Een gezellig avondje met collega's

In het kader van teambuilding werd besloten om vanavond weer eens met alle collega's een hapje te gaan eten en wat te ontspannen. Na het een en ander afgebeld te hebben, kwamen we uiteindelijk terecht bij Port Zélande in Ouddorp, waar we begonnen met een lekker buffet.

We deden onze magen tegoed aan al het lekkers dat onbeperkt voor handen was. Ja, dat "onbeperkt" was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd! Proost, trouwens!
Ik zei net al dat het lekker was, want dat was het toch? Vraag bijvoorbeeld Peter, die ook meer dan eens zijn bord wist vol te scheppen, maar na een aantal keren heen en weer lopen zaten we toch echt vol (zoals Jaap hier demonstreert).

Na het eten (niet zonder dat we nog een ijsje als toetje hadden genomen natuurlijk) was het tijd om van die maffe schoenen aan te trekken, zoals Jacoba hier even laat zien (ze kan zo de catwalk op...) en stortten ons op het disco-bowlen!

We betraden de banen 5 & 6 (Joan, ga van voor de camera!) en gooiden de ballen (niet zo natuurlijk) vervolgens in opperste concentratie richting de kegels om niet voor elkaar onder te doen. Iedereen volgde dan ook vol spanning ieders vorderingen op de baan en er werd zelfs druk gediscussieerd over hoe de bal precies over de baan rolde (want de baan was zo krom als een hoepel) of er werd gewoon wat slap geouwehoerd (daar waren we altijd al het beste in!).

Na afloop van zóveel inspanning, dronken we nog een afzakkertje en beseften dat dit gezellig avondje alweer ten einde was. Helaas, maar gelukkig ik heb het weer reuze naar m'n zin gehad vanavond!

Als bonus een filmpje van hoe we het er op de bowlingbaan vanaf brachten. Met dank aan Jaap voor het filmpje!

Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Een avondje uit met Cesar

Sinds ik geïnfecteerd ben met het "drumvirus" lees ik ook de nodige bijbehorende lectuur. Zoals bijvoorbeeld de Slagwerk krant. Hierin staan veel tests, interviews met drummers van bekende bands, tips etc. Ook een van Neerlands bekendste drummers stelt zich iedere keer weer beschikbaar om een paar uitgeschreven drumpartijen in deze krant te plempen. Ik heb het dan over Cesar Zuiderwijk, u weet wel van de Golden Earring.
Ooit zag ik hem al eens eerder toen hij een clinic gaf op het Grafisch Lyceum Rotterdam, maar toen had ik zelf nog geen drumstel en was ik er niet zo mee bezig als nu... helaas, want ik had het achteraf gezien al jaren eerder aan moeten beginnen.

Ik had al een paar keer gelezen over Cees' (zo schijnen zijn vrienden hem te noemen) jubileum voorstelling "Slagdroom". Hierin vertelt hij over zijn leven als drummer door middel van leuke sketches en cabaret (hij had ook eigenlijk clown willen worden). Toen ik deze week al surfend op internet hier ook weer op geattendeerd werd dacht ik, kom laat ik eens die voorstelling bezoeken. Nèt op tijd bleek, want de voorstelling draaide tot en met 18 mei! Gelukkig waren er nog kaartjes voor op de 3e rij en waren Janine en ik dus verzekerd van een leuke avond.

Vanavond reden we dus naar het theater Diligentia, aan de Lange Voorhout in Den Haag. Daar aangekomen was het eigenlijk nog veel te vroeg en was de kassa nog niet eens open en dus besloten we een rondje door Den Haag te wandelen. Het was vlak bij het binnenhof dus daar liepen we als eerste even overheen, Janine was hier immers nog nooit geweest. Daarna wilde ik graag aan de overkant van het binnenhof terug lopen, door een laantje van prachtige bomen.
Opeens ging echter mijn mannelijk instinkt opspelen want binnen luttele seconden voltrok zich vlak voor mijn neus een schouwspel waar veel mannen van dromen.

Opeens kwam er een blonde dame aanlopen die haar jas uitdeed en opeens poedeltje-naakt voor mijn neus stond! "Dat heb ik weer" dacht ik nog. Mijn instinkt vertelde verder dat ik vooral een foto moest maken. Ik moest zelfs wel lachen, want de fotograaf stond ook bijna naakt. Die had namelijk een gigantische bouwvakkersspleet boven zijn broek, wat het geheel dan weer een tikkeltje onsmakelijk maakte.

Nadat Janine me meetrok en ik de laatste restjes kwijl uit mijn mondhoeken veegde, kleedde de dame zich net zo snel weer aan als dat ze gekomen was en vertrokken zij met gezwinde spoed. Ook wij vervolgden onze weg want het was bijna tijd.

In de zaal aangekomen kon je de prachtige parelmoer-witte Pearl drumset niet over het hoofd zien. Daarbij zag ik gelijk dat Cees' drumset een heel stuk groter en uitgebreider is dan die van mij! Maar hé, verschil moet er zijn hè.

Wat kan die man een show maken zeg, ik zou er uren naar kunnen kijken en luisteren. Zo vertelde hij hoe hij vanaf kleins af aan op de drums begon en was vooral ook erg interactief met het publiek bezig. Ook speelde hij verschillde Earring nummers en klom hij zonder blikken of blozen boven op zijn prachtige drumset "die hij toch had gekregen" zo antwoordde hij toen een jongetje uit het publiek vroeg "meneer wat kost dat drumstel?" waarop Cees op zijn beurt met het schaamrood op zijn kaken moest vertellen dat hij dat niet wist. Verder liet hij ook zijn alter-ego "Corretje" de marionette, nog wat kunsten vertonen.

Na de pauze kwam Cesar onder andere nog een keertje terug als kok, waarin hij met behulp van verschillende keuken attributen weer verschillende melodiën wist te spelen. Ook liet hij het publiek wat melodiën spelen terwijl hij dirigeerde.

Ik heb écht genoten en het is dan ook echt een voorstelling voor jong en oud. Ik kan het dan ook iedereen aanbevelen die niet vies is van een avondje uit met muziek en cabaret. Die Cesar weet iedereen te vermaken en wat een energie heeft die man. Hij riep bij mij een gevoel op dat ik snel naar huis moest gaan om weer keihard te gaan oefenen, om net zo goed te worden als hij.
Ik hoop dan ook dat ik ooit zo goed mag kunnen spelen als Cees, maar tegelijkertijd realiseer ik me dat ik dan nog een lange weg te gaan heb...

Als bonus nog een stukje van het einde van de voorstelling waar Cesar niet wil stoppen met spelen maar zijn drumtech (dat is de drum technicus die bijvoorbeeld zijn drumkit stemt) naar huis wil, waarna hij de set alvast afbreekt als Cees nog aan het spelen is.

Een avondje met kimono's, een japanse pyromaan en een dosis gezelligheid

Met kerst hadden we al iets leuks georganiseerd voor onze werknemers en collega's, maar het echte avondje uit moest nog komen. Ze wisten wel dat ze 12 januari op pad moesten, maar nog niet precies waarheen. Ook toen we ze een dag van tevoren vertelden dat we naar Oosterhout zouden gaan en daar om 18:00 moesten zijn, wisten zij waarschijnlijk nog net zo veel als daarvoor.

De reis ging dus naar Oosterhout en nadat ik Keesjan opgehaald had en we opreden met de rest vanaf de carpoolplaats in Den Bommel, belandden we op de afgesproken tijd op de juiste plaats, namelijk de Japanner in Oosterhout! Bij binnenkomst bleken Bjorn en Bianca al aanwezig te zijn en die hadden het zich gemakkelijk gemaakt door alvast wat te drinken en te knabbelen te nemen. Ook wij schoven aan en het was wachten op het moment dat we aan tafel konden. Ondertussen werd er al gezellig gekletst met collega's en meegekomen partners.

Toen was het moment daar dat onze kimono's aangetrokken konden worden (waar we overigens hartelijk bij geassisteerd werden door echte Japanse dames) en we plaats konden nemen rond de bakplaat. Dat leverde natuurlijk een hilarisch beeld op waarbij collega's en partners door elkaar werden gezet en het al snel gezellig werd. Natuurlijk werd er gelachen om elkaar, alleen al de manier waarop we gekleed gingen en toen de kok zijn werkplaats "betrad" en er allerlei lekkers bereid ging worden was het zo'n beetje kwijlend wachten geblazen op de stukjes vlees die met enige show werden opgediend.

Nadat de bordjes rijkelijk gevuld waren met lekkers, was het nog even wachten op de Japanse bedienden die de bordjes voor onze neus zouden parkeren. Nadat dit gebeurd was, begon het eten met stokjes. Hilarisch, want velen van ons hadden dat nog maar weinig of nooit gedaan. Ook ik had nog maar een prille ervaring na de laatste keer. Zo bleek de bami maar moeilijk naar binnen te werken, maar werd er desondanks hartelijk gelachen om de iedereen die zich in verschillende bochten wrong om zo wat naar binnen te "schuiven".
Na ieder gerecht werd een korte pauze ingelast en verdween de kok van het toneel. Niet heel veel later kwam hij weer terug en begon de volgende show. Zo werd er met stukken ei gegooid (zie filmpje onderaan) en stak hij de hele zaak in de fik, wat overigens nog wat mooie plaatjes opleverde.

Toen de buikjes rijkelijk gevuld waren met al dat lekkers en we onze kimono aan de "wilgen" hadden gehangen, restte ons na een korte pauze nog een ietwat rokerig toetje! Ook daarna ging het nog even verder met wat whisky, een bakkie koffie en zelfs de bak sigaren van het huis bleven niet ongemoeid.

Na deze laatste versnaperingen was het tijd om naar het centrum van Breda te rijden, waar we een leuke lounche-bar tegen het lijf liepen en we nog even gezellig verder gingen onder het genot van enkele hapjes en drankjes en waar ondertussen weer aardig wat gekkigheid over tafel kwam. Hiermee besloten we dan ook de avond / nacht en reden terug naar huis.

Persoonlijk vond ik het erg gezellig en heb heerlijk gegeten. Bedankt allemaal voor de leuke avond!

Zeeuws Meisje, Kimono's en het eten met stokjes

De planning voor gisteravond stond al maanden van te voren vast. We zouden met familie en vrienden een avondje naar de Japanner in Roosendaal gaan. Nou dat hebben we geweten! Zelf was ik namelijk (zoals zovelen van de groep, die dachten zelfs bij het horen van "Sushi" dat ze soesjes kregen) nog nooit bij de Japanner wezen eten, dus het eten met stokjes was voor mij nogal wennen. Ik heb daar namelijk ook een klein "trauma" aan overgehouden uit mijn jeugd (denk dat ik een jaar of 4 à 5 was), toen ik op een spelletjesmiddag in de gymzaal met Japanse stokjes moest proberen om rozijntjes te eten. Je raad het al, dit lukte natuurlijk voor geen meter en op die leeftijd kon ik nog niet echt tegen mijn verlies. Efin, das een heel ander verhaal, maar we waren bij de Japanner in Roosendaal. Toen we daar binnen kwamen werd iedereen gehuld in een "bloemetjes gordijn" en terwijl mijn vader dacht dat ie als Zeeuws Meisje verkleed ging, hadden wij al direct in de gaten dat het hier om Japanse Kimono's ging. Dit leverde natuurlijk enkele leuke plaatjes op wat een prettige bijkomstigheid was.

Die kimono's bleken van groot belang bij het eten, want die Japanse koks maken er een potje van. Die smijt met vlees, saus, zoutpotjes en eieren. Vooral gebakken eieren, want iedereen moest proberen een stuk ei met zijn mond op te vangen dat werd gelanceerd vanaf de bakplaat (zie filmpje). Dat bleek nog moeilijker dan gedacht en velen vingen het stuk ei dan ook op met neus, bril of decolleté. Zelf was ik een van de gelukkigen waar het ei wél direct de mond in ging.

Oh ja, die stokjes. Dat ging inderdaad niet zonder slag of stoot. Het is echt niet eenvoudig om bami met die stokjes te eten, maar sommigen van de groep waren inventief genoeg. Zo prikte Teuni (rechtsonder op de foto) gewoon het vlees aan een stokje terwijl anderen het met veel moeite toch met twee stokjes naar binnen kregen.
Voor het toetje kregen we gelukkig wel een lepeltje, want ik zou me niet voor kunnen stellen hoe we dat met die stokjes op hadden moeten eten.

Al met al hebben we gisteravond ontzettend veel gelachen en heerlijk gegeten. Het is de moeite waard om nog eens terug te gaan. Zeker nadat we geconstateerd hebben dat Japanners absoluut niet kunnen rekenen en nadat de rekening voor de 2e achtereenvolgende keer met een te laag bedrag op tafel kwam, hebben we het er maar bij laten zitten.
Iedereen bedankt voor de gezellige avond en tot de volgende keer!