Workshop social media bij P&D Light Rotterdam

Ook al huisvest Facebook wereldwijd zo’n 630 miljoen accounts, waarvan bijna 4 miljoen in Nederland en ook al heeft zelfs LinkedIn ruim 2 miljoen Nederlandse gebruikers, toch zijn er nog veel ondernemers die de stap naar social media nog niet hebben gemaakt. Enerzijds omdat zij daar sceptisch tegenover staan (“Waarom moet ik actief zijn op sociale netwerken, ik heb het al zo druk?”), anderzijds omdat het aan kennis ontbreekt.

Vanuit iBoom verzorgen we daarom speciale social media workshops, waarin we laten zien waarom bedrijven juist actief zouden moeten zijn op de netwerken waar hun doelgroep over hun merk of product praat en dat het echt geen ‘rocket science’ is.

Vandaag mocht ik een workshop verzorgen bij P&D Light in Rotterdam. De groep bestond uit 17 enthousiaste ondernemers, marketeers en andere geïnteresseerden vanuit verschillende bedrijven en velen staken hun enthousiastme bij binnenkomst al niet onder stoelen of banken. In de presentatie liet ik onder andere de belangrijkste feiten van een aantal grote sociale netwerken zien, zoals het aantal accounts, de (belangrijkste) leeftijdscategorieën en gaf ik een antwoord op de vraag “Wat kan ik er nu eigenlijk mee?”. Bekende netwerken als LinkedIn, Facebook, Youtube en natuurlijk ook Twitter kwamen uitgebreid aan bod, maar ook Foursquare en bloggen kregen de aandacht.

Na een korte pauze, waarin toch wel duidelijk werd dat de aanwezigen enthousiast geworden waren, liet ik de toehoorders zien hoe Twitter, LinkedIn en ook ook Facebook in de praktijk werkten. Vooral Twitter bleek voor veel aanwezigen interessant, maar ook het zakelijke netwerk LinkedIn opende bij veel mensen de ogen.

Na afloop van de bijna vier uur durende presentatie, bleken de aanwezigen enthousiast en aan het denken te zijn gezet over hoe zij social media ook binnen hun organisatie kunnen toepassen. Er werd dan ook nog flink nagepraat in de showroom van P&D Light, waarbij leuke contacten werden gelegd.

Tussen de overwegend Surinaamse medemens

We moesten wachten totdat we naar binnen konden. Daar zaten we dan in, wat leek, een oude controlekamer van een fabriek, die nu dienst deed als gezellige bar. Het was wel een beetje wennen, als enige blanken tussen de overwegend Surinaamse medemens en ik was maar wat benieuwd naar wat komen ging.

Schoonzus Annette nodige ons enkele maanden geleden al uit om naar de tv-opnames van Zo: Raymann, van Nederlands-Surinaams cabaretier/stand-upcomedian en presentator Jörgen Raymann te gaan. Zelf moet ik eerlijk toegeven nooit naar het programma te kijken, maar het leek me wel leuk om die opnames eens van dicht bij te zien.

De studio zag er een stuk kleiner uit dan ik me had voorgesteld en uiteraard was ik bijzonder geïnteresseerd in de technische kant van de opnames.
Opeens vroeg Janine me of ik al naast me gekeken had en daar zag ik opeens onze eigen blonde porno-koningin Kim Holland naast me staan. Zij werd dan ook later geïnterviewd, evenals rapper Kleine Viezerik en visagist annex hairstylist Mari van de Ven.
Erg leuk om dit alles eens van dichtbij mee te maken, want mijn laatste aanwezigheid bij tv-opnames in de studio was toch alweer zo'n 20 jaar geleden, toen nog bij Telekids in de RTL studio's van Aalsmeer. Overigens een pluim voor Raymann die alles in rap tempo aan elkaar praat en het tempo er flink in houdt.

Na de opnames belandden we (spreekwoordelijk) onder de rook van de Euromast, waar we een plekje op de Spiesen Boot hadden gereserveerd. De binnenkant had ik me lang niet zo mooi voorgesteld dus dat viel me gelijk bij binnenkomst al op en alles mee.
Uiteraard genoten we met z'n drieën van de heerlijke vlees spiesen die op tafel kwamen en hoewel de dames voor het dessert nog even op de kaart moesten kijken, had ik mijn keuze uiteraard allang gemaakt. De geserveerde Dame Blanche deed niet veel onder voor de 'Moeder alle Dame Blanches' tot nu toe, dus dat ik nog even heerlijk heb zitten smikkelen moge duidelijk zijn!

Mooi werk

Het was half juni, zo'n acht jaar geleden, toen ik voor het eerst en het laatst met mijn goede vriend Jurien een dagje met de vrachtwagen mee reed. We waren allebei nog een stuk jonger en Jurien reed nog in z'n oude vrachtwagen bij transportbedrijf Visbeen uit Nieuwe Tonge. Wat moest die jongen sjouwen die dag, maar ook soms onnodig lang wachten totdat hij gelost kon worden.

Nu, acht jaar later, is er nogal wat veranderd. Uiteraard zijn we een stuk ouder (en dikker!) geworden en rijdt hij in een hele andere truck en is hij bijna toe aan alweer een nieuwe opvolger. Een sjouwer hij nog steeds en het moge toch weer duidelijk zijn dat vrachtwagenchauffeur geen baan voor luie mensen is.

Vandaag vraten we door weer en wind weer heel wat kilometers asfalt weg. Rotterdam, Zaandam en uiteindelijk belandden we in het zonovergoten Friese Oosterbierum. Leuk om te zien hoe hier bij Lamb Weston, pallets vol met gesneden frieten werden ingevroren en vervolgens vol automatisch klaar werden gezet om met één druk op de knop de vrachtwagen ingereden te worden. Dit grote gemak was echter niet aan Jurien toebedeeld en hij moest gewoon de pallets handmatig met de pompkar naar binnen rijden, maar klagen zul je hem niet gauw horen doen...

Hij kwam vervolgens nooit meer thuis...

Afgelopen week blogde ik er al een stukje over. Terwijl wij genoten van een vakantie op het Griekse eiland Kos, kregen we van Jozien de verschrikkelijke mededeling dat haar zwager Nico bij een tragisch ongeval om het leven was gekomen. Een ongelukkige val van zijn fiets, naar aanleiding van een aanrijding met een scooter, werd hem noodlottig en kostte hem zodoende zijn jonge leven.

Omdat het in zo'n moeilijke periode erg belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die je steunen, vonden we het belangrijk dat we ook vandaag ons medeleven betuigden.
Nico (hier rechts op archiefbeeld) werd namelijk vandaag in het prachtig gelegen Rotterdamse crematorium Hofwijk gecremeerd en voorafgaand hieraan bezochten wij de condoleance plechtigheid en staken Marijke, Jozien, Jurien en de rest van de familie een hart onder de riem.

Het was erg druk met familieleden, vrienden en bekenden. Alles herinnerde ons er maar weer aan onze zaakjes ook nu al toch maar goed voor elkaar te hebben en vooral nu te genieten en dat niet uit te stellen tot later.
Het leven kan voor iedereen plotseling tot een einde komen. Zo vertrok Nico 's morgens nog op de fiets naar zijn werk, maar kwam vervolgens nooit meer thuis.

Nico werd helaas maar dertig jaar...

Er zou een prijs voor gegeven moeten worden

Ik vind het altijd een feestje als we uit eten gaan. Niet dat ik thuis niet lekker eet, integendeel, maar voor een avondje uit ben ik altijd wel te porren. Het liefst eet ik dan gewoon een grote schnitzel of biefstuk en houd ik niet van chique restaurants waar ik mezelf na de maaltijd de vraag moet stellen: "Wat heb ik nou eigenlijk gegeten?...".

Vanavond vierde Annette haar verjaardag zoals altijd, met een etentje voor de familie. Ze werd deze week, een dag voordat haar moeder 63 werd, alweer 39 jaar. Deze verjaardag zou gevierd worden bij eetcafé Huijsman in Rotterdam, zo ongeveer bij Annette om de hoek. Waarom daar? Nou gewoon, omdat ze precies daar de lekkerste Dame Blanche hebben die ik tot nu toe ooit geproefd heb!

Uiteraard begonnen we eerst met een voorgerecht. Zo smulde ik van mijn garnalen in hete olie terwijl de rest van de familie een lekker soepje naar binnen slurpte.
Ook op het hoofdgerecht was het prima kauwen! Zo had ik net als Janine's vader een overheerlijke schnitzel met een bedje van lekkere gebakken champignons.

Maar het was uiteraard het toetje waar ik vooral naar uitkeek. Veel keuze hebben ze niet bij Huijsman, maar dat is ook absoluut niet nodig! Zo stonden er dus opeens vijf overheerlijke Dame Blanches op tafel te prijken en bleek Huijsman zijn titel 'De beste Dame Blanche' te prolongeren met deze verrukkelijke calorieën-bom. Ze zouden er een officiële prijs voor moeten ontvangen!

Ik zat dan ook zichtbaar te genieten, maar niet alleen ik want ook de rest van de familie schoof deze lekkernij met gemak naar binnen. Smullen maar!

Een fantastische middag met een dubbel gevoel...

Een fantastische middag, maar een met een dubbele betekenis. Een dubbel gevoel...
Aan de ene kant wil je een leuke middag met je familie beleven, maar aan de andere kant weet je dat dit een reden heeft: nog zoveel mogelijk leuke tijden beleven met oom Leen...

Ik heb een tijdje na moeten denken over wat ik in deze blog zou schrijven. Het valt me namelijk erg zwaar. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat mijn lieve oom Leen steeds zieker wordt. We leven al ruim 2 jaar met de verschrikkelijke wetenschap, maar de laatste tijd zien we het met z'n allen pijnlijk werkelijkheid worden. Je wil zó graag dat het stiekem toch nooit gaat gebeuren en dat de doktoren het tóch mis hadden. Des te pijnlijker is het wanneer je er achterkomt dat het vechten tegen de bierkaai is.
Dus blijft er nog maar één ding over en dat is zorgen dat we een nog zo'n leuk mogelijke tijd met z'n allen beleven. Hoe lang die tijd dan ook nog moge zijn...

Toch probeer ik in deze blog een erg leuke en gezellige middag te omschrijven, want dat was het gewoon. Ookal hadden we allemaal onze eigen gedachten over deze belevenis en hoe moeilijk en dubbel het allemaal is, toch is het een deel van ons leven. Hoe pijnlijk ook.
Het is ook een deel van mijn leven en ik kan er daarom niet omheen op mijn weblog. Zeker niet omdat ik hoop over een tijd deze blog nog eens terug te lezen en te denken aan die ene bijzonder middag...


Oom Jan stelde ons voor om een rondje te gaan varen met zijn bootje, door de havens van Rotterdam. Hij vervoert goederen en mensen van de wal naar het schip en weer terug als dat nodig is. Ik heb hem er al zó vaak over horen praten, maar kon me nooit een idee vormen van zijn werkzaamheden. Dubbel leuk dus, een gezellig middagje met familie én een kijkje in de keuken bij oom Jan aan boort.

Na de Tomassentunnel namen we de afslag Maassluis en hielden we het havennummer 4210 in de gaten. Eenmaal daar aangekomen zagen we de witte Quasqai van oom Jan al staan en we parkeerden onze auto's en liepen richting een piertje.
Daar lag onze schuit voor die middag al rustig te dobberen en bleek tante Janneke al aan boord te zijn. Oom Jan heette ons hartelijk welkom en we liepen gezamelijk richting zijn grote liefde.
Onder toeziend oog van Kapitein oom Jan mochten we aan boord komen en niet veel later stuurde hij ons vakkundig door de havens en leek hij vandaag wel een tourgids, want hij vertelde honderduit en wist antwoord op al onze vragen.

Wij keken ondertussen onze ogen uit en vooral ook mijn vader herkende veel in deze havens omdat hij vlakbij werkt. Hij zag het eens een keer vanaf de andere kant en dat was ook wel eens leuk.
De dames, Janine en Claudia, zaten al snel buiten in het zonnetje en ook mijn 'aangetrouwde neef' Arjan voegde zich daarbij.

Ondertussen was de boot geruisloos van kapitein gewisseld en bleek Ries het roer nu stevig in handen te hebben, terwijl zijn oom Piet en zijn vader en moeder hun ogen uit keken.
Beneden in het ruim was het ook goed toeven trouwens. Daar waren banken en tafeltjes en keken we op waterniveau naar alles wat er voorbij kwam.

Na bijna een uur varen kwam een herkenbare brug in beeld en voeren we opeens door een bekend stukje Rotterdam. Uiteraard werden er veel foto's genomen en er werd zelfs gefilmd. Helemaal toen we nu eens ónder de Eramusbrug doorvoeren, want meestal gaan we er overheen.

Vlak voor de Willemsbrug draaiden we terug, want we waren toch al bijna weer 1,5 uur onderweg en we moesten ook nog terug natuurlijk.
Gelukkig bleef het lekker weer en was het goed toeven op het dek of in het ruim van de Neptunus 9, waar we nog een glimp opvingen van het zomercarnaval dat aan de gang was in de stad.

Zelf mocht ik ook nog even de kapitein uithangen en loodste de boot door de havens alsof ik nooit anders gedaan had, totdat het helaas weer tijd was om aan te meren en het ruime sop te verruilen voor vaste grond onder onze voeten.
Nog even een groepsfoto (helaas zonder mijn eigen vriendinnetje, want iemand moest de foto maken) en nog een foto van de boot voordat we afscheid namen elkaar en in het bijzonder van oom Jan en tante Janneke.

Wat hebben we genoten en zijn blij dat we deze middag met elkaar hebben mogen beleven. Oom Leen was moe, maar had net als ons allemaal een leuke middag gehad en daar was het uiteindelijk toch om te doen.
Bij deze nogmaals ontzettend bedankt oom Jan, voor het beschikbaar stellen van de boot en het kijkje in de keuken dat je ons gunde. Het was een onvergetelijke middag...

Pieter was de boosdoener!

Toen ik vanmorgen tegen een uur of 12 samen met Pieter terug reed van een leuk gesprek met een potentiële klant in Rotterdam, praatten we honderduit over van alles en nog wat...

Die gezelligheid kwam ons echter duur te staan toen we opeens een aantal gele jassen bij het stoplicht op zagen doemen en we vrij resoluut werden verzocht om aan de kant te gaan staan.
Eerst wisten we niet wat er gebeurde, maar toen schoten dezelfde gedachten als zo'n 2 maanden geleden door m'n hoofd: "Laat dit een alcoholcontrole zijn...".

Helaas, een blauwe pet (of moet ik zeggen: gele jas?), kwam ons tegemoet lopen en toonde ons het mij inmiddels bekende wapen, dat ons ook op de hoogte stelde hoe hard we precies langs het Feijenoord-stadion waren gereden. We hadden beide geen idee hoe hard we reden, maar toen ik "84" zag staan waar 50 was toegestaan, wist ik dat dit weer een boete zou worden waar pas later van bekend werd gemaakt wat deze nu weer voor de schatkist op zou moeten leveren.

Één geluk, ik reed deze keer niet... Pieter was de boosdoener!

Casa del Cazador

Nadat Jurien en ik vanochtend Jozien al vroeg hadden afgezet bij de Hoge School Rotterdam en we er om kwart over 9 achter kwamen dat de Feedback nog niet open was, besloten we naar een andere Rotterdamse muziekwinkel te rijden en aansluitend een sapje te gaan bij Sjoerd en Marieke. We liepen er al langer mee in ons hoofd om dat een keer te doen, maar het kwam er niet van...

Beschamend eigenlijk, want hoewel we elkaar in de afgelopen paar jaar niet zo heel veel gezien of gesproken hebben, hadden we best even langs kunnen gaan om te kijken hoe ze daar in Rotterdam nu zitten te wonen, want dat had toch een kleine moeite geweest. Toch kwam het er op een of andere manier niet van, maar vandaag kwam daar verandering in.

Met het schaamrood op m'n kaken, toen Sjoerd vertelde dat ze er weer al 3 jaar wonen binnenkort, gaf ik toe dat ze, ondanks dat het in Rotterdam was, ze daar wel leuk zitten te wonen.
Een leuke vlot ingerichte woonkamer en een lekker strakke keuken, maken het een gezellig appartement. Ook de slaapkamer is aardig ruim afgemeten, in tegenstelling tot het balkonnetje, maar daar staat tegenover dat daar wel altijd zon is! Daar hebben we dan ook met z'n viertjes (met z'n vijven inclusief chihuahua Diesel) even lekker van zitten genieten op deze prachtige lentedag, alvorens we weer richting Flakkee zouden vertrekken om de zaterdageditie van de Flakkeese Dagen bij te wonen!

Het duurde even, maar we zijn dan eindelijk langs geweest in Casa del Cazador (het huis van de Jager...)!

Intiem met Bløf

Vanavond eens geen stevige rockers op het podium voor ons, maar pure en nuchtere uit de Zeeuwse klei getrokken rasmuzikanten. Onlangs had ik gelukkig kaartjes weten te bemachtigen voor één van de bijzondere concerten die Bløf geeft rond de albumrelease van hun nieuwste album April, dat een tweeluik vormt met het in oktober verschenen Oktober. Vanavond zouden ze dan ook beide albums ten gehore brengen.

Aan het einde van de middag haalden Addie & Mirjam ons thuis op en reden we naar De Wilhelminapier in Rotterdam. Daar parkeerde Addie zijn auto op een uiterst strategische plaats, zodat hij zich ná het concert zo snel mogelijk uit de voeten kon maken. Slimme jongen dus...

Vervolgens liepen we naar Humphrey's waar we om half 6 een tafeltje hadden gereserveerd om vóór het concert nog even een lekker hapje te eten. Nipt half 6 stapten we dan ook binnen, kregen een tafeltje aangewezen en genoten van een aantal heerlijke gerechten.

Nadat we ook ons toetje naar binnen hadden gewerkt, was het nog een klein stukje lopen naar het Nieuwe Luxor theater en duurde het niet lang meer voordat de voorstelling zou beginnen. Perfect gepland dus.
Bij binnenkomst in de zaal bleken we toch wel een aardig stukje van het podium vandaan te zitten, maar het gaf ons nog steeds een goed beeld op een erg huiselijk ingerichte bühne. De tapijten die uitgestald lagen, deed het geheel direct een intieme sfeer uitstralen en ik voelde dat dit een bijzondere avond zou worden.

Even later kwamen de Bløffers het podium op en begonnen zonder aankondiging direct het eerste nummer te spelen. Ze bleken voor "Oktober" als openingsnummer gekozen te hebben en Pascal heette ons na de eerste zin kort welkom.
Na Oktober volgde meteen de hit Eilanden, waarbij grote, felle, blauwe lampen het publiek verlichtten en op de achtergrond een virtuele oceaan werd geprojecteerd.
Nog een nummer later nam Pascal wél de tijd om ons allemaal hartelijk welkom te heten en verzuchtte dat de kop eraf was.

Tussen de nummers die volgden werd vaak uitleg gegeven waarom sommige nummers geschreven waren, wat het al een stuk persoonlijker maakte. Er ging ook wel eens wat mis, zo begon Pascal verkeerd, vergiste zich in een nummer, en brak een liedje na de eerste paar noten al af om om een andere gitaar te vragen.
Ook de zaal deed actief mee, want de lichten achterop het podium schenen hinderlijk in de ogen van de mensen op het eerste balkon en daar werden de heren van Bløf luidkeels van op de hoogte gesteld, waarop een corrigerend tikje op de vingers van de lichtman volgde. Mét een anekdote erbij natuurlijk.
Dit alles maakte het écht. Puur. Intiem. Huiselijk. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Het was erg prettig om mee te maken, het leek zelfs alsof we in een gigantische oefenruimte waren, waar de band gewoon relaxt met elkaar stond te spelen!

Half in het eerste deel van de voorstelling, zo half in de cd Oktober, betrad ook Sarah Bettens (bekend van K's Choice) het podium. Ook zij had haar steentje bijgedragen aan de albums Oktober en April, zoals ze dat ook al bij het album Umoja deed en mocht vanavond dus ook niet ontbreken. Ook een strijkkwartet (bestaande uit 3 violistes en een contrabassiste) dat het podium betrad, zette de prachtige ballades kracht bij.

Het prachtige album Oktober werd vóór de pauze, volledig (zij het in willekeurige volgorde) gespeeld en een drankje hadden de mannen dus wel verdiend!

Na de pauze kwamen ze onverminderd terug en begon men de kersverse nummers van het album April te spelen. Ik moet zeggen, ik heb nog niets over het nieuwe album geschreven, hoewel ik hem al vanaf de releasedag in mijn bezit heb. Dat heb ik expres gedaan, omdat ik het album niet echt bijzonder vond (er zitten afgezien van "Aan Iedereen Die Wacht" en "Vandaag") niet echt bijzondere hits tussen. Oké, het nummer "Wapenbroeders" is ook één van mijn favorieten van dit album, maar ik doel eigenlijk op heerlijke mee-zingers. Die hoor ik eigenlijk veel te weinig op dit album. Van die nummers die je op een openlucht concert zo heerlijk hard mee kan blèhren...

Na vanavond begrijp ik het album beter. Sowieso na de uitleg over het hoe en waarom verschillende nummers zijn geschreven, maar helemaal nu ik het live in het theater heb gehoord. Het lijkt bijna alsof het album perfect voor deze setting is geschreven, want de heerlijke balades leken iedereen om mij heen in beroering te brengen. Dat kon ik merken aan de reacties na de laatste noten van elk nummer en aan het warme en hartige applaus dat de band ten deel viel.

Ook toen Pascal in solo-setting het nummer "Dagen Zonder Namen", klapte de zaal de vonken van hun handen af. En wat te denken van het nummer "Overgave" dat Pascal schreef voor zijn vriendin en met dit nummer, op de bruiloft van Peter Slager (de bassist van Bløf) zijn vriendin daarmee ten huwelijk vroeg!

Helaas, nadat de Zeeuwse (behalve drummer Norman dan) groep 2 albums helemaal had afgespeeld, namen ze afscheid, tezamen met het strijkkwartet. Niemand in de zaal geloofde echter dat dit het afscheid was en zoals bij bijna ieder optreden van welke band dan ook, kwam er nog een toegift.
En wat voor een! Opnieuw verscheen Sarah Bettens ten tonele en bracht zij samen met de mannen van Bløf enkele K's Choice klassiekers ten gehore zoals "I'm Not An Addict", waarop ze de gehele zaal duidelijk aan het zwingen kreeg. Dat was iets wat nog niet voorgekomen was die avond, want de "swing-en-meeblèhr-nummers waren immers vanavond achterwege gelaten.
De zaal (en ik ook!) werd helemaal uitzinnig toen Bløf als allerlaatste nog een eigen klassieker kado deed. Wie kon zong dan ook uit volle borst "Dansen Aan Zee" mee en pakte zijn vriendin nog eens goed beet en genoot van dit laatste moment van dit fantastische concert.

Nog één buiging. Nog een daverend applaus. De lichten aan. De deuren open. Fantastisch. Met naast foto's en filmpjes, echte originele Bløf-drumsticks als blijvende herinnering...



Als bonus een filmpje van één van mijn favoriete nummers van Bløf's nieuwe album April: Wapenbroeders...





Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Familie Ihrman en de "aangetrouwde" Gans...

Hoewel mijn schoonvader ietwat slecht ter been is en we meestal mijn zíjn Xsara Picasso op pad gaan (vanwege de hoge instap), moest en zou hij vandaag persé mee met de Honda. Ik had hem nog gewaarschuwd voor de lage instap en voor het feit dat ik 'm graag de sporen geef, maar hij gaf geen kick toen we tegen de 200 kilometer per uur door tunnel reden (of was ie zo stil omdat ie z'n adem inhield?).

Enfin, we waren hoe dan ook opweg naar Rotterdam, naar mijn schoonzus Annette die (hoewel ze morgen pas echt jarig is) vandaag haar verjaardag met ons vierde, in de vorm van een lunch in Grand Café Koriander. Nadat we haar hadden opgehaald en mijn schoonvader uit de auto was geklommen, liepen we naar het pittoresk aandoende eettentje.
We kregen een tafel toegewezen en er werd alvast wat gedronken op Annette haar 37e verjaardag (en Janine maar denken dat het haar 38e was!). Schoonpa uiteraard een "kleintje" (ook vaak "jonkie" genoemd), de rest een fruitdrankje of een Colaatje en schoot ik ondertussen nog wat familiekiekjes.

We hoefden niet lang op ons eten te wachten, want dat stond eigenlijk vrij snel op tafel en zo kon ik aan de, door Annette aangeprezen, Korianderburger beginnen. Een Italiaanse bol, belegd met een hamburger, gebakken spek, gesmolten kaas en een gebakken ei, dit op een opgemaakt bedje van allerhande groenvoer.
Ik moet eerlijk bekennen, ik ben blij dat ik Annette's advies opgevolgd heb, want hij was overheerlijk! De rest, en dus ook Janine, genoot ook van het lekkere eten en zo werd het een hele lekkere en gezellige verjaardagslunch voor de familie Ihrman en de "aangetrouwde" Gans...

Bløf in het nieuwe Luxor

Dat is pas snel handelen. Afgelopen zaterdagavond, toen ik nog in Italië was, zag ik een mailtje binnen komen van Bløf. Omdat ik hun album Oktober had gekocht en mezelf online had geregistreerd, had ik nu de mogelijkheid om kaartjes te bestellen voor de presentatie van hun nieuwe album 'April' in het nieuwe Luxor in Rotterdam. Zij zullen die avond zowel 'Oktober' als 'April' live ten gehore brengen voor een vrij klein publiek en ik ben er bij!

Want de dag er na, op zondag, bestelde ik de kaartjes en vandaag kreeg ik ze al binnen. Dat is dus snel handelen van de mensen bij Luxor.
13 April is het zover, dan zal ik samen met Janine, Addie en Mirjam gaan luisteren naar het nieuwe album van de Zeeuwse band. Natuurlijk heb ik het nieuwe album ook al besteld, dus even afwachten wanneer deze in de bus ligt. Het belooft een vrolijke plaat te worden, in tegenstelling tot 'Oktober' die meer donker van aard was.

Ik ben benieuwd!

Op de pannenkoekenboot

Eigenlijk was mijn moeder half oktober al jarig, maar vanwege de nieuwe keuken van mijn ouders kwam het niet van een feestje.

Daar bedacht haar zus(je) (en mijn tante) Bethina iets op door haar een dagje en een nachtje in een kuuroord aan te bieden tezamen met haarzelf en mijn tante Wilma. Als afsluiting zou er nog een verrassing plaats vinden en zo geschiedde vandaag.

Althans, verrassing, ik begreep dat mijn kleine neefje Arjen al via de telefoon aan "Tante Net" had doorgegeven dat we naar de "Tannentoetenboot" zouden gaan dus mijn moeder was al van alles op de hoogte.

We verzamelden vanmiddag dan ook zoals gezegd bij de Pannenkoekenboot in Rotterdam die recht onder de Euromast zijn vaste aanlegplaats heeft.
Al snel hadden Opa en Arjen elkaar gevonden, evenals de rest van de familie. Na niet al te lang in de kou gestaan te hebben, arriveerden ook mijn moeder, Bethina en tante Wilma.
We moesten nog even wachten maar toen konden we gelukkig de boot op want het was toch nog aardig fris! Op gezelligheid hoefden we echter absoluut niet lang te wachten en zo trok opa al snel een biertje open en keek Arjen zijn ogen uit toen we uiteindelijk gingen varen.

Nadat het personeel van de pannenkoekenboot het buffet hadden geopend, ging onze gehele familie op de stapel pannenkoeken af zoals opa die hier de ingrediënten uitzoekt. Of wat te denken van oma en ome Johan of de rest van de hele familie.
Het werd dan ook snel stil op de boot en we hoorden links en rechts alleen nog maar gesmikkel en gesmak. Zoals bij mijn neef Jeroen die er een vreemde combinatie aan ingrediënten op zijn pannenkoek op nahield.

Ondertussen voeren we door de Rotterdamse havens en keek Arjen weer zijn ogen uit naar de vele kranen die op de kade stonden te laden en te lossen. Mijn vader smikkelde echter ondertussen vrolijk door, maar toen was het tijd voor een kadootje want Janine en ik hadden nog een wat leuks voor mijn moeder gekocht.
En terwijl zowel neef Jan-Willem en Christa als de rest van de familie toekeek, pakte mijn moeder haar kadootje uit.

Bethina beleefde op haar beurt nog veel lol in de ballenbak in het ruim van het schip maar het was natuurlijk de bedoeling dat Arjen er veel lol zou beleven. Dat deden ze dan nu maar samen en nadat ze beiden na een tijdje weer uit de ballenbak geklauterd waren, werd het speciale verjaardagstoetje voor mijn moeder gebracht en werd ze door de gehele boot luid toegezongen. Ze was natuurlijk blij verrast en mocht als eerste van de gehele boot aan haar toetje beginnen.
De rest van de boot mocht om de beurt een ijsje samenstellen en zo kwam het dat Jeroen wederom voor de smarties ging. Arend voorzag op zijn beurt mijn oom Johan nog even van een flinke dot slagroom en zo zaten Arjen en Jan-Willem (en ik natuurlijk ook) een tijdje later lekker van ons ijsje te smullen.

Na het ijs eten besloot ik nog even met Arjen in de ballenbak te gaan. Ja u leest het goed, niet alleen Arjen had het naar zijn zin tussen de duizenden gekleurden plastic ballen, maar ook ik vermaakte me wel!

Helaas kwam er aan al dit leuks toch ook weer een eind, maar niet voordat oom Johan (Uncle Johnny voor intimi) zich nog even de "Capo di tuti Capi" van de Maffia waande (zo leek het tenminste).
Nadat we het ruime sop, weer verruilden voor vaste grond onder onze voeten, nam Arjen afscheid van zowel oma als van opa en volgde de rest van de familie zijn voorbeeld en zo ging ieder zijn eigen weg huiswaards.

Al met al was het een heel gezellige middag! Iedereen bedankt en dit zouden we vaker moeten doen!

Een muzikale zaterdag

Het was weer eens tijd om samen met Jurien een muziekwinkel te bezoeken. We hadden namelijk allebei nog wat op ons verlanglijstje staan en we besloten naar een winkel te gaan waar we nog nooit waren geweest. De keuze viel dan ook op Peter Verspuy in Rotterdam die ik bij toeval op internet tegenkwam als zijnde een webshop.

De drumafdeling was rijkelijk gevuld met drumstellen en andere accessoires. Jurien verdiepte zich echter in versterkers, want hij wilde graag een klein versterkertje voor in de vrachtwagen. Nadat we er een aantal dingen hadden gekocht wilde Jurien graag nog even naar de Feedback aan de andere kant van Rotterdam, want hij had nog niet echt gevonden wat hij zocht.

Toen we bij de Feedback waren, duurde het niet lang voordat Jurien weer een gitaar ter hand nam. Zelf zocht ik natuurlijk de drumafdeling op waar ik eerlijk gezegd weer bij vanalles heb staan kwijlen, maar helaas is het nogal kostbaar spul.

Jurien vond bij de Feedback wél wat hij zocht en we mochten nog nèt betalen bij de kassa, want de sluitingstijd van 17:00 was al bereikt en dus gingen we weer met een goed gevulde auto huiswaards.

Daar was het even snel eten bij mijn ouders in Nieuwe Tonge, want direct daarna liep ik samen met Janine naar "Ons Dorpshuis" waar mijn drumleraar Gert Zweerus een voorjaarsconcert gaf met zijn slagwerkgroep. Hij zou het eerste half uur vullen, waarna de Blue Stocking Singers nog een optreden zouden geven. Ik had me echter van tevoren voorgesteld om alleen het eerste half uur te blijven.

Het podium was tot mijn grote verbazing volledig gevuld met slagwerk (ik wist echt niet wat ik er van moest verwachten). Er werden leuke, vrolijke stukken gespeeld, soms met 10 slagwerkers tegelijk. Voor mij persoonlijk was het hoogtepunt een 7 minuten durend optreden van Gert met 2 leerlingen, waar zij een drumsolo van Phil Collins naspeelden. Deze drumsolo wordt op de DVD "The First Farewell Tour" uitgevoerd door Phil en 2 andere drummers.
Gert had voor de gelegenheid het stuk íéts herschreven en het klonk erg lekker kan ik vertellen!

Na een half uur begon de pauze en was het voor mij tijd om op te stappen. Als laatste nog even een kort filmpje van een samenspel van Gert Zweerus en Jasper Grootenboer.

Een worsteling met dikke handleidingen en meters kabels

Al maanden ben ik aan het rond kijken, maar neem ik mezelf iedere keer voor er zo lang mogelijk mee te wachten. Alles wat je vandaag koopt is namelijk morgen weer al oud. Toch hield ik in die afgelopen maanden verschillende advertenties scherp in de gaten of er wat voor me tussen zat. Een mooie aanbieding is nooit weg natuurlijk, want ook ik ben me scherp bewust van die kosten die een nieuw huis al met zich mee brengt.

Afgelopen week zag ik een interessante aanbieding bij Correct in de krant staan en die kon ik eigenlijk niet voorbij laten gaan. Precies wat ik zocht, een set die ook past bij de TV die ik straks wil, een Sony Bravia.

Nadat we 's ochtends al vroeg opgestaan waren om onze carnavalspakken eerst nog even op te halen in Vierpolders, reden we direct door naar de Correct in Rotterdam. Na eerst even rondgelopen te hebben in de 2 vestigingen aan de Ceintuurbaan, bleken we toch naar de Bergweg te moeten omdat daar stond wat we zochten. Nu wist ik dat ze bij Correct veel TV's hadden staan, maar wat ik daar aantrof ging al m'n verwachtingen te boven! Zo is hier meer een klein hoekje op de foto te zien, maar er was gewoon één hele verdieping, vól TV's! En tussen de meest bizarre modellen, zag ik hem daar staan. Mijn ultieme TV! Wat een mooi apparaat. Ik ken hem goed, want op de zaak hebben we dezelfde, alleen dan in het grijs en nog een slag groter.

Maar daar kwamen we niet voor, we kwamen voor de Sony HTD 750 SS, een Bravia Theater met een DVD en Harddiskrecorder en een aparte versterker met 5 speakers en 1 subwoofer. Na wat geluisterd en informatie ingewonnen te hebben van een verkoper, was de deal snel gemaakt. Inpakken en wegwezen! Zo snel mogelijk naar huis om hem te installeren (wachten tot in het nieuwe huis kon ik echt niet opbrengen), maar eerst nog even langs het nieuwe huis in Sommelsdijk. Daar stond namelijk sinds enkele dagen ons schuurtje overeind en waren ook de ramen geplaatst. Helaas lagen de dakpannen nog steeds niet waar ze moesten liggen, maar we maakten tijdens dit korte bezoekje wel kennis met onze nieuwe buren!

Zoals gezegd, daarna snel naar huis om de flinke doos uit te pakken. Alleen moest ik eerst de cinemaset die al in het huis stond (en overigens niet van mijzelf is maar van Marc's broer Sjaak) netjes uit elkaar halen en opbergen. Terwijl Gijs zichtbaar genoot van de warmte van de kachel, haalde ik dus de oude set uit elkaar en begon met het openen van de doos met mijn eigen nieuwe set. Nadat alles uitgepakt was, de huiskamer binnen een mum van tijd was veranderd in een pseudo-zwijnenstal en de verschillende componenten netjes geordend waren, was het tijd om mezelf in die dikke handleindingen te verdiepen... Slik!
Gelukkig bleek het minder lastig dan verwacht en nadat alles netjes stond, was het tijd om hem uit te proberen. Het klonk fantastisch! Gelukkig maar, want het kostte me toch aardig wat zweetdruppeltjes...

Het enige dat me nu nog rest is het doornemen van alle functies van beide componenten. Te veel om op te noemen, maar ik moet en zal me door die gebruiksaanwijzingen heen worstelen. Voor dat ik dat ga doen, ga ik me eerst maar eens omkleden, want over enkele uren vertrekt de bus richting Roosendaal. Dan begint ons avondje carnaval!


(Lees ook dossier: Bouw Havenkom)

Bijna een muzikaal kameraatje

Persoonlijk ben ik nogal gevoelig voor muziek. Het kan me opzwepen of emotioneel maken. Ben ik de enige die dat heeft of zijn er meer die, wanneer ze een geweldig nummer horen, een gitaar in hun handen bedenken en mee willen hengsten, of het ritme mee willen rammen op een drumstel. Zelf zit ik altijd te tikken met m'n vingers, m'n voeten of wat dan ook terwijl mijn omgeving daar wel eens afkeurend op reageert...

Sinds Jurien verslaafd is aan zijn gitaar en het hem boven mijn verwachting goed afgaat met dat ding, zie ik eigenlijk weinig redenen om mijn jongensdroom ook niet eens te verwezelijken, het bespelen van de drums. Alleen, de laatste keer dat ik een muziekinstrument bespeelde, was zo'n 17 à 18 jaar geleden denk ik, toen ik mijn blokfluitdiploma nog haalde bij Juf Agaath en noten ken ik alleen nog als die uit een zakje!

Erg knap vind ik het hoe Jurien het gitaar spelen zich de afgelopen weken / maanden zelf aangeleerd heeft d.m.v. wat boeken en DVD's. Toen ik weer bij hem in huis was, besloten we naar de Feedback te gaan, ff snuffelen tussen de gitaren of er nog wat voor 'm bij zat (hij heeft er inmiddels een stuk of 14, als ik de 9 miniaturen mee tel). Zelf was ik wel geïnteresseerd in een drumstel, daar lullen we namelijk al een tijdje over, is misschien wel leuk om samen af en toe wat te spelen.

Op naar de Feedback in Rotterdam dus, aan de Ceintuurbaan 191 en je verwacht het niet, maar we hebben 2 uren over de heenreis gedaan. File en hoe! Waarom weten we trouwens nog niet, want we hebben de oorzaak nooit kunnen ontdekken. Feit is wel dat ons het water nog eventjes tussen de billetjes liep, toen er de hele tijd rook over Jurien's motorkap "dreef". Je hoort wel eens van die verhalen van mensen die net op tijd hun auto hebben verlaten toen ze rook van onder de motorkap zagen komen. Gelukkig bleef een drama bij ons uit.

Na even door de afdeling drums van de Feedback te hebben gebanjerd, trok ik de stoute schoenen aan en vatte een van de medewerkers in de kraag om me eens van wat nuttige informatie te voorzien. Kijken naar die dingen leverde niet veel kennis op, evenals het tikken met je vingers op de verschillende drums (sommigen, zo kwamen we achter, mochten we eigenlijk niet eens bespelen omdat ze zo duur waren... wisten wij veel), dus moest er wel een professional bij komen. Nou die troffen we ook! Het vakjargon vloog door de lucht, maar ik ken alleen de termen "trommel" en "drumstel" (en dat zijn nog wel amateurkreten) dus het volgen van de uitleg was nog een hele klus.

Uiteindelijk kwamen we dan bij een aantal drumstellen die wel wat voor mij als beginner bleken te zijn. Drie verschillende prijsklassen strekten zich voor mij uit, en die verschillen waren nog best goed merkbaar qua materiaal en klank. Jurien jutte me op om er een te bestellen en toen hij nog even boven ging kijken bij de basgitaren "beval" hij mij min of meer om er eentje te bestellen voordat hij weer naar beneden kwam.
Zelf stond ik enorm te twijfelen en besloot nadat ik dat lang had staan doen om toch eerst eens een fatsoenlijke muziekschool te zoeken die het mij kon leren. Zelf denk ik dat ik zonder hulp al "aardig" op weg kom, maar als het moet, dan moet het goed is mijn ongeschreven motto.

Helaas voor Jurien, geen muzikaal kameraatje erbij. Wellicht over een poosje?

Kijk! Een BNN'er!

Een paar maanden terug nam het me al een heel weekend, dag en nacht, in beslag en onlangs liep ik nog een middagje mee met de montage om eens te kijken waar het eindresultaat nu eigenlijk naartoe gaat. Toen was al duidelijk dat sommige stukken niet goed genoeg waren qua beeld, omdat mijn eerste overwinning op de tegenstander, midden in de nacht en dus in het pikkedonker plaatsvond. Op dat moment was er geen compleet uitgerust camerateam in de buurt om goede beelden te schieten. We moesten ons toen redden met wat "nightvision" shots maar dat was volgens Sander niet voeldoende.

Vanavond was het dan weer zo ver. Ik had met Sander afgesproken dat we nog wat beelden opnieuw zouden schieten, zodat het beter in het verhaal paste. Niet alleen ik moest dus naar Rotterdam, maar ook mijn vader moest meekomen, want die speelde nou eenmaal die nacht ook mee in het verhaal. Er zou dus deze avond een nieuw camerateam klaar staan en ook mijn tegenspeelster zou wat later op de avond op komen draven, om het verhaal compleet te maken. Vantevoren ontving ik per e-mail nog wat stills uit het geschoten materiaal, zodat ik kon zien wat mijn vader en ik op die avond eigenlijk qua kleding droegen. Het was namelijk van groot belang dat we er hetzelfde uit zouden zien, anders treden er zogenaamde "continuïteitproblemen" op. Het ene shot heb je dan bijvoorbeeld een blauwe trui aan en 2 seconden later zie je dan een stukje met bijvoorbeeld een rode trui. Zoiets klopt dus niet. Gelukkig had ik tijdens de opnamen geen lang haar en heb ik het tussentijds dus ook niet afgeschoren zodat dat een probleem zou kunnen zijn. Mijn vader ook niet trouwens...

Toen we langs De Doelen liepen, bij Schouwburgplein en ik een cameraman met licht, lopend en al op mij gericht had, bleken we nogal wat bekijks te trekken. Zo kwamen we langs een clubje vrouwen (ik denk zo rond de 50) die me terstond begonnen toe te roepen met zoiets als "hé! een BNN'er!", waarop ik nog verbaasder was dan de mensen zelf, maar toen ik riep "ik deel zo dadelijk handtekeningen uit!" begonnen ze spontaan een liedje voor me te zingen "jaaaaaaa, een reisje langs de Rijn, Rijn Rijn...!". Wat een publiek...

Nadat we ruim 2 uren lang, verschillende shots een aantal keren hadden overgedaan en alles er dan uiteindelijk tóch goed opstond, was het tijd om weer huiswaards te gaan. Alleen, niet zonder dat Sander ons nog 2 goede flessen wiskey had geschonken.

Nu nog even het eindresultaat afwachten, dat waarschijnlijk pas februari 2008 klaar is. Nog even wachten helaas.

Een middagje shoppen

Omdat ik de laatste weken steeds meer naar de oplevering van ons huis toe leef en me dus ook druk ga maken over de autiovisuele aspecten (beter gezegd TV, geluid, etc.), leek het me een goed idee vandaag eens naar Rotterdam te gaan om, naast wat winkels af te struinen, me eens wat te oriënteren op de beschikbare middelen heden ten dage. Ook Bjorn moest in Rotterdam zijn om wat etalages te fotograferen (de we later weer ergens voor gaan gebruiken) en dat zo hoefde hij ook niet alleen op pad.

Na wat winkels in en uit te zijn geweest, liepen we langs een Apple Premium Reseller, waar alles van Apple te koop is. Toevallig vond ik het onlangs wel welletjes geweest met de laptop van Janine, toen deze voor de zoveelste keer om onduidelijke reden uitviel en haar sinterklaasgedicht als sneeuw voor de zon verdween. Laten er bij bovengenoemde winkel nou prachtige MacBooks te koop zijn in een mooi maatje! Janine was zogezegd op slag verliefd maar ik probeerde het nog een beetje af te houden en gelukkig lukte dat.

Het was tijd om Bjorn te ontmoeten op het "rendevue point" en na wat geluncht te hebben bij La Plaz, was het voor Bjorn en mij tijd om even de stad in te trekken om wat te fotograferen en ondertussen wat leuke speeltjes te bekijken. Janine ging op haar beurt ook even shoppen, want dat gaat haar toch vrij gemakkelijk af.

Nadat Bjorn en ik even de Media Markt waren binnengewipt en mijn droom TV hadden zien staan (met een diameter van meer dan 2 meter 30 en een prijskaartje van, schrik niet, €79.999) en we nog werden weggestuurd door een "Beveiligings Neger" omdat we op verboden terrein aan het fotograferen waren, besloten we toch stiekem richting de Apple Reseller te gaan om Janine te verrassen.
Het kopen van de laptop was snel voor elkaar en nadat we Janine weer opgehaald hadden uit de Koopgoot en ik Bjorn een "tot morgen!" had toegeworpen, liepen we naar de parkeerplaats omdat de tijd weer al na 4 aanwees. Daar, bij de auto, overhandigde ik Janine het kado. Direct wierp ze me iets toe als "toch niet die laptop hè?", maar nadat het pakpapier in zijn geheel verwijderd was, spraken haar ogen boekdelen. Ze kon niet wachten om hem in gebruik te nemen en de oude laptop voorgoed dicht kon klappen.

Eenmaal thuis duurde het dan ook niet lang of ze had hem al aan de praat en op het moment van schrijven is ze nog steeds druk bezig om het nieuwe, voor haar onbekende, besturingssysteem onder de knie te krijgen. Je hebt geen kind meer aan d'r!

Een weekend vol spanning, hectiek, achtervolgingen en cameraploegen

Na verschillende achtervolgingen te voet door Middelharnis en Rotterdam, met de auto door Middelharnis, te water in Rotterdam en ontsnappingen per motor, ben ik eindelijk een beetje tot rust te komen, zij het met een wrange nasmaak.
Dit weekend had ik namelijk opnamen voor een nieuw tv programma, een reality game, waarvan ik in samenspraak met de regie nog niet veel details mag prijsgeven. Het betrof namelijk de opnamen voor een zogenaamde pilot, een versie die waarschijnlijk niet uitgezonden gaat worden, maar waarmee bekeken wordt of aan alle crusiale punten is gedacht en of er nog punten verbeterd moeten worden. De afgelopen 48 uur werd ik dus vrijwel constant vergezeld door een camera- en geluidsman en ook Sander Versluys stond mij bij in barre tijden met een handycam.

Het was een hectisch weekend, waarin ik 's nachts in de straten van Rotterdam iemand op koelbloedige wijze uitschakelde in het spel, waarin ik vooral mijn kansen rustig afwachtte en niet direct als een kip zonder kop op mijn doel af ging, ik hulp had van enkele familieleden en vrienden en vooral veel gelopen heb en weinig slaap heb gekregen. Ook ben ik liters vocht kwijtgeraakt aan al het gezweet. Zo fietste ik bijvoorbeeld van Middelharnis naar Dirksland in een warm en dik motorpak, nou dat kan ik iedereen afraden!

Helaas liet de techniek me een beetje in de steek waardoor ik uiteindelijk het spel op het nippertje toch nog verloor maar wat natuurlijk wel "part of the game" is. Helaas mag ik ook hier geen details over prijsgeven! Het einde, dat zich afspeelde op het water rond en op de Wilhelminapier in Rotterdam, had voor mij dus een ietwat wrange nasmaak en moest mijn tegenstander dus feliciteren met de overwinning waarna zij nog een laatste opdracht te vervullen kreeg.

Ik heb het al met al wel naar mijn zin gehad. Het was spannend, leuk om te doen, interessant en vooral erg intensief want op het moment van schrijven ben ik dood op. Ik wil iedereen bedanken van het team, Sander Versluys (regie), Diëgo (audio), Jeff (camera), Paul (assistent en chauffeur van de crew) en vooral mijn eigen assistenten zoals mijn vader, mijn moeder, Bethina, Marc en natuurlijk Janine die als laatste toch voor de nodige support zorgde!

Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat dat ik waarschijnlijk over een paar maanden op DVD in ontvangst kan nemen. Ik hoop ook dat er nog een avond georganiseerd wordt waarin alle teamleden (dus ook alle mensen achter de schermen) en mijn tegenstanders en medestanders worden uitgenodigd om het uiteindelijke resultaat te komen aanschouwen, dat lijkt me namelijk reuze gezellig!