon ik hem de hand schudden. Vrijwel direct begon hij met het aansnijden van zijn zelf gemaakte kwarktaart (sinds Bjorn samen woont is hij flink aan het kokkerellen geslagen) en die liet ik me dan ook goed smaken.

Nadat Erwin (hij begint volgende week met het spachtelen van ons huis) op het einde van de dag nog even langs kwam om stalen te brengen met verschillende korrelgroottes voor het spachtelwerk, vertrok ik hals over kop weer naar huis want weldra zou mijn drumleraar Gert weer voor de deur staan.

Na 2 weken had ik dan eindelijk weer drumles en deze les begon met zogenaamde "anti-metrische figuren" en dan wel de triool. Dat klinkt natuurlijk "als muziek in de oren" van iedere muziekant, maar voor alle mensen die dat niet zijn klinkt dat vooral onbegrijpelijk. Geen nood, de eerste keer dat Gert over anti-metrische figuren begon, zat ik ook even te klapperen met mijn oren maar na een goede uitleg kon ik er aardig mee overweg en worden de lessen eindelijk wat moeilijker! Ook toen ik door de 2 nieuwe boekjes bladerde zag ik dat die een stuk lastiger waren dan mijn eerste lesboekje. Ik heb dus weer een hoop te oefenen de komende tijd!

Als bonus een filmpje met een stukje van de eerste 10 maten van The Offspring met Gone Away, dat ik gisteravond speelde.





(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

"Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal

Toen ik van de week op vakantie was, kreeg ik al een smsje van buurman Alexander, die de laatste verlossende brief in de bus had liggen, met de exacte datum en tijd van de oplevering van zijn huis. Daarop belde ik ietwat zenuwachtig naar de zaak. "Is er post van de bouw voor mij?" vroeg ik aan Bjorn. "Ja ik geloof het wel" antwoordde hij en ik hoorde Marco op de achtergrond roepen "Ja daar heb je post van!" en dus scheurde Marco de enveloppe open en las 'm even voor mij door. "Donderdag 22 mei tussen half 11 en 12 uur krijg je een rondleiding en de sleutel" hoorde ik 'm nog zeggen. Ik slaakte een diepe zucht. Op dat bericht wachtten wij al zó lang! Ik bedankte Marco en Bjorn dan ook en voegde er voor dat ik ophing nog aan toe dat ik dan de 22e vrij nam, om direct aan de slag te kunnen gaan.

Vandaag waren we natuurlijk voor het eerst weer thuis na een paar dagen in "a State of Happiness" te zijn geweest. Dat is zo'n opruim- en wasdag. Zo eentje waar je alles dat je de afgelopen week(en) hebt laten versloffen nu even probeert recht te zetten. Daarom was het al wat later in de middag dat wij voor een moederdag kadootje op pad gingen en we daarvoor eerst nog even langs het huis reden. Al duurde het vanaf vandaag nog maar 13 dagen tot aan de oplevering, we móésten er gewoon even heen.

Toen we de straat in kwamen, stond de voordeur nog open. "Snel!" zei ik tegen Janine, "Stap jij uit en loop naar binnen voor ze de boel op slot doen." Janine zag haar werk en rende de auto uit. Ik parkeerde 'm achter, niet op onze eigen plaats, want daar had een buurtbewoner zijn auto neergezet (ik mag hopen dat dat niet meer voorkomt wanneer we de sleutel hebben).
Ook ik liep aan de voorkant het huis binnen en toen ik nog geen 5 seconden binnen was, zag ik iemand gehuld in BAM-kleding, gewapend met een sleutelbos, de achterdeur op slot doen.
"Je komt de boel toch niet afsluiten hè?" vroeg ik hem direct. "Nou eigenlijk wel" antwoordde de jongeman. "Je laat de boel nog maar even lekker open" zei ik ietwat brutaal waarop de jongen niet direct een antwoord had. Na even nadenken zei hij dan uiteindelijk "Als je me beloofd dat je bij het verlaten van het huis, de voordeur goed dicht trekt". Ik beloofde plechtig, waarop de jongen ons weer met rust liet.

Toen we dan ook alle tijd hadden om rond te kijken in ons eigen huis vielen ons meteen de mooie binnendeuren in de gang op. Ook in de kamer zaten de deuren er al in, althans bijna alle deuren dan. Toen we doorliepen naar boven zagen we dat ook daar de deuren voor alle slaapkamers en de badkamer er al in hingen. Wat een leuk gezicht! Nu was het écht bijna af! Janine was er dan ook erg blij mee.

Op zolder zagen we dat men druk bezig was geweest, de laatste hand te leggen aan de kachel en het afzuigsysteem. Ik ben benieuwd hoe dit afgewerkt wordt, maar daar zullen ze weinig meer aan veranderen ben ik bang. Dat wordt dus wellicht toch op korte termijn alvast een extra zolder bouwen, zodat in ieder geval het leidingwerk wat minder zichtbaar is of we moeten er een andere oplossing voor bedenken.

Janine inspecteerde ondertussen het werk van de schilders, want daar is zij nogal secuur op. Na een paar inspectierondjes en de constatering dat er al water uit de kraan kwam, hielden we het voor gezien. Dit was waarschijnlijk de laatste keer dat we zónder sleutel en eigenlijk onrechtmatig toegang hadden tot ons nieuwe huis. Nog 13 dagen wachten, dan wordt het opgeleverd en kunnen we aan de slag volgens een strakke planning die ik van deze week heb opgesteld. We hopen er dan half of eind juni echt te kunnen wonen. Ik ben benieuwd of we het redden!

Nog 13 dagen... morgen nog 12!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)