Posts tonen met het label quest media. Alle posts tonen
Posts tonen met het label quest media. Alle posts tonen

donderdag 15 januari 2009

Er is nog niets veranderd...

Het voelt alsof ik binnen één seconde door een diep en donker gat naar boven werd getrokken, waarin ik allerlei lagen van dromen en gedachten voorbij schiet. Echt super snel en vanuit een enorme diepte. Bovengekomen hoor ik opeens mijn telefoon overgaan, alsof ik wist dat dat zou gaan gebeuren...

Het is 1:49 en dus midden in de nacht. Meteen ben ik klaar wakker en neem de telefoon bijzonder helder ter hand. Mijn scherm zegt dat het een privé nummer is en ik twijfel of ik op zal nemen. Ach waarom ook niet, het zal wel een belangrijk telefoontje zijn.

"Met de alarmcentrale!" klinkt het aan de andere kant van de lijn als ik mijn naam zeg. "Oh hallo!" neem ik enigszins verbaasd op, want zij waren de laatste die ik verwacht had. "Wij krijgen een melding dat de stroom is uitgevallen en wij zijn dat verplicht u even te melden". "Euh, ok" stamel ik op mijn beurt. "Ja nu hebben we meerdere meldingen ontvangen vanuit Oude Tonge dus waarschijnlijk ligt het hele dorp zonder stroom en dus ook het Handelsterrein".

Toen ging er een lichtje branden. Ik was dus toch nog niet helemaal wakker want nu pas ging het dagen waar deze meneer voor belde. Het alarm van Quest Media zat zonder stroom en daar wordt ik dus nog steeds van op de hoogte gesteld. "Oh wacht eens" zeg ik, nu een stuk helderder nadenkend, "maar ik ben toch wel uitgeschreven bij jullie? Want eigenlijk heb ik hier niks meer mee te maken". De beste man aan de andere kant van de telefoon antwoordt dat hij daar niks van terug kan vinden en adviseerd me contact op te nemen met de betreffende instantie.

Ik wens de man nog een goede nacht en hang op, waarna Janine vraagt: "Moet je Marco niet even opbellen om dit te zeggen?" "Schat het is twee uur 's nachts en we liggen op bed (Guus Meeuwis had het niet beter kunnen zeggen), Marco neemt nu echt zijn telefoon niet op want dat doet hij sowieso al zelden en op dit tijdstip al helemaal niet. Trouwens, hij staat als eerste beller ingesteld bij de alarmcentrale dus hebben zij 'm vast ook niet te pakken kunnen krijgen. Ha! Er is ook niks veranderd na mijn vertrek... Weltrusten."

donderdag 18 december 2008

Verandering van spijs...

Ieder jaar sta ik weer verbaasd als ik achterom kijk wanneer het jaar op zijn eind loopt. Had ik op 1 januari van dit jaar kunnen bedenken wat er het hele jaar zou gebeuren? Nee...

En dat is misschien maar goed ook want dan zou ten eerste de lol van het leven er snel af zijn en ten tweede kwamen we dan aan het begin van het jaar al dingen te weten die we beter nog níet hadden kunnen weten.

Toch vind ik het nu tijd worden om eindelijk uit te wijden over de grootste verandering van het afgelopen jaar. Misschien wel die van mijn leven, althans, tot nu toe...
Eind oktober schreef ik al uitgebreid over mijn vertrek bij Quest Media en nu alle zaken afgerond en achter de rug zijn, kan ik vrijelijk schrijven over mijn nieuwe baan bij Websites Nederland en wat daar aan vooraf ging.

Zoals gezegd legde ik eind 22 oktober mijn functie als Creatief en mede-eigenaar bij Quest Media neer en ging ik opzoek naar een nieuwe uitdaging. Na goed zoeken bij verschillende bedrijven en na verschillende aanbiedingen te hebben gekregen, koos ik er uiteindelijk voor, mijn geluk te beproeven bij het in Stellendam gevestigde Websites Nederland. Ik schrijf het nu makkelijker dan dat het voor mij was, want vooral psychologisch had ik een aantal barrières te overwinnen.

Websites Nederland was immers altijd de "concurrent" en nu zat ik opeens op een dinsdagmiddag in "het hol van de leeuw". Maar wat had ik te verliezen? Weinig, zeg maar gerust niets want ik moest natuurlijk weer wel aan het werk. Als je vier weken thuis bent is dat leuk wanneer het vakantie heet, maar niet als je thuis bent omdat je gestopt bent met werken.
Gelukkig heb ik me in die weken niet veel hoeven te vervelen, want vele malen kwamen er vrienden langs om een potje op de Wii te spelen en mij eens een hart onder de riem te steken. Vooral dat laatste deed me goed en dan leer je je vrienden opeens goed kennen! Bedankt iedereen voor de bemoedigende reacties en kaartjes!

Goed, uiteindelijk ben ik nu dus bij Websites Nederland aan de slag gegaan als Creatief en probeer ik samen met de andere vormgevers het team nóg beter te maken.
Het team, ja ook dat was natuurlijk nieuw voor mij. Ik was erg gehecht aan mijn "eigen" Quest team en spreek ze ondertussen nog regelmatig. Mijn nieuwe team is dan ook minstens net zo leuk en gezellig en nadat ik nu alweer een paar weken aan de slag ben, voel ik me al weer bijna helemaal thuis.

Het is een heerlijke werksfeer, leuk, gezellig, los maar vooral ook professioneel en gedreven. Ik ben ook zo'n beetje met mijn neus in de boter gevallen want in die paar weken tijd ben ik al met collega's wezen karten (hier de fotoserie), heb ik al twee massages achter de rug (één op een massagestoel en één op een massagetafel met olie en al!), krijgen we om de haverklap gebak of een tompoes, heb ik zelfs een korte cursus meegemaakt omdat een collega ziek was en voetballen we tussen de middag heel wat af.
Nu lijkt het net of er niet gewerkt wordt, maar het tegendeel is echter waar!

Bij Websites Nederland ga ik mij vooral bezighouden met het ontwerpen van websites, applicaties, huisstijlen, fotografie en videobewerking. Precies wat mij past! En ik heb er dan ook heel veel zin in. Zo zullen we bijvoorbeeld binnenkort onze eerste viral gaan opnemen en monteren. Hopelijk wordt dat een succes!

Het gaat dus na de hele "Quest-affaire" weer goed met me en ik ben weer met veel plezier aan het werk. Vanaf nu zal ik dus af en toe bloggen over mijn nieuwe collega's of gebeurtenissen bij Websites Nederland. Toch wil ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden bij Quest veel succes te wensen voor de toekomst zonder mij. Want het is nu echt definitief en er is geen weg meer terug...

Mag ik u voorstellen, mijn nieuwe team.

zondag 26 oktober 2008

Aan de vooravond van een nieuwe uitdaging

Ik was even een niet zo fanatieke blogger de afgelopen dagen. Ik had ook weinig leuks te vertellen en daar had ik alle reden voor. De afgelopen week stond ik namelijk op het punt een moeilijke beslissing te nemen, die veel denkwerk en energie van me gevergd heeft. Mijn dagen bestonden vooral uit veel praten met Janine of andere mensen die me enigszins konden helpen bij mijn moeilijke beslissing. Soms móést ik het ook wel met mensen delen om verschillende redenen. Toch heb ik een beslissing kunnen nemen, maar ook alleen omdat ik mezelf er beter bij voel en er volledig achter sta.

Afgelopen woensdag, 22 oktober, tijdens een vergadering die tot middernacht duurde, heb ik mijn compagnons bij Quest Media te kennen gegeven dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. De rek was er uit, evenals de voldoening van het werk. De beslissing was niet gemakkelijk. In tegendeel, de afgelopen dagen waren emotioneel en slopend, maar ik vond dat ik 'n beslissing moest maken en hoe langer ik er over nadacht, hoe beter ik me voelde bij de naderende oplossing.

Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging, nieuwe ervaringen en het leren kennen van nieuwe persoonlijkheden. Ik voelde me bij Quest dan ook niet meer zo op mijn plaats en begon na te denken over mijn toekomst. Toen bedacht ik me dat ik eigenlijk te jong ben om geen dromen na te jagen of andere dingen uit te proberen. Contact met mensen, organiseren, concepten bedenken, het meedenken met en het begeleiden van communicatietrajecten, het ontdekken en toepassen van nieuwe mogelijkheden op het gebied van reclame en internet. Een kleine opsomming van de dingen waar ik me graag mee bezig zou houden, maar waar ik eigenlijk in mijn functie niet meer aan toe kwam of geen plaats voor was. Ik verlangde op een gegeven moment zelfs terug naar de beginperiode van Quest.

Laat ik voorop stellen, met het bedrijf zelf is niets aan de hand. Het is een gezond bedrijf met fantastische mensen en leuke klanten. Daar lag het dus sowieso niet aan. De droom begon bijna 4 jaar geleden, maar eindigd hier.

Marco en ik begonnen als ik het me goed kan herinneren op 13 mei 2005 in het kantoor waar Marco op dat moment al werkte, op een zolder aan de Westdijk in Middelharnis, boven een computerzaak. Die lokatie was echter van korte duur want na een aantal maanden verhuisden we naar de Voorstraat van Oude Tonge, ook op een bovenverdieping boven dezelfde computerzaak. Daar zijn we echter 2 maanden bezig geweest met verbouwen en vrienden en familie hielpen daar ook het vuur uit hun sloffen om ons daar zo mooi mogelijk te kunnen laten werken. Ons eerste feestje was daarna ook direct een feit, tijdens de opening (met heerlijke cake, persoonlijk met iets meer haar en Bjorn die het feestje mee vierde maar nog niets met de zaak te maken had) van ons nieuwe en gezellige kantoor op nummer 22.

Na een jaar kregen we de mogelijkheid om wéér een ander kantoor te betrekken, aan de haven van Oude Tonge en dat was maar goed ook, want we stonden op het punt weer uit ons jasje te groeien. Jos kwam bij ons werken en Ton kwam toen binnen als stagiair. Daarom werkten we ons weer uit de naad om er aan de haven ook een mooi kantoor van te maken en na een aantal weken was er dan ook weer een fantastisch resultaat te bewonderen. Niet lang daarna kwam Bjorn bij ons en na het openingsfeest (waarop we door het gehele kantoor van alles lieten zien wat we tot dan toe gemaakt hadden of ook de zojuist geschetste geschiedenis in vogelvlucht de revu lieten passeren) betrok ook hij een bureau.
Januari 2007 werd Bjorn mede compagnon in het bedrijf en groeide mede door deze stap het bedrijf weer ongelooflijk snel.

Door de jaren heen hebben we nieuw personeel aangenomen en zien vertrekken. Op mijn laatste moment zaten we met 8 mensen in ons kantoorpand en hadden we ook alweer van 3 mensen afscheid moeten nemen die later weer vervangen werden door nieuwe kanjers.

Nu ga ík dus afscheid nemen en ookal heb ik vrede met mijn besluit en heb ik ongelooflijk zin in mijn nieuwe uitdaging(en), toch gaat het me aan mijn hart. Vooral toen ik afgelopen vrijdag het personeel van mijn plannen op de hoogte moest stellen, moest ik even slikken. Ik hou van die mensen, het zijn mijn vrienden geworden en ik hoop ook zéker dat dat wederzijds is. Dat denk ik wel gezien de reacties die mij het afgelopen weekend diep ontroerden.

Nu ik de mensen bij wie ik daar behoefte aan had, persoonlijk op de hoogte heb gesteld, kon ik het niet langer voor me houden. Ik moest deze blog schrijven.
Natuurlijk heb ik niet stil gezeten de afgelopen week en heb ik al bij verschillende bedrijven op de functie van Marketing, Communicatie & PR medewerker gesolliciteerd. Morgen heb ik zelfs mijn eerste sollicitatie gesprek al en daar heb ik enorm zin in!

Naast mijn nieuwe baan, ben ik voornemend om ook weer iets voor mijzelf te beginnen. Ik ben nog steeds van mening dat een low-cost label de markt goed van pas komt. Er is nog zo'n grote markt met ondernemers die minder geld voor een internetsite of huisstijl over hebben of kunnen betalen, dat ik die ook graag zou willen bedienen. Daarnaast vind ik het erg leuk om te doen en contact te hebben met klanten, dus lijkt me dit de ideale beslissing om een nieuw bedrijfje op te zetten dat ik kan uitoefenen in mijn vrije uren.

Nogmaals, het was een zware beslissing, maar ik denk nog steeds de juiste. Ik wil vooral iedereen bedanken die me de afgelopen week (weken) ontzettend gesteund en met me meegeleefd hebben. Alle familieleden en vrienden die er de afgelopen week ontzettend mee begaan waren en constant vroegen hoe het met me ging of er met me over wilde praten. Het heeft me goed gedaan om te weten dat er mensen zijn die je steunen, ook in zulke tijden waarin het even wat moeilijker is.
Vooral Janine moet ik bedanken voor haar steun. Zij is immers mijn levenspartner en diegene die naast mij, het dichtst bij het vuur zit. Ook zij steunt me onvoorwaardelijk en staat volledig achter mijn beslissing en mede dankzij dit alles realiseer ik me dan eens te meer dat zij een van de belangrijkste personen in mijn leven is. Ook mijn vader en moeder die er druk mee begaan zijn en nog meer aan hun hoofd hebben op dit moment, moet ik ontzettend bedanken voor hun begrip. Het is ook niet niks al je je zoon iets moois ziet opgeven...

Als laatste moet ik Marco en Bjorn bedanken voor de leuke tijd die we (met Marco bijna 4 jaar, met Bjorn bijna 2) met elkaar hebben gehad. Ik wens hen dan ook veel succes met de verdere voortzetting van het bedrijf en hoop dat het bedrijf nóg mooier, groter en winstgevender wordt. Ook mijn dank naar mijn collega's want met hen heb ik ook een fantastische tijd gehad. Ook hen wens ik veel succes nu ik niet meer op de werkvloer kom. Het zal waarschijnlijk ook een stuk rustiger zijn!

Over mij hoeven de mensen zich geen zorgen te maken, ik red me wel. Ik hoop zo snel mogelijk weer aan de slag te kunnen want ik vind het verschrikkelijk om thuis te zitten. Laat mij maar lekker werken met leuke collega's, dat past me beter.

Ik hou jullie op de hoogte als ik nieuwe ontwikkelingen te melden heb. Tot die tijd mag iedereen die dat wil voor me duimen dat ik weer snel aan het werk kan!

maandag 13 oktober 2008

Gaat het dan tóch nog gebeuren?

Het is weer al een tijdje geleden dat er nieuws van de zonnebloem op mijn blog verscheen. Hij staat nog steeds, maar de hoop dat hij alle record hoogtes gaat breken hebben we allang opgegeven. Tóch blijft ie ons steeds verbazen en zeker nadat we enkele stekjes verwijderd hebben zodat de grotere konden overleven.

Toch staan ze er niet zo florizant bij, maar wat wil je ook, het seizoen is natuurlijk eigenlijk al voorbij (denk ik, ben immers ook geen kenner!). Hij lijkt verdort en op sterven na dood, maar toch verbaasde ik me vanmiddag toch ik door het raam naar buiten keek en op ons dakterras de bloempot zag staan.

Gaat het dan tóch nog gebeuren? De bloemen lijken nog nèt even open te gaan voor hij definitief het loodje legt. Mocht dat gebeuren dan zal ik de laatste adem van deze bijzondere volhouder ook zéker vastleggen...

woensdag 1 oktober 2008

De laatste DAG

Afscheid nemen valt altijd zwaar, maar dit afscheid voelde ik geleidelijk aankomen. De laatste weken greep ik steeds vaker mis en moest ik noodgedwongen afstand doen van mijn gewoonte die ik 1,5 jaar lang als zeer prettig ervoer. Zo zat ik 1,5 jaar lang tussen de middag, tijdens het nuttigen van mijn lunch, met veel plezier "mijn" krantje te lezen.

Uitgever PCM begon met het uitgeven van de gratis krant DAG in mei 2007 en vanaf DAG 1 was ik al fan. Hij las ook zo lekker weg! En dat terwijl ik vanaf DAG 1 al zei dat dit nooit ging werken, zo'n gratis krant. Dat hadden al zoveel uitgevers geprobeerd!
Zoals gezegd trof ik de laatste tijd steeds vaker een leeg vak aan die eigenlijk gevuld had moeten zijn met een stapel DAG kranten. Verbitterd keerde ik dan weer kantoorwaards om vervolgens onder het eten in mijn neus te pulken of idiote filmpjes op internet te kijken. De laatste tijd nam ik dan ook maar een tijdschrift van thuis mee om de tijd te doden.

Afgelopen maandag werd mijn grootste angst werkelijkheid. PCM kondigde het einde van de papieren versie van DAG aan, maar de mobiele- en internetversie bleef behouden. Tja, het was mij juist allemaal om die papieren versie te doen. Ik kijk namelijk de hele dag al naar mijn beeldscherm!

Typerend voor de de DAG die allerlei woordgrapjes maakte met DAG, heette de laatste DAG op deze laatste dag dan ook Laatste DAG (vat u 'm nog?).
Naast het wereldnieuws en de vertrouwde inhoud, blikte DAG ook terug op 1,5 jaar iedere dag DAG en lichtte dat uit met wat bekende covers.

Helaas kwam er er een einde aan al dat leesgenot en sloeg ik de laatste pagina om. Dag DAG, ik zal je missen...

maandag 29 september 2008

De arme drommel...

Vroeger riep ik vaak dat sporten niet goed voor je was, meer omdat ik het zelf nooit deed en omdat ik er moe van werd. Dat was dan ook wel aan mijn postuur af te lezen. Tegenwoordig, of meer de laatste jaren, weet ik dat ik voldoende moet bewegen en vind het ook heerlijk om te doen. Beetje fietsen, beetje krachttraining op m'n eigen manier, drummen is zelfs topsport en zo nog een aantal van die dingen. Ook de Wii dwingt me tot enige beweging, al blijft het natuurlijk soms wel wat beperkt (op de Wii Fit moet je trouwens wél zweten, Janine weet daar alles van!).

Bjorn's sport is tennis en hij doet dat dan ook met veel plezier. Behalve afgelopen zaterdag, want toen rende hij nèt iets te enthousiast naar de bal, met als resultaat dat hij iets hoorde knakken en vervolgens tegen de onderkant van zijn schoen aan keek. Foute boel dus en daarom loopt de arme drommel nu op krukken, is zijn voet goed ingetaped en moet hij ge-chauffeurd worden door Monique.

Ik hou het dus voorlopig maar bij mijn potjes tennis op de Wii... véél veiliger... (not!). Wordt je niet zo moe van ook!

donderdag 25 september 2008

Photokina 2008

Net als 2 jaar geleden, was er ook dit jaar weer een editie van de Photokina in Keulen. Twee jaar eerder keek ik mijn ogen al uit samen met Bjorn, maar nu we op de zaak meerdere mensen met een spiegelreflexcamera hebben en die erg geïnteresseerd zijn in het vak, besloten we nu, zoals mijn onderstaande "live-blog" al aangaf, met z'n vijven (inclusief Sven, Bjorn's buurjongen), naar Keulen af te reizen.
Zo vertrokken we dus al vroeg, met een auto vol enthousiastelingen en nadat we al een tijdje in Duitsland reden besloten we maar eens een lekker broodje te gaan eten, bij precies hetzelfde tentje als 2 jaar terug. De Burger King was nog gesloten, dus zat er niets anders op dan een broodje schnitzel (en voor Bjorn nog een lekker gebakje met een dikke dot slagroom extra) te eten.
Na ruim 3 uren rijden kwamen we aan in Keulen, bij Koelnmesse, waar het zich vandaag dan allemaal af zou spelen.

Zo bekeken we onder andere vele interessante en grote lenzen, verschillende mooie maar kleine exposities, nóg grotere lenzen, speelden we met hele dure camera's waar je een dikke auto voor kunt kopen, liepen door de meest hippe stands, keken we bij verschillende live fotoshoots van leuke modellen (en soms ook wat mindere), keken we onze ogen uit bij de stands van verschillende camerafabrikanten en probeerden natuurlijk ook de nieuwste modellen uit, zat Ton ondertussen nog midden op de beursvloer illegaal te browsen, en zorgden af en toe ook voor de innerlijke mens door een drankje te drinken of een hapje te eten, wat gepaard ging met unieke momenten.

Ook kreeg ik nog ruzie met iemand, maar had ik dat eerst niet zo in de gaten. Toen ik echter omkeek, liep ik recht tegen de grote vuist van de Hulk aan en probeerde uit alle macht te ontsnappen uit zijn enorme klauwen. Als door een wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf en vervolgden we onze weg over de beurs.

Na een hele dag lopen en kijken waren we er na een tijdje wel klaar mee. Onze voeten trokken het niet meer en we besloten dan ook om de Koelnmesse zo tegen een uur of vijf te verlaten.
Daarna reden we Köln in, opzoek naar een gezellig eettentje en dat vonden we dan ook in de vorm van het Hard Rock Café in hartje Keulen. Ook daar bleek het, zoals al de gehele dag het geval was, weer erg gezellig te zijn en genoten we van het lekkere eten en het nóg lekkerdere toetje (Keesjan had het er in Sommelsdijk nóg over, dat ie het toetje zo lekker vond)!

Na het eten liepen we stomtoevallig langs de Lego winkel en ik kon het dan ook niet laten om even naar binnen te gaan. Geweldig! Je had er zelfs een hele wand waar je alle mogelijke steentjes in een zakje kon doen middels een schepje en kon afrekenen. Precies zoals je dat in een snoepwinkel ook kunt doen.
Bjorn waande zich nog even ridder, terwijl ik me meer in een stoere Noorman verplaatste. Keesjan vond ook nog een leuk "Lego-ding" en zocht direct de ware om hem aan te bieden. Maar wacht eens... hadden we hem dat al niet eerder zien doen vandaag?
Na flink gelachen te hebben vertrokken we weer richting Papendrecht, waar vandaan ik terug reed naar het eiland.

Al met al was het een hele gezellige en leuke dag, hoewel ik persoonlijk de beurs minder interessant vond dan 2 jaar geleden. Sommige fabrikanten hadden een veel minder uitgedoste stand dan de keer daarvoor dus misschien nu maar eens een paar jaar overslaan?

PS: Sven, bedankt voor je foto's!

Grüß dich aus Köln

Eventjes een mobiele blog vanaf de Photokina in het Duitse Keulen. Samen met Bjorn, Keesjan, Ton en Sven struinen we de beurs af, opzoek naar de laatste snufjes en nieuwtjes op fotografie gebied.

Vanochtend vertrokken we dan ook al vroeg en het zal vanavond laat zijn als we weer thuis komen. De foto's van de beurs volgen nog en tot zover dan ook deze beknopte mobiele blog, maar voor nu, viele Grüßen aus Köln!

dinsdag 23 september 2008

Veerkracht

"Veerkrachtig", ze omschrijven het ook wel eens als "tegen een stootje kunnen".
Trouwe lezers van mijn weblog vragen zich misschien af hoe het met de zonnebloemen staat waar ik al een tijdje niet over geschreven heb. Dat komt omdat ik er na mijn vakantie nogal over verbaast was dat ze zo hard gegroeid waren maar er wel een beetje voor dood bij hingen.

Vorige week haalde ik dan ook een aantal stekjes weg, want er stonden er veel te veel in en ze verdrongen elkaar. Zo zouden ze nooit volwassen worden.
Ik verbaas me opnieuw over de veerkracht van een zonnebloem. Hoe snel ze zich weer herstellen, ookal denk je ze niet meer te kunnen redden. Nu staan de overgebleven planten er weer fier bij. Er zitten zelfs al knoppen in. Al denk ik niet dat ze het meer écht gaan doen, de zomer is namelijk weer voorbij...

dinsdag 16 september 2008

Welk merk frikandellen?

We sponsoren met de zaak al een tijd mijn oude voetbalclubje uit Stad aan't Haringvliet, v.v. SNS, met reclame langs het veld en de website die we voor hun ontwikkelden.
Nu, in navolging van de twee nieuwe hoofdsponsoren van v.v. DBGC, sponsoren we op dezelfde manier de Don Bosco Grijsoord Combinatie (dan is DBGC een stuk makkelijker!) uit Oude Tonge. Want zeg nou zelf, als ze daar de bal iets te hard op het doel schieten en hij gaat over, dan bestaat er een grote kans dat hij door het dakraam bij mij op m'n bureau beland. Ok, iets overdreven, maar het is even om aan te geven dat ze wel heel erg dicht bij ons zitten.

En daarom prijkt er vanaf nu een flink reclamebord langs de zijlijn, die direct bij binnenkomst en vanuit de kantine enorm goed zichtbaar is, zo constateerde ik zelf toen ik even een kijkje ging nemen. In mijn vakantie waren de borden namelijk geplaatst die wij voor Lambert Kozijnen en voor onszelf maakten. Lambert Kozijnen is namelijk ook één van de nieuwe hoofdsponsoren, naast Keukencentrum Tieleman. Ook de nieuwe website van DBGC werd door ons ontwikkeld.

Zelf behoren wij als Quest Media volgens de website vanaf nu tot de "Founders BTC (Beleids Technische Commissie). Betekend dit nu dat ik mag meebeslissen welk merk frikandellen er tussen de kadetjes gaan?

maandag 18 augustus 2008

Het leven van een model gaat niet over rozen!

Afgelopen vrijdag schreef ik al het even over de photoshoot van veiligheidskleding die we vandaag moesten doen in de garage van ons pand aan de haven in Oude Tonge. Vanochtend zette ik daarom samen met Bjorn al flink wat benodigde spullen klaar voor gebruik en toen Monique ook op de zaak kwam met de flitsset stonden de lampen ook weldra overeind. De tijdelijke fotostudio stond dus binnen afzienbare tijd in elkaar en het zag er nog gelikt uit ook. Daarom werd al snel een begin gemaakt met de eerste serie kleding, namelijk de schoenen.

Er werd eerst naar een goede modus gezocht zodat er achter elkaar door geschoten kon worden. Dat bleek nog lastig. De schoenen waren namelijk niet gevuld en er moest nogal eens een rol wc papier aan te pas komen om de schoenen op te vullen. Uiteindelijk belandden ze dan voor de camera en stonden ze er goed genoeg op om straks in de brochure of webshop gebruikt te kunnen worden.

Na de schoenen kwamen de handschoenen en Monique mocht daarvoor model staan. Althans, alleen haar hand dan want terwijl zij met haar hand de handschoen in model hield, kon Bjorn mooie plaatjes schieten. Opmerkingen als: "Wel even op blijven letten hé Monique!" en "Nu weer een beetje draaien Monique! Ja zo is het goed, houden zo!" volgden elkaar in rap tempo op en Monique verzuchtte dan na een tijdje ook "Nou! Het leven van een model gaat ook niet over rozen!".

Gelukkig namen beiden (Bjorn en Monique) om de zoveel tijd even pauze want de poses die Monique aan moest nemen als model en Bjorn als fotograaf, waren verre van relaxt. Monique leek dan ook in een van de pauzes haar zonden te overdenken waarna ze mij op een volgend moment aankeek en vroeg "He euhh... jij gaat die foto's toch niet op je weblog zetten hè?" waarna ik "Natuurlijk wel!" antwoordde.

De foto's werden tussen de shoot door meerdere keren bekeken en beoordeeld of ze wel aan de eisen voldeden. Of ze later bijvoorbeeld nog gemakkelijk vrijstaand konden worden gemaakt en of de belichting daar wel goed voor was.

Zelf had ik weinig aandeel in deze werkzaamheden vandaag. Ik had zo m'n eigen taken en verplichtingen. Aan de ene kant vond ik dat wel jammer want het is naast zwaar, ook erg leuk werk om te doen, maar toen ik de stapel kleding zag die aan het eind van de dag nog over was om te fotograferen, begreep ik dat het een lange avond zou worden voor de fotograaf en zijn model!

vrijdag 15 augustus 2008

Voorbereidingen voor een photoshoot

Van de week kwam ie in een doos binnen en vandaag besloot ik hem in elkaar te zetten. Het betrof onze nieuwe medewerker, hoewel fictief gezien dan, want hoe gecharmeerd de dames op kantoor ook van zijn billen waren, ze hadden liever een echte in plaats van dit exemplaar dat ik door middel van een schroef in z'n nek moest ophangen aan een stang. Zelfs Marco had er geen oog voor (of durfde hij niet achterom te kijken omdat ie een schijnbaar grote zwarte en vooral naakte man in zijn ooghoek zag?).

Enfin, het was natuurlijk niet voor niks, want gisterenochtend werd er in alle vroegte al een pallet vol beschermende kleding afgeleverd, dat we netjes in dozen uitstalden in de garage onder ons kantoor. Dit alles had te maken met een photoshoot die voor volgende week maandag ingepland stond. Alle beschermende kleding, waaronder broeken, jassen, vestjes, regenpakken, schoenen en handschoenen (en dat allemaal in allerlei maten en kleuren), moest gefotografeerd worden zodat dit later in een brochure of website / webshop verwerkt kon worden.

Nadat Monique en ik nog even een kledingrek gehaald hadden, besloten we de kleding uit te hangen zodat de vouwen er alvast een beetje uit zouden zijn als we maandagochtend moesten beginnen met fotograferen. Ook onze nieuwe "medewerker" kreeg een plekje, want ook hij mocht maandag in actie komen. Natuurlijk beleefden we enige lol tijdens het ophangen van de kleding, dat toch algauw een paar uur in beslag nam. Zo werd sommige kleding eventjes gepast en zelfs geshowd!

Echter, na een tijdje sjouwen en ordenen hing alles netjes uit voor de aankomende maandag. Dat zal nog een flinke klus worden om alles netjes te fotograferen, maar we gaan ons best weer doen!

dinsdag 12 augustus 2008

"Operatie Overpoten"

Gisterenochtend kwam ik op de zaak. Het was maandag en dus hadden de zonnebloemen het een dagje zonder water moeten stellen, daar ik ze zaterdag nog van water had voorzien.
Tot mijn grote schrik trof ik mijn potje zonnebloemen in een levenloze toestand aan, terwijl het andere potje er bijna fier uitzag (maar toch ook wat dorst had).
Shit dacht ik nog, wat nu?!? Moet ik nu 112 bellen? Of is er naast een dierenambulance ook iets dergelijks voor planten die dringend hulp nodig hebben? Ik probeerde ondanks de zenuwen toch mijn hoofd koel te houden en in koele bloede stopte ik ze beiden onder de kraan, alsof ze brandwonden hadden. Zou het nu ooit nog goed komen met de plantjes?...

Gek genoeg stonden ze er aan het einde van de dag alweer vrolijk bij. Het verbaast mij steeds hoe snel zoiets kan gaan. Daarom besloot ik ze vandaag maar eens wat meer ruimte te geven en kocht ik een 10 liter zak met potgrond bij de Appie.

Tussen de middag begon ik dan ook met "Operatie Overpoten" en gooide de zak potgrond leeg in een grote bloempot die we nog op zolder hadden staan. Daarna haalde ik voorzichtig de plantjes uit hun oude potjes en stopte ze in de nieuwe, zachte grond. Ik wilde de verschillende stengeltjes eerst nog uit elkaar halen om ze op die manier een beetje verdeeld door de pot neer te zetten, maar de wortels waren al zo lang geworden dat ze allemaal in elkaar verstrengeld zaten. Dan maar gezellig met z'n allen bij elkaar dacht ik en ik pootte allebei de potjes over in die grote pot.

Nog een beetje water erbij (sorry voor de wazige foto) en dan moeten ze het nu toch echt alleen doen! Ik zette ze weer lekker in het zonnetje zodat hun kleine tere blaadjes lekker veel licht opvingen voor de fotosynthese (dat woord ken ik nog van biologie, waarschijnlijk een van de weinige lessen waar ik oplette...).

Daar staan ze dan nu, een paar kleine plantjes in een voor het immense bloempot. Waarschijnlijk is de pot over een paar weken weer te klein en zal ik toch afscheid van ze moeten nemen. Karin vertelde me dat ze nu al naar buiten moesten, maar dat zag ik nog niet zitten. Ze zijn immers nog zo klein...

zondag 10 augustus 2008

Nieuws van de zonnebloem...

Ik moest vandaag nog even op de zaak zijn om wat dingetjes te brengen en te doen en natuurlijk keek ik weer even naar de zonnebloemetjes die in het weekend helemaal alleen in een voor hun zo grote ruimte staan, zonder dat iemand tegen ze praat of ze te drinken geeft.
Het viel me op dat ze weer ontzettend gegroeid waren in een dag tijd en ik denk dat het volgende week tijd wordt om ze over te poten!

Tot maandag bloemetjes!

Oh rest mij trouwens nog even een heugelijk feit uit de doeken te doen. Voor mij althans, want met deze bijna nutteloze blog over de zonnebloemetjes in het weekend, is een nieuwe mijlpaal bereikt. Ja, geloof het of niet, maar u leest nu de 200e blog! En dat terwijl mijn weblog binnenkort zijn eerste verjaardag viert, maar daar over dus later meer...

vrijdag 8 augustus 2008

Een proefrondje met Bjorn's nieuwe bolide

Na maanden van schuimbekkend verschillende auto sites te hebben bekeken, zoeken, nadenken en wachten, mocht hij hem vandaag dan eindelijk ophalen. Bjorn's Audi A4 Avant stond al op ons primitieve opritje, toen ik naar beneden kwam om hem te aanschouwen.

Een pracht van een auto en wat een mooie kleur (we hebben nu alle 3 dezelfde kleur grijs)! Natuurlijk moest ik 'm gelijk even uitproberen en ik kroop dus als eerste achter het stuur, in de lederen zetel. Bjorn begreep het direct en overhandigde mij de sleutel, waarna ik de 2.0 TDI automaat in z'n D van Drive zette.

Het proefrondje verliep prima. Natuurlijk reed deze auto heerlijk, daar is ie ook voor gemaakt. Misschien een klein beetje stug omdat hij 2,5 cm verlaagd is, maar dat ben ik zelf ook gewend. De stoelen zaten heerlijk, de automaat pakte bijzonder soepel op en de sportstand was een heerlijke ervaring.

Nadat ik bij de Grevelingen met Marco van plaats ruilde, reed hij terug en bij terugkomst moest hij er bijna uitgetrokken worden. De heren wisselden nog even van ideeën en nadat we er nog even een (spreekwoordelijk dan) blik op wierpen lieten we hem weer voor wat hij was.

Bjorn, ik wens je heel veel veilige en vooral boete-loze kilometers! ;-)

dinsdag 5 augustus 2008

Een kleine ramp voltrok zich aan het begin van de dag...

Vanochtend kwam ik op kantoor en omdat ik er eigenlijk altijd als eerste ben doe ik dan eerst een vast rondje. Alarm uit, lichten aan, airco aan, keukendeur open, m'n laptop aansluiten en aanzetten, glaasje water pakken en sinds een aantal dagen heb ik er een extra taak bij sinds de komst van onze (Monique en ik) zonnebloemen. Die staan in het keukenraam en als de zon er 's ochtends op schijnt dan zet ik het raam open zodat ze heerlijk in het zonnetje kunnen staan.

Vanochtend zette ik ook dit keer het raam voor ze open en zag dat ze aardig droog stonden, dus met alle goede bedoelingen paktje ik de twee schoteltjes, waar de bloempotjes op staan en wilde ze water geven. Alleen vergat ik dit keer een crusiaal onderdeel toen ik naar achter liep en dat was dat het raam open stond...

Ik stootte mijn hoofd en in een reflex schudde de schoteltjes in mijn handen. Één potje viel uit mijn handen, op de grond. Ik vloekte een keer, zette het ene schoteltje nog neer en ik knielde neer op de grond naast het andere schoteltje. Overal lag tuinaarde en de nog jonge plantjes lagen en verlaten en verloren bij. In het potje zat nog maar weinig aarde en ik zag het wedstrijdje tussen Monique en mij, welke plantjes het beste groeien, al helemaal verloren gaan.

Ik greep alles bij elkaar, deed alle tuinaarde die ik nog kon redden (als het nog niet tussen de vloerbedekking zat) en stopte het terug in het potje, maar dat bleek veel te weinig. Beneden in de schuur van Ben en Joke vond ik gelukkig nog wat tuinaarde en vulde daar de rest van het potje mee en stopte de jonge plantjes terug. Ik goot bij allebei de potjes nog wat water bij en zette ze terug in de raamlijst. Daar stonden ze dan weer samen en die van mij zag er wel een beetje ernstig verlopen uit. Dit was een zware slag, zouden ze er ooit weer bovenop komen?

Dat antwoord kreeg ik eigenlijk al aan het einde van de dag, want toen ze weer lekker in het zonnetje stonden leken ze met de minuut te groeien! De nieuwe tuinaarde had ze vooral erg goed gedaan en ze groeiden weer als kool.

De voorsprong op het potje van Monique bleef behouden. Het blijft dus spannend.
Wordt vervolgd...

vrijdag 1 augustus 2008

Een viltstift-streepje onthulde de harde waarheid

Eerder deze week kregen we een paar kleine presentjes van onze drukker toen deze wat drukwerk voor een klant kwam afleveren. Het was een klein stenen bloempotje met een zakje zonnebloempitten en een rond bruin schijfje. Monique en ik kregen er allebei een te pakken en lazen op de verpakking dat we dat bruine schijfje eerst in een schoteltje water moesten leggen. Zo gezegd zo gedaan en tot onze verbazing groeide dat schijfje binnen een paar minuten uit tot een handvol potgrond. Waarom doen ze dat niet vaker? Want ik heb onlangs nog grote zakken tuinaarde achterin de Honda moeten vervoeren en daar was ik vooral niet blij mee!
Enfin, potgrond in het potje gedaan, zaadjes zachtjes aangedrukt, beetje water erbij en zo hebben we de potjes lekker in het zonlicht gezet.

Vandaag kwam Monique opeens met wijd opengesperde ogen en vol enthousiastme uit de keuken gelopen en kwam vertellen dat in haar potje de zaadjes al uitkwamen en er al wat groens boven de aarde uitstak. Ik volgde haar gelijk de keuken in om mijzelf van haar verhaal te overtuigen en dat was dan ook onontkenbaar. De zaadjes kwamen inderdaad al uit in het ene potje terwijl het andere potje nog weinig teken van leven vertoonde. "Ha!" zei Monique overtuigd "bij mij komen de zaadjes al uit en bij jouw zie ik nog niks en dat klopt wel want ik heb mijn potje meer aandacht gegeven!".

Ik moest haar echter direct teleurstellen want deze reactie had ik vantevoren aan zien komen. Daarom had ik na het planten van mijn zaadjes een klein viltstift-streepje op het potje achtergelaten (op de foto ook te zien, hij zit helemaal bovenaan op de rand van het potje!) zodat ik altijd kon zien welk potje van mij was. En wat denk je? Het potje waar al wat groens boven de aarde uitstak bleek niet Monique's maar mijn potje te zijn!

Teleurgesteld droop Monique af terwijl ik met een glimlach weer aan het werk ging...

woensdag 23 juli 2008

Eindelijk lekker weer!

Eindelijk lekker weer! Gisteren was het al lekker, maar toen waren we natuurlijk in Groesbeek.
Vandaag genoot ik tussen de middag al met mijn collega's van het lekkere weer, toen we bovenop de sluis zaten (of lagen), uitkijkend over een rustgevend landschap.

's Avonds aten Janine en ik voor de allereerste keer buiten in het zonnetje. Heerlijk! Een bordje nasi eten met de zon op je blanke pit. En Gijs? Die genoot net zo hard van het zomerzonnetje...

vrijdag 11 juli 2008

De drommel stond te soppen in z'n schoenen

Het is al een hele tijd geleden dat ze bij ons kantoor begonnen zijn met het "bouw-rijp" maken van het stuk grond langs de haven, maar echt schot zit er niet in. In het begin ondervonden we er hevige hinder van, doordat we niet goed bereikbaar waren of af en toe zelf onderuit gingen omdat het modderig was en we een flinke omweg moesten maken om bij de voordeur te komen. Zo ben ik onderuitgegleden van de dijk en viel Bjorn 's avonds in het donker in een gat van een meter diep. Nu zijn we er al aan gewend en hebben de bouwlieden er gelukkig rekening mee gehouden. Zo ligt er nu al een hele tijd een professorisch pad naar en van onze voordeur maar na een natte periode is dat toch nogal modderig.

Dat laatste ondervond onze Keesjan vandaag ook, toen hij mee liep met Ton terwijl deze naar de ingang fietste. Ze zagen die enorme plas allebei tegelijk maar besloten ieder voor zich langs een andere kant te gaan. Dit pakte voor "Keezige Jan" (zoals ik 'm vaak noem) anders uit dan voor Ton. Eerstgenoemde zakte namelijk weg in de modder en toen hij ietwat beteuterd bij de voordeur stond kon ik mijn lachen dan ook niet onderdrukken. De arme drommel stond te soppen in z'n schoenen en er was dan ook vrijwel niet meer te herkennen welk merk schoenen hij aanhad. Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen (wij kennen Keesjan dan ook alleen maar als een goedlachs persoon) en nadat hij de modderschoenen uitgetrokken had en Marco een handdoek en schone sokken voor 'm geregeld had, liep hij alsnog aller vrolijkst naar binnen en ging ie weer met veel plezier (hoop ik!) aan het werk.

vrijdag 27 juni 2008

Een dag recreëren, happen, borrelen en netwerken

Zo af en toe heb je nog wel eens wat aan de zuurverdiende centjes die je per jaar aande Kamer van Koophandel kwijt bent. Ach wat zeur ik, zoveel geld is het niet, het gaat om tientjes werk, maar uiteindelijk gaat het om het idee natuurlijk. Hoe? Nou, de KvK organiseert vaak borrels of andere interessante bijeenkomsten en over een van die borrels, die vandaag gehouden werd in Stellendam, wou ik het eens hebben.

Vandaag was het tijd voor de Young Business Regatta, een jaarlijks terugkerend evenement waar je je je als ondernemer voor in kan schrijven, om onder het genot van een pittig middagje recreëren, een hapje en vooral een drankje kan netwerken en vooral nieuwe, interessante mensen kan ontmoeten.

Zo kwamen Bjorn en ik die middag rond een uur of 12 aan in de jachthaven van Stellendam, waar we met velen verzamelden bij Restaurant Berrisz. Hier konden we nog even aan een goede voeding denken want de mogelijkheid bestond nog om een broodje kroket te nuttigen. Een echte sporters-kost dus. De broodjes namen dan ook gretig aftrek.
Nadat we in een groene en een blauwe groep waren ingedeeld, was het tijd om richting de boten te gaan. De groene groep had de eer om als eerste in de kolonne zeilboten te klimmen en een zeilwedstrijd aan te gaan op het Haringvliet, richting Hellevoetsluis.
De blauwe groep, waar wij ook ingedeeld zaten, had de eer om eerst met de Klipper mee te varen, die op de voet gevolgd werd door een Ribb. Wat een termen allemaal, ik zal ze dan ook even nader verklaren.

Een Klipper is een groot zeilschip zoals waar ik hier op het voordek sta. Op die boot was plaats voor zo'n 125 man en was voorzien van een gezellige bar inclusief leuke bar-dames.
Een Ribb is een opblaasbare rubberboot die voor ontieglijk hard kan varen (zoals Bjorn's haar hier demonstreerd door ondanks de gel nog steeds op te waaien) en waarmee je veel lol kan hebben. Hierop was plaats voor 10 mensen en 2 "begeleiders" (klinkt een beetje als een schoolreisje, was het ook wel een beetje). Wij namen plaats op de 2e rij van voren en dus hadden we nog wat mensen achter ons.
Nadat we een tijdje stil gelegen en gekeken hadden hoe de bootjes het water op voeren, gaven we vanuit onze Ribb het startsein en begon de zeilwedstrijd. Ook onze tocht in de Ribb begon toen eindelijk en op een heerlijk tempo scheerden we langs de verschillende zeilbootjes en de Klipper waar we na een paar rondjes weer aanlegden om te wisselen. De pret kon immers niet eeuwig duren.
Daarna kregen we wederom de gelegenheid om wat nattigs te nuttigen en met elkaar wat te babbelen over wat we allemaal niet ondernamen als ondernemer zijnde.

Na een tijdje meerden we aan in de haven van Hellevoetsluis, waar we van de Klipper overstapten op een zeiljacht en waar we weer met 6 andere mensen in gesprek kwamen. Ook de eigenaar van het zeiljacht bleek ondernemer te zijn en verkocht zelfs de boot waar hij op voer. Bootje bleek een luttele €500.000,- op te moeten brengen en daarom wilden Bjorn en ik het bootje eens beter bekijken.

Beneden deks gekomen bleek het jacht te beschikken over 3 slaapkamers, waarvan één "master-bedroom". Bjorn vond het bed lekker zacht en ook ik testte het nog even uit. De badkamer bleek eveneens niet mis voor op deze "50 voeter" (16 meter), evenals de zithoek trouwens waar je waarschijnlijk tot laat nog een potje Mens-erger-je-niet kunt spelen. Zelfs de keuken bleek venuftig want het gasstel draaide mee op de hellingshoek van de boot ten opzichte van het water. Erg handig, dan kom je knakworsten tenminste niet over het randje van je pan heen drijven.
Nadat we ons ervan verzekerd hadden dat het dat half miljoen ook wel waard was, zochten we het zonnetje weer op. Ondertussen genoten we van de prachtige vergezichten en de heerlijke wind die de zeilen deed opbollen. Af en toe moesten de handen dan nog even uit de mouwen gestoken worden, maar ik kan met een gerust hart melden dat het vandaag vooral genieten was.

Rond een uur of half 5 voeren we de haven van Stellendam weer binnen en meerden we aan. De aansluitende barbeque sloegen we echter over want er stond nog een borrel voor de deur.
Janine had intussen een pan heerlijke maccaroni bereidt, waar Bjorn en ik naar hartelust van smikkelden.

De volgende borrel stond bij JMC Signmakers in Bruinisse gepland. Een goed bedrijf waar we graag mee samenwerken en die vandaag hun nieuwe pand aan het publiek presenteerden.
Wat een groot bedrijf is dat geworden, nooit gedacht dat het zo groot zou zijn eerlijk gezegd. Er moet dan natuurlijk ook ruimte zijn om vrachtwagens te bestickeren. Ook het werk dat zij ontvangen van de reclamebureau's moet misschien nog even worden behandeld voor dit alles door de printer loopt. Dit gebeurdt op een nieuwe en smaakvol ingerichte afdeling, dicht bij de printers zodat alles goed te zien is. Ook handig is de afdeling waar JMC's klanten (vooral reclamebureau's) veel verschillende materialen of toepassingen kunnen bekijken. Vooral handig als je als ontwerper een idee hebt maar nog niet direct een notie hebt van hoe het uit te voeren is.
Zelfs de plaatselijke discotheek "De Pul" was die avond klaarblijkelijk gesloten omdat de audio-installatie aan de mannen van JMC uitgeleend was!

Al met al veel (leuke) borrels vandaag en leuke belefenissen, maar zoals altijd zal er toch ook weer gewerkt moeten worden. Nu eerst weekend vieren, met morgen Concert At Sea als hoogtepunt. En dan maandag... ja maandag dan weer aan de slag!

Als bonus een filmpje van hoe het er aan toe ging op de Ribb...