Drama nabij het Handelsterrein

Vanochtend werden we al vroeg gebeld door iemand uit de buurt. Of wij wisten wat er eigenlijk precies aan de hand was, want op het Waterreijck Suijssenwaerde, dat op steenworp afstand van de zaak ligt, zag het blauw van de petten. Toen we naar buiten keken was dat inderdaad het geval en direct kwamen we op het idee dat er zich wel eens een wietplantage op dit "recreatiepark" zou kunnen bevinden.

Nadat we met veel moeite naar de ingang van het park gelopen waren, omdat we toevallig toch wel erg nieuwsgierig aangelegd zijn, begrepen we na enkele vragen aan de agente gesteld te hebben, dat men een grootscheepse zoekactie was gestart i.v.m. de vermissing van een persoon. Op dat moment was men al met sonarapparatuur het water aan het doorzoeken en dreven er ook enkele duikers in het water rond.
De avond daarvoor bleek de zoekactie al te zijn gestart nadat omwonenden het hondje van de persoon in kwestie, doorweekt en uitgeput hadden teruggevonden. De brandweer had die avond echter niets gevonden en dus werd de zoekactie vandaag hervat.

Op het park bevonden zich op dat moment inderdaad aardig wat politiemensen en ook de brandweer was duidelijk aanwezig. Toen we echter teruggegaan waren naar de zaak en ik even later de lijkwagen over de haven aan zag komen rijden, was de boodschap direct duidelijk. Men moest wel een stoffelijk overschot gevonden hebben, anders komt Van Wageningen uit Nieuwe Tonge niet langs en toen we weer een kijkje namen, zagen we hoe men "iets" uit het water tilde. De rillingen liepen over ons lijf, daar we niet zeker wisten wat het was.

Ons vermoeden werd echter helaas bevestigd toen we even later zagen hoe het stoffelijk overschot geborgen werd. Het moeilijke werk van de betrokken instanties zat er weer op. Ook de duikers konden weer inpakken na deze gruwelijke vondst en helaas alleen met slecht nieuws terugkeren.

Verschillende nieuwssites berichtten er al over, zoals bijvoorbeeld de Telegraaf of ons eigen Eilandweb. Het zou gaan om een 63 jarige man die daar op het park verbleef en de politie gaat vooralsnog niet uit van een misdrijf.

De statigheid van een paar eeuwen terug

Volgende week is het weer zover, carnavallen met de Plattelands Jongeren! Een paar jaar geleden kon carnaval mij nog weinig schelen, maar sinds enkele jaren wil ik dat niet meer aan me voorbij laten gaan. Ook Janine is er dol enthousiast over. Zo ging ik vorig jaar als Nar en Janine kroop in de huid van de échte huisvrouw (mijn vader scheen toen altijd al eens Nar te willen zijn). Dit jaar moest het dus weer wat anders worden en daarvoor gingen Janine en ik, net als vorig jaar (alleen toen samen met Corné), naar de ongelooflijk vriendelijke en behulpzame dames van Het Verkleed Paleis in Vierpolders. Ik ontmoette hun tijdens een meeting op de zaak, waarin deze dames ons om een prijsopgave vroegen voor hun nieuwe website. Hoewel dit uiteindelijk jammer genoeg niet doorgegaan is, heb ik nog minimaal 1x per jaar leuk contact met hen... vlak voor carnaval.

Zo kwamen we dus ook vandaag weer uit in Vierpolders waar ik direct na het binnengaan van de winkel, bemerkte dat ze in een jaar tijd flink waren gegroeid! Leuk om te zien dat het goed met ze ging. Helaas was 1 van de 2 dames afwezig dus ik heb ze niet beiden kunnen zien of spreken maar met alleen de ene helft liep het ook prima!

Nadat Janine eerst wat dingen probeerde, zoals deze fleurige en veel te grote tuinbroek en bijbehorend haarstukje en ik me in de rol van Sultan inleefde, besloten we het toch anders aan te pakken. Zo ging Janine uiteindelijk een hele andere kant op en met behulp van Annemiek perfectioneerden we het hele zaakie.

Na veel wikken en wegen besloten we uiteindelijk als setje te gaan en dus hees ik mij in een heus piraten-kapiteins-pak. Volgens de "verkleed-juf" mat ik mijzelf direct de statigheid van een paar eeuwen terug aan, onbewust, maar moest mijn jasje nog een maatje groter.

Volgende week nog een keertje terug om het op te halen, alvorens we weer met een aantal bussen richting Roosendaal gaan. Ik ben benieuwd naar de rest van de menigte!

Privileges van een Honda rijder

Als Honda rijder ben je natuurlijk al bevoorrecht. Ik bedoel, het zijn van zichzelf al geweldige auto's dus wat wil je nog meer! Nu wil het geval dat ik met die van mij weer al 15.000 km gereden heb sinds ik 'm kocht, dus was het vandaag tijd voor een klein beurtje. Gelukkig ken ik toevallig de chef werkplaats, waardoor ik mijn auto kon omruilen bij hem thuis, voor een leen-exemplaar.
Van tevoren vroeg ik dan ook, wat ik die dag zou meekrijgen. Natuurlijk hoopte ik op een nieuwe Type R, of misschien een S2000... gewoon om even uit te proberen, Type R rijders zijn toch zeker wel V.I.P.? Niet dus, want het antwoord was dat ik een Honda Jazz mee zou krijgen.

Psychisch was ik me al aan het voorbereiden op de rit die komen ging met een Jazz, toen ik de avond van tevoren nog even naar Dick belde, hoe laat ik mijn auto kon omruilen. Hij zou laat thuis zijn, dus dat werd dan ook pas laat. Gelukkig vonden we een andere oplossing en zou hij de volgende ochtend om kwart over 7 gewoon bij me voor de deur staan met de vervangende wagen en de mijne meenemen naar de zaak. Wat een service, fantastisch!

De volgende ochtend zat ik al om 7:00 met knikkende knieën voor het raam. Ze kwamen mijn 2e liefde ophalen (Janine staat natuurlijk op 1), zouden ze er goed voor zorgen?
7:15, ik zag koplampen de straat in draaien. Het was Dick, maar zonder Jazz! Gelukkig want hij had gewoon zijn normale auto meegenomen waar hij altijd in rijdt (ik had het kunnen weten), een Honda Accord 2.0i met 150 peekaatjes.

Mijn ervaring? Geweldige auto. Met de 19" wielen eronder ziet hij er stoer uit, terwijl hij toch ook 'n beetje lijkt op een lijkwagen. De achterkant vind ik dan ook iets te vierkant, maar de kofferruimte is gigantisch! Daar kun je gewoon 2 schoonmoeders in vervoeren (niks ten nadele van mijn schoonmoeder)!
Het interieur dan, ook niks mis mee. De stoelen zitten heerlijk, ze sluiten lekker rond je lijf. Ook het dashboard is niet verkeerd, al zijn er automerken waarbij dit veel beter is vormgegeven (denk aan Audi). Toch was mijn indruk positief, ook op het klokkenwerk.
Met de rijeigenschappen van de auto zit het ook wel snor. Heerlijk comfortabel zoefde hij onder mij door en het sturen ging lekker licht, zoals dat bij andere grote auto's zoals Volvo nog wel eens te wensen overlaat.
Hoewel ik de lijnen vanuit sommige hoeken bekeken, niet echt mooi vind, vind ik hem vanaf de zijkant wel weer erg strak en chique ogen.

Helaas miste ik toch wel mijn eigen PK-monster, want hoewel er 150 PK onder de motorkap van deze Accord schuilgaat, kan hij toch niet tegen mijn Civic op. Daarentegen zou het voor mij wel een ideale gezinsauto zijn, want mijn indruk is over het algemeen goed, maar daar ben ik voorlopig nog niet aan toe. Tegen die tijd zal ik een dergelijke auto zeker nog eens uitproberen.

Goeie service dus van Honda Jan van Dijk uit Brielle, want toen mijn eigen auto 's avond weer voor de deur afgeleverd werd, bleek ie weer helemaal fit te zijn. Althans, binnenkort nog even een paar nieuwe achterbanden en dan is hij weer helemaal in orde.

Tot slot nog even, speciaal voor de Rabo-dames die mijn weblog trouw lezen (ik zie het altijd als jullie langs geweest zijn), een foto van een van jullie collega's, die "toevallig" mijn weblog zit te lezen... Wie o wie!?!

Verrassend nieuws van buurman Alexander

Een kraan bij het huis? Het dak zat er toch al op? Moet Alexander gedacht hebben toen hij vanmorgen naar de kapper ging en van mij de vraag kreeg om even wat foto's van de bouw te maken.

Zojuist kreeg ik nieuws van mijn toekomstige buurman via MSN. We jutten elkaar regelmatig even op aangaande de bouw van onze huizen en houden elkaar ook stipt op de hoogte.
Zo vertelde hij dat hij even naar de kapper moest en dat even zou combineren met een bezoekje aan de bouw. Ik vroeg 'm om daar dan even wat foto's te maken en dat bleek maar goed ook, want er was weer een nieuwe fase aangebroken.

Toen hij dichterbij de bouw kwam zag hij al een grote gele kraan staan. Wat zou die nou aan't doen zijn? Toen hij dichterbij kwam en de verschillende pallets en stellages met glas zag staan, viel hem de stapel met dakpannen op, die waarschijnlijk nog niet zo lang geleden daar neergezet was (of hij was ons gewoon niet eerder opgevallen). Dat kon dus maar één ding betekenen en toen hij wat afstand nam, zag hij precies wat het grote gele gevaarte aan het doen was. De dakpannen gingen erop!

Ook aan de achterkant was men druk bezig met het verdelen van de dakpannen. Vanavond zal ik zelf ook even een kijkje gaan nemen, in de hoop dat ze dan al over het dak verdeeld liggen.
Wordt vervolgd...

Update
Ik ben zelf ook nog even gaan kijken en inderdaad, ze zijn er druk mee bezig! Het dak van de buurman ligt al voor een gedeelte...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Bijna een muzikaal kameraatje

Persoonlijk ben ik nogal gevoelig voor muziek. Het kan me opzwepen of emotioneel maken. Ben ik de enige die dat heeft of zijn er meer die, wanneer ze een geweldig nummer horen, een gitaar in hun handen bedenken en mee willen hengsten, of het ritme mee willen rammen op een drumstel. Zelf zit ik altijd te tikken met m'n vingers, m'n voeten of wat dan ook terwijl mijn omgeving daar wel eens afkeurend op reageert...

Sinds Jurien verslaafd is aan zijn gitaar en het hem boven mijn verwachting goed afgaat met dat ding, zie ik eigenlijk weinig redenen om mijn jongensdroom ook niet eens te verwezelijken, het bespelen van de drums. Alleen, de laatste keer dat ik een muziekinstrument bespeelde, was zo'n 17 à 18 jaar geleden denk ik, toen ik mijn blokfluitdiploma nog haalde bij Juf Agaath en noten ken ik alleen nog als die uit een zakje!

Erg knap vind ik het hoe Jurien het gitaar spelen zich de afgelopen weken / maanden zelf aangeleerd heeft d.m.v. wat boeken en DVD's. Toen ik weer bij hem in huis was, besloten we naar de Feedback te gaan, ff snuffelen tussen de gitaren of er nog wat voor 'm bij zat (hij heeft er inmiddels een stuk of 14, als ik de 9 miniaturen mee tel). Zelf was ik wel geïnteresseerd in een drumstel, daar lullen we namelijk al een tijdje over, is misschien wel leuk om samen af en toe wat te spelen.

Op naar de Feedback in Rotterdam dus, aan de Ceintuurbaan 191 en je verwacht het niet, maar we hebben 2 uren over de heenreis gedaan. File en hoe! Waarom weten we trouwens nog niet, want we hebben de oorzaak nooit kunnen ontdekken. Feit is wel dat ons het water nog eventjes tussen de billetjes liep, toen er de hele tijd rook over Jurien's motorkap "dreef". Je hoort wel eens van die verhalen van mensen die net op tijd hun auto hebben verlaten toen ze rook van onder de motorkap zagen komen. Gelukkig bleef een drama bij ons uit.

Na even door de afdeling drums van de Feedback te hebben gebanjerd, trok ik de stoute schoenen aan en vatte een van de medewerkers in de kraag om me eens van wat nuttige informatie te voorzien. Kijken naar die dingen leverde niet veel kennis op, evenals het tikken met je vingers op de verschillende drums (sommigen, zo kwamen we achter, mochten we eigenlijk niet eens bespelen omdat ze zo duur waren... wisten wij veel), dus moest er wel een professional bij komen. Nou die troffen we ook! Het vakjargon vloog door de lucht, maar ik ken alleen de termen "trommel" en "drumstel" (en dat zijn nog wel amateurkreten) dus het volgen van de uitleg was nog een hele klus.

Uiteindelijk kwamen we dan bij een aantal drumstellen die wel wat voor mij als beginner bleken te zijn. Drie verschillende prijsklassen strekten zich voor mij uit, en die verschillen waren nog best goed merkbaar qua materiaal en klank. Jurien jutte me op om er een te bestellen en toen hij nog even boven ging kijken bij de basgitaren "beval" hij mij min of meer om er eentje te bestellen voordat hij weer naar beneden kwam.
Zelf stond ik enorm te twijfelen en besloot nadat ik dat lang had staan doen om toch eerst eens een fatsoenlijke muziekschool te zoeken die het mij kon leren. Zelf denk ik dat ik zonder hulp al "aardig" op weg kom, maar als het moet, dan moet het goed is mijn ongeschreven motto.

Helaas voor Jurien, geen muzikaal kameraatje erbij. Wellicht over een poosje?

Een geluk, bij een ongeluk

Weken geleden ontdekten we de fout en daar zaten we dus de afgelopen weken eigenlijk wel flink mee in onze maag. Hoe moest dat nou goed komen? We zagen wel oplossingen, maar zouden zij dat ook zien en nog belangrijker, wat ging dat geintje allemaal weer kosten? Telefonisch verliep het contact wat moeizaam dus zat er niets anders op dan een afspraak te plannen en er eens goed over te praten.

Al heel vroeg in het bouwproces kochten we onze droomkeuken bij Bruynzeel Keukens in Barendrecht. Onlangs, ruim een jaar later kwamen we er pas weer oog in oog mee te staan en dat was wel weer even spannend. Een maand daarna ontdekten we tijdens de zoveelste kijk in ons huis, dat het muurtje waar de koelkast tegenaan gepland stond, maar "4,5 telefoon lang" was. Klinkt een beetje raar, ik weet het, maar als je geen meetlintje bij je hebt is dat altijd nog de oplossing, kijken hoeveel keer je telefoon ergens langs past en dan thuis gewoon je telefoon opmeten. Thuis werd dus onze ongerustheid bevestigd en bleek het muurtje maar 45 centimeter te zijn in plaats van de benodigde 65! Wat nu?!? Alles was dicht, het was immers eind december en dan is de bouw 2 weken gesloten en ook bij Bruynzeel Keukens was de bezetting maar half en kon er ook niet gemeten worden.

Daarnaast wou het geval, dat de opstelling van onze keuken, uiterst secuur gekozen was. Dat viel eigenlijk niet meer om te gooien want dan zou het hele verband eruit zijn. Dus moesten we wat anders verzinnen en na enkele lange telefoontjes en een soortement van brainstormsessies via het vaste net besloten we zo snel mogelijk een afspraak te maken om er samen met Bruynzeel uit te komen. Vanavond was het dan zover, zouden we nu eindenlijk gerustgesteld worden?

Daar aangekomen kwamen al gauw alle tekeningen, rapporten en offertes van 1,5 jaar geleden op tafel. Zelfs de verkoper was nog herkenbaar hetzelfde. Gelukkig hadden we vantevoren het nodige denkwerk al gedaan en werd er al snel een tekening gemaakt aan de hand van onze aanwijzingen. Ook maakten we tijdens wat onderhandelingen, graag van de gelegenheid gebruik om de keuken dan toch nog net iets uit te breiden, we waren immers toch bezig. Het idee was om van de L-vormige keuken die we reeds hadden besteld, nu een U-vorm te maken en wel met een welkome uitbreiding zoals deze. Natuurlijk wel in onze eigen houtkeuze, Wengé. De "kast" bevat nu de koel-vries-combinatie, de combi-magnetron en daarbij nog 2 extra kastjes, waarvan eentje met lades.

Van bovenaf gezien benutten we nu dus bijna de volledige ruimte voor de keuken, waarin zelfs de mogelijk dode hoeken zijn opgevuld met carousselkastjes. Nog mooier is het aanzicht van het nieuwe stuk dat we er vanavond bijgekocht hebben. Gelukkig was Bruynzeel wel erg sportief om het grootste gedeelte van de kosten op zich te nemen. Zij hadden immers een waarschijnlijk foute meting gedaan en daar deden ze dan ook absoluut niet moeilijk over. Het enige dat we nu nog moeten zien te regelen is het verplaatsen van de aansluiting voor de radiator. Dat moet namelijk wel een andere worden, eentje voor aan de muur zoals rechts op de tekening.

Voor de rest niks dan lof tot nu toe over Bruynzeel Keukens in Barendrecht. Het lijkt bijna een advertentie, maar we zijn echt ontzettend goed geholpen. Nu de oplevering nog...

PS: Ik heb nu zelfs een teller rechtsbovenaan de site gezet, die terug telt tot de (waarschijnlijke) oplevering!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Stiekem naar binnen voor het leidingwerk, een dakgoot en een puntdakje

Toen ik voordat ik naar de zaak ging, even langs de drukker moest om wat zaakjes te regelen en ik vanuit hun kantoor zo op ons nieuwe huis kon kijken, kroop het bloed waar het niet gaan kon. Door het raam zag ik de bouwvakkers eindelijk onze dakgoot monteren, daar waar ik al weken op gewacht had omdat dat een erg kaal gezicht gaf.

Natuurlijk kon ik het daardoor niet laten om even langs te wippen. Toen ik het resultaat van de verse dakgoot zag, was het huis voor mijn gevoel weer een heel stuk verder af en hoewel men druk bezig was aan de huizen, besloot ik toch stiekem even binnen te wippen.
De avond daarvoor kreeg ik namelijk op bed nog een ingeving (je staat er letterlijk mee op en je gaat er mee naar bed), want wanneer ik alle bedrading van de TV en Dolby Surround set netjes wil wegwerken, zullen er sleuven in de muur moeten worden gefreesd. Daarmee moet ik natuurlijk niet het risico lopen dat er bestaande leidingen worden beschadigd en dus besloot ik voordat de muren dichtgestreken zouden worden, daar nog een keer foto's van te nemen. Wie weet had ik daar al foto's van, ik heb er immers al zoveel gemaakt, maar ik nam toch het zekere voor het onzekere.

En dus sloop ik stiekem naar binnen, wetende dat ik daar eigenlijk nog steeds onbevoegd voor ben en dat de opzichter die mij daar aan zou treffen, mij zeker al dan niet vriendelijk zou verzoeken het bouwterrein per direct te verlaten.
Toch lukte het me ongezien naar binnen te lopen en dus nam ik met ietwat gezwinde spoed enkele foto's van het leidingwerk aan beide kanten van de kamer. Daar draaide het tenslotte om en ik maakte daarna dan ook direct rechtsomkeerd. Wel zag ik in het voorbij lopen het reeds geplaatstte wandcloset al in het toilet beneden, zoals buurman Alexander al voorspeld had.

Toen ik het huis uitliep bedacht ik me dat als ik nu weggestuurd zou worden, het me allemaal weinig kon schelen, want de benodigde foto's had ik in mijn bezit. Dus ik besloot door te lopen naar de achterkant. Daar was het in tegenstelling tot de voorkant een zooitje. Je kon zien dat er hard gewerkt werd (of dat ze gewoon slordig waren).
Wat me ook direct opviel waren de grachtwoningen achter ons. Daar waren de stellingen nu van voor gehaald en dat gaf opeens een heel ander beeld van hoe het er straks uit komt te zien. De stijl van deze "wijk" werd nu helemaal goed zichtbaar. Erg mooi allemaal en toen ik mij omdraaide om onze achterkant nog eens goed te inspecteren, viel mijn oog op het puntdakje dat op de fundering voor het schuurtje stond. Leuk! Ook het schuurtje stond nu in de planning om gebouwd te worden. Wéér een stukje dichterbij de oplevering.

Terwijl ik dagdromend naar de auto liep, me hard voorstellend hoe ik daar straks iedere dag zou zijn, keek ik nog een keer over mijn schouder. Ik kneep mijn ogen dicht tot kleine spleetjes en stelde me het huis voor zoals ik het op de tekening had gezien. Hoe ik ook keek, ik bleef het nog steeds zien als een bouwput, maar het zou steeds minder lang duren...


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Een avondje met kimono's, een japanse pyromaan en een dosis gezelligheid

Met kerst hadden we al iets leuks georganiseerd voor onze werknemers en collega's, maar het echte avondje uit moest nog komen. Ze wisten wel dat ze 12 januari op pad moesten, maar nog niet precies waarheen. Ook toen we ze een dag van tevoren vertelden dat we naar Oosterhout zouden gaan en daar om 18:00 moesten zijn, wisten zij waarschijnlijk nog net zo veel als daarvoor.

De reis ging dus naar Oosterhout en nadat ik Keesjan opgehaald had en we opreden met de rest vanaf de carpoolplaats in Den Bommel, belandden we op de afgesproken tijd op de juiste plaats, namelijk de Japanner in Oosterhout! Bij binnenkomst bleken Bjorn en Bianca al aanwezig te zijn en die hadden het zich gemakkelijk gemaakt door alvast wat te drinken en te knabbelen te nemen. Ook wij schoven aan en het was wachten op het moment dat we aan tafel konden. Ondertussen werd er al gezellig gekletst met collega's en meegekomen partners.

Toen was het moment daar dat onze kimono's aangetrokken konden worden (waar we overigens hartelijk bij geassisteerd werden door echte Japanse dames) en we plaats konden nemen rond de bakplaat. Dat leverde natuurlijk een hilarisch beeld op waarbij collega's en partners door elkaar werden gezet en het al snel gezellig werd. Natuurlijk werd er gelachen om elkaar, alleen al de manier waarop we gekleed gingen en toen de kok zijn werkplaats "betrad" en er allerlei lekkers bereid ging worden was het zo'n beetje kwijlend wachten geblazen op de stukjes vlees die met enige show werden opgediend.

Nadat de bordjes rijkelijk gevuld waren met lekkers, was het nog even wachten op de Japanse bedienden die de bordjes voor onze neus zouden parkeren. Nadat dit gebeurd was, begon het eten met stokjes. Hilarisch, want velen van ons hadden dat nog maar weinig of nooit gedaan. Ook ik had nog maar een prille ervaring na de laatste keer. Zo bleek de bami maar moeilijk naar binnen te werken, maar werd er desondanks hartelijk gelachen om de iedereen die zich in verschillende bochten wrong om zo wat naar binnen te "schuiven".
Na ieder gerecht werd een korte pauze ingelast en verdween de kok van het toneel. Niet heel veel later kwam hij weer terug en begon de volgende show. Zo werd er met stukken ei gegooid (zie filmpje onderaan) en stak hij de hele zaak in de fik, wat overigens nog wat mooie plaatjes opleverde.

Toen de buikjes rijkelijk gevuld waren met al dat lekkers en we onze kimono aan de "wilgen" hadden gehangen, restte ons na een korte pauze nog een ietwat rokerig toetje! Ook daarna ging het nog even verder met wat whisky, een bakkie koffie en zelfs de bak sigaren van het huis bleven niet ongemoeid.

Na deze laatste versnaperingen was het tijd om naar het centrum van Breda te rijden, waar we een leuke lounche-bar tegen het lijf liepen en we nog even gezellig verder gingen onder het genot van enkele hapjes en drankjes en waar ondertussen weer aardig wat gekkigheid over tafel kwam. Hiermee besloten we dan ook de avond / nacht en reden terug naar huis.

Persoonlijk vond ik het erg gezellig en heb heerlijk gegeten. Bedankt allemaal voor de leuke avond!

Eindelijk een mooi geheel

Een tijd geleden liet ik mijn luchtfilter nog vervangen door een betere, eentje die koudere lucht aanzoog en zo wat meer PK uit het blok perst. Niet zo heel lang geleden liet ik nog een kleine aanpassing doen, waardoor de auto wat soepeler door het middentoerengebied heenkomt en (geloof het of niet) hij loopt ook nog zuiniger! Dit kleine apparaatje zorgt dan ook voor een betere brandstof verbranding waardoor er ook minder brandstof nodig is. Vandaar dus...

Ditmaal echter, besloot ik wat details onder handen te nemen, want toen ik de Honda in juli 2007 kocht, zaten er 3 metertjes in het dashboard, boven de radio, verwerkt. Eentje voor de olie temperatuur (heel handig, dan kun je precies zien wanneer je écht het gaspedaal in mag trappen), eentje voor het het meten van je vacuüm (kun je een klein beetje zien of je zuinig rijdt, het enige grappige is dat dat metertje constant beweegt) en een voltmeter (die was echt overbodig). Al even zo lang zeurt Janine over het merk ervan, namelijk Autostyle. Volgens haar is dat rotzooi en heeft de volgende eigenaar daar ook niet echt naar gekeken. Tja, gelijk had ze, maar waar ik me de laatste tijd zo aan ergerde was aan het feit dat ze gingen verkleuren. Ze waren niet echt wit meer zoals in het begin. En ook het vele licht dat er vanaf kwam, zeker in het donker, was eigenlijk een beetje "over the top".

Vandaag was het dan ook tijd om er echt iets aan te doen. Dit keer moesten er echte en goede meters inkomen van STRI-racing en omdat ik dat ook graag wilde zou de Honda ook gelijk voorzien worden van Xenon koplampen. Dat staat zo mooi vind ik en het is nog rustiger voor je ogen ook in het donker.
Daar stond hij dan weer, op de brug. Oude meters eruit en na veel "gepiel" de nieuwe metertjes erin. De klus was daarmee nog niet geklaard, want de huidige olie temperatuur meter, mat de temperatuur niet nauwkeurig genoeg. Dus na een extra origineel Honda onderdeel bij het oliefilter geplaatst te hebben was de temperatuurmeter nauwkeuriger dan ooit.

Het resultaat? Nou nog een keer... de oude metertjes en de nieuwe meters, die nu overigens veel beter bij de rest van de klokken passen, waardoor het netjes een geheel wordt.

De Xenon bleek helaas de verkeerde fitting te hebben, dus die is nog in bestelling. Waarschijnlijk komen die woensdag. Ik ben ondertussen in iedergeval de koning te rijk met mijn meters...

Een tsunami aan liefdesnestjes

Als je ergens mee bezig bent of vol van bent, dan zie je het opeens overal. Zo is dat ook met bouwen en verbouwen. Al 1,5 jaar zijn wij bezig met de bouw van ons huis. Je staat er mee op en je gaat ermee naar bed en tussendoor ben je er vrijwel constant mee bezig. Zeker nu het echt op gaat schieten en het nog "maar" 4 maanden gaat duren.

In mijn directe omgeving zag ik in die periode van 1,5 jaar wachten al verschillende mensen verbouwen, bouwen en zich klaar maken om te gaan (ver)bouwen. Zo ging in die periode Jurien op zichzelf en daar was veel aan te verbouwen. Die zit inmiddels al helemaal gereed in zijn huis (alweer een hele poos trouwens). Ook Corné en Lianne gingen samenwonen en hadden heel wat te verbouwen en te sjouwen. Addie en Mirjam wachten op hun beurt ook al een tijdje op de start van de bouw van hun huis. Daarnaast kochten Mark en Corinda een huis in Melissant en bereiden zich momenteel voor op een grondige verbouwing wanneer de sleutel in handen is. Recentelijk betrokken Sander en Rianne hun woning in Nieuwe Tonge, waar ook nog het een en ander verbouwd en gesjouwd moest worden.
Zelfs op de zaak wordt ik ermee geconfronteerd, nu ze daar vlak voor ons pand nieuwe appartementen gaan bouwen op een geringe afstand. Toen de graafmachine mij overigens iets té dichtbij kwam, koos ik eieren voor mijn geld en verplaatste de auto toch maar om geen schade op te lopen. Voorkomen is beter als genezen zegt men toch?

Een paar maanden terug kocht ook Bjorn een liefdesnestje voor zichzelf en zijn Bianca. Vorig weekend ontving hij de sleutel en was het voor mij tijd om ook daar een kijkje te gaan nemen.
Het nest bevond zich in Papendrecht eigenlijk niet zo ver van zijn huidige woonsituatie en nadat TomTom ons (Janine en ik) feilloos naar onze bestemming had geleid, herkende ik het huis van de inmiddels op kantoor beroemde foto's (veelvuldig hebben we naar het huis gekeken, zij het in de folder van de makelaar).

Na binnenkomst, eerst een bakkie koffie (voor mij gewoon een Colaatje) zoals het een goed ontvangst betaamt. Bjorn en Bianca leken overigens op deze zondag niet erg druk bezig te zijn. Bjorn leek zelfs netjes gekleed, maar later bleek dat ook gewoon z'n "ouwe kloffie" te zijn.
Na het bakkie, eerst een rondleiding door het in verbouwing zijnde huis. Een hele gezellige benedenverdieping met een leuke speelse indeling tussen de kamer en de keuken strekte zich uit. Net zoals bij ons nieuwe huis, bleken Bjorn en Bianca een tuin op het zuiden te hebben en het viel me meteen op dat het licht er mooi naar binnenviel. Ook in de tuin stond de zon de gehele dag en dat lijkt me ook voor ons over een paar maanden erg lekker.
In de keuken bleek genoeg ruimte om er ook de eethoek te vestigen en vanuit diezelfde keuken heeft men leuk zicht in de kamer.

Na ook de bovenverdieping te hebben bekeken en de verhalen aangehoord te hebben van hoe het allemaal moet gaan worden (gelukkig heb ik een levendige fantasie) was het na nog heel even wat te hebben gedronken, tijd voor Bjorn en Bianca om echt hun handen uit de mouwen te steken. Zo begon Bjorn eerst maar eens de wc-rol houder in het kleinste kamertje op te hangen. Tenslotte toch een onmisbaar stuk "gereedschap" bij een verbouwing...

En wij? Naar huis, even langs de Makro en dan weer vlug ons tijdelijke onderkomen opzoeken om de kachel nog eens flink op te stoken en weg te dromen bij de gedachte dat wij over 4 maanden ook nog wat te klussen hebben...

Een broodje Focaccia met ui en kaas

IK: "Zullen we weer eens een broodje Focaccia meenemen Ton? Voor in de oven?"
Ton: "Ja das goed, maar welke nemen we dan?"
IK: "Hmmm... ja das een goeie, welke liggen er?"
Ton: "Eens even kijken... hier ligt kaas met ui."
IK: "Oei, das eigenlijk gelijk lekker, die andere hebben we de vorige keer al op hè?"
Ton: "Ja inderdaad, laten we dan deze maar nemen."

IK: "Marco, hoe kan ik die oven laten voorverwarmen?"
Marco: "Euh... even kijken hoor, want dat is al weer even geleden. Ah, hier zit het, op hoeveel graden moet ie voorverwarmen?"
IK: "Staat op de verpakking, ff kijken...(...) 200 graden lees ik hier."
Marco: "Ok staat aan!"

...PIEP!...

IK: "Ah! De oven is voorverwarmd Ton, zal ik eerst een broodje in de oven doen? Jij bent toch nog aan een ander broodje bezig."
Ton: "Ja, das goed, ik neem 'm de volgende ronde wel."
IK: "Even kijken, gewoon aan het wieltje draaien natuurlijk, 10 mintuen... juist zo moet het goed gaan."

...PIEP!...

IK: "Ah! Mijn broodje is klaar, ff kijken. Hmmm... die is goed bruin, had 1 minuutje korter in de oven gemoeten, maar het kan nog prima. Zal ik die van jouw gelijk erachter aan gooien Ton?"
Ton: "Ja! Lekker!"
IK: "Prima, doe ik dat. Ff kijken, broodje erin, draaien aan de knop, nu op 9 mintuten en start. Nu nog even afwachten."

...een tijdje later...

IK: "Shit! Aaaaaa! &*&^%#$^#$! Kuch, uchhhh!"
(deur open, raam open, airco aan, deur naar kantoor dicht)
IK: "Sorry Ton, je broodje wordt niks meer, maar dat had je waarschijnlijk wel gezien... sorry..."

(Een dialoog tussen mij en Ton en een tussen mij en Marco, alvorens en na ik een broodje Focaccia niet 9 mintuen op de ovenstand had gebakken, maar 9 minuten op de magnetronstand. Van het broodje was weinig meer over, de keuken en het halve kantoor van Quest Media stond vol rook en het zal er waarschijnlijk nog dagen stinken...)

Hopenlijk brengen scherven geluk voor 2008

Nu de kruiddampen zijn opgetrokken is het tijd om alle goede voornemens ook echt in acht te gaan nemen. Allemaal nog de beste wensen trouwens, voor ik het vergeet. Althans, vergeet, het lijkt wel de vervanger te zijn geworden van "hoi","hallo" of "ha, alles goed?". De komende weken zal "Nog de beste wensen hè..." of "Nog gelukkig nieuwjaar!" nog wel vaak weerklinken. Daarom doe ik het nu maar via deze weg, anders blijf ik het roepen.

Wat anders, goeie jaarwisseling gehad? Nou bij ons was het gezellig hoor! Al maanden van tevoren hadden we aangegeven om het nieuwjaar deze keer bij ons in te luiden. Althans, ik herinner me vaag dat het vorig jaar ook bij ons was, maar dat vind ik dan weer helemaal niet erg.
Zo gezegd zo gedaan en dus zat het huis 's middags al gezellig vol en daar houd ik nu eenmaal van.
's Middags dus eerst even naar de Kreek, al sinds jaar en dag is dat zoiets als een traditie binnen onze vriendengroep. Wordt ook wel gezien als een soort van "indrinkfestijn" voor de rest van de avond.

Enfin, ook dat was ontzettend gezellig en toen we om een uur of half 9 weer bij ons thuis zaten, om met z'n allen te wachten tot we de kurken van de flessen champagne konden ontdoen werd er gretig naar de "slideshow" gekeken die ik samengesteld had met zo'n 1.000 foto's van 2004 t/m 2007.

Ook nadat we elkaar op 1 januari 2008 om 0:00 een voorspoedig nieuwjaar hadden gewenst, werd de gezelligheid niet onder stoelen of banken geschoven en nadat we naar andermans vuurwerk hadden staan kijken was het wéér tijd om in de kreek te gaan kijken. We waren er immers toch maar 200 meter vandaan. Alleen bleek die 2e keer helaas geen succes meer te zijn. De rek was er uit...

Terug naar huis en terwijl Alex en Jurien nog achterbleven gingen wij met de rest nog even lekker slap ouwehoeren in de huiskamer... Tot een uur of 2:30, want toen gebeurde het.

Hopenlijk brengen scherven geluk voor 2008 want tegen half 3 's nachts was men zo vriendelijk om een lawinepijl af te steken die klem zat tussen een verkeersbord. Opzich heb ik daar geen last van, maar wel als het in het slopje gebeurd, naast ons huis. Helemaal toen de lawinepijl afging, want deze blies bij ons het raam eruit! Gelukkig hadden we juist die avond de gordijnen dichtgedaan, anders had het misschien wel eens anders af kunnen lopen. Onder het raam zaten de dames namelijk op de bank en wie weet wat er had kunnen gebeuren.

Al met al hebben wij wel een erg gezellige avond gehad en daarvoor wil ik iedereen die aanwezig was nog bedanken. Laten we er een mooi jaar van maken met z'n allen!