Met een brommende vierwieler langs de N57

Enkele weken geleden kocht hij samen met zijn zwager een stoere buggy via Marktplaats.nl. Sinds die tijd worden we doodgegooid met vele foto's en filmpjes van zijn avonturen en kan hij eigenlijk nergens anders meer over praten. Vandaag besloot hij echter zijn collega's ook mee te laten genieten van zijn nieuwe hobby…

Het liep al tegen half 9 toen er opeens pal voor het kantoor van Websites Nederland, een voertuig met luid gebrul tot stilstand kwam. Het bleek Jeroen, die met gevaar voor eigen leven met de buggy naar de zaak gekomen was. Uiteraard moest ik even een kijkje nemen en ook andere collega's liepen naar buiten om de buggy, die gewoon op kenteken staat en dus 'street-legal' is, te aanschouwen en vol trots showde Jeroen zijn grote liefde aan het aangestormde publiek.

Tijdens de middagpauze mocht ik plaats nemen achter het stuur en collega Koen was zo heldhaftig om naast mij in de cross-kar te stappen.
We reden, nadat hij eerst nog eventjes stil viel, als een dolle over het industrieterrein en door de berm langs de N57 en we hadden de grootste lol. Hoewel zijn topsnelheid niet hoger gaat dan zo'n 70 kilometer per uur, is de fun-factor van het apparaat des te hoger! Hij ligt lekker strak op de weg en je moet wel erg goed je best doen wil je alle grip in de bochten verliezen.

Na werktijd stapten ook collega's Jan (die sowieso veel met raceauto's heeft) en Paul nog even in de brommende vierwieler en de grijns op hun gezichten bij terugkomst sprak boekdelen!

Als bonus dit keer een filmpje van de rit die ik samen met Koen in de buggy maakte. We hebben er erg van genoten!

Compleet ondergescheten...

Omdat er veel mensen benieuwd waren naar onze nieuwe auto, besloten we vandaag een rondje langs vrienden en familie te rijden. Uiteraard niet voordat ik de Volvo nog eventjes goed gewassen had en zo stond hij dus al vroeg op de parkeerplaats te blinken.

Als eerste stonden Janine's ouders op het programma. Op de vraag "Rijd jij of rijd ik?" hoefde Janine niet lang na te denken en kroop meteen achter het stuur. Het was haar aller eerste rondje in onze nieuwe bolide en dus straalde ze als kleuter die het eerste rondje op z'n nieuwe driewieler doet.

Ze parkeerde 'm keurig bij haar ouders achter en daarna begon de inspectieronde die in alle nauwkeurigheid door de familie Ihrman werd uitgevoerd. De wagen werd gelukkig goed bevonden en na nog een bakkie leut en een zelf gemaakt koekje, vertrokken we richting Stad aan't Haringvliet, om even bij opa en oma Visser langs te gaan.
Uiteraard pikten we nog even een stop in Melissant mee, waar ook Addie en Mirjam even konden koekeloeren. Addie deed zelfs en proefritje en gaf ruiterlijk toe dat hij wel érg lekker reed. Stiekem zelfs beter dan z'n eigen BMW 3 Touring!

Ook opa en oma vonden het een prachtige wagen en opa beeldde zich zelfs al een achter-kleinkind in een kinderzitje in. "Nou, opa" stelde ik 'm misschien zelfs wat te leur "dat gaat nog wel even duren hoor!".

Onze laatste stop van de dag en gelijk het hoofddoel van deze zondag, was in Den Bommel. Vorige maand was neef Jan-Willem jarig, maar we waren nog niet eerder in de gelegenheid geweest even op bezoek te gaan.
Na ruim 2 gezellige uren besloten terug naar huis te gaan en terwijl we naar de auto liepen en werden uitgezwaaid door de familie Visser, vanachter het keukenraam, begon Janine opeens te proesten en bleef ik met mijn hand voor mijn mond als een standbeeld op de stoep staan...

Niet ver van mij verwijderd zag ik onze eens zo blinkende Volvo staan. Ik kan er vrij kort over zijn, de auto bleek namelijk compleet ondergescheten. Ik dacht zelfs nog eventjes de daders hoog boven in de boom zachtjes te horen grinniken.
Het was ook geen moeilijk doelwit, want die grote zwarte wagen was de enige op de gehele parkeerstrook. Nu heb ik al eens vaker stront op de auto gehad en dat verwijderde ik uiteraard meteen. Als er iets funest is voor je lak dan is het wel vogelstront.
Echter, de hoeveelheid die nu op de auto was achtergelaten sloeg werkelijk alles. Dit was in één keer meer stront dan alle vogelstront die in de afgelopen jaren mijn auto('s) hadden geraakt.
Het was werkelijk bizar. Er leek geen enkel stukje overgeslagen te zijn en zelfs Janine leek er, na eerst hard te hebben gelachen om mijn verwrongen gezicht, ook wat verloren bij te staan.

Neef Jan-Willem aarzelde echter niet en kwam meteen met een emmer sop aanlopen. En dus begonnen we samen, terwijl ome Johan met zijn handen nog op zijn knieën stond te staan van het lachen, met het afpoetsen van de vogelstront.
Het bleek nog een flinke klus want de Volvo was aan werkelijk alle kanten bescheten. Na een tijdje poetsen hadden we zo'n beetje alles gehad en toen droeg ook Christa haar steentje nog bij door de auto nog eventjes met regenwater af te spoelen.

Uiteraard was dit alles een noodoplossing, want vanuit Den Bommel ben ik vrijwel direct doorgereden naar de pomp alwaar de Zweedse tank aan zijn derde wasbeurt van de dag werd onderworpen. De laatste dit keer, want toen hij na afloop opnieuw op de parkeerplaats stond te blinken, vond ik het wel welletjes voor vandaag.

Een wijze les voor een ieder die in Den Bommel op bezoek gaat, parkeert uw auto geenszins onder deze boom!

Als bonus dit keer Janine en haar aller eerste rit achter het stuur van de Volvo!

Een beter initiatief dan een bloemetje!

Gisteravond was het eindelijk zo ver. Tien dagen geleden maakten we de koop van de Volvo V50 1.8 Momentum rond en hoewel het eigenlijk pas morgen de bedoeling was om 'm op te halen, was het gelukkig mogelijk om hem vanavond al vanuit Helmond mee naar huis te nemen. Dat kwam goed uit, want Janine moest vanmorgen werken.

Na het avondeten vertrokken we gisterenavond in de Toyota Aygo richting Helmond, waar we zo'n 1,5 uur later zonder enige moeite aankwamen. Na nog een kort gesprekje gehad en de nodige papieren getekend te hebben, kreek ik een pluche kikker aangeboden. Geheel met pet en klep met daarop natuurlijk wat reclame. "Van ons geen bosje bloemen maar een kikker-knuffel" vertelde verkoper Max met een stoïcijns gezicht. "Er zit een verhaal achter hoor..." ging hij verder en zo doende vertelde hij ons dat van elke auto die Vaartland verkoopt (en dat zijn er zo'n 7.000 per jaar!) er €12,50 aan Stichting Opkikker wordt geschonken. "Vandaar dat u bij ons geen bosje bloemen ontvangt, maar ik hoop dat u hier geen problemen mee hebt". "Uiteraard niet!" Antwoordde ik enthousiast, wetende dat Stichting Opkikker zich inzet voor langdurig zieke kinderen en hen (en hun ouders) een leuke dag probeert te bezorgen. "Ik heb liever dat je dit doet, dan dat je ons een bloemetje geeft" zei ik nog, want bloemetjes zijn leuk, maar die kinderen hebben die leuke dag waarschijnlijk harder nodig dan ik dat bloemetje!

We liepen de auto nog eventjes na, waarna ik in de Volvo en Janine in haar Aygo, weer terug naar Flakkee reed.

Vanochtend was het dus even wennen toen ik vanuit de kamer naar buiten keek en een geheel andere achterkant dan ik gewend ben te zien kreeg.
Nadat ik 'm eventjes afgespoeld had stond hij aardig te blinken op de oprit, maar moest ik daarna al snel richting Den Bommel vertrekken, waar ik 'm even later bij ome Johan en tante Wilma op de oprit plantte.
Neef Jan-Willem, automonteur in hart en nieren, ging het vandaag wagen om mijn pas aangeschafte Parrot MKi9200 in te bouwen. Omdat ik geen MP3 cd's in deze radio kan afspelen, kocht ik juist deze Parrot, die een verbinding met de iPod mogelijk mogelijk maakt en ook nog eens plaats biedt aan een geheugen kaartje tot 32 Gigabyte vol muziek!

Jan-Willem begon met een inspectieronde onder het dashboard. "Waar gaan we 'm open maken" stelde hij zich meerdere malen de vraag en hij zocht dan ook in alle hoeken.

Schroeven werden los gedraaid, zelfs het handschoenenkastje werd verwijderd, maar hoe we ook zochten, we kregen de middenconsole niet los en dat was toch écht nodig om de Parrot te kunnen installeren. Nadat we nog even gebeld hadden met wat Volvo dealers en ook nog het internet hadden afgezocht naar een oplossing, kwamen we tot de conclusie dat het paneeltje dat om de radio zat, eerst losgehaald moest worden. Daarachter zaten namelijk nog twee schroeven die los moesten, voordat de gehele middenconsole kon worden verwijderd.
Wat we ook probeerden, we kregen het niet gemakkelijk los en omdat de console vooral uit niet al te dik aluminium bestaat, was het risico op beschadigen te groot om er zelf aan te knutselen.
We besloten dan ook de operatie te staken en het werk aan de Volvo dealer over te laten.

Helaas is de werkplaats van de dealer op zaterdag niet open en zal ik dit werkje over het weekend moeten tillen. Ookal hebben we nu eindelijk de nieuwe auto, het bellen vanuit de auto en het beluisteren van muziek vanaf mijn iPod zal dus nog even moeten wachten!

Na een doffe 'flats' verliet hij voorgoed de Sommelsdijkse Haven...

Ik weet nog dat ik ' m voor het eerst bij de dealer in Heerhugowaard zag staan. We gingen een weekendje naar Groningen en een ritje langs een interessante meubelzaak konden we mooi combineren met een bezoekje aan de Honda dealer die maar 500 meter verderop zat. Die grijze Honda Civic Type R uit 2004, dat leek me wel wat...

M'n mond viel open van verbazing toen ik 'm in het echt zag staan. Dit was 'm! Dit was mijn droomauto! Met maar 37.000 kilometer op de teller waren de 200 paarden onder de motorkap nèt warm gelopen. Een buitenkansje, want deze vrij exclusieve auto (in de zin van dat je 'm bijna nooit in het wild ziet) was zéker mijn grote droom.

Wat heb ik er met plezier in gereden. Samen beleefden we vele avonturen en vooral ook heerlijke ritjes! Het top van z'n kunnen ervoer ik onlangs nog toen ik de teugels liet vieren en met een duizelingwekkende 250 kilometer per uur over de weg heen vloog. De rijeigenschappen van deze gedistingeerde racewagen waren zo goed dat dat ook allemaal kon, maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze 'levensfase'.

Na zo'n 95.000 kilometer waren de geharde werkpaarden onder kap nog lang niet uitgeput, maar uit financieel-technisch oogpunt leek het mij verstandiger de auto juist nu te verkopen. Met dergelijk kilometrage zou ik er nog goed geld voor kunnen vangen en zo zou er niet al te veel meer bij een nieuwe auto gelegd hoeven worden. Een auto die, zo slim was ik dan wel, gericht is op de toekomst. Eentje waar ik ruimte genoeg in heb en die naast een stuk zuiniger ook nog eens een stuk comfortabeler over het asfalt glijdt. Niet dat ik niet lekker reed in de 'R', integendeel, maar ik ging verlangen naar luxe als cruise control, airco of zelfs climate control...
Al 3 maanden stond hij te koop maar pas toen we een Volvo V50 1.8 Momentum kochten dienden zich een aantal serieuze kandidaten aan.

Vandaag zou één van de meest serieuze kopers komen kijken en omdat de Honda met opgeheven hoofd de Sommelsdijkse Haven moest verlaten, waste ik 'm nog een keer, zowel van binnen als van buiten. Misschien wel voor de allerlaatste keer.
Wat stond hij toch mooi te blinken en voordat ik het goed en wel in de gaten had slaakte ik een diepe zucht. Een auto van dergelijk kaliber zou ik waarschijnlijk niet zo snel meer rijden, maar in het leven moet je nu eenmaal proberen om de juiste keuzes te maken.

Vanochtend was ik al erg vroeg wakker. Ik had geen rust in mijn lijf. Mijn droomauto zou me misschien vandaag wel voorgoed verlaten en ik wilde toch ook zijn velgen nog een keer goed poetsen en zelfs de banden laten blinken voor de nieuwe eigenaar.
Janine vroeg me echter of ik de papieren al opgezocht had en ik antwoordde zoiets als "Nee nog niet maar ik weet waar ze liggen dus ik heb ze zo...". Dus niet. Want in het bakje waar ik verwachtte dat de overschrijvingspapieren lagen, vond ik helemaal niets.
Hoewel Gijs lekker ontspannen van de ochtendgloren genoot, had ik paniek in de tent. "Waar zijn die overschrijvingspapieren nou toch gebleven!?" riep ik al stampend door het huis. Samen met Janine zocht ik uit alle macht naar dat simpele maar oh zo belangrijke papiertje. We haalden alles overhoop, keerden verschillende lades en kasten meerdere keren binnenstebuiten maar vonden niets.
Het zweet stond op mijn hoofd en Janine moest naar school dus zette ik de zoektocht alleen voort. Na bijna twee uren zoeken stond ik op het punt de koper in spe af te bellen maar controleerde toch nog één doosje... Laat dat nu net het goede doosje zijn! Daar was al meerdere keren in gekeken, maar toch niet goed zo bleek. Het deerde niet, want dat dat belangrijke papiertje eindelijk terecht was, was het aller belangrijkste!

Ik kon over tot de orde van de dag en knielde neer bij mijn velgen en liet ze blinken met wat velgreiniger. Toen ik echter bij een van de voorwielen zat, hoorde ik een doffe 'flats' en geschrokken keek ik om me heen. "Het zal toch niet..." dacht ik nog, maar toen ik de aroma naar binnen snoof wist ik hoe laat het was. Ik keek op de auto en ja hoor, uitgerekend in de laatste uren moest er nog een vogel op de Honda schijten!
Opnieuw deed ik een ritje naar de pomp om de auto netjes schoon te spuiten, want ik kon de Civic tenslotte niet met stront verkopen.

De koper was op tijd en zo deden we samen met zijn broer een rondje om en in de auto. Het was een liefhebber, dat bleek wel en geheel volgens verwachting gaf hij me de spreekwoordelijke 'klap op de hand'.
Nadat hij 'live' het geld overschreef, reden we naar het postkantoor en pas toen de beambte daar het vonnis velde drong het pas echt tot me door. De 36-NP-LN en ik waren niet langer met elkaar verbonden en mijn droomauto zou terugkeren naar zijn oorspronkelijke habitat, in de noordelijke contreien en dan wel in Hoorn om precies te zijn.

Toen ik echt de allerlaatste foto nam dacht ik een traan over mijn wang te voelen biggelen maar omdat ik het niet wilde weten veegde ik 'm niet weg en liet 'm maar opdrogen. Onze avonturen samen flitsten in een fractie van een seconde voorbij. Zo'n 58.000 kilometer, bijna 1,5 keer de wereld rond, reden we samen, maar nu was het tijd om van baasje te wisselen.

Even later viel ik van het ene uiterste in het andere. Een uur eerder stond er nog een schitterende racewagen te blinken op onze parkeerplaats achter het huis. Nu was die plaats leeg maar niet voor lang zo bleek, want daar kwam Basje 'De Spaeke' aangereden en plantte zijn Opel op ons grondgebied. Het was als vloeken in de kerk. Wat moest de buurt niet van me denken?! Een Opel op de plaats die eerst toebehoorde aan die fantastische auto. Ik zal 'm nooit vergeten...

Rest mij nog even de nieuwe eigenaar ongelooflijk veel plezierige en veilige kilometers toe te wensen. Laat nog eens wat van je horen Jasper en stuur nog eens wat foto's op!

Toch nog met z'n blije bakkes achter het stuur

Ik had het 'de Schoenen-man van Websites Nederland' al lang geleden beloofd, maar er kwam gewoon niet van. Enkele collega's gingen 'm zelfs al voor maar beloofd is beloofd dus, toen hij van onlangs vroeg "Voor je 'm verkoopt mag ik toch zeker nog wel een rondje rijden?" had ik een belofte in te wisselen...

En uiteraard, beloofd is beloofd en omdat de Honda misschien morgen wel verkocht wordt, was dit de laatste kans voor Koen om eens in een échte auto te rijden. Daarom nam ik hem aan het einde van de werkdag mee voor een rondje in de Civic Type R en hoewel hij eerst twijfelde om achter het stuur te kruipen ("Voor 't zelfde geld rijd ik 'm straks nog net even op een hoop!") zat hij er even later toch achter met z'n blije bakkes!

Normaliter ligt Koen letterlijk in z'n auto en kijkt hij bijna door zijn achterraam opzij, maar ik drukte 'm op het hart dat dat in deze auto niet mocht. "Je moet de auto voelen Koen", zei ik tegen 'm. "Pas dan kun je met genoeg zekerheid het gaspedaal intrappen".

Zo gezegd zo gedaan en wat vond hij het heerlijk om met een flinke snelheid over de Haringvlietsluizen te racen. "Ik denk dat ik er vannacht niet van kan slapen" verduidelijkte hij nog even, toen hij met ietwat trillende benen en een brede grijns weer uitstapte...

Als bonus hieronder een filmpje. Dan geloven z'n vrienden het tenminste ook!

Van een Japans strijkijzer naar een Zweedse tank?

Al vanaf eind vorig jaar ben ik rond aan het kijken voor een andere auto. Al ruim 2,5 jaar rijd ik nu een Honda Civic Type R en hoewel de meer dan 200 paarden onder de motorkap me nog altijd boeien, vind ik het tijd worden voor iets anders. De 95.000 kilometer die inmiddels op de teller van de Japanse raket staan genoteerd, dwingen mij enigszins opzoek te gaan naar een goede vervanger.

Niet dat een Honda van dergelijk kaliber de kilometrage niet aan kan, in tegendeel, maar goed rondkijkend tussen de vele occasions die het internet rijk is, leert dat je slim moet handelen wil je een prettige inruilwaarde tegemoet kunnen zien. Het plan was de Honda te verkopen en daarna opzoek te gaan naar een mooie Audi uit Duitsland. Hier en daar rond koekeloerend, bleek dat daar nog wel een aantal haken en ogen aan zaten. Het beoogde budget voor de nieuwe aanwinst zou flink overschreden moeten worden en misschien was een auto importeren toch net wat te gewaagd voor deze 'control-freak'. Ook de particuliere verkoop vlotte niet echt, maar dat was van tevoren al bedacht. Een Honda Civic Type R is een erg aantrekkelijke auto voor jonge kerels die wel van wat spanning houden, maar lang niet iedereen kan een dergelijke auto betalen. Hij is eigenlijk nèt te duur voor zijn doelgroep en dus voor ons weer moeilijk om te verkopen.

Tussen een aantal slappe biedingen door, surfde ik hier en daar eens naartoe om opzoek te gaan naar een waardige opvolger die niet alleen wat zuiniger moest rijden, maar ook voorbereid was op de toekomst. Vele merken kwamen voorbij, BMW, Audi, Volkswagen en zelfs Ford passeerden de revue, maar pas dit weekend stuitte ik opeens op een aantal verrassende occasions. Een aantal Volvo V50's trokken mijn interesse, nadat ook Addie eens meegekeken had tussen de totale wirwar aan 2e hands auto's.

Vandaag belde ik een van de dealers op, waar een auto stond die mijn grootste interesse had gewekt, maar waar ik eigenlijk net te veel kilometers op vond staan dan dat ik voor ogen had. Net zoals de andere V50's had deze wagen uit oktober 2005 ook alles wat je maar kon verzinnen, maar het was het model en interieur dat erg in de smaak viel en dus trok ik de stoute schoenen aan.

De wagen bleek gewild te zijn want vrijdag zouden er al mensen komen kijken. Zelf was ik dat zaterdag van plan maar omdat ik vermoedde dat hij dan al verkocht zou zijn zette ik alles op alles om zo snel mogelijk langs te kunnen komen en dat lukte. Janine was vandaag vrij en gelukkig kon ik zelf vanmiddag ook gemist worden op de zaak. Zo reden we al om half 1 vanmiddag richting Helmond, naar Vaartland die daar ontzettend veel auto's hadden staan zo bleek bij aankomst.

De vriendelijke Brabantse verkoper had de Volvo V50 1.8 Momentum al buiten gezet en hoewel zo'n station even wat anders is dat het scheurijzer waar ik nu in rijd, oogde hij mede dankzij de velgden, de dakrails en spoiler toch nog aardig sportief. Ook het interieur viel niet tegen. De middenconsole waar ik nooit zo weg van was oogde toch eigenlijk best wel lekker en de bediening op het stuur is ook een hele uitkomst. De auto is namelijk voorzien van onder andere cruise control, traction control, climate control en zelfs navigatie dat is weggewerkt boven de automatisch mee kleurende spiegel, ontbreekt niet.

Dan de zittingen, want die zijn werkelijk schitterend. Deze V50 was uitgevoerd met een vreemd soort bekleding, wat een beetje tussen stof en dicht tegen leer aan lijkt te liggen. Ook de achterbank is overtrokken met hetzelfde jasje.
Dan de ongelooflijk ruime bagageruimte. Daar kan ik nog eens mee voor de dag komen als ik weer eens met Jurien naar de muziekwinkel ga. Hoeveel drumkits en gitaren zouden daar wel niet in passen? Om nog maar te zwijgen van de afneembare trekhaak, waardoor ik zelfs nog een aanhangwagen mee kan nemen. Of wat te denken van een caravan? Nee schrik niet, dat is wat overdreven, maar een goede fietsendrager zou er prima op passen als Janine en ik willen gaan mountainbiken!

Na een proefritje, waarin ik me als een koning in zijn koets waande, was ik er zeker van. Dit zou een waardige opvolger voor de Honda kunnen zijn.

Zou het dan toch zover komen dat ik mijn Japanse strijkijzer inruil voor een Zweedse tank? We zullen zien, want deze week moet ik al uitsluitsel geven!

Een lust voor het oog

Nadat mijn collega Jan hem vorig weekend nog net voor ging, brak vandaag na maanden van wachten ook voor Koen de grote dag aan. Al de gehele ochtend zat hij te wippen op zijn stoel, maar zijn wachten werd pas 's middags beloond. Dit keer geen nieuwe schoenen, maar vanmiddag mocht hij dan eindelijk zijn nieuwe auto op gaan halen.

Een interessant lease aanbod deed hem kiezen voor een schitterende en stoere Volkswagen Polo met de nodige opties. Uiteraard moesten de WN'ers (Websites Nederlanders) de wagen met eigen ogen van dichtbij bekijken en 'de Koenoe' of 'MC Koenoe' zoals hij in de volksmond wordt genoemd, was er maar wat trots op (voor diegene die mijn blog weinig leest laat het zich makkelijk raden wie Koen is, het gaat om de kerel met die blinkende Nike's!)!

Na een grondige inspectie aan de buitenkant, werd ook het interieur even gechecked. Ook dat bleek dik in orde en bleek deze wagen zelfs van een mooi navigatiesysteem te zijn voorzien.
De auto leverde dan ook een dikke duim op van 'Dubmeister' en VW-freak Joan, die onlangs zelf het project MijnBlueMotion.nl startte, waar het niet gaat om de mooiste of snelste auto, maar juist om de meest zuinige!

Hoe dan ook, de nieuwe wagen van Koen is een lust voor het oog en hoewel ik er nog niet in heb mogen rijden, geloof ik maar wat graag dat deze auto ook in beweging zijn mannetje staat.

Ik wens zowel Koen als Jan dan ook veel veilige en vooral plezierige kilometers toe!

Sneeuwpret en iets minder pret

Terwijl de sneeuwpoppen her en der als paddenstoelen uit de grond schoten, de ene nog groter dan de andere, zat ik boven op zolder achter mijn computer, toen ik opeens een doffe klap hoorde. Ik dacht nog "Janine laat vast iets vallen", maar op dat zelfde moment hoorde ik van beneden Janine roepen "Ben jij dat?"... Toch maar even uit het raam kijken dachten we precies op datzelfde moment!

Er bleek een auto op de stoep te staan, die nèt voor onze voortuin stil stond. Ik snapte er even niets van, maar toen ik beter keek, wist ik wat er aan de hand moest zijn. De auto bleek op een van de betonnen bulten, die bij ons op de stoep liggen, gereden te zijn. Die bulten liggen er zodat vrachtwagens die bij ons de straat in draaien, niet de stoep aan diggelen rijden (wat al twee keer eerder gebeurde).
Een aantal jongens uit de buurt hadden grote sneeuwballen over de gehele breedte van de weg gelegd en de chauffeur van de auto probeerde ze te ontwijken door bij ons over stoep te rijden. Helaas zag hij door de sneeuw, de bulten niet meer liggen en reed zijn Renault Senic tot half op zo'n bult.

Ik trok de voordeur open, nog steeds in mijn 'net-uit-bed-pak' en vroeg de meneer "Gaat het?". "Nee natuurlijk niet!" antwoordde hij zichtbaar geïrriteerd. Tot overmaat van ramp kreeg ik direct daarna zijn nog geïrriteerdere (is dat een woord) vrouw over me heen: "Had je die jongens die dit gedaan hebben niet even kunnen waarschuwen?!?! Had je die sneeuwballen niet even weg kunnen halen?!?! Je had er wat van moeten zeggen!"...

Ik wist niet wat me overkwam. De mevrouw in kwestie begon een potje oud Hollandsch tegen me te schelden, waar de honden geen brood van lusten. Voordat ik de deur (nu ook ik) geïrriteerd dicht smeet, zei ik nog met een gemaakte glimlach "Ja maar mevrouw, ik zit boven in mijn pyjama, dan gelooft u toch zeker niet dat ik naar buiten ga om 'bal-dadige jeugd' terecht te wijzen?" Waarop de chauffeur me op de valreep nog merkbaar bijgedraaid en uiterst beleefd vroeg om de ANWB te bellen. "Ik zal kijken wat ik kan doen" antwoordde ik terug en deed toen de voordeur lekker dicht.

Wat was ik kwaad. Mij een beetje uit lopen schelden terwijl ik nog de intentie had behulpzaam te zijn. Janine vroeg me wat er was en ik zei haar dat deze mensen lekker in de sneeuw konden zakken. Helpen ging ik ze niet...

Totdat ik even later eens over mijn hart streek en mijzelf aankleedde en naar buiten liep. De mevrouw keek niet naar me om, maar de meneer was uiterst aardig en sociaal geworden in de tussentijd en vroeg mij op een uiterst beleefde manier of ik de spullen die in de auto lagen, naar zijn huis wilde brengen met mijn auto. In de auto lagen namelijk een berg tassen en koffers van zijn gasten uit Afrika, die hij bij een kennis in Hellevoetsluis af zou gaan zetten, maar zo konden ze niet verder. De auto was met geen mogelijkheid in beweging te krijgen.
Ik gaf gehoor aan de man's 'smeekbede' en niet lang daarna zaten alle 'opvarenden' lekker warm bij de kachel, mét hun spullen. De auto werd even gelaten voor wat hij was en de meneer zou morgen wel even de Renault garage bellen. Ik vond het prima, ik was allang blij dat hij niet de voortuin ingereden, of nog erger, door de voorgevel gekomen was!

Janine en ik besloten daarop een rondje te gaan lopen. We trotseerden de kou en lieten de bewoonde wereld voor wat het was, totdat we bij de Vlietberg aankwamen, waar jong en oud aardig wat sneeuwpret beleefde met sleeën of sneeuwballen gooien.
Op de hoek van de straat kwamen we Chris, Martha en de kleine Levi tegen (de laatste lag heerlijk te slapen en had geen besef van het winterse weer), waarmee we wat dichter naar de berg toe liepen.
Daar herkenden we wat mensen die net een kite op lieten en waarachter druk gesnowboard werd. Een schitterend gezicht en het ging best aardig met de wind en de verse sneeuw. Er werden zelfs nog wat sprongen gemaakt, alleen bleek de landing wat lastiger dan verwacht...

Toch keerden we al snel weer huiswaarts, want zo midden in de polder was het aardig fris. We liepen met Chris en Martha mee en dronken nog wat lekkers bij het haardvuur en maakten er zodoende nog een gezellige middag van.

Naast een klein ongelukje was de sneeuwpret toch aardig compleet vandaag. De sneeuw mag dan ook wat mij betreft nog wel eventjes blijven liggen, maar of dat in ons land ook mogelijk is wordt de komende dagen vast duidelijk!

Als bonus een filmpje waarin Richard van der Welle het snowkiten even demonstreert. Toch leuk dat dit zo net buiten de deur kan!

Een mooi wit dekentje

Toen ik vanmorgen voor het eerst naar buiten keek, moest ik eens goed in mijn ogen wrijven. Zag ik dat nou goed? Ik dacht eerst dat m'n auto gewoon keihard opgevroren was, maar toen ik wat beter keek, zag ik dat zo'n beetje alles onder een witte laag verdwenen was!

Buiten gekomen bleek dit de eerste sneeuw van deze winter te zijn en hoewel er nog niet bijzonder veel gevallen was, was het wel een leuk gezicht. Zelfs mijn auto lag onder een mooie wit dekentje!

Help! Mijn collega heeft een hobby!

Het zou de titel kunnen zijn van een uitgemolken televisie format, maar niets is minder waar.
Hij is altijd druk met zijn Golf 4 1.9TDI in de weer. Dan een friemeltje zo, dan een friemeltje zus. Altijd maar aan het 'optimaliseren' en daar komt nog eens bovenop dat hij helemaal gek gemaakt wordt door de andere 'Dubmeisters'...

Mijn collega Joan deed nog niet zo heel lang geleden vriend en vijand verbazen, toen hij een ietwat orthodoxe manier bedacht om zijn afkomst uit het diepe zuid-westen van ons land kracht bij te zetten. Joan, zo moet u weten, komt namelijk uit Sint Annaland, gelegen in de provincie Zeeland. En 'Oengs Zeeuwen, binne noe eenmael zuunug!'.

Hoe het ook zij, toch diep respect voor de keuze van een jongen, wiens vrienden allemaal de snelste willen zijn op het circuit en geen enkele rekening houden met moeder natuur (ik ben er ook zo een, ik weet het, voordat mijn mailbox volstroomt!). Volkswagen-minded als hij is, bedacht hij een ludiek en uniek project.

Het Duitse automerk is al jaren bezig met de zogenaamde 'Blue Motion' techniek. Dit betekend dat wanneer een Volkswagen 'Blue Motion' is, er aan van alles gedacht is om de vierwieler zuiniger te laten rijden. Denk aan het feit dat de motor stopt als de auto ook stil staat. De dynamo die de accu alleen oplaadt tijdens het remmen en niet tijdens het rijden zodat er meer weerstand ontstaat. Zuinigere motor en nog veel meer.
Joan's 'normale' 1.9TDI is geen Blue Motion uitvoering, maar Joan wilde wel eens zien of hij niet in de buurt kon komen van zo'n échte Blue Motion.

Hij stelde zichzelf daarom het doel om minimaal 1 op 25 te halen. Daar gaat hij naar alle waarschijnlijkheid wel aan voldoen en dus legt Joan de lat nog hoger. 1 Op 30 moet het gaan worden, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Zo zijn er de afgelopen tijd een aantal gewicht-besparende maatregelen genomen, moeten de velgen nog vervangen worden door écht lichte en dichte velgen, moeten er zuinigere banden worden opgezocht en gisteren werd de auto ook nog eens opnieuw getuned. Althans, ge-down-tuned eigenlijk, wat betekend dat de auto nu zuiniger staat afgesteld.
Dit alles met behulp van een aantal sponsoren die Joan's project reeds aanmoedigen.

Om zijn project kracht bij te zetten, lanceerde Joan de website www.MijnBlueMotion.nl, waar de voortgang van het project tot in details te volgen is.
Vandaag kwam hij zelfs met een compleet bestickerde auto naar de zaak en zo maakt hij nu luid en duidelijk reclame voor zijn interessante project en durft hij zelfs keiharde uitspraken te doen, zo getuige zijn achterruit.

Benieuwd hoe het deze extreem zuunige Zeeuw vergaat? Neem eens een kijkje op MijnBlueMotion.nl!

Paco's nieuwe 'American (wet) Dream'

Hij zat alweer een aantal jaren zonder, maar zijn liefde ervoor is nooit verdwenen. Vanmiddag vertelde Ineke dan ook dat Paco weer "compleet" was, want hij had zijn 'American Dream' nieuw leven ingeblazen.

Na de Ford Ranchero was er lange tijd niks, maar in die tijd zocht Paco zich scheel naar een bijna perfect exemplaar. Die heeft hij dus nu gevonden in de vorm van een schitterende Chevrolet Camaro, waar hij vanavond mee bij ons voor de deur stond.

Deze nieuwe (natte) droom van Paco is in bijna perfecte staat en dat terwijl hij al 29 jaar oud is. Een vette voorkant en een lekkere dikke kont terwijl hij door brede pantoffels op de weggehouden wordt. Het interieur is eveneens nog bijna perfect en de auto beschikt zelfs over elektrische ramen en centrale deurvergrendeling!

Ook 'under the hood' is hij in perfecte staat en lijkt het kloppend hart van deze stoere Amerikaan volledig gereviseerd te zijn.

We reden een rondje, voelden de kracht van deze 'muscle car' en lieten Barry in z'n handen klappen van vreugde toen we ook even langs hem reden. En hoe kon dit alles beter dan met het Black Album van Metallica pompend uit de speakers?...

Een lekkere dikke kont

Vanochtend moest ik om een of andere vage reden toch onverwacht zelf mijn Honda bij dealer Jan van Dijk brengen voor een APK en om even ergens naar te laten kijken. Hoe dan ook, ik kreeg een vrij nieuwe leenauto mee, dit keer wat anders dan de Jazz of de Accord die ik eerder al meekreeg.

Ik reed daarom vanaf Brielle weer terug met een Honda CRV, een auto die m'n vader zou bestempelen als 'busje' maar die ik vooral vandaag even met een ander kritisch oog bekeek. Hoe was het immers gesteld met het comfort, de ruimte, het aanzicht of de rijeigenschappen?

Dat laatste bemerkte ik meteen toen ik op de terugweg al een vrachtwagen in wilde halen. Normaal gesproken schakel ik terug en ben er binnen een mum van tijd voorbij met mijn Type R. Nu moest ik geduldig voorbij 'kruipen'...

Desalniettemin reed hij wel comfortabel en voelde hij aan als een goede, ruimte gezinswagen, maar laten we hem eerst eens van de buitenkant bekijken. Hij oogt namelijk nog best stoer en vind 'm dan ook absoluut niet lelijk. Een grote, brede en stoere neus aan de voorkant en een lekkere dikke kont aan de achterkant, die de enigszins 'chique' lijn van de auto afmaakt. Die kont kan trouwens ook nog open en de ruimte die zich dan openbaart is lekker fors. Je kan er prima al je vakantiespullen in vervoeren, of een paar kinderwagens, drumkits (voor de nodige optredens), of schoonmoeders...

Dan de achterbank. Meteen viel op dat die uitermate makkelijk te bereiken was omdat de achterste deuren bijna haaks open kunnen staan. Gepaard met de 'lekkere hoge instap' (dat mijn vader tegenwoordig als steekwoord gebruikt bij het wel of niet goed vinden van een auto), maakt het dus lekker comfortabel om achterin te klimmen en ook de stoelen die je daar vindt zitten prima. Niet overdreven luxe natuurlijk, maar voor de prijsklasse waarin deze auto zich bevindt hebben ze dit bij Honda prima voor elkaar. De bestuurdersstoelen krijgen overigens ook de klassificatie 'prima', want hoewel ook deze niet echt overdreven luxe zijn, zitten ze (je raadt het al), prima.
Alleen het dashboard vind ik wat saaïg, en omdat de auto pas uit oktober 2008 dateert had ik hier wel meer de lijn verwacht die Honda tegenwoordig doorvoert in zijn assortiment, iets sportiever dus. Helaas.
Wat wel direct bij het instappen opviel is de wat vreemd aandoende handrem. Hij viel mij zelfs zó op, dat ik dacht dat ik een automaat zou gaan rijden, maar de versnellingspook bevond zich op een voor mij bekende plek.

Al met al mag deze CRV toch weer met trots het Honda logo dragen en zou ik 'm voor het comfort en de beschikbare ruimte in overweging nemen, mocht ik daar de behoefte toe hebben.
Vooralsnog ben ik nog steeds gelukkig met mijn eigen stoere racewagen die ik aan het einde van de dag met grote blijdschap weer terug in ontvangst mocht nemen. Gekeurd en wel en een paar kleinigheidjes weggewerkt...

Zo uitgekookt is ie altijd al geweest!

Door de economische crisis bezuinigen niet alleen bedrijven, maar ook de consument houdt de hand op de knip. Autodealers vallen niet voor niks bij bosjes en Keuf draagt daar vrolijk zijn steentje aan bij...

Hij verkocht vorige week plotseling zijn auto omdat een of andere gek er genoeg voor gaf. Keuf's motto "alles is te koop" wordt regelmatig in de praktijk ten uitvoer gebracht, maar daardoor zat hij dan nu opeens zonder auto.

Hij vond wel een nieuwe liefde via Marktplaats.nl en kocht voor iets meer dan een scheet en een knikker een oude Honda Concerto uit 1993 die de volgende keuring waarschijnlijk niet meer haalt. Keuf kennende knapt hij'm op en verkoopt hij 'm weer met winst. Zo uitgekookt is ie altijd al geweest!

Natuurlijk mochten op zijn nieuwe aanwinst ook de tuningstickers niet ontbreken en hoewel hij er een flink stuk op achteruit gegaan is nu hij die dat witte monster verkocht heeft (hier op archiefbeeld, waar hij nog niet die dikke mat zwarte velgen heeft), maar toch rijdt hij er weer met veel plezier in. Ik reed een stukje met 'm mee naar de Staver om te gaan zaalvoetballen en zowel Janine als Gijs keken lachend hoe we in deze bijna prehistorische auto wegreden...

"Ik heb niks hoor!..."

Vanochtend reed ik nog even langs Best Trucks in Oude Tonge, waar Addie druk aan het werk was. Althans, druk met zijn eigen auto, want gisteren mocht hij zijn nieuwe auto ophalen.

Een BMW 318 Touring, uit 2002. Erg burgerlijk voor Addie's doen, maar een schitterende wagen. Er mankeerde eigenlijk niks aan de auto. Goed, hij moest nog gepoetst worden, want Addie rijdt niet graag met een vieze auto rond (moet je lezen wie het zegt!), maar daar was hij nou juist druk mee bezig.

Nadat ik geconstateerd had dat de stoelen prima zaten en er een zee van ruimte aanwezig was, ging ik weer huiswaards en liet ik Addie lekker poetsen. Vanmiddag moest hij natuurlijk met zijn slee op het kraamfeest van Levi verschijnen en dan moest hij wel blinken in het zonnetje.

Zojuist kreeg ik een sms. Dat gebeurd wel vaker, maar deze keer was hij ietwat onaangenamer van aard. Het was Addie, die mij het volgende berichtje stuurde:

"Zo BMW kan naar Bosman en Kalis, valt net een ventje met fiets op rechter voorspatbord! Gaat lekker..."

Uiteraard vond ik het enorm sneu dat dit nu al moest gebeuren, zo precies nadat hij 'm koud 24 uur in z'n bezit had. Het bleek om een klein ventje op een voor hem 2 maten te grote fiets te gaan. Mirjam stond in de achtertuin, hoorde een blikkige "knal" en hield haar hart vast. Meteen rende ze naar de zijkant van het huis waar de auto geparkeerd stond (langs de stoep en niet op de oprit). Daar zag ze een klein ventje vanachter de auto komen die Mirjam meteen "gerust" stelde met de woorden "Ik heb niks hoor!.."

Nu zit er dus al een lelijke deuk en dikke kras op het voorspatbord van de BMW, maar gelukkig gaat de verzekering van de andere partij het allemaal regelen (als alles goed is natuurlijk).
Hoewel het een wat valse start was, wens ik Addie veel veilige kilometers toe in zijn nieuwe burgerlijk heilige koe. Nu nog een aantal koters achterin en gekleurde dieren-stickers op de zijruiten en het is helemaal compleet!

Zijn trouwe Honda staat geduldig en aan de kant geschoven te wachten op de nieuwe eigenaar, die 'm donderdag komt ophalen en er al verschillende plannen mee heeft (zoals striping, bumpers etc.). We houden ons hart vast!

"Je zou bijna Honda-fan worden..."

Hij had al meerdere keren de wens uitgesproken maar op een of andere manier was het er nog niet van gekomen. Onder andere voor Pieter reed ik mijn 2e liefde (na Janine natuurlijk) dan ook even warm tegen het einde van de middag en liet daarna de teugels vieren...

Ook Pieter kroop achter het stuur en liet zien wat hij waard was. De VTEC, die inkomt bij 6.000 toeren, vond hij klaarblijkelijk érg verslavend en hij trok al vanaf de eerste meters een brede glimlach over zijn gezicht.

Een glimlach die hij overigens de gehele rit niet meer kwijt raakte en ik dus op mijn beurt stiekem ook van zat te genieten!

Omdat ik mijn eigen auto nooit voorbij hoor scheuren, besloot ik deze keer eens uit te stappen zodat Pieter een demonstratie kon geven. Als bonus dan ook een kort filmpje waarbij ik eindelijk mijn eigen auto eens op film heb vast gelegd. De eerste meters stond hij te roken, maar daarna trok Pieter goed door. Hij besloot zijn rit dan ook met de historische woorden: "Je zou bijna Honda-fan worden..."

Ongebruikelijke tegenliggers

Op weg naar mijn werk, schrok ik mij vanochtend letterlijk wild! Toen ik net na de rotonde van Melissant de oude weg naar Stellendam opdraaide, kwam ik oog in oog met twee niet alledaagse tegenliggers! Ik aarzelde niet en trok snel mijn camera en schoot unieke plaatjes.

Geen idee hoe dit verhaal is afgelopen. De mensen die pal achter de paarden aan reden zaten al druk te bellen, dus heb ik dat zelf maar even gelaten voor wat het was en ben braaf doorgereden naar de zaak...

Het was nog een vrij jong ding, met een lekker kontje...

Enkele jaren geleden leerde ik hem kennen tijdens mijn stage bij een van de leidende Nederlandse internetbureau's: Intermax. Sindsdien hebben we nog regelmatig contact, zo ook vandaag weer.

Van tevoren was hij al zenuwachtig of ik er achteraf wel positief over zou schrijven, maar hij hoeft niets te vrezen. Niets dan lof over een middagje met Lennert's nieuwe liefde...

Het kwam er iedere keer vanwege uiteenlopende reden niet van, maar toen ik afgelopen week een krabbel op Lennert's Hyves achter liet of met de vraag of ze binnenkort nog eens lekker weer voorspelden, had ik binnen no-time een berichtje met een voorgestelde tijd terug.

Hoewel ik er wel op tijd uit moest en nog maar kort daarvoor op 4:00 was thuisgekomen van de plaatselijke kroeg, was ik toch rond 11 uur in Rotterdam en na een korte babbel stelde Lennert zijn nieuwe liefde aan mij voor.

Het was nog een vrij jong ding, uit 1998, met een lekker kontje en een prima voorgevel. Nadat hij dan ook de sleutels had overhandigd, stapte ik in zijn Porsche Boxster, aan de bijrijderskant welteverstaan...

Lennert nam eerst zelf plaats achter het stuur om te laten zien hoe het moest en ik moet zeggen, die bolide stond hem goed! Terwijl Lennert een mooi dijkje opzocht, smste ik onze gezamelijke ex-collega en ex-intermax-partner Sander Versluys waarmee ik ook nog af en toe erg leuk contact onderhoud. Ik stuur 'm dat ik bij Lennert in de auto zat, die tegenwoordig Porsche rijdt en hij antwoorde dan ook op sarcastische manier dat hij Lennert altijd al een enorme patser had gevonden, wat Lennert toch aardig bezig hield tijdens de resterende rit!

Toen Lennert het aandurfde om mij achter stuur te laten kruipen greep ik mijn kans scheurde met een brede glimlach over de mooie dijkjes in de omgeving van Bardrecht, Rhoon etc.
Lennert vond dat ik soms wel hard reed en ik antwoordde dat ik nog maar 70 reed, maar verbeterde mezelf omdat ik toen pas zag dat het mijlen waren...

De zon scheen ondertussen heerlijk op mijn blote hoofd, als we tenminste niet in de schaduw van de bomen uit de prachige omgeving reden. Uiteraard moest ik ook nog met Lennert's scheurijzer op de foto, want lekker snel dat is ie wel!

Iets na 13:00 waren we weer terug bij Lennert's appartement en parkeerden de auto waar hij altijd al van droomde, precies voor de deur, zodat we er tijdens onze korte lunch (een lekker broodje zalm), vanuit de sèrre naar konden kijken. Daarna parkeerde Lennert 'm lekker in koele garage en deden we ook nog een rondje in mijn Honda.
Na enig aarzelen durfde Lennert, die ondertussen erg onder de indruk geraakt was van die 0h-zo-beruchte VTEC, toch ook zelf nog achter het stuur te kruipen en hij genoot zichtbaar van deze eveneens snelle rit.

Even later namen we afscheid en liet Lennert weer achter bij zijn appartement in Rotterdam. Hij zal zijn auto toch nog even moeten poetsen deze week, want zaterdag rijdt hij naar Frankrijk omdaar lekker met zijn heilige koe over de Franse wegen te zoeven en te genieten van een heerlijke vakantie.

Ik wens Lennert dan ook veel veilige kilometers met zijn Porsche en een hele fijne vakantie!

Shit! Nu hebben ze me een keer...

Zoiets zei ik tegen Janine toen we vanavond over de Stadse dijk terugreden van een bezoekje aan de muziekwinkel in Roosendaal en aansluitend een bezoekje aan mijn Oom Johan en Tante Wilma.

Het was natuurlijk al pikkedonker zo na elf uur en ik zag in de verte wel enkele vreemde lichten schijnen, maar had geen idee wat het was. Totdat de lichten recht op mij schenen en ik opeens een wit met rood en blauw gestreept busje uit het donker kon ontwaren.
Ik had geen idee hoe hard ik reed, maar dát ik te hard reed leek me een feit. Janine hoopte nog dat het alleen een alcoholcontrole betrof, maar toen ik meneer agent gewapend met lasergun op me af zag lopen, wist ik dat ik deze keer de dans niet kon ontspringen.

Het digitale schermpje gaf een waarde van 124 aan, wat dus betekende dat ik 124 kilometer per uur reed, op een weg waar je eigenlijk 80 mag. Dat zijn dus aardig wat kilometertjes te hard, maar de heren waren de rotste niet en gaven me nog 4 kilometer korting.
Wat het "geintje" moest gaan kosten wilden de heren dan nog even over nadenken, dus dat zou ik later nog te horen krijgen. De blaastest die volgde voerde ik gehoorzaam uit, want alcoholcontroles kunnen er niet genoeg zijn, dat vind ik heel belangrijk.

Dat ik dus goed té hard gereden heb is een feit. 40 Kilometer overschrijding is natuurlijk ook véél te hard, maar je hebt het echt niet in de gaten als je lekker naar huis rijdt en je hebt toevallig ook nog een snelle auto. Het enige jammere is dat dit in mijn ogen niets te maken heeft met het bevorderen van de verkeersveiligheid. Het is voor de agentjes té makkelijk om hier te scoren, want je rijdt al gauw te hard op zo'n weg. Ze zouden hier eens in het dorp moeten komen staan en de mensen pakken die veel te hard door de smalle straten rijden, waar ook kinderen spelen en fietsen. Dat doen ze dan helaas te weinig.

Maar te hard is te hard en daarom beken ik schuld...

Zonder aarzelen vertrouwde hij de sleutels toe

Vanmiddag kwam hij al langs de zaak rijden en was zo aardig om van tevoren even te bellen zodat ik vanuit mijn raam naar 'm kon zwaaien toen ie over de N57 reed.
Vanavond kwamen Keuf en Ellen een paar afleveringen van Prison Break kijken, die we voor hen hadden opgenomen. Ellen nam haar plakboek mee van haar rondreis door de Verenigde Staten, waar veel bruikbare informatie en foto's in te vinden waren (bedankt nog daarvoor!). Keuf nam op zijn beurt iets anders leuks mee...

Natuurlijk drukte ik hem vanmiddag al op het hart om met de nieuwe Honda Accord, die hij even van dealer Jan van Dijk te leen had, langs te komen vanavond en belofte maakt dan natuurlijk schuld. Direct bij binnenkomst vroeg ik hem dan ook naar de sleutels, die hij me zonder aarzelen toevertrouwde.

Wat een dikke bak om te zien! Oké, dit was een aardig dure uitvoering, want bijna alles zat er op en aan. De lijnen zijn ook erg mooi, ogen aardig sportief, maar ook Amerikaans, al geloof ik niet dat dat laatste nou een minpunt is. Ook het kontje is lekker en dat maakt de auto tot een mooi geheel.
Dan de binnenkant, want die is natuurlijk volledig volgens de nieuwe Honda look ingericht. Uiteraard ook fantastisch, ik had niet anders verwacht! De stoelen zitten heerlijk, het stuur ligt lekker in de hand en alle knoppen, toeters en bellen bevinden zich op logische plaatsen. Natuurlijk kon ik het niet laten om er even een stukje mee te rijden en ik mag dan ook zeggen dat hij net zo rijdt als hij er uitziet. Heerlijk relaxt en ongelooflijk stil. Ook de klokken zien er trouwens mooi uit en wat niet op de foto te zien is, is dat tussen de metertjes en cijfertjes nog een ongelooflijke berg informatie beschikbaar is. Ik reed zelfs 40 kilometer in de vijfde versnelling op aanraden van dit 2 liter monster. Dan reed ik lekker zuinig! Hoef ik met mijn eigen wagen niet te proberen!

Al met al is Honda er weer in geslaagd een fantastische auto te bouwen. Ik wacht nog een paar jaar, maar dan is dit toch zéker een optie voor mij, als het allemaal wat burgerlijker moet!
De zitplaatsen achterin waren ook behoorlijk ruim en de kofferbak had ook flink wat ruimte!
Een hele verbetering weer ten opzichte van de (overigens ook hele fijne) vorige Accord die ik vorig jaar een dagje te leen had...

Het onbewust bezorgen van een nekhernia

Hij was 24 toen hij, eind september 1955, voor het eerst een proefritje maakte met zijn nieuwe Porsche. Vrienden en familie hadden hem al gewaarschuwd dat het een gevaarlijke auto was, maar James Dean deed het toch en stapte in zijn Porsche 550 Spyder.
Ik ben 24 en maakte dit weekend, eind september 2008, voor het eerst een proefritje met een (bijna) nieuwe Porsche. Tot zover zit er weinig verschil in het verhaal, behalve dat het zich 53 jaar later afspeelt. Toch zijn er wel degelijk flinke verschillen in het verhaal te vinden. Zo had James prachtige blonde lokken, waar de wind zo lekker doorheen gewaaid moet hebben in die tijd... en die heb ik helaas dan weer niet. Een ander (klein) verschil is dat hij een 550 Spyder reed, ik een 356 Speedster. Die van hem was echt, die van mij een replica. En er was gelukkig nog een groot verschil. Hij reed zichzelf die 30 september in 1955 dood op een paal en ik ben gelukkig nog steeds "alive and kicking"!

Gert Paul had ook een echte staan, maar daar durft ie zelfs zelf bijna niet mee te rijden vanwege de exclusiviteit en de sublime conditie waarin de Porsche 356 Speedster verkeert. Daarom kocht ie een replica, waarin je (bijna) net zoveel beleving hebt en ook heerlijk kan touren.
Hij vroeg of Addie 'm niet eens na kon kijken en voegde er aan toe dat ik hem dan maar een weekendje mee moest nemen. Tja dat is niet tegen dovenmans oren gezegd (bij mij is dat een nogal vreemde uitspraak, maar enfin).

Donderdag aan het einde van de werkdag haald ik de 356 Speedster replica, met een 2 liter Volkswagen Kever motor, op. Ik reed gelijk even langs Addie om te kijken of ie nog op z'n werk was en verrasste hem met een bezoekje. Die vond 'm natuurlijk helemaal geweldig en was er bijna niet uit te slaan. Ook mijn vader was er zo'n beetje verliefd op en toen ik er mee thuis kwam werd ik direct zo'n beetje de held van de straat. De achterbuurman smeekte me zelfs of ik hem even bij de Albert Hein af wilde zetten, hij leek op slag verliefd op die auto.
's Avonds laat zette ik het dak erop en reed hem bij mijn vader en moeder de garage in. Dan bleef ie lekker warm en droog, want wie weet ging het wel regenen en ik vond het een veiliger plekje dan bij mij thuis op de oprit. Het dakje zit wel wat laag trouwens.

De volgende dag, reed ik 'm tussen de middag even naar de zaak, want daar wilde ze hem natuurlijk ook even zien. Hij glom ook zo mooi en had daarom ook veel belangstelling van mijn collega's. Zelfs Marco waande zich even de James Dean in 1955 en zette er zijn meest zwoele gezicht voor op.
's Avonds reed ik allereerst een rondje met Addie en reden we langs zijn vader die met een glimlach van oor tot oor liet merken dat hij het karretje helemaal geweldig vond en bij hem en zoonlief kwamen gelijk de eerste plannen bovendrijven om zo'n wagentje zelf van een oude kever te maken.
Ook van de visite, die vrijdagavond speciaal voor Janine's verjaardag naar ons huis kwam, reden zo'n beetje alle mannen een rondje mee en stuk voor stuk genoten ze zichtbaar van het ritje.

Zaterdag deed ik eerst een klein rondje met mijn moeder en mijn neefje, die het ook ontzettend naar zijn zin had en grote schaterlachsalvo's liet horen toen we even "hard" reden en ook mijn tante mocht nog even mee, alvorens ik met mijn vader een leuke tourtocht ging maken. Zo reden we langs mijn opa en oma en ook mijn oma De Gans aanschouwde ons nog even toen we langsreden. We leken ook zo op elkaar, petje op, zonnebrillentje en jas tot bovenaan dicht.
We reden door binnendoor weggetjes naar Renesse en reden daar een rondje langs het winkelend puliek, waarvan de (zéker de wat oudere) mannen, hun nek verdraaiden bij het voorbij zien rijden.
Na de rit parkeerde ik hem thuis nog even lekker in het zonnetje, voordat ik 'm weer lekker droog in de garage van mijn ouders parkeerde. Hij stond ook wel erg mooi zo op de oprit, met zijn blinkende stuurtje!

Vandaag maakte ik met Janine ook nog een tochtje, want je moet er wel gebruik van maken natuurlijk en zeker met het weer dat we van't weekend troffen. Opnieuw zette ik koers richting richting Renesse, nadat ik nog even langs Ellen gereden was omdat Keuf en haar vader 'm nog even wilde zien. Het weer was perfect en ik reed tot aan Stellendam in mijn t-shirtje, maar toen werd het toch wat frisser en trok een warme trui aan.
In Renesse bezorgde ik weer vele mensen een nekhernia zoals ik dat al het hele weekend onbewust deed. Vele mensen wezen, of stootte hun vrouw en en keken totdat we aan de horizon verdwenen. Ik heb 'm op een gegeven moment ook geparkeerd en ben verderop een bankje gaan zitten om eens te kijken welke mensen er nu bij zo'n auto stopten om te kijken en foto's te maken. Het maakte klaarblijkelijk niet uit, jong of oud, iedereen werd door zijn oogverblindende schoonheid aangetrokken en ik vond het fantastisch om te zien.

Helaas ga ik 'm morgen weer terugbrengen en zal Gert Paul nog even hartelijk bedanken voor het lenen van zo'n leuke auto. Mijn Honda lijkt hierbij vergeleken opeens een hele hoge instap te hebben en weer heel anders te rijden, zonder dat ik zwaar geronk van achter me hoor komen. Het was een mooie weekend en een geweldige ervaring. We hebben weer lol gehad!