Op het nippertje, toch nog de ijzers ondergebonden

Wie had dat gedacht! Zo'n beetje vlak voordat het 2009 wordt, heb ik nog even de ijzers onder gebonden!

Addie was zo vriendelijk om z'n "ijshockey's" even uit te lenen en nadat ik tussen de middag even bij buurtgenoot Leen gegeten had besloot ik het gokje toch te wagen.
Het was ietwat onwennig maar toch ging het zo slecht nog niet. Ik denk dat het toch minstens al een jaar of 10 geleden is sinds de laatste keer dat ik over bevroren water ben gegleden.

We hebben een klein potje ijshockey gedaan, bij ons achter het huis in de havenkom, maar ik moest helaas al snel afhaken want de schaatsen waren toch nèt iets te klein voor mijn voeten.
Janine vond het ook tijd worden om de ijzers uit het vet te trekken, dus toen ze thuis kwam begaf zij zich ook nog even op glad ijs. Dat leverde overigens deze leuke foto van ons tweeën op.

Als bonus onderstaand filmpje waar ik (zij het wat onwennig) met hockeystick en al voorbij kom zoeven...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

De overeenkomst tussen ijs en een drumvel...

Het is een overeenkomst waar je waarschijnlijk alleen ten nadele me geconfronteerd kunt worden. Althans niet helemaal dan.

Vanmiddag reed ik namelijk even langs de muziekwinkel in Roosendaal om een zogenaamde Tension Watch van Tama te kopen. Een watte? Een spanningsmeter in het gewoon Nederlandsch om de velspanning van mijn trommels te meten en gelijkmatig af te stellen. Op die manier zou ik dan een mooi gestemd en gelijkmatig geluid uit alle trommels krijgen.
Nog voor het eten ging ik er mee aan de slag en ik dacht dat het een "kat-in't-bakkie-karweitje" zou zijn, maar dat had ik mooi mis! Ik was namelijk heel enthousiast aan de spanbouten van mijn snaredrum aan het draaien toen er iets begon te kraken. Nog voordat ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurde sprong mijn ondervel (dat een stuk dunner is dan mijn slagvel) kapot onder de hoge druk die de spanrand nu op het vel uitoefende. En zo keek ik dus recht in mijn snaredrum. Dat wordt dus even niet drummen of morgen nog even voor het nieuwe jaar een nieuw ondervelltje zien te scoren...

Wat er ook kraakte (daar hebben we de overeenkomst) was het ijs! Vanmiddag stond ik al even met "buurjongen" Arno op het ijs achter ons huis om te kijken of het al "schaats-waardig" was, maar het kraakte zo hard dat we niet wisten hoe snel we weer op de kant moesten komen.
Vanavond daarentegen was het een drukte vanjewelste aan de Singelkade met een paar honderd mensen die al schaatsend en sleeënd, veel plezier maakten.

Ook "buurjongens" en gebroeders Leen en Arno waren van de partij, want zij hadden zich vanmiddag beiden een paar gloednieuwe ijzers kado gedaan. Ook een van Janine's collega's stond met haar dochtertje op de ijzers en hoewel Janine haar kunstschaatsen nog even in het vet liet staan stond ze toch gezellig mee te doen.

Zo zie je maar dat de meest uiteenlopende objecten, toch een overeenkomst kunnen hebben. Gelukkig bleef het bij het ijs alleen bij kraken en verdween er niemand in het koude water. Liever een gescheurd velletje, dan een nat en ijskoud pak...

Lieve kleintjes en lekker eten

Vandaag stond er een drukke dag op het programma. Zo vertrokken we om half 12 richting Ouddorp om bij Janine's vriendin Antoinette een snowboard op te halen wat Janine komende wintersport mag lenen en die we dan even een beurt bij Snowshop Van Bellen zouden laten geven.
Bij Antoinette (en Jeroen) thuis, kwamen we natuurlijk ook kleine Xavi weer tegen, die ons harten weer deed smelten met zijn ondeugende blikken.

Nadat we ons bij Van Bellen in Willemstad weer hadden laten verleiden door het kopen van leuke en mooie spulletjes voor de wintersport (handschoenen, rugzak, thermoshirt etc.), gingen we direct door naar Paco en Ineke in Dirksland om daar een blik te werpen op hun kersverse zoon waar ik vorige week al een kort blogje over schreef, Stijn. Wat een liefie, zo klein! Dat zoiets uit Ineke's buik komt. Heel vreemd weer, maar zo schattig...
Natuurlijk werden we nog even getrakteerd op beschuit met muisjes en liet Paco zijn nieuwste aanwinst voor kleine Stijn nog even zien.

Direct daarna zijn we doorgereden naar Bas en Noortje want Ineke werd alweer moe en we hadden beloofd om nog even bij Bas en Noortje een bakkie koffie te komen drinken.
Dit resulteerde uiteindelijk in een paar potjes Mario Kart op de Wii en aansluitend een etentje in Roos Sali aan de haven van Middelharnis. Ik was al lang van plan daar eens te eten, want ik had van verschillende mensen gehoord dat het daar goed te pruimen was. En dat was het zeker!
Een echte aanrader, want met muziek uit het Middelandse Zee gebied op de achtergrond en een dito ambiance, had ik tezamen met het uitzicht op de haven die verlicht was door vele lichtjes, zelfs het echte zomer-vakantie-gevoel. En dat bij -3 graden!

Min 3 of niet, ik heb me uiteraard weer heerlijk tegoed gedaan aan lekker eten en, niet geheel onbelangrijk, het toetje! Ook bij Roos Sali serveren ze namelijk een Dame Blanche (het heet daar een Dame Blanca) en wie mij een beetje kent, weet ook dat ik pas goed gegeten heb met een Dame Blache als afsluiter!

Een drukke dag dus maar wel een hele gezellige! Ik zit nog vol van het eten, dus dat wordt na 31 december weer flink op de kilo's letten!

Tweede Kerstdag 2008

De tweede Kerstdag van 2008 begon eigenlijk gelijk aan de eerste, met een rondje lopen. Dit keer haalden Janine en ik samen een frisse neus in onze mooie buurt en langs de haven van Middelharnis, terwijl ik mijn nieuwe cameraatje nog eens uitprobeerde.

Later op de dag kwamen mijn en Janine's ouders en zus langs om met z'n allen de 2e Kerstdag te vieren. Dit natuurlijk niet zonder de nodige kadootjes! Die begonnen we dan ook al snel uit te pakken en ook ik mocht vandaag een paar meter papier verscheuren en tot mijn grote blijdschap ontving ik de spullen die ik op mijn verlanglijstje had gezet!
Ook de rest van de familie werd blij verrast met leuke en handige kadootjes en nadat het laatste kadootje eindelijk was uitgepakt, begaven de dames zich naarstig naar de keuken om iets later de lekkerste creaties op tafel te zetten. Zoals bijvoorbeeld het voorgerecht dat voor de vrouwen bestond uit een heerlijke salade met geitenkaas en waarbij de mannen een eveneens heerlijke carpaccio kregen voorgeschoteld. En zo genoten we dus met de hele familie van zowel het voor- als het hoofdgerecht.

Als toetje kreeg ik de eer om mijn eigen Dame Blanche te maken terwijl de rest zich tegoed deed aan de overheerlijke (zo heb ik mij laten vertellen) Tiramisu.

Beide Kerstdagen heb ik dus mijn buik nog ronder gegeten dan dat ie al was. Hoe lang zou het duren voordat de kilo's, die ik deze laatste week van 2008 erbij eet, weer verdwenen zijn?

Eerste Kerstdag 2008

De eerste Kerstdag van 2008 begon wat later in de middag. Eerst maar even uitgeslapen.
Daarna begonnen we, nadat we naar mijn vader en moeder gereden waren waar we Oom Leen, Tante Els, Richard, Claudia en Arjan troffen, met het halen van een frisse neus door het maken van een korte wandeling buiten langs en door het dorp.

Direct daarna was het een drukte vanjewelste in de nieuwe keuken van mijn ouders, want daar werd door de dames met veel toewijding het kerstdiner bereidt, terwijl de mannen wat lol trapten en vooral wachtten tot ze aan tafel konden.
Dat duurde dan ook niet echt lang en dus werd het genieten van al het lekkere eten, de verschillende liters wijn die gretig naar binnen gewerkt werden, evenals het overheerlijke ijs dat gretig aftrek vond.

Ook showde mijn vader nog zijn nieuwe helm die hij voor het eerst dit jaar tijdens de wintersport gaat dragen en poseerden Janine en ik nog even voor een fotootje maar schoot Janine op haar beurt nog een hele bijzondere van mij!
Aansluitend, toen al onze buiken gevuld waren, buikten we uit terwijl we naar een aflevering van Harry Potter keken, onder de takken van mijn moeders kerstboom. Over uitbuiken gesproken, wat hier van te denken?

De laatste werkdag van 2008

Het was vandaag de laatste werkdag van 2008 en ik betrapte me erop dat ik voor het eerst van mijn leven, vakantie kreeg van mijn baas. Klinkt dramatisch, is het niet, want toen ik nog op school zat had ik juist een baas omdat ik dan ieder vrij uurtje bij een boer werkte en de afgelopen jaren had ik helemaal geen baas!

Tijd om op die laatste dag, na een ochtendje werken, echt de handen uit de mouwen te steken en de boel eens goed uit te mesten en op te ruimen. De ladeblokken werden van onder de bureau's getrokken en de inhoud ervan gesorteerd en indien mogelijk weggegooid. Ook werden ze even afgesopt en onder andere Jaap vroeg zich af hoe hij dit aan ging pakken. "Ik lijk wel een pizzabakker!" riep hij toen hij voor het eerst de gele sopdoek in zijn handen kreeg.
Koen vertelde hem echter wat hij er wél mee kon doen en zo werd alles nog serieus schoongemaakt. Althans, serieus, natuurlijk was er ook tijd voor een geintje en zelf was ik zó snel klaar met opruimen (ik maakt nooit rommel) dat ik nog even tijd had om even naar mijn één favoriete sites te surfen of even lekker te relaxen met mijn collega's.

Ook moesten de wensen wat betreft de Chinees nog even worden opgenomen, want weldra zouden we met z'n allen lekker uitgebreid eten. Zo stonden we dan ook enige tijd later netjes op onze beurt te wachten om op te mogen scheppen. En het was heerlijk eten, of niet Joan?

Na de Chinees was het tijd voor het laatste potje voetbal van het jaar en bijna iedereen deed mee aan het "partijtje". Daar kwamen we overigens na ruim een half uur rondrennen, behoorlijk bezweet van terug en Koen had zelfs zó'n dorst dat hij zijn sapje met blik en al naar binnen werkte...

Vervolgens reden we naar 't Wapen van Stellendam, om daar onder het genot van een biertje nog eens naar iedereens sterke verhalen, grappen of plannen voor de vakantie te luisteren. En ook dát was gezellig, of niet AJ?

Nadat Pieter een speech had afgestoken om een ieder te bedanken voor zijn inzet en het goede jaar (waarvan ik maar een kort stukje heb mogen meemaken), kreeg hij op zijn beurt van ons als werknemers een Pluim uitgedeeld onder leiding van een speech van Peter, waarna we weer vrolijk verder gingen met lachen en slap ouwehoeren.
Uiteindelijk arriveerden ook ónze kerstkado's en zo kwam het dat er een stoet van Websites Nederlanders door de voorstraat van Stellendam ging, stuk voor stuk afgeladen met een Krups Beertender.

Het was een gezellige afsluiting van het jaar en terwijl Koen opnieuw zijn drankje met glas en al naar binnen probeerde te werken wenste iedereen elkaar fijne dagen en tot ziens in 2009 want maandag 5 januari zet ik voor het eerst in het nieuwe jaar mijn computer aan. Wat zou dat jaar ons weer brengen?...

De hele nachtmerrie lang

Afgelopen zaterdag kocht ik voor de verjaardag van mijn neef Richard, die ook fan is van Metallica, de single van All Nightmare Long, een nummer dat ook op hun nieuwe album Death Magnetic al te horen is. Dit keer ging het echter om een single met een extra CD en DVD. Ook voor mezelf kocht ik natuurlijk een exemplaar, maar werd verrast bij thuiskomst.

Toen ik namelijk de CD hoes open sloeg, zag ik daar disk 1 voor me liggen, waarop All Nightmare Long en nog 2 extra live nummers van "oude" albums stonden. Echter, toen ik het hoesje verder openklapte, bleek de rest leeg te zijn! Disk 2 en 3 ontbraken! Ik begreep er eerst niets van maar toen herinnerde ik me de sticker op de voorkant van het doosje en las die eens goed.
Aha... dat betekende dus dat ik disk 2 en 3 los zou moeten kopen, maar die had ik niet zien liggen! Mijn neef zat die avond dus met hetzelfde probleem en ik legde hem dan ook uit dat dit niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk een "collector's edition" was. Ik was dan ook de afgelopen dagen al enkele keren een zoektocht op internet gestart of ik ergens makkelijk disk 2 en 3 kon bestellen, maar helaas zonder enig resultaat.

Had ik onlangs trouwens niet over Sinterklaasavond verteld? Helaas had ik daar, naast een kadobon, niet veel meer gekregen en dat vond ik ook niet erg, ware het niet dat ik graag een leuk gedicht had gehad! Dit even ter inleiding voor de rest van mijn verhaal...

Want vanavond bij thuiskomst stond Janine al te glunderen in de kamer en dat kan vaak maar één ding betekenen. Dan heeft ze iets gedaan wat heel leuk is (vaak voor mij) en dat kan ze dan maar moeilijk verbergen. Daarom kreeg ik vanavond voor het eten alvast een kerstkadootje en hoewel ik probeerde om haar tegen te houden door te zeggen dat ik het pas met kerst wilde hebben, bleek ze onverbiddelijk.
Bij het kadootje zat echter een kaartje en de voorwaarde was dat ik het gedicht dat daarop stond eerst hardop voor zou lezen. Op het kaartje stond dan ook het volgende gedicht geschreven:


Lieve Sander,

De kerstman kreeg te horen,
dat de Sint zijn gedicht was verloren.
Daarom is met man en macht,
dit gedicht voor jou bedacht.

Rudolf weet dat je muzikaal bent,
en het liefst van het ene concert naar het andere rent.
Het bemachtigen van een kaartje valt niet altijd mee,
zelfs niet na uren achter de PC.

Dit is misschien een pleister op de wonden,
maar ik heb ze allebei gevonden.
Ookal had ik niet jouw lootje,
toch krijg je van mij dit kadootje.

Dikke kus,
Het Kerstvrouwtje


Blij verrast was ik dus! Wat een leuk gedicht! En wat zou mijn kadootje nu zijn? Er werd in het gedicht over kaartjes gerept en ja dat sloeg natuurlijk op die enkele verwoedde pogingen om kaartjes voor verschillende concerten van Metallica te bemachtigen, maar wat door de drukte keer op keer mislukte. Toch het kadootje maar eens open maken...

Tot mijn grote verbazing en vreugde vond ik in de verpakking geen 2 kaartjes voor Metallica (dit had de lieve schat nooit voor elkaar kunnen krijgen natuurlijk!), maar wél disk 2 en 3 voor mijn verzameling! Dolblij was ik, want met deze 2 schijfjes had ik mijn set in ieder geval al lekker compleet!
Direct heb ik de DVD afgespeeld en met veel interesse zitten bekijken. Daarna zijn de schijfjes netjes in het doosje gegaan en bleek dit onderdeel van de verzameling pas echt compleet. Hij ligt nu netjes opgeborgen in de kast en zal ik zal binnenkort de DVD nog eens op mijn gemakkie terug kijken.

Kertvrouwtje, nogmaals ongelooflijk bedankt voor dit leuke kadootje! ;-)

Een huiskamer vol gillende koters

Terwijl Gijs weer eens lag te dromen waren Janine en ik vandaag te gast op de verjaardag van Xavi, het zoontje van Janine's vriendin Antoinette en haar vriend Jeroen uit Ouddorp. Xavi werd vandaag alweer 1 jaar en ik heb dan ook lekker van zijn taart zitten snoepen. De huiskamer zat vól met andere kinderen en het was dan ook een hele drukke bedoeling met al die gillende en spelende koters.

Hoe zou dat over een paar jaar in onze vriendenkring zijn tijdens een verjaardag?

Een klein handig en uitgebreid dingetje

De hele dag heb ik er op zitten wachten, maar uiteindelijk werd hij dan aan het einde van de middag toch nog geleverd. Mijn nieuwe aanwinst, de Panasonic Lumix FX500, een 10 megapixel camera met een 25mm groothoeklens en een 3 inch groot touch-screen. Ik heb ontdekt dat ik er prachtige foto's mee kan maken en ik heb hem dan ook vooral voor de aankomende wintersport gekocht. Hoef ik tenminste niet met die grote spiegelreflex op m'n rug te lopen...

Een van de eerste foto's die ik er mee maakte was deze, van mijn neef Richard, die vandaag precies 23 jaar werd.

Een etentje met Omaatje

Omaatje de Gans werd afgelopen 1 december alweer 88 jaar. Volledig in de traditie die we de laatste jaren volgen, vierden we het met een etentje voor de hele familie De Gans. Vanavond aten we dan ook een "prakkie" in het Kofjekokertje te Middelharnis. Gezellig met z'n allen want dan zie je elkaar nog eens. Die momenten zijn er al weinig in een jaar. Oma is dus aan haar 89e levensjaar begonnen. Op naar de 100, dat zou kicke zijn!

Natuurlijk heb ik ook weer wat foto's gemaakt.

Verandering van spijs...

Ieder jaar sta ik weer verbaasd als ik achterom kijk wanneer het jaar op zijn eind loopt. Had ik op 1 januari van dit jaar kunnen bedenken wat er het hele jaar zou gebeuren? Nee...

En dat is misschien maar goed ook want dan zou ten eerste de lol van het leven er snel af zijn en ten tweede kwamen we dan aan het begin van het jaar al dingen te weten die we beter nog níet hadden kunnen weten.

Toch vind ik het nu tijd worden om eindelijk uit te wijden over de grootste verandering van het afgelopen jaar. Misschien wel die van mijn leven, althans, tot nu toe...
Eind oktober schreef ik al uitgebreid over mijn vertrek bij Quest Media en nu alle zaken afgerond en achter de rug zijn, kan ik vrijelijk schrijven over mijn nieuwe baan bij Websites Nederland en wat daar aan vooraf ging.

Zoals gezegd legde ik eind 22 oktober mijn functie als Creatief en mede-eigenaar bij Quest Media neer en ging ik opzoek naar een nieuwe uitdaging. Na goed zoeken bij verschillende bedrijven en na verschillende aanbiedingen te hebben gekregen, koos ik er uiteindelijk voor, mijn geluk te beproeven bij het in Stellendam gevestigde Websites Nederland. Ik schrijf het nu makkelijker dan dat het voor mij was, want vooral psychologisch had ik een aantal barrières te overwinnen.

Websites Nederland was immers altijd de "concurrent" en nu zat ik opeens op een dinsdagmiddag in "het hol van de leeuw". Maar wat had ik te verliezen? Weinig, zeg maar gerust niets want ik moest natuurlijk weer wel aan het werk. Als je vier weken thuis bent is dat leuk wanneer het vakantie heet, maar niet als je thuis bent omdat je gestopt bent met werken.
Gelukkig heb ik me in die weken niet veel hoeven te vervelen, want vele malen kwamen er vrienden langs om een potje op de Wii te spelen en mij eens een hart onder de riem te steken. Vooral dat laatste deed me goed en dan leer je je vrienden opeens goed kennen! Bedankt iedereen voor de bemoedigende reacties en kaartjes!

Goed, uiteindelijk ben ik nu dus bij Websites Nederland aan de slag gegaan als Creatief en probeer ik samen met de andere vormgevers het team nóg beter te maken.
Het team, ja ook dat was natuurlijk nieuw voor mij. Ik was erg gehecht aan mijn "eigen" Quest team en spreek ze ondertussen nog regelmatig. Mijn nieuwe team is dan ook minstens net zo leuk en gezellig en nadat ik nu alweer een paar weken aan de slag ben, voel ik me al weer bijna helemaal thuis.

Het is een heerlijke werksfeer, leuk, gezellig, los maar vooral ook professioneel en gedreven. Ik ben ook zo'n beetje met mijn neus in de boter gevallen want in die paar weken tijd ben ik al met collega's wezen karten (hier de fotoserie), heb ik al twee massages achter de rug (één op een massagestoel en één op een massagetafel met olie en al!), krijgen we om de haverklap gebak of een tompoes, heb ik zelfs een korte cursus meegemaakt omdat een collega ziek was en voetballen we tussen de middag heel wat af.
Nu lijkt het net of er niet gewerkt wordt, maar het tegendeel is echter waar!

Bij Websites Nederland ga ik mij vooral bezighouden met het ontwerpen van websites, applicaties, huisstijlen, fotografie en videobewerking. Precies wat mij past! En ik heb er dan ook heel veel zin in. Zo zullen we bijvoorbeeld binnenkort onze eerste viral gaan opnemen en monteren. Hopelijk wordt dat een succes!

Het gaat dus na de hele "Quest-affaire" weer goed met me en ik ben weer met veel plezier aan het werk. Vanaf nu zal ik dus af en toe bloggen over mijn nieuwe collega's of gebeurtenissen bij Websites Nederland. Toch wil ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden bij Quest veel succes te wensen voor de toekomst zonder mij. Want het is nu echt definitief en er is geen weg meer terug...

Mag ik u voorstellen, mijn nieuwe team.

Er is een kindeke geboren op aard...

We zaten er met z'n allen al zo'n 9 maanden op te wachten, maar uiteindelijk heeft Stijn ons afgelopen dinsdagnacht uit onze spanning verlost.
Met gepaste trots presenteer ik Stijn, de kersverse zoon van Papa Paco en Mama Ineke! Vannacht om 5:16 uur geboren en 3605 gram zwaar! Janine en ik feliciteren Paco & Ineke dan ook vanaf deze plaats met de geboorte van dit leuke knulletje! Heel veel plezier en geluk met z'n 3en (of z'n 5en met kat Sjaan en hond Dodge meegerekend)! We komen snel een keertje kijken, maar tot die tijd zullen we het onder ander met deze schattige foto moeten doen...

Met dank aan de foto's van Paco & Ineke zelf, die ik even van Hyves "gejat" heb!

Een fantastische show en een ongelooflijke pokkeherrie

Vanavond was het dan eindelijk zo ver. Nadat Jurien en ik het er ongeveer 10 jaar geleden in de bollenschuur over eens waren dat Slipknot naast een geweldige perfomance ook een ongelooflijke pokke-herrie was, wilden we toch wel eens een echt concert meemaken.

Daarom bestelden we enkele maanden geleden 2 kaarten voor het concert in de Lotto Arena in Antwerpen, met gastoptredens van Children Of Bodom en Machine Head. Eenmaal daar aangekomen na een vrij zware avond daarvoor op de kerstparty in de Staver, werd ons direct verteld dat Machine Head voor die avond gecancelled was. De gitarist was onwel geworden tijdens het laatste optreden. Helaas pindakaas, maar zij waren niet echt de reden dat we hier kwamen.

Binnen gekomen liep de zaal al aardig vol en dat terwijl we pas tegen 20:00 de zaal in kwamen en Children Of Bodom om 20:00 zou beginnen. Die startten echter een half uurtje later, toen de zaal alweer een stuk voller stond.

Ik had nog nooi naar Children Of Bodom geluisterd of hen gezien (behalve vanmiddag via YouTube) en ik ben van mening dat ik dat ook nooit ga doen ook.
Oké, als band in een voorprogramma heb je vaak geen spannend decor, maar de muziek en dan vooral de zang vond ik echt bagger. Tja ik hou ook niet echt van dat soort muziek. Ook niet van Slipknot overigens, maar we gingen immer voor de show zelf.
Hoewel het publiek wat los gespeeld werd, kwam het niet tot een hoogtepunt tijdens het optreden van Children Of Bodom. Zij verlieten dan ook na ruim 30 minuten het speelveld en maakte de zaal, die imiddels nóg voller geworden was, zich op voor het échte optreden waar iedereen voor gekomen was.
Vlak voor het optreden klommen nog 2 accrobaten, die het licht moesten bedienen, in de stellages en namen hun positie in. Kort daarna brak bijna letterlijk de hel los...

Slipknot is een band waarvan je het genre het beste schijnt te kunnen omschrijven als een "nu-metalband". Nu-metal combineert de zware zang en het zware gitaarwerk van de metal en punk met hiphopinvloeden zoals rap en het gebruik van samples. De 9 koppen tellende band ziet er angstaanjagend uit omdat ze allemaal een bizar masker dragen. Dat is natuurlijk "part of the show" en die show die krijg je!

Niets was er tijdens hun optreden te gek. Er bewogen complete decorstukken, waarvan onder andere de complete drumset zoals in het allerlaatste nummer gebeurde en te zien is op onderstaand filmpje. De drummer, Joey Jordison, werd vastgegespt in een Recaro-stoel en de drumkit ging met drummer en al de lucht in en draaide toen verticaal.
De show was overdonderend evenals het geluid, want ik heb zelden pijn in mijn hoofd gekregen van de vele decibellen die door een ruimte vlogen waar ik me op dat moment in bevond.
Het publiek werd uitzinnig en de energie die vrij kwam was overweldigend. Echt fantastisch als de hele zaal los gaat, staat te springen, crowd-surft of elkaar beukt in de moshpit.

Microfoonstandaards vlogen in het rond, bandleden sloegen met honkbalknuppels op lege biervaten of headbangden bijna hun hoofd eraf. Wat een optreden, wat een energie, wat een herrie en wat mooi om al die mensen ongelooflijk uit hun dak te zien gaan.

Ookal is het geen muziek dat ik dagelijks luister of ook maar een cd van in mijn auto heb liggen, ik vond het fantastisch om Slipknot eens in het echt mee te maken en hen live te zien spelen. Ik zal niet snel nóg een keer naar een concert gaan of misschien ook wel, al was het alleen vanwege de show!

Op weg naar huis, deed de stilte in de auto gewoon pijn aan onze oren. Had ik toch die oordopjes maar meegenomen. Goede les voor de volgende keer!

De volledige fotoserie van vanavond is terug te vinden op mijn Flickr pagina. Als bonus hieronder een filmpje van het laatste nummer van het concert, waarbij de drummer van Slipknot wel hele rare kanten op gaat met zijn drumstel...




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Fantastisch geklede dames

Het was weer gezellig gisteravond! Zo gezellig dat ik er nu zelfs pijn in mijn hoofd van heb en dat terwijl ik vanavond nog naar een concert van Slipknot in de Lotto Arena van Antwerpen moet! Gelukkig hebben we de foto's nog en die heb ik dan ook op mijn Flickr pagina gezet.

Evenals vorig jaar zagen alle mensen er stuk voor stuk weer mooi uit en heb ik erg genoten van de fantastisch geklede dames!

Blondie

Ik zag een haarstukje liggen en kon het natuurlijk niet laten mezelf even voor schut te zetten. Althans, voor schut... ik mocht willen dat ik zoveel haar had!
Dan wist ik het wel, dan zou ik met mijn haarbos in ieder geval aankomende zondag bij het concert van Slipknot in de Lotto Arena te Antwerpen, headbangen tot ik er bij neer viel!

Helaas mag het niet zo zijn... behalve dat concert aankomende zondag dan, want daar ga ik wél met Jurien naartoe!

Vriendjes

Wie had dat ooit kunnen denken dat Gijs en ik het zó goed met elkaar konden vinden. De eerste 2 jaar dat ik met Janine samenwoonde was ik voor hem een indringer. Daarna begonnen we elkaar te respecteren, zijn we nu dikke vriendjes en kroelen we tegenwoordig samen heel wat af.

In die eerste 2 jaar heb ik heel wat manieren verzonnen om subtiel van 'm af te komen, maar dat ben ik allang vergeten. Ik zou ook echt niet meer zonder 'm kunnen...

Het heerlijk avondje

Ik was vanochtend toch best een beetje zenuwachtig voor haar reactie. Gisteren had ik nog die ene goggle die ze onlangs al mooi vond, telefonisch gereserveerd bij Van Bellen en vanmorgen zou ik hem dan bij een van de medewerkers thuis in Sommelsdijk ophalen.
Ik reed dan ook al op tijd weg met de smoes dat ik mijn auto wilde wassen. Het was ook eigenlijk geen smoes want ik heb het ook echt gedaan, maar ik heb dus ook nog even het kadootje opgehaald. Het was eigenlijk een Sinterklaas kadootje en hoewel het al wel officieel een dag te laat was, gaf het niks. We hadden immers vanavond pas "het heerlijk avondje".

Thuisgekomen verzon ik een verhaaltje in de trant van "Ik kwam Sinterklaas nog tegen en die vroeg of ik je dit wilde geven". Meteen zag ik Janine's ogen gaan fonkelen en toen ze de verpakking van het doosje had gehaald en het doosje opende, zat daar een vrij geheimzinnig pakketje in. Volgens mij vermoedde ze al een klein beetje wat er in zat, maar toen ze hem eenmaal uit het tasje haalde was ze er maar wat blij mee.
Ook ik vind 'm erg stoer want hij past precies bij haar witte broek met dikke goudkleurige ketting. De goggle is (voor als het nog niet opgevallen was) ook wit en afgewerkt met goudkleurige details. Hij werd zelfs gelijk gepast en goed bevonden!

Na een middag met Jurien op pad te zijn geweest, was het dan vanavond tijd voor pakjesavond bij ons thuis. Althans, niet voordat Arjen eerst even met Janine op het drumstel had gespeeld.
Nadat hij lang genoeg had zitten rammen, aten we met z'n allen een stukje amandelletter onder het genot van een bakkie koffie en speelde Arjen ondertussen vrolijk door als Zwarte Piet met Opa of onder de "droogkap".

Ik had vanavond de eer eindelijk eens voor Zwarte Piet te spelen, althans, de "Onzichtbare Piet" want alle kadootjes waren al verzameld in het schuurtje en ik hoefde alleen maar even om het huis heen te lopen en hard op de achterdeur te bonken, zodat Arjen dacht dat Piet voor de deur stond. Natuurlijk was die allang weg toen het rolgordijn omhoog ging, maar had Piet wel alle kadootjes in het schuurtje achtergelaten! Ik droeg alle zakken naar binnen en Arjen wist niet waar hij het eerst naar moest kijken. Hij begon dan ook al vrij direct met het uitpakken van het allereerste kadootje. Zo ging dat vele kadootjes lang en kon hij soms zijn nieuwsgierigheid nauwelijk bedwingen. Ondertussen kon hij nog nèt het geduld opbrengen om naar de gedichten te luisteren, maar pakte daarna al vlug het volgende kadootje.

Er bleven steeds minder kadootjes over, maar Arjen zat in ieder geval goed, want hij kreeg toch wel de meeste kadootjes vanavond. Toch was er nog één groot kado dat al maanden bij mijn ouders op zolder lag opgeborgen. Hij griste het papier weg en daar verscheen een Duplo trein. Hij was dol enthousiast en bracht gelijk een heel lief "dankjewel Sinterklaas" in kleutertaal ten gehore. Wat zal hij morgen lekker spelen!

Likkebaarden in Roosendaal

Ik zeur er al een tijdje over maar vandaag besloten we het dan toch eens te wagen. Ik ken namelijk een leuke muziekwinkel in Roosendaal, waar ik mijn drumkit kocht, maar sinds ik een aantal keren bij een drumclinic ben wezen kijken, weet ik dat er vlakbij nóg een muziekwinkel zit, die nog een aantal malen groter is. Echter, daar was ik nog nooit geweest en omdat Jurien en ik vaak naar de Feedback gaan om te likkebaarden op zaterdag, wilde ik graag een keertje in Roosendaal kijken.

Zo gezegd zo gedaan. Het zou eerst niet doorgaan, maar Jurien moest gelukkig toch morgenochtend pas weer op pad met de vrachtwagen en dus stond ons niets in de weg voor een muzikale middag.

We belandden als eerste bij Muziekcentrum Van Gorp, waar we ongeveer voor de deur de auto parkeerden. Bij binnenkomst zagen we wel direct dat dit een vrij forse winkel was! Direct maar even doorlopen naar de gitaarafdeling dacht Jurien, want hij vond gelijk de goede weg.
Ergens in een vertakking van de winkel, vonden we een mooi ingerichte gitaarafdeling, met een duidelijke scheiding tussen akoestische- en elektrische gitaren. De echt dure exemplaren hingen achter het glas, want daar mocht niet iedereen zomaar met z'n vette vingers aankomen denk ik.

We liepen de trap op naar boven, want daar zou een drumafdeling moeten zijn. En die was er! Er stond genoeg leuk speelgoed voor me tussen en ik merkte het straaltje kwijl in mijn rechtermondhoek nèt iets te laat op.
Ik kwam een aantal prachtige exemplaren tegen om bij te kwijlen. Die waren mooi "gefnished" (afgelakt) en hadden een "vette sound" zoals dat in vakjargon schijnt te heten.

Terug beneden bleken ze in een uiterste uithoek van het pand over nóg een drumafdeling te beschikken die schijnbaar iets te maken had met het North Sea Jazz festival. Wat het precies inhield werd me echter niet duidelijk. Ook hier heb ik trouwens nog even vanalles uitgeprobeerd en zo deed ook Jurien, zoals in onderstaand filmpje te zien is.

In wéér een andere hoek (het pand leek van buiten af kleiner dan het in werkelijkheid was), vond ik de blaasinstrumenten terug en daar hadden ze er niet zomaar een paar staan! Zo ontdekte ik een hele wand vól met Janine's favoriete muziekinstrument, de saxofoon. Ook kwam ik ontzachelijk grote "toeters" tegen, van die dingen die altijd in de fanfare meespelen als ze door het dorp trekken.

Ook bleek deze winkel over een uitgebreid assortiment aan piano's te beschikken, met een paar hele dikke vette vleugels, waar Jurien er graag eentje van zou willen hebben mocht hij ooit nog eens (veel) groter gaan wonen.
Nadat Jurien een gitaarband van Elvis gekocht had, besloten we nog naar Tierolff te gaan dat er eigenlijk op loopafstand vandaan zat. Hier zagen Jurien en ik ook weer leuk speelgoed en we vermaakten ons beiden prima op de gitaar- en drumafdeling.

Jurien kon het echter weer niet laten en kocht nog een kleine Marshal versterker en ook ik kocht nog een kleinigheidje, namelijk een heel stil oefenpad (dan worden de buren niet meer krankjorem als ik 30 minuten achterelkaar in hetzelfde ritme op de snaredrum sla).
Verder kreeg ik nog een goede en behulpzame uitleg over het stemmen van een drumstel en eventuele hulpmiddelen daarbij.

Jurien wilde echter nog een kadootje kopen voor Jozien en dus liepen we nog even de stad in opzoek naar iets leuks. Loop je daar met zo'n versterker in je handen! En Jurien kreeg dan ook al snel lamme armen. Gelukkig bracht Janine uitkomst met het zoeken naar een kadootje, want toen ik haar belde wist ze direct iets op te noemen dat bij Jozien wel in de smaak zou vallen.
Nadat we de weg naar ICI Paris XL aan een willekeurige mevrouw hadden gevraagd werd er uiteindelijk een leuk kadootje voor Jozien ingepakt in een prachtig gouden papiertje.

De buit was weer binnen en we hadden weer aardig wat inspiratie opgedaan. Na zo'n middag heb ik direct een heel nieuw verlanglijstje in mijn hoofd wat ik allemaal graag zou willen hebben. Het is maar goed dat we het geld er niet voor hadden, anders waren we vandaag met een vrachtwagen vol naar huis gegaan! Gelukkig had ik een goeie chauffeur bij me...

Als bonus een filmpje waarin Jurien bij Muziekcentrum van Gorp, op de drumafdeling, even een spontane solo op de Xylofoon geeft!





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Of ik 'm even wilde helpen...

Trinnnnnggggg... m'n telefoon ging om ongeveer 6 uur, toen we net klaar waren met het eten. Het was Addie, zo verraadde mijn schermpje.
"Heb je vanavond wat te doen?" vroeg hij op haastige toon. "Euh... nou nee niet bepaald iets bijzonders" antwoordde ik terug. Ik moest nog wel het een en ander op papier zetten, maar dat kon ook later wel. "Heb je nu gelijk tijd?" vroeg Addie weer. Tja ik had direct tijd, dus hij voegde er direct aan toe dat hij me nu op kwam halen. En zo geschiedde...

Addie moest direct naar een klant, een chauffeur die met pech langs de kant van de weg stond bij Noordwelle (vlak bij Renesse). Die bleek met een kapotte turbo te staan en die moest worden vervangen anders kon hij niet verder. Addie zou als een dolle naar Noordwelle rijden terwijl ik de andere kant op moest naar Breda, om een nieuwe turbo op te halen bij een vestiging van Best Trucks. Gelukkig mocht ik mij voortbewegen in de "nieuwe" bus en daar was ik maar wat blij mee.

Ik mocht dus koeriertje spelen en nadat Addie me instructies had gegeven namen we afscheid en reed ik met gezwinde spoed richting Breda. Hoewel het niet een van de beste was, was ik toch blij met het navigatiesysteem. Gelukkig reed ik er een een zucht naartoe en was ik al snel weer op de weg terug. Op naar het volgende onderdeel van mijn missie. Ik zou richting Zierikzee rijden en daar vandaan richting Renesse, dan kwam ik de pechvogel vanzelf tegen.

En zo geschiedde opnieuw, want terwijl ik eerst dacht dat ik er allang voorbij gereden as, zag ik opeens in de verte een boel zwaailichten. Dat móést Addie zijn en ja hoor, hij was het. Leuk dat ik zelf ook zwaailichten op mijn busje had, dus die zette ik ook even aan. Niet voor de show hoor, maar voor de veilheid natuurlijk, want de vrachtwagen stond midden op de weg en in een bocht, dus het was niet het allerveiligste plekje.

Addie had de kapotte turbo er al afgeschroefd toen ik aankwam en had inmiddels zijn 2e jas al aangetrokken. Hij was helemaal doorweekt en verkleumd want het regende flink en het was best koud zo midden op de wind.
Ik voltooide de missie door de nieuwe turbo te overhandigen en ik besloot terug te rijden omdat Addie nog wel even bezig zou zijn en ik toch alleen maar in de weg zou lopen (als ik al niet lekker binnen bij de kachel was gaan zitten!).

Om kwart 23:15 belde Addie me weer op, want ik moest hem nog komen halen in Oude Tonge op de zaak. Hij was teruggereden met het vrachtwagentje, maar ik had de bus mee naar huis genomen.
Aangekomen bij Best Trucks, stapte er een moe en verkleumde Addie bij me in de bus, maar hij had nog genoeg praatjes om mij vanachter het stuur te praten. Hij zou zélf wel rijden.
Zo eindigde de drukke avond, hij zette me thuis af en bedankte me.

Ik vond het allang best, het was een leuk ritje en ik had zelf toch niet veel plannen voor vanavond. Gelukkig voel ik het als een goede daad, want de chauffeur was die avond afhankelijk van ons beiden. Die is nu weer goed en wel opweg als het goed is en kan ik nu dus met een gerust hart in mijn bed kruipen.

Op de pannenkoekenboot

Eigenlijk was mijn moeder half oktober al jarig, maar vanwege de nieuwe keuken van mijn ouders kwam het niet van een feestje.

Daar bedacht haar zus(je) (en mijn tante) Bethina iets op door haar een dagje en een nachtje in een kuuroord aan te bieden tezamen met haarzelf en mijn tante Wilma. Als afsluiting zou er nog een verrassing plaats vinden en zo geschiedde vandaag.

Althans, verrassing, ik begreep dat mijn kleine neefje Arjen al via de telefoon aan "Tante Net" had doorgegeven dat we naar de "Tannentoetenboot" zouden gaan dus mijn moeder was al van alles op de hoogte.

We verzamelden vanmiddag dan ook zoals gezegd bij de Pannenkoekenboot in Rotterdam die recht onder de Euromast zijn vaste aanlegplaats heeft.
Al snel hadden Opa en Arjen elkaar gevonden, evenals de rest van de familie. Na niet al te lang in de kou gestaan te hebben, arriveerden ook mijn moeder, Bethina en tante Wilma.
We moesten nog even wachten maar toen konden we gelukkig de boot op want het was toch nog aardig fris! Op gezelligheid hoefden we echter absoluut niet lang te wachten en zo trok opa al snel een biertje open en keek Arjen zijn ogen uit toen we uiteindelijk gingen varen.

Nadat het personeel van de pannenkoekenboot het buffet hadden geopend, ging onze gehele familie op de stapel pannenkoeken af zoals opa die hier de ingrediënten uitzoekt. Of wat te denken van oma en ome Johan of de rest van de hele familie.
Het werd dan ook snel stil op de boot en we hoorden links en rechts alleen nog maar gesmikkel en gesmak. Zoals bij mijn neef Jeroen die er een vreemde combinatie aan ingrediënten op zijn pannenkoek op nahield.

Ondertussen voeren we door de Rotterdamse havens en keek Arjen weer zijn ogen uit naar de vele kranen die op de kade stonden te laden en te lossen. Mijn vader smikkelde echter ondertussen vrolijk door, maar toen was het tijd voor een kadootje want Janine en ik hadden nog een wat leuks voor mijn moeder gekocht.
En terwijl zowel neef Jan-Willem en Christa als de rest van de familie toekeek, pakte mijn moeder haar kadootje uit.

Bethina beleefde op haar beurt nog veel lol in de ballenbak in het ruim van het schip maar het was natuurlijk de bedoeling dat Arjen er veel lol zou beleven. Dat deden ze dan nu maar samen en nadat ze beiden na een tijdje weer uit de ballenbak geklauterd waren, werd het speciale verjaardagstoetje voor mijn moeder gebracht en werd ze door de gehele boot luid toegezongen. Ze was natuurlijk blij verrast en mocht als eerste van de gehele boot aan haar toetje beginnen.
De rest van de boot mocht om de beurt een ijsje samenstellen en zo kwam het dat Jeroen wederom voor de smarties ging. Arend voorzag op zijn beurt mijn oom Johan nog even van een flinke dot slagroom en zo zaten Arjen en Jan-Willem (en ik natuurlijk ook) een tijdje later lekker van ons ijsje te smullen.

Na het ijs eten besloot ik nog even met Arjen in de ballenbak te gaan. Ja u leest het goed, niet alleen Arjen had het naar zijn zin tussen de duizenden gekleurden plastic ballen, maar ook ik vermaakte me wel!

Helaas kwam er aan al dit leuks toch ook weer een eind, maar niet voordat oom Johan (Uncle Johnny voor intimi) zich nog even de "Capo di tuti Capi" van de Maffia waande (zo leek het tenminste).
Nadat we het ruime sop, weer verruilden voor vaste grond onder onze voeten, nam Arjen afscheid van zowel oma als van opa en volgde de rest van de familie zijn voorbeeld en zo ging ieder zijn eigen weg huiswaards.

Al met al was het een heel gezellige middag! Iedereen bedankt en dit zouden we vaker moeten doen!