Het is de tijd van het jaar...

Ik kan me zo ontzettend irriteren aan automobilisten die het vertikken om hun licht aan te doen. Zowel 's ochtends bij het opkomen van de zon, of 's avonds bij het vallen van de avond, of bij grauw weer kom ik vaak mensen tegen die zonder licht rijden. Zelfs als ze nog in een grijze auto rijden, wat het nog moeilijker maakt om een auto te identificeren tegen (bijvoorbeeld) een grauwe lucht op de achtergrond. Van de week nog bijvoorbeeld, toen de regen met bakken uit de hemel viel en je dus minder dan 200 meter voor je kon kijken, zat ik klem tussen 2 auto's, een voor me en een achter me die beiden verzuimden om met het licht aan te rijden. Vaak sein ik dan ook even naar tegemoedkomende auto's om ze bewust te maken van het feit dat ze zonder licht rijden.

Vandaag ook trouwens, toen was het op sommige stukken opweg naar de zaak, ontzettend mistig en dan nóg mensen zonder licht tegenkomen! Bah... het licht zou op iedere auto automatisch aan moeten gaan bij het starten van de motor, dat is toch niet teveel gevraagd?
Een paar jaar geleden, toen ik zelf nog geen auto had en ik wel eens met vrienden mee reed, kwamen we ook vaak fietsers zonder licht tegen. Vroeger begreep ik dat zelf ook nooit als mijn vader weer zat te zeuren dat mijn licht kapot was wanneer hij dat constateerde als ik naar voetbaltraining ging (das wel héél lang geleden) of als ik 's avonds nog ff de deur uit moest. Dan dacht ik "man, ik kijk heus wel uit voor tegemoed komend verkeer, dus als ik hun maar zie dan is er niks aan de hand".
Pas later, toen ik wat ouder was (en m'n vader had me nog zo gewaarschuwd dat als ik wat ouder was dat ik er net zo over zou denken... hij kreeg gelijk...) begon ik me bewust te worden van het feit dat een fietser zonder licht in de schemer of het donker bijna onzichtbaar is tot op een meter of 10, of je moet echt heel erg goed aan het opletten zijn. Als ik dan met vrienden op stap was, of gewoon aan het autorijden door het dorp en we kwamen een dergelijke stomkop tegen, draaide ik altijd mijn raampje open en riep ik uit baldadigheid uit volle borst "Doe je licht aan idioot!". Daar lachten we dan altijd hartelijk om, zeker nadat we in de achteruitkijkspiegel constateerden dat diegene 9 van de 10 keer inderdaad daarna zijn dynamo tegen zijn voorwiel zette, maar eigenlijk was ik bloed serieus.

Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen, dat het zo'n mooie tijd van het jaar is... zo met die dauw op alles...

Stuibenfall, das größte Wasserfall Tirols, in Umhausen

Omdat we gisteren recht in ons gezicht werden uitgelachen door Fraulein toen we vertelden dat we een watervalletje hadden bezocht, besloten we vandaag een goede revanche te nemen. Nou dat hebben we geweten, want op haar verzoek gingen we naar Umhausen (zo'n 15 kilometer van Längenfeld) waar de grootste waterval van Tirol zich moest bevinden. Vol goede moed en goede wandelschoenen, vertrokken we dan ook naar Umhausen.

Na het parkeren van de auto, liepen we in de richting van de Stuibenfall, dwars door de prachtige natuur. Veel groen, maar ook steile hellingen en na een tijdje ontdekte Janine dat naast het pad, het water naar beneden liep dat van de waterval scheen te komen. Het geraas ervan hadden we al gehoord, maar niet gezien dat het zo dichtbij was.
Verder op de berg, werden de uitzichten steeds mooier en na nog een tijdje klimmen (het was best wel zwaar) kwamen we dan eindelijk aan de voet van de waterval. Toen we dachten dat we alles gezien hadden, zagen we opeens een pad naar boven lopen en toen we wat beter naar boven keken, zagen we dat er bovenaan de waterval een uitkijkpost was gebouwd. Dus we besloten onze weg te vervolgen over smalle paden die aan weerskanten prachtig begroeid waren met mos.
Onderweg hebben we nog vaak even moeten stoppen want zowel Janine als ik hadden het toch eerlijk gezegd best zwaar, aangezien we dat ook niet hadden verwacht. Trouwens, al eens een gouden paddestoel gezien? Wij kwamen er eentje tegen. Gelukkig kwamen we steeds dichter bij de de waterval en hadden we er ook nog steeds schik in.

Na een tijdje bereikten we dan ook de hangbrug waarvandaan we het begin van de waterval konden zien. Na nog een kleine afdaling kwamen we na bijna 4 uren klimmen, eindelijk op een plateau uit vanwaar we de waterval bijna konden aanraken (zie ook het filmpje) en waarvandaan we een prachtig uitzicht naar beneden hadden. Ook het uitzicht op de bergen aan de overkant was adembenemend en Janine genoot zichtbaar van alles. Ook ikzelf raakte niet uitgekeken want niet alleen het bulderen van de tonnen water die naar beneden vielen maakten ongelooflijk veel indruk, maar ook als ik naar beneden keek kon ik de "ohhh's" en "ahhh's" niet onderdrukken.

Naar beneden ging iets sneller dan naar boven, want duurde de klim naar boven nog 4 uren, de afdaling besloeg niet meer dan 3 kwartier van onze dag. Eerlijk is eerlijk, ongeveer 500 meter onder de voet van de waterval hebben we nog genoten van een grote Apfelsaft und Eistee en hebben we nog maar een bordje Kaisersmarn burgemeester gemaakt.

Bijna bij de parkeerplaats zagen we nog een wonder van de natuur, dat bij ons herinneringen aan een kinderliedje uit onze jeugd deed oproepen...