Alweer 30 jaar "De Spaeke"!

De uitnodiging loog er niet om. Op de voorkant prijkte een legendarische foto van één van onze eveneens legendarische feestjes uit het verleden. Aan de binnenkant stonden de 'voorwaarden'. Eten en drinken was er genoeg, je hoefde je alleen zo gek mogelijk aan te kleden. Basje "De Spaeke" werd immers 30 jaar!

De mannen (hier niet allemaal op 1 foto) hadden er flink wat aandacht aan besteed, inclusief de kleine Levi, die als Zwarte Pietje meegegaan was, maar eigenlijk geen notie had van de feestelijkheden. En wat te denken van (enkele van) onze meisjes? Die hadden hun kleding zelfs op elkaar afgestemd!

Bas is altijd in voor een geintje en de verkleedpartij kwam dan ook niet zomaar uit de lucht vallen. Een schitterend gezicht en wat zag iedereen er schitterend uit. Zoals Teon & Marianne, die perfect bij elkaar pasten. Of wat te denken van Keuf & Ellen, Marten & Lenny, Chris & Martha of Antoinette & Ralph, waarbij Ralph de meest rechtse op de foto is.

Zelf was ik als rock-drummer en nam Sjoerd gelukkig nog een schitterende pruik voor me mee, want dat haar heb ik helaas niet van mezelf. Ook Sjoerd zelf verruilde zijn altijd rossige kop met haar om voor een blonde rocker-coup en wie had ons zo herkend?

Bas kreeg nog een schitterend kado van Noortje, dan kon hij eindelijk ook eens koffie drinken in plaats van alleen maar bier. De meisjes deden er nog een schepje bovenop en verzonnen een leuke quiz, waar Bas met sommige antwoorden toch nog wel moeite scheen te hebben.

Oh oh, wat was het gezellig en wat hebben we gelachen. Als echte rocker werd ik overigens nog verslonden door echte groupies, want ja, een echte rocker kan natuurlijk niet zonder vrouwelijke fans! Alles bij elkaar opgeteld, mag dit feestje dan ook weer met recht als legendarisch betiteld worden...

Als bonus alle foto's van deze avond die ook terug te vinden zijn op mijn Flickr account.

Brommers kieken

Omdat Richard en ik op korte termijn met onze motorrijlessen gaan starten, besloten we vandaag al een beetje voor te proeven bij Motorport in Goes. Ook Jurien ging mee, die het felbegeerde papiertje al op zak heeft, maar nog niet in het bezit is van een stoere motorfiets.

Nou, motorfietsen hadden ze er genoeg bij Motorport! Zo zagen we nog een fonkelnieuw exemplaar van ome Leen's Yamaha MT01, een motor die nu vele mooie herinneringen bij ons oproept.
Of wat te denken van deze brute Harley en dan heb ik het nog niet eens over het bijzonder grote blok van deze Triumph. Van datzelfde merk zag Jurien dit prachtige witte exemplaar wel zitten, maar zelf viel ik als een blok voor een motor die volgens mij helemaal niet te koop stond! Hij stond buiten, een brute (customized) Triumph Speed Triple, waar ik wel heel graag gelijk op weg zou willen rijden...

Helaas, we gingen met lege handen naar huis. Althans, Jurien en Ries kochten nog wat merchandise van Harley Davidson en wat hebben we toen veel lol gehad op de terugweg, met Jurien's bandana!

Voor nu lekker verder dromen. Eerst dat papiertje maar eens proberen te halen!

Een Dijk van een band

Vorig jaar stonden we op nagenoeg dezelfde datum en op dezelfde plaats naar een optreden van Golden Earring te kijken, maar dit jaar was het de beurt aan De Dijk om in het Ouddorpse 'Dorpstienden' het podium te betreden.

Samen met een klein groepje vrienden waren ook Janine en ik ook dit jaar weer van de partij.
We haastten ons om op de beoogde aanvangstijd van 20:30 aanwezig te zijn, want we wilden natuurlijk niks missen, maar toen bleek dat De Dijk pas om 22:30 zou beginnen. Erg jammer, want dit was natuurlijk pure kas-spekking. We moesten nog twee uren wachten totdat het feestje zou losbarsten en we wilden natuurlijk geen dorst krijgen. Dus wat doe je dan? Dan nuttig je al enkele biertjes en sta je nog voordat dat de band het podium bestijgt al enigszins te knikken op je knieën.

Enfin, De Dijk deed tenminste wat ze beloofden en verschenen rond half 11 ten tonele. De band breidde zich daarna vrij vlot al uit met een blazerssectie naast de drummer.
Ach wat maakte ons het eigenlijk uit hoeveel mensen er op het podium stonden, want wij hadden het prima naar ons zin! En dat bleef ook de rest van de avond duren, hoewel ik het grootste deel van hun repertoire niet eens mee kan zingen!

Samen met Janine's collega Arna en haar man Peter, bekeken we de band nog even van een hele andere kant en ook Bas voegde zich hierbij, die het opeens wel héél gezellig had met mijn Janine! Ach, ik had het ook gezellig met zíjn Noortje!

Opnieuw een fantastische avond met live muziek! Volgend jaar weer? Maar dan wel mét voorprogramma en geen après-ski muziek van tevoren alsjeblieft!

Versleten tot op de laatste snipper

Deze hangt er al vrij lang, nadat we de vorige ook hebben moeten vervangen vanwege vreemde uitstulpingen die opeens aan de oppervlakte verschenen. Toch moeten we ook van dit bord weer afscheid nemen.

De laatste weken kunnen Joan en ik niet meer bepalen of er nu wél of juist niet in de bull is gegooid, en stuiteren de pijlen net zo vaak weer uit het bord als dat ze erin blijven hangen.

Ook al heb ik al een paar keer de bobbels weer glad proberen te slaan en de ijzers weer recht gebogen, nu viel ons zo geliefde dartbord uiteindelijk toch uit elkaar. Hij was versleten tot op de laatste snipper...

Je kijkt al zo lang tegen dit bord aan, maar pas als je een fonkelnieuw bord ernaast legt dan zie je hoe slecht ons oude bord er aan toe was.
Daarom stak Joan vanmorgen gelijk de handen uit de mouwen, schroefde het oude bord los en hing het nieuwe op. Daar werd dan ook de rest van de dag alweer dankbaar gebruik van gemaakt, want af en toe moet je toch even vanachter je beeldscherm vandaan kruipen.

Wat hangt ie er mooi bij. Hoe lang zou ie deze keer meegaan?

Geniet van elke dag...

Hoe gek het ook voelt, maar droefenis kan niet altijd de boventoon blijven voeren op mijn blog. We moeten verder met genieten van het leven, er uit halen wat erin zit. Met de laatste woorden die ome Leen sprak, 'geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag' in ons achterhoofd geprent, proberen we de draad weer op te pakken.

Zo besloten Janine en ik, nadat we eerst bij het vernieuwde Van Bellen in Willemstad waren geweest, eventjes lekker uit te waaien op het Ouddorpse strand. Daar belandden we al gauw bij strandtent Paal 10, waar ik eigenlijk nog nooit was geweest, maar wat een relaxte indruk op ons maakte. We gleden weg in de heerlijk zachte bank aldaar en bestelden wat te eten.

Ook Chris, Martha en de kleine Levi kwamen om een hoekje kijken. Het kleine ventje stal natuurlijk de show en hij nam daar dankbaar gebruik van door zijn eerste tandje (en een tweede in opkomst) eens lekker in Janine's vingers te zetten!
Uiteraard konden wij ook niet van hem afblijven en hij moest het ontgelden met Martha's zonnebril.

Wat een schatje hè, dan geniet je toch weer van zo'n dag?

Een bijzonder afscheid van een bijzonder man

De tijd heeft een weekje stil gestaan. Besef van tijd was er niet of nauwelijks en dat had alles te maken met het ongelooflijke verdriet dat we hadden, om het overlijden van onze lieve zoon, man, vader, broer, oom en vriend. Zo jong ook nog, waarom? Hij ging minstens 30 jaar te vroeg...

Wat een bijzondere week was het. Zoals gezegd hadden we met z'n allen veel verdriet maar hebben we ondanks alles ook veel met elkaar gelachen, om de mooie herinneringen en de grapjes die ome Leen ook altijd vertelde. Dat gaf ons steun en zo zou ome Leen het ook gewild hebben. Misschien dat hij ergens van bovenaf wel hard zat mee te grinniken. Tante Els zei het ook zo mooi: "De hemel heeft er een (b)engel bij"...

Gisterenavond was het condoleren in 't Trefpunt te Stad aan't Haringvliet en wat was het moeilijk om voor het eerst de kist naar een ander plekje te moeten brengen. Toch gaf het ons een fijn gevoel toen hij er mooi bijstond, met Ganzen logo goed zichtbaar en geflankeerd door tekeningen van Jermo en Evi en prachtige bloemstukken met lieve teksten.
En wat was het druk die avond. Het moeten enkele honderden mensen geweest zijn want de rij liep bijna tot het oneindige als je naar buiten keek.

Stad leek in tranen gehuld. Ome Leen had dan ook geen vijanden. Hij was een man die bij iedereen goed lag en met iedereen kon opschieten. Een geliefd en bemind persoon en wat een steun geeft het dan als mensen hem de laatste eer komen bewijzen of medeleven tonen aan de achtergebleven familieleden.

Toch was het ook fijn om hem 's avonds weer thuis te kunnen zetten, lekker dicht bij tante Els en de kinderen. De moeilijkste dag moest nog komen, de dag dat ome Leen naar zijn laatste rustplaats zou worden gebracht.

Het ochtendgloren van vandaag bracht ook gelijk een onprettig gevoel met zich mee. Nu was het echt. Na vandaag konden we nooit meer naar 'm kijken of 'm aanraken en dat stemde me wel heel verdrietig.

Vandaag hadden Richard, mijn vader, Arjan, Sjaak, Mark en ik de grote eer om ome Leen te begeleiden tijdens de begrafenis. Een prachtig gebaar dat je kan en mag maken ter ere van onze oh zo geliefde Leen.
Een prachtig gebaar was ook de grote groep ganzen, die over kwamen vliegen toen ome Leen voor de allerlaatste keer uit huis gereden werd. Erg bijzonder om te zien.

We begeleidden ome Leen de kerk in, tot vlak voor het altaar in een bomvolle kerk. Ook vandaag waren weer veel belangstellenden gekomen om ome Leen de laatste eer te bewijzen en steun te betuigen aan de familie.
Prachtige woorden galmden door de kerk, van Claudia die een brief oplas aan haar vader en die hij ook nog gelezen had voor zijn sterven. Of het bijzondere verhaal van tante Janneke, die over het leven vertelde van haar broertje en waar we met bijna iedereen in de kerk om moesten huilen maar ook om sommige anekdotes moesten lachen. Het gedicht van Dineke, de zus van tante Els was prachtig, maar erg bijzonder was toch wel de afscheidsbrief die Richard mocht voorlezen. Een brief die ome Leen nog zelf geschreven had. Toen 'Ries' 'm voorlas, leek het of ome Leen zelf sprak...

Aan het einde van de mooie kerkdienst, brachten we ome Leen onder begeleiding van een prachtig lied dat Claudia zong voor haar vader, naar de auto die hem naar de begraafplaats zou rijden. Ook tijdens deze laatste rit hoefden we niet van zijn zijde te wijken en wat een lange stoet liep er achter ons aan.
Eenmaal bij het kerkhof gekomen haalden we voorzichtig ome Leen's 'Ark', zoals de dominee het zo mooi verwoordde, uit de auto en droegen hem tot aan de poort. Daar hieven we hem op onze schouders en wat een gevoel ging er toen door me heen. Hier moest ome Leen toch wel trots op zijn als hij het zou kunnen zien. Een mooier afscheid kan iemand zich niet wensen, want wat is mooier dan dat je door zes dierbare personen naar je laatste stekkie wordt gedragen?
Het was dan ook allemaal perfect. Een lange stoet volgde ons over de begraafplaats en toen we linksaf sloegen, kwamen we nog even langs mijn opa De Gans, ome Leen's vader. Ook dit gaf een bijzonder gevoel.

De stoet ging verder, naar het nieuwe gedeelte van de begraafplaats en eenmaal op het juiste punt aangekomen, lieten we ome Leen voorzichtig zakken en droegen hem tussen ons in, naar zijn laatste rustplaats.
Wat stond hij er prachtig bij en het was eigenlijk zonde om zijn meesterwerk, de kist die hij zelf getimmerd had, voor altijd te moeten begraven.

De dominee sprak nog enkele woorden en ook mijn vader las een prachtig dankwoord op. Dankend dat er zoveel mensen meeleefden, ook met ons als familie zijnde. Dat had een goed gevoel gegeven. Dank voor de dominee die alles zo perfect heeft gedaan en die zo begaan was met ome Leen dat hij er zelfs een reis naar Brazilië voor afzegde.
Ook een dankwoord voor Jaap van Wageningen was op zijn plaats, die de begrafenis en alles wat daarbij komt kijken, zo perfect had afgehandeld. Ook dit draagt bij aan de verwerking van het verlies.
Maar bovenal dank voor tante Els, want zij had samen met de kinderen de laatste levensdagen van ome Leen wat dragelijker gemaakt. Tot het laatste toe verzorgd en vertroeteld. Zonder morren en vol liefde.

Toch kwam het moment dat we écht afscheid moesten nemen en verlieten het graf, met zijn eigen hamer, die zijn collega's nog uit zijn bus hadden gehaald, als stille getuige achterlatend.
Nu kunnen we niet meer naar 'm kijken. Nu is het echt voorbij en ook al klinkt dat vreemd, het leven moet door, maar dan zonder deze bijzondere man. Of, zoals ome Leen zelf gezegd zou hebben, 'the show must go on'...

Raar voelt het nu. Nooit meer bloggen over ome Leen waar ik, en vele andere mensen, zo veel van hield. Nooit meer schrijven over de bijzondere momenten die we met 'm meemaakten op feestjes, verjaardagen of zomaar op een willekeurige dag.
Toch is er één ding wat ik voor altijd zal onthouden en me zal herinneren aan zijn bijzondere persoonlijkheid. Ome Leen was een man van weinig woorden, maar gaf ons in zijn afscheidsbrief een onverwachte, waardevolle en wijze les mee:

"Probeer bewust te leven en geniet van elke dag, want de toekomst is vandaag..."

Afsluiten wil ik doen met een kort gedicht, speciaal voor hem geschreven:

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je liefde en humor genoten,
bedankt voor je bestaan!

Uit het oog,
maar voor altijd in ons hart.

Rust zacht lieve ome Leen

Dag lieve ome Leen, we zullen je vreslijk missen...

Lief, gezellig, humor, ondeugend, zorgzaam, betrokken en nooit te beroerd om iemand te hulp te schieten. Ze zijn kenmerkend voor mijn lieve ome Leen die al geruime tijd als een leeuw tegen kanker vocht. Vandaag verloor hij...

Ik zal hem voor altijd blijven herinneren als een fantastische persoonlijkheid, waar ik graag in gezelschap van was. Met ome Leen in je buurt verdween een slecht humeur als sneeuw voor de zon. Hij deed áltijd het zonnetje schijnen, bij iedereen. Wat heb ik altijd vreselijk mét en óm hem gelachen.

De laatste tijd hebben we erg veel verdriet gehad en waren we dag en nacht met 'm bezig. Lange tijd bleef de ziekte op de achtergrond, maar dit voorjaar begonnen de eerste tekenen zich voor te doen. Hij vermagerde snel, maar de grapjas bleef. En ondanks al het verdriet, hebben we toch nog veel plezier met 'm mogen beleven. Het zijn de kleine dingen die er dan toe doen.
Zelfs toen hij op bed lag en nauwelijks nog kracht had om te bewegen of te praten, fluisterde hij af en toe iets waar je toch weer om moest lachen. Met tranen in je ogen.

Wat een dappere man is ons vandaag ontvallen. Verschrikkelijk, maar hij heeft zijn strijd zonder morren gestreden. Geen ongetogen woord hebben we van 'm gehoord en hoewel er de laatste week(en) eigenlijk niet meer met 'm te communiceren was, waren een oogopslag, een rimpeling in zijn voorhoofd of een aanraking juist die dingen die er zoveel toe deden. Hij gaf je toch nèt weer dat beetje gevoel dat je altijd met 'm had. Hoe bijzonder is dat.

Vanmiddag is hij in het bijzijn van zijn lieve vrouw, kinderen en schoonzoon, zachtjes ingeslapen. Alsnog onverwachts, maar de laatste week was dan ook bovenal mensonterend.

Toen ik vanmiddag bij 'm kwam, lag hij nog gewoon op bed. Netjes aangekleed en nog warm. Ik ben blij dat ik dat heb mee mogen maken en waar ik een enorm fijn gevoel bij heb, is dat ik hem samen met Richard, Claudia, Arjan en m'n vader heb mogen kisten. In zijn eigengemaakte kist welteverstaan. Een waar meesterwerk.

In zijn leven heeft hij heel wat moois gemaakt. Noem het op en ome Leen kon het maken. Een briljant en vakkundig timmerman. We hebben allemaal wel iets thuis staan dat hij heeft gemaakt.
Zijn laatste meesterwerk, zijn eigen kist, wordt aanstaande woensdag samen met hem begraven. Een bijzonder iets, zo'n eigen getimmerde kist. Je moet het maar kunnen. Waar ik dan ook ontzettend trots op en vereerd ben, is dat het 'Ganzen-logo' op zijn kist prijkt.
Ome Leen vond het logo, dat ook bovenaan deze site te vinden is, altijd prachtig. We hadden er samen iets mee. Hij nam maar wat graag de stickers in ontvangst die ik ooit liet maken en ook de t-shirts die we droegen op dat o-zo-gezellige feestje ter ere van zijn 50e verjaardag, vond hij schitterend. Hij liep er zo trots als een pauw mee rond. Zulke dingen vergeet je niet.
Het moment dat hij vroeg of hij het logo mocht gebruiken voor op zijn kist, zal ik dan ook nooit vergeten. De vraag sloeg in als een bom, alsof alles opeens tóch werkelijkheid werd, maar het was het mooiste én moeilijkste dat iemand me ooit gevraagd heeft.

Vandaag is me ook gevraagd of ik ome Leen, samen met nog 5 voor hem dierbare jongens, aanstaande woensdag ten grave wil dragen. Een enorme eer die ik graag invulling geef.

Afsluiten wil ik met de woorden die mijn vader ooit, 17 jaar geleden op de begrafenis van mijn opa sprak: "Het was een mooi boek, maar het boek is nu dicht"...

We zullen je nooit vergeten. Bedankt dat je in ons midden was. Je was een bijzonder mens.

Ome Leen is helaas maar 51 jaar geworden.

Dream Theater, Progressive Nation 2009

Zo kom je er nooit en zo bijna iedere week wel een keertje. Was ik vorige week nog met Marc en Sjaak in Ahoy Rotterdam voor de Nationale Taptoe, zo was ik er vandaag samen met Jurien en Gerard voor een concert van een heel ander genre.

Vandaag stond Dream Theater op het programma, een vrij onbekende band bij het grote publiek als je het mij vraagt. Zelf luister ik eerlijk gezegd ook niet echt naar deze muziek, maar ik besloot om ze toch eens live te willen zien, want het zijn bijzonder goede muzikanten.
De mannen van Dream Theater spelen progressieve rock en maken erg melodieuze nummers die langer duren dan normaal. Een kort nummer duurt bij hen al gauw een minuut of 8 en ze zijn niet vreemd van nummers van 12, 16 of 19 minuten. Er is zelfs één nummer in hun reportoire dat 42 minuten duurt!

Het voorprogramma telde maar liefst drie bands. Zo zagen we eerst 'Unexpected' wat onbekend en een ongelooflijke herrie was. Wel bijzonder was de bassist met een (voor zover ik kan tellen) 9-snarige basgitaar die je niet vaak ziet. Saillant detail, de zangeres zong als een flinke kerel!
Daarna volgde 'Big Elf', ook een voor mij onbekende band maar zeker geen verkeerde muziek. Niet helemaal mijn genre, maar op een of andere manier kon het me best bekoren.
Als laatste voorprogramma volgde het beter bekende 'Opeth', die flink wat ruige muziek uit de speakers pompten en dat was ook te merken aan het publiek in de zaal, want de Die-Hard-Opeth-Fans drongen zich massaal naar voren en zo stond ik opeens tussen vieze langharige kerels die zich het speeksel uit de mond, bovenop mijn kale kop schreeuwden...

Enfin, uiteindelijk kwam daar dan de hoofdact, Dream Theater. De band waar ik vooral naartoe ben gegaan uit nieuwsgierigheid en de bijzondere drummer. Zijn drumkit schijnt namelijk nogal groot te zijn en hij heeft zelfs 2 krukjes waar hij af en toe tussen wisselt. Het gaat zelfs zo ver dat hij een persoonlijke assistent achter 'm heeft zitten die af en toe zijn handen afdroogt of zijn microfoon voor zijn neus schuift als hij de tweede stem zingt.

Toen het doek dan ook weg viel, viel mijn mond open van verbazing. Die drumkit was groot! En wat kon die Mike Portnoy drummen! De meest snelle dubbel-bass patronen die ik ooit had gehoord en onder andere de spetterende fills waren ongelooflijk strak en doordacht.
Mike's kit stond prachtig te glimmen in het licht en hoewel het leek of hij speelde of zijn leven er vanaf hing, zagen we via het videoscherm (dat af en toe een kijkje gaf vanuit een bijzonder goed gekozen hoek!) dat hij er nog steeds relaxt bij zat. Hij zong zelfs flinke stukken mee en dat moet je ook maar ff kunnen.
Je moet als drummer trouwens ook je speeksel wel eens kwijt en toevallig maakte ik precies op het juiste moment een foto, toen ook Mike van zijn overtollig vocht af moest!

Ik had nooit gedacht dat ik zo zou genieten van Dream Theater. Dit kun je eigenlijk geen muzikanten meer noemen, maar behoren toch zeker in het rijtje van virtuozen.
Stuk voor stuk speelden ze bijzonder goed en gingen ook nog even allemaal apart van elkaar helemaal los. Zo liet onder andere toetsenist Jordan Rudess horen wat hij waard was en ging gitarist John Petrucci helemaal los tijdens zijn gitaar solo.
Alle solo's vloeiden naadloos in elkaar over en kwamen uiteindelijk allemaal weer perfect bij elkaar. Wat een band, want een optreden.

Hoewel ik inmiddels al 5 uur op mijn benen stond, vond ik het toch jammer toen de bandleden uiteindelijk toch afscheid kwamen nemen en hun optreden na de toegift toch écht ten einde was.
Gelukkig richtte Mike als laatste zijn dankwoord tot het publiek, dat uitzinnig was en erg goed mee deed vanavond.

Vanaf vandaag mag Mike Portnoy met recht worden toegevoegd aan mijn lijstje met favoriete drumhelden! En ach, vooruit, nog één foto van Mike's ongelooflijk ruige drumkit!

Als bonus dan ook een filmpje waarin Dream Theater het nummer 'A Nightmare To Remember' ten gehore brengt. Ook heb ik nog een ander filmpje op mijn YouTube Channel geknalt, met het nummer Wither...

Cesar Zuiderwijk & Michael Schack bij Feedback Rotterdam

Bijna een jaar geleden greep ik net mis toen Cesar zijn drumsticks het publiek in gooide na de laatste slagen van het Golden Earring concert in Ouddorp. Balen! Die had ik namelijk graag willen hebben, maar nu bleken de sticks in handen te zijn gevallen van mensen die er helemaal niks mee hebben en zag ik dat persoon 1 de stick liet signeren door Barry Hay en begreep ik later dat persoon 2 zijn drumstick alweer argeloos achtergelaten had in de taxi die 'm naar huis bracht...

Hoewel ik juist ook kaartjes voor 20 februari 2010 heb gekocht voor het concert van Golden Earring in Ahoy, had ik vandaag misschien meer kans om een paar gesigneerde stokjes van 'Cees' (zo noemen ze hem vaker, begreep ik tijdens zijn theatershow 'Slagdroom') te kunnen bemachtigen. Vanmiddag gaf Michael Schack (waar ik al eens eerder een clinic van bijgewoond heb), bekend van onder andere Milk Inc. en Kate Ryan, namelijk samen met Cesar Zuiderwijk een Roland Drum Demo Dag in Feedback Rotterdam en werd daarbij muzikaal ondersteund door David Ahlund op de toetsen. Samen met Jurien woonde ik vandaag dan ook deze Drum Demo Dag bij.

Toen we door de winkel liepen en we Cees en Schack al langs zagen lopen, besloot ik eerst een paar drumsticks te kopen en een zwart stift te bemachtigen. Ik natuurlijk niet met lege handen thuiskomen dit keer!

Cesar vroeg ik als eerste om zijn handtekening en dat was dan ook geen probleem en liep een aantal seconden later zo trots als een pauw met een gesigneerd drumstokje naar Jurien. "Kijk eens!" riep ik glimlachend, "die heb ik binnen!"
Michael trof ik niet veel later en hoewel hij wat tegenstribbelde (hij is Belg, dus hij kan niet schrijven was zijn smoes) zette hij toch zijn handtekening op mijn andere stokje. Wel riep hij me nog even na, dat de meneer die na mij kwam het slimmer gedaan had. Hij had namelijk een drumvel gekocht en liet die signeren. "Kijk, daar kan ik tenminste mijn handtekening fatsoenlijk op kwijt!" lachte hij mij toe. Tja, dat zal ik zéker onthouden voor de volgende keer!

Samen met David Ahlund nam 'Schack' de aftrap en begon met een nummer wat me al bekend in de oren klonk en ook in mijn vorige filmpje van 'm voorbij komt. Na zijn eerste nummer vertelde hij iets over Roland's nieuwe vlaggenschip, de TD-20, waar onlangs weer een nieuwe versie van uitgekomen is.
Nadat ook David wat over zijn paradepaardjes had verteld, gingen de heren weer lekker verder en trakteerden ons op een aantal leuke en grappige muzikale versnaperingen.

Even later verscheen ook Cesar ten tonele en je merkte al direct dat het grootste gedeelte van de toeschouwers toch echt voor Cesar waren gekomen. Niet gek ook, want in België is Michael een stuk bekender door het succes van Milk Inc. en Kate Ryan, maar in Nederland ligt dat anders. Cesar is immers 'Neerlandsch trots' en internationaal bekend als drummer van Golden Earring.
Vroeger wilde hij echter clown worden en dat zie je vaak terug tijdens zijn optredens of zijn theatershows. Wat kan die man tijdens het drummen gekke bekken trekken (het filmpje onderaan deze blog als bewijs!).

Ik genoot ontzettend van het optreden van deze drie mannen en zo te zien hadden zij er ook veel plezier in. Cesar kon het ook weer niet later om met zijn stokken te gooien en zo te zien stond de rest van het publiek ook helemaal te genieten.
Helaas speelde Cesar niet zo lang en was het ook jammer om te zien dat mensen de zaal direct verlieten toen Cesar van het podium stapte. Jurien en ik genoten echter nog even van Michael en David, die het na ruim een uur ook voor gezien hielden.

Gelukkig trof ik Cesar na het optreden nog nèt voor hij wegging en kon zo dus nog even met hem op de foto. Ik voelde me een beetje zo'n opdringerige fan, die koste wat kost met zijn idool op de foto moet, maar vandaag had ik er allemaal poep aan. Hij is immers één van mijn favoriete drummers. Kom op zeg!

De buit was dus al binnen voor vandaag en voordat Schack aan zijn volgende clinic zou beginnen, probeerde Jurien nog wat gitaren en versterkers uit.
Een uur na het einde van de eerste clinic ging betrad Schack nog een keer het podium om een serie Meinl bekkens te schowen en te laten horen. Op deze clinic was echter beduidend minder publiek afgekomen en ook Jurien en ik moesten vanwege tijdgebrek vroegtijdig afhaken.

Al met al een fantastische dag, want zo genoten we niet alleen van de demo's die werden gegeven, maar ging ik dus ook met een van mijn drumhelden op de foto en kocht ik nog een zogenaamde 'Cajon' (spreek uit als Kagon), wat eigenlijk een akoestische drumkit is die je bespeelt met je handen en waar je bovenop kunt zitten.
Het mooiste waar ik mee thuiskwam waren echter de gesigneerde drumsticks, die mij voor altijd doen herinneren aan deze dag bij Feedback. Volgende keer ga ik echter ook maar twee drumvellen kopen om daar een handtekening op te kunnen laten zetten. Staat toch gaaf voor aan de muur?!?

Als bonus een compilatiefilmpje van het optreden van V-Topia featuring Zuiderschack, oftewel, Cesar Zuiderwijk, Michael Schack en David Ahlund op de Roland Drum Demo Dag bij Feedback Rotterdam!

Nationale Taptoe 2009

Al jaren praat hij er over, maar ik kon er nooit over meepraten. Daar kwam vandaag echter verandering in, want ik besloot, net zoals Marc en Sjaak, de Nationale Taptoe eens te bekijken en wie kun je dan beter als gezelschap hebben, dan Marc en Sjaak zelf?

Zo haalde ik beiden vanavond thuis op en reden we naar voor mij volledig onbekende, maar wel gratis parkeerplaats nabij Ahoy. Daar wachtten we op Gaby en haar oom, die pardoes Ahoy voorbij reden.

Alles kwam gelukkig nog goed en zo liepen we eerst even over het terrein bij Ahoy, waar men aardig wat leger-tuig had opgesteld. Zo kon ik de F16 gewoon aanraken en had ik ook nog nooit een heuse tank van zo dichtbij gezien.

Toen we eindelijk compleet waren, zochten we onze stoelnummers op en maakten ons klaar voor de Nationale Taptoe 2009.
De Koninklijke Marechaussee nam de aftrap en er volgden vele bijzondere optredens. Zoals twee Amerikaanse militairen die bijzonder handig met hun geweer (inclusief bajonet) waren en er mee jongleerden alsof het niets was. Of wat te denken van dit korps, dat bekende nummers naspeelde en een heuse band achter zich hadden staan. We werden overigens niet alleen op mooie muziek getrakteerd, maar ook amusement stond hoog in het vaandel, zo bewezen deze bijzonder grappige clowns, die de lachers op hun hand kregen. Ook de 'doedelzakkers' uit Antwerpen waren bijzonder evenals sommige drumgroepen waar ik dan weer bijzonder in geïnteresseerd was. Of wat te denken aan deze mariniers die perfect synchroon marcheerden?

Over synchroon gesproken, de Aziatische afgevaardigden spanden de kroon. Zij gaven een perfecte show weg en lieten ons verbazen met hun donderende en kleurrijke trommels.
Helaas bleek vanaf dat moment de batterij van mijn camera leeg te zijn en heb ik dus geen foto's meer kunnen maken.
Uiteraard hebben we wel tot het einde toe ontzettend genoten en vooral Sjaak glunderde toen we Ahoy weer verlieten!

Als bonus dan ook een filmpje die een klein beetje laat zien wat je bij de Nationale Taptoe kunt verwachten. Volgend jaar weer?