Een verbluffende kleurschakering

Mijn trouwe Yamaha Gigmaker, mijn aller eerste drumkit, bleek aan vervanging toe. Niet dat hij oud en versleten was, maar omdat hij niet meer kon voldoen aan mijn wensen. De beginners set die ik aan het begin van mijn drum-hobby kocht, klonk niet zoals ik nu vind dat een drumkit moet klinken en omdat het oog 'ook wat wil' voldeed hij ook aan deze eis niet meer. Hard sparen voor een nieuw exemplaar dus!

Twee weken geleden probeerde ik daarom de Tama Superstar Hyperdrive bij MusicAllin te Harderwijk en die beviel bijzonder goed! Na eventjes nadenken gaf ik groen licht en tuigde ik deze week mijn Yamaha uit, omdat ik 'm tegen mijn nieuwe drumkit zou inruilen en legde hem daarom alvast in delen op de grond, zodat ik 'm snel de auto in kon schuiven. Ik zette echter ook nog enkele onderdelen op Marktplaats.nl en die bleken érg in trek, want binnen een week had ik vier van de vijf aangeboden artikelen al verkocht!

Vanmorgen was het dan zo ver, Janine en ik zouden opnieuw naar Noordwijk afreizen, maar nu zouden we terug komen met een fonkel nieuwe Tama. De Gigmaker lag daarom al vroeg in de kamer en zou weldra ingeladen worden.
Onderweg naar Noordwijk, in Den Haag om precies te zijn, verkocht ik nog even mijn bekkenset voor een mooie prijs en dat was uiteraard mooi meegenomen. Daarnaast was het in Noordwijk trouwens snel geregeld en keerden we al snel weer terug in Sommelsdijk, want ik had vanmiddag nog genoeg te doen.

Het waren flinke dozen waar de Tama in geleverd werd en dat betekende dan ook flink sjouwen, want alles moest uiteraard weer naar de tweede verdieping. Het leverde veel gekreun, gesteun en hilarische plaatjes op, maar toen alles boven stond, kon het uitpakken beginnen.
Uiteraard deed ik dat met de grootste zorgvuldigheid en na een tijdje uitpakken lagen alle onderdelen netjes verspreid over de vloer. Van de grote, gelakte ketels tot alle andere onderdelen en de kleinste schroefjes, moertjes en dingetjes aan toe. Aan de andere kant van de zolder bleef een grote bende achter, maar het was voor het goede doel!

Uiteraard was ik goed voorbereid en mijn gereedschap, bestaande uit een drumsleutel, een spanningsmeter en steeksleutel nr. 8, lag al in de aanslag en ik ging meteen aan de slag.
De bassdrum stond als eerste in elkaar en dat is natuurlijk ook niet vreemd als basis van ieder drumstel. Ik was bijzonder gecharmeerd van de schitterende 'brushed platinum grey finish', de kleur van het drumstel zogezegd. De ene keer leek het grijs, de andere keer lag er weer een gouden gloed overheen en soms leek hij zelf naar het paars te neigen. Een verbluffende kleurschakering dus. Schitterend!

Nadat ook het 'Iron Cobra' bassdrum-pedaal was geïnstalleerd, klonken de eerste zware dreunen door het huis en wat was dat een verschil met de Gigmaker! Prachtige, volle, ronde klanken vulden de bovenste verdieping van ons huis en ik haastte me om ook de rest in elkaar te zetten. Ik was sowieso onder de indruk van de kwaliteit van de onderdelen en zoiets mag je dan ook wel verwachten van Tama.
Na een tijdje uitpakken en opbouwen, werden de contouren van het uiteindelijke drumstel steeds duidelijker, en toen ook de bekken-stands opgesteld stonden, kon eindelijk de doos met de glimmende Zildjian ZHT bekkenset opengemaakt worden. Ook nu was het even passen, meten en vooral de standaarden een aantal keren verzetten voordat ze stonden zoals ik ze graag wilden hebben, maar toen dat eenmaal achter de rug was en de zolder inmiddels in een vuilnisbelt veranderd leek te zijn, kon ik eindelijk plaatsnemen op mijn drum-troon en klonken de eerste ritmes door de straat.
Wat een verbluffend gaaf geluid zit er in! Wat een volume! Hier kan ik bij mijn nieuwe band, waarin we rocknummers uit de jaren '80 spelen, zéker mee voor de dag komen en ik kijk er dan ook naar uit om mijn nieuwe aanwinst snel met de rest van de band uit te proberen.

Komende week zal ik mij echter vooral vergapen aan het uiterlijk van mijn drumkit, want de term 'oogstrelend' is hier bijna een understatement. Er moet echter op gespeeld worden, maar omdat ik dat de buren niet aan durf te doen, zal hij waarschijnlijk volgend weekend al naar de oefenruimte verhuisd worden, zodat ik lekker los kan. Wel jammer, want hij is schitterend om naar te kijken, maar daar draait het uiteraard niet om!

Als bonus een filmpje waarin ik de opbouw van de Tama Superstar Hyperdrive laat zien, maar omdat ik hier wel een paar uur mee zoet geweest ben, heb ik het in dit filmpje tot minder dan twee minuten weten te beperken...

Een kleine gemeenschap in het hart getroffen

Afgelopen week werd er gehuild in de straten van Stad aan't Haringvliet. De kleine gemeenschap werd in het hart getroffen. Een vreselijk ongeval dompelde mijn geboortedorp in diepe rouw en dat was goed te merken. Het was letterlijk stil op straat, plaatselijke activiteiten werden afgelast en zelfs de bussen reden afgelopen dagen niet door het dorp.

Vorige week, toen ik na middenacht nog achter mijn laptop zat, las ik op FlakkeeWeb van het ongeval wat zich even daarvoor voltrokken had en omdat even buiten Den Bommel gebeurde en drie doden betrof, hield ik mijn hart vast. "Het zullen toch geen bekenden zijn?"…

De volgende ochtend ontdekte ik al vroeg via de sociale media wie er bij betrokken was en de aanwijzingen werden steeds sterker. Drie jonge mensen vonden de dood en één werd zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis en ja, ik bleek ze allemaal te kennen.

In de veertien jaar dat ik op 'Stad' woonde zat ik met ze op school of zag ik ze bij de voetbalvereniging of andere activiteiten op het dorp. In zo'n kleine gemeenschap ken je elkaar al gauw en het ongeloof is dan des te groter.
Ik kon dus niet anders dan Kevin (22), Leon (25) en Leen (54) deze week de laatste eer bewijzen en bezocht enigszins met lood in mijn schoenen, de condoleances.

Twee dagen achter elkaar condoleren, bij zulke jonge mensen die op een bizarre manier uit het leven gerukt zijn, grijpt je hoe dan ook aan. Verscheurde families, verdoofde vrienden. Het was daarom erg druk beide avonden en vanwege het feit dat Kevin en Leon erg actief waren in het verenigingsleven van v.v. SNS bleken de mensen van heinde en verre te komen om hen de laatste eer te bewijzen.

Diep triest deze gebeurtenis en het had niet eens gehoeven. Gelukkig gaat het met Sjaak, de vader van Kevin die ook bij het ongeluk betrokken was, inmiddels iets beter, maar het moet verschrikkelijk zijn om te ontwaken met de gedachte aan dit vreselijke ongeval en daarnaast niet eens bij de begrafenis van je eigen zoon aanwezig te kunnen zijn. Hij heeft waarschijnlijk nog een lange weg te gaan en om hem een beetje te helpen is er zelfs al een heuse "Wij-Steunen-Sjaak-Hyves" opgericht, die inmiddels overspoelt is door aanhangers. Laten we hopen op een spoedig herstel, maar de 'wonden' zullen waarschijnlijk nooit helen...

Opnieuw nam ik de pen ter hand

Omdat ik al jaren verhaaltjes schrijf, werd ik voor de eerste editie van hét lifestyle magazine van Goeree Overflakkee gevraagd om een stuk over Goedereede te schrijven. Erg leuk om te doen, want schrijven is nu eenmaal een van mijn hobbies. Nu was het echter tijd voor een vervolg, voor het herfstnummer van 'Flakkee Wonen'.

We zijn er maar druk mee bij Websites Nederland. De eerste editie was ongelooflijk veel werk, maar gelukkig bleef ons dat bij de tweede editie enigszins bespaard omdat het format al stond. Ook nu weer werd ik gevraagd de (digitale) pen ter hand te nemen en uiteraard was ik daar wel voor te porren!

In 'Flakkee Wonen' proberen we iedere editie een dorp op Goeree Overflakkee uit te lichten en proberen ook iets te vertellen wat vele mensen niet weten. In navolging van mijn blog over Sommelsdijk, was de keuze voor het dorp in deze editie snel gemaakt en ik ging aan de slag.
Uiteraard putte ik veel inspiratie uit mijn blog en gebruikte ook wat van de foto's die ik destijds van de folder-bezorger toegestopt kreeg.

Vanaf vandaag ligt de tweede editie van 'Flakkee Wonen' op ieders deurmat en ik ben tevreden met mijn bijdrage. Het stuk is mooi opgemaakt door mijn collega Peter, die nog eens lekker heeft zitten 'photoshoppen' met mijn oude foto's en daarbij ook nog wat nieuwe foto's gebruikt heeft die mijn andere collega Jan dan weer heeft gemaakt van de bestaande situatie van het dorp.

Zoals gezegd hebben we het er maar druk mee en de eerste brainstormsessie voor de derde editie van het magazine is al achter de rug. Ook in de volgende editie zal ik hoogstwaarschijnlijk weer een bijdrage doen, maar waarover houd ik nog even geheim!

"Is het al kwart over biertje?..."

Het is een vraag die bijna iedere vrijdag wel gesteld wordt in de studio van Websites Nederland. Door de weeks werken we met zo'n achttien internet-professionals met volle overgave aan de meest uiteenlopende projecten, van websites en webshops tot complete back-office systemen en zelfs iPhone en iPad applicaties. We proberen altijd 'leading in ons vakgebied' te zijn, maar als de klok op vrijdagmiddag de half vijf nadert, gooien we (indien mogelijk) ons werk naast ons neer.

Dan is het namelijk tijd voor welverdiende ontspanning en begint de week-afsluiting als terugkomend ritueel. Vaak wordt door middel van een korte presentatie aan het hele team duidelijk gemaakt welke projecten deze week weer succesvol zijn afgerond of welke projecten er deze week zijn binnengehaald en dus op stapel staan. Vaak genoeg gaat dit gepaard met de nodige glazen bier, chips en knakworsten of andere lekkernijen!

Toch is er een kleine verandering aangebracht in de 'ontspanning' tijdens onze afsluiting, want hoewel we al weer een paar maanden zeer gelukkig zijn met een heuse professionele voetbaltafel, horen we nu vaak ijzige stilten van concentratie, die gepaard gaan met kreten van vreugde, opwinding óf het kletteren van toetsen.
Terwijl de klok bijna het weekend aanwijst worden de vinger- en duimspieren nog eenmaal op de proef gesteld en kijken een aantal geconcentreerde blikken dezelfde richting uit. Sinds deze week zijn we immers weer in het bezit van de nieuwste FIFA game die nu al voor het seizoen van 2011 uitgebracht is. Het spel wordt in verbluffende High Definition kwaliteit op een levensgroot scherm geprojecteerd en de WN'ers varen er wel bij.

De laatste strijd voor het weekend wordt dus sinds kort in opperste concentratie op de digitale groene zoden gestreden en terwijl iedereen na vijf uur langzaamaan de de 'creatine' verlaat blijven er altijd nog wel een paar hangen, voordat de rust volledig terugkeert aan de Deltageul in Stellendam.

Althans, tot aan de maandagochtend dan, want vanaf dan wordt daar weer flink werk verzet en begint het hele circus weer opnieuw, totdat er weer iemand opmerkt: "Hé! Is het al kwart over biertje?..."

"Sjaan, wiele gaen binnenkort thuus oak pannekoeken bakke!"

Opa en oma Visser waren voor Janine's verjaardagsfeestje helaas verhinderd, maar we besloten revanche te nemen. We nodigden hen uit om gezellig pannenkoeken te komen eten en dat hebben we geweten!

Beiden arriveerden tegen de klok van zes en deden een gezellig glaasje cola en een cassis voor oma vooraf. Ondertussen was Janine nog bezig met de pannenkoeken, maar die waren vrij snel nadat opa en oma binnengekomen waren, klaar om gegeten te worden.
Meteen na het 'startsein' vielen ze aan als leeuwen en doseerden zowel opa als oma een lekkere laag suiker op de naturel pannenkoek, terwijl Janine het even bij de stroop hield.
Er werd heerlijk gesmikkeld door ons vieren en ondertussen vlogen de verhalen over tafel, zoals we dat bij opa en oma gewend zijn.

Niet alleen de naturel, maar ook de spek-pannenkoeken vonden gretig aftrek en oma had ze zelfs nog nooit gegeten en ontdekte vanavond dus een nieuwe smaaksensatie. Het spek werd zelfs gecombineerd met suiker en ook stroop en opa besloot een van zijn laatste pannenkoeken met "Sjaan, wiele gaen binnenkort thuus oak pannekoeken bakke!" en nam hij zelfs de verpakking van de pannenkoekmix in ontvangst, terwijl hij nog een naturelletje met suiker bestrooide.

Opa zat op een gegeven moment vol, maar oma at nog eventjes lekker door en was bijna niet te stoppen! Zelfs toen we haar, nadat het bestek met rust gelaten werd, aanboden om de overige twee pannenkoeken mee naar huis te nemen om morgen uit de magnetron lekker op te peuzelen, zei ze geen nee en nam ze ze dankbaar in ontvangst.

Na deze overheerlijke en vooral ook er gezellige maaltijd, besloot ik opa en oma nog over onze avonturen tijdens de reis door de VS te vertellen, ondersteund met het schitterende fotoboek dat Janine samenstelde. Vol interesse volgden ze onze reis in beeld en gingen vervolgens na nog een 'bakkie koffie', met een voldaan gevoel naar huis. Altijd weer fantastisch, zo'n gezellig avondje met opa en oma!

"Oh! Dus as 'n trilt mok 'm oak opneme?"

Vol verwachting pakte mijn moeder het kadootje van mij en Janine aan en begon met uitpakken. "Ohhhh, wat zou er in zitten?" vroeg ze zich hard op af en nadat ze het papier er netjes afgepeld had, zag ze het. "Euh! 't Is 'n tas!" riep ze van opwinding en meteen moest haar nieuwe aanwinst uiteraard omgehangen en goed bekeken worden!

Ook oma De Gans was 's middag's al aanwezig op mijn moeders 49e verjaardag en moest de tas natuurlijk ook even keuren met haar bijna 90 jaar aan ervaring. Kort daarna zette mijn vader de frietjes op tafel en zat oma al snel lekker te peuzelen van frietjes met mayo en sla. Overigens lieten ook de rest van mijn tafelgenoten de lekkernijen zich goed smaken, maar kon oma haar frikandelletje eigenlijk niet meer op.

We lachten heel wat af met de droge opmerkingen van oma en praatten over haar nieuwe huisje in 'Ebbe & Vloed' waar ze binnenkort in kan. Opeens hoorden we een zoemend geluid en merkte Janine op dat oma's mobiele telefoon over ging, terwijl oma zelf lekker rustig door at. "Oma, volgens mij gaat je mobiel!" maar voordat oma hem goed en wel ten haar oor drukte, had tante Janneke al opgehangen.
"Oh! Dus as 'n trilt mok 'm oak opneme?" vroeg oma op haar beurt op een ietwat ondeugende toon. We lagen dubbel van het lachen, maar veel tijd hadden we niet. Tante Janneke ondernam een tweede poging haar moeder aan de telefoon te krijgen en dat lukte. Oma schaterde van plezier toen ze over haar mislukte opneem-poging vertelde en wij lachten vrolijk mee!

Wie durft te zeggen dat oude mensen alleen maar saai kunnen zijn?...

Een enerverend dagje in Noordwijk

Nu bijna drie jaar geleden kocht ik mijn eerste echte akoestische drumkit, de Yamaha Gigmaker, en hoewel ik er het eerste jaar met heel veel plezier op gespeeld heb, speel ik tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar op mijn elektronische Roland TD9KX. In de eerste plaats omdat de Yamaha een flinke bak herrie maakt en ik me voor kan stellen dat de buren daar minder gecharmeerd van zijn als ikzelf van mijn hobby. Toch gaat mijn elektronische kit straks eenzaam verder...

Althans, hij zal niet snel meer in het gezelschap verkeren van een akoestische set, want mijn Yamaha gaat wellicht het veld ruimen en de nieuwe aanwinst zal dan in een oefenruimte komen te staan, zodat ik 'm ook echt ten volle kan benutten. Let wel, de Yamaha Gigmaker is een leuke kit als je net met drummen start, maar naarmate je referentiekader qua klanken uitbreidt, kom je er al snel achter dat deze kit niet echt aan de eisen voldoet. Nu volgende week de eerste oefensessie met een nieuwe band in de planning staat, wordt het dus tijd om een al tijden gekoesterde wens uit te laten komen. De wens zelf? Oh, een mooie Tama met een dikke vette rocksound!

Via Twitter (oh wat hou ik toch van 'sociale media'!) raakte ik in een interessant gesprek met een muziekwinkel met maar liefst vier vestigingen, maar de vestiging waar ik zijn moest zat in Noordwijk. Ze deden mij een interessant voorstel en hoewel ze niet de goede kleur hadden staan die ik graag zou willen hebben, besloot ik vandaag toch om samen met Janine naar Noordwijk af te reizen.

We parkeerden vlak bij de ingang van het gebouw op een industrieterrein even buiten Noordwijk. Bij binnenkomst viel mijn oog meteen op de uitgebreide drumafdeling, waar flink wat kitjes opgesteld stonden en terwijl Janine meteen de hoek met boeken in dook en ook nog wat vleugels bekeek, zocht ik naar mijn favoriete 'Tama Superstar Hyperdrive' en die had ik vrij snel gevonden. De uitvoering die ik tegen kwam was een bijzondere, volledig in chroom uitgevoerde versie en even verderop stond ook nog een wit-parelmoer uitvoering. Ook de naastgelegen muur met bekkens was interessant om eens doorheen te snuffelen en zelfs de elektronische drumkits waren goed vertegenwoordigd. Ik vermaakte me uiteraard prima en ondertussen vergaapte ik me ook nog even aan de gitaarafdeling en ik bedacht me dat Jurien het ook wel interessant zou vinden om hier eens te rond te kijken, zeker toen ik deze wel hele grote gitaar tegenkwam!

Gelukkig hadden ze bij MusicAllin niet stil gezeten en hadden na ons 'twitter-contact' ergens in een afgesloten kamertje, een mooie Hyperdrive in elkaar gezet. Het bleek een 'brushed metallic black' versie te zijn, een versie waar ik zelf niet voor zou kiezen, maar het gaat om de klank hè!
Wat meteen opviel was de mooie afwerking van deze honderd procent berken-houten kit, zoals de spanranden bijvoorbeeld, die gecoat leken te zijn in plaats van de standaard verchroomde uitvoeringen. Ook het 'Starcast' ophangsysteem van de toms bleek erg inventief en na een korte inspectieronde en nog even poseren, was het tijd om het geluid te testen.

Ik testte de kit mét en zónder dempringen (zonder ringen klinkt de toon langer door) en mocht ook in alle vrijheid verschillende bekkenseries uitproberen. Zo testte ik allereerst de Zildjian ZXT serie en de B8 van Sabian, maar uiteindelijk vond ik de iets dunnere variant van Zildjian, de ZHT-serie, de beste klank bevatten. Overigens sloeg Janine al die tijd netjes vanaf een krukje gade hoe ik tekeer ging op de mooie middenklasser.
Nadat ik in m'n hoofd had hoe ik het graag wilde hebben, maakte ik nog een interessant praatje met de verkoper en deed hij mij een uiterst scherpe en schappelijke aanbieding. Uiteraard wilde ik er nog even over nadenken en die tijd had ik sowieso wel, want de brushed platinum uitvoering komt over twee weken pas binnen.

Op de terugweg trakteerden Janine en ik onszelf nog op een portie overheerlijke 'twister fries' van de Burger King en werd de hamburger trouwens ook smakelijk naar binnen geschoven!

Als bonus een filmpje van mijn test met de Tama Superstar Hyperdrive, tijdens een enerverend dagje in Noordwijk!

Nooit

Dagen en weken, ze gaan ongelooflijk snel, maar pas nu heb ik besef van tijd, nu er precies een jaar verstreken is. Een jaar waarin het gemis alsmaar groter werd en de herinneringen alsmaar sterker. Één jaar zonder ome Leen...

Vorig jaar was een vreselijke dag. De man die altijd gezellig, grappig en vooral ook geliefd was, blies vandaag precies een jaar geleden, zijn laatste adem uit. Het viel mij en zijn andere naasten erg zwaar hem te moeten verliezen, maar hij beurde ons op door te zeggen dat we van elke dag moesten genieten. Iets dat hij 51 jaar lang zelf met volle teugen deed.

Nu zijn we een jaar verder en gaat er geen dag voorbij zonder dat we aan hem denken. Hij heeft immers een speciaal plekje in ons hart en dat zal nimmer verdwijnen.
Ook andere mensen hielden veel van hem, zo getuige de aandacht die velen aan deze dag hebben geschonken. Vanmorgen zagen we bij zijn graf dat er al meerdere mensen iets bij zijn laatste rustplaats hadden neergezet, omdat ze hem nog niet waren vergeten. Later vandaag volgden er nog meer bloemstukken en ook tante Els werd thuis overladen met kaarten en bloemen.

Woorden en vooral herinneringen te kort, maar vergeten doen we hem niet... Nooit.

Met een lach en een traan,
hebben we je moeten laten gaan.
Van je humor en liefde genoten,
bedankt voor je bestaan...

Vier bands luidden het nieuwe JAC in

De laatste ruim 20 jaar zwierf Popstichting Jailhouse tussen een eigen gebouwtje op de westplaat van Sommelsdijk, het kantongerechtsgebouw tegenover de molen van Sommelsdijk en de laatste acht jaar maakte men overwegend gebruik van het kleine zaaltje in Het Diekhuus van Middelharnis. Sinds kort beschikken ze weer over een 'eigen stekkie', het Jeugd Activiteiten Centrum kortweg: JAC en dat werd vandaag officieel en feestelijk geopend.

Zelf mocht ik er vorige maand als een van de eersten een optreden verzorgen met een flinke groep andere enthousiastelingen, maar vandaag vond zoals gezegd de echte officiële opening plaats. Het begon 's middags al toen het logo op het pand werd gepresenteerd, maar 's avonds ging het pas écht los, met maar liefst vier bands!

Bij binnenkomst draaide eerst 0187-Records nog wat ruige plaatjes, maar daar kwam even na 20:00 uur een einde aan toen de eerste band het podium besteeg.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers
Hoewel ik persoonlijk vooral benieuwd was naar de laatste band van de avond besloot ik toch ook deze band mee te pikken. En blij verrast was ik! Een erg leuk bandje dat ons met hun performance terug bracht naar de jaren '50 en '60 van de vorige eeuw. Dames in bolletjes-jurken kregen menig voetjes van de vloer en ze werden bijgestaan door een aantal goede muzikanten.
De band is vergelijkbaar met het bekende 'The Baseballs' die evenals hen, bekende hedendaagse nummers van verschillende genres, verpakt in een jaren '50 - '60 jasje.

Liptease & the Backstreet Crack Bangers zetten een geweldige performance neer en kregen daarom ook menig bezoeker op hun hand. Ze verrasten zelfs nog toen de zangeressen het podium verlieten en de heren muzikanten de kans kregen om ook hun zangtalent te ontplooien. Een mannelijk versie van The Chordettes met Lollipop was het gevolg en het publiek at uit hun hand...

The Drive By Vendettas
De tweede band van vanavond trok helaas wat minder publiek, ook al had ik goede herinneringen aan ze van afgelopen twee jaar Flakkeese Dagen. Het publiek leek de overgang van de jaren '50 naar het hedendaagse metal niet aan te kunnen, maar het hinderde de mannen van The Drive By Vendettas kennelijk niet, want ze gingen als een dolle tekeer op het podium!

Plotseling ging tijdens het optreden echter de achterdeur open en werden er een aantal bekend ogende koffers de zaal ingereden. En ware optocht van crew-leden en nog meer koffers was wat volgde en terwijl de 'Vendettas' hun laatste noten speelden, wist iedereen hoe laat het was. Metallica's tributeband 'The Unforgiven' was gearriveerd!

Dropskill
Voordat zij echter ten tonele zouden verschijnen was het eerst nog de beurt aan 'Dropskill' waar stijlen als hiphop en metal elkaar kruisten en nimmer in de weg leken te zitten. De grote verrassing was dat de zanger van de band, al eerder als bassist van Liptease & the Backstreet Crack Bangers op het podium had staan springen. Gelukkig bleek hij over voldoende energie te beschikken, want hij sprong af en toe bijna een gat in het systeemplafond en wist het publiek ook in deze setting opnieuw te verrassen!

The Unforgiven
Na een grondige soundcheck (waarbij ik me vergaapte aan de acrylic drumkit en bijbehorende drummer) die volgde op de langste opbouwperiode van de avond werd eindelijk Europa's nummer 1 tributeband van Metallica 'The Unforgiven' aangekondigd.
Daar vlogen eerste tonen door de zaal en de lichten flikkerden. Meteen vanaf de eerste seconde gingen de ruig ogende mannen van de band waar ik absoluut voor gekomen was, helemaal los en vele bekende nummers van Metallica imponeerde het publiek in de zaal.
Toch was het grootste gedeelte van het publiek schijnbaar al naar huis, want de keren dat ik de moeite nam om achter me te kijken was de zaal al een stuk leger dan bij de eerste bands.
Ik lette er eigenlijk nauwelijks op, want ik had mijn aandacht volledig voor de band nodig. De gitaristen deden hun uiterste best om de alom bekende riff's perfect na te spelen en ook de zanger zette een aardige keel op. De energie droop er vanaf en ik genoot vooral ook van de drummer die er heerlijke dubbel-bass patronen doorheen pompte.

The Unforgiven slaagde er in met een spetterende show deze avond perfect af te sluiten en zo eindigde de eerste officiële avond vol live muziek van het nieuwe Jeugd Activiteiten Centrum in Middelharnis.

Als bonus geen filmpje van The Unforgiven, ook al had ik me dat wel van tevoren voorgesteld. Hoewel je uiteraard een filmpje van deze band op mijn YouTube Channel kan terug vinden, verdient de cover van Metallica's 'Noting Else Matters' door de Liptease & the Backstreet Crack Bangers het met glans om bij deze blog getoond te worden. Overigens kun je alle foto's van deze avond in mijn speciale Flickr album terugvinden.

Heerlijk zo'n immer enthousiaste opa!

Oma Visser heeft een vervelend jaar achter de rug. Ze was ziek en hoewel ze nu wel gelukkig weer thuis is, is ze nog altijd herstellende. Vandaag concentreerden we ons daarom even op wat anders, want oma vierde vandaag haar 74e verjaardag met ons!

Bij binnenkomst troffen we oma waar we haar meestal treffen, zorgzaam in de keuken. Ze was koffie aan het inschenken voor haar gasten en legde alles meteen neer toen we binnen kwamen. We feliciteerden haar met haar verjaardag en waren uiteraard niet zonder lege handen naar Stad aan't Haringvliet gereden.
Opa was intussen al druk bezig met het uitdelen van de gebakjes en nadat Janine oma even hielp met het uitpakken van haar kadootje, hoorde ik opa al direct de alom bekende woorden "Euh! Das leuk Sjaan! Kiek us!" spreken. Heerlijk zo'n immer enthousiaste opa!

Daarna was het gezellig keuvelen, zo met z'n allen bij elkaar. En terwijl het op oma's vier-en-zeventigste verjaardag weer gezellig gevierd werd, leukte opa de avond op met af en toe een aantal grote verhalen...

Ik sneed de verpakking behendig aan stukken...

Zo'n twee weken terug schreef ik al over de dikke 'fail' die mijn snoepwinkel ten deel valt na mijn bestelling die ik begin augustus al deed. De eerste keer raakte het pakketje kwijt tussen de leverancier en de muziekwinkel en de tweede keer werd een compleet verkeerd artikel geleverd. Vandaag, na bijna tien weken, werd er opnieuw een pakketje bezorgd...

De adressering op de doos vertelde me direct dat het van Feedback afkomstig was en vol verwachting en met een kloppend hart, pakte ik er een mes(je) bij en sneed de verpakking behendig aan stukken. Bij het openen van de doos kwam ik evenals de vorige keer een prop papier tegen, die het werkelijke product aan het ogen onttrok. Die verwijderd te hebben, slaakte ik een zucht van verlichting... Eindelijk was mijn échte bestelling gearriveerd!

Op tafel lag de Gibraltar iPod Mount, zoals hij in alle volledigheid genoemd dient te worden. Meteen installeerde ik het stukje hardware van drum-accessoirefabrikant Gibraltar aan de stand van een van mijn elektronische crashbekkens en bleek de iPod Mount een solide basis om even later mijn iPod in te hangen.
Ik moet zeggen, naast dat het nu erg handig is dat ik mijn iPod heel gemakkelijk al dan niet tijdens het spelen kan bedienen, staat het ook nog eens redelijk vernuftig bij de rest van de kit.
Ik voegde daarom meteen maar de daad bij het woord en speelde een aantal nummers mee, waarbij ik nu met het grootste gemak kon terugspoelen en van nummer kon wisselen.

Het was bijna tien weken wachten, maar dan heb je ook wat! Volgende keer moet ik het misschien toch anders aanpakken?...

Een must-have voor elke gadget freak

Als gadget en bovenal 'Apple fan' volg ik uiteraard de laatste ontwikkelingen op dat gebied en was ik ook zeer benieuwd naar de komst van Apple's 'iPad'. Een recordverkoop van dit hebbeding werd vanzelfsprekend een feit, maar wat moet je, naast het feit dat het een ongelooflijk gaaf apparaat is, er nu precies mee? Tot nu toe kon ik daar zelf nog niet over oordelen, maar daar kwam vandaag verandering in...

Vanmorgen legde collega Peter opeens een hoesje met een wel heel erg bekend logo op mijn bureau bij Websites Nederland. Met een kleine glimlach voegde hij er nog aan toe: "Jij krijgt de eer..." en meteen begon mijn hart sneller te kloppen. "Is dit 'm?" vroeg ik mezelf al starend naar het zwarte mapje met Apple logo bijna hardop af. Bij het openslaan voelde ik de stoot adrenaline door mijn lichaam stromen. Ik had hier een heuse iPad voor me liggen!

De iPad bleek gloedje nieuw en ik had de eer 'm te mogen activeren. Daarom sloot ik 'm direct aan op mijn Mac Pro en activeerde het chique ogende machientje in een handomdraai via iTunes. Daarna kon de pret beginnen en snuffelde ik eerst even door alle mogelijkheden en instellingen. Hij werkte boven verwachting lekker en het scherm bleek verbluffend. Meteen wist ik het, dit apparaat zet de toon voor de toekomst!

Het apparaat ligt erg fijn in de hand en het touchscreen reageert, zoals we dat van Apple wel gewend zijn, erg goed. Bij het draaien van de iPad, draait het scherm uiterst soepel in een oogwenk van 'landscape' naar 'portrait'. Ik had overigens niet anders verwacht.
Het enige nadeel vind ik echter het erg spiegelende scherm, want buiten in de zon nog wel eens voor problemen met de leesbaarheid zou kunnen zorgen.
Echter is de beleving van het apparaat ronduit verbluffend en is het een must-have voor elke gadget freak. Toch weet ik niet of het ook iets voor mij zou zijn. Gezien de hoge aanschafprijs vraag ik mij af of het het waard zou zijn om de iPad te kopen. Zo zit er bijvoorbeeld geen DVD-speler in verwerkt en kun je er ook niet zo makkelijk een USB-stick op aansluiten. Je zult 'm altijd moeten vullen in combinatie met een computer die beschikt over iTunes en dus blijft het alleen een ding waarmee je op de bank of aan tafel kunt zitten, om te internetten, mailen of foto's te kijken. Desalniettemin geloof ik dat het voor de niet veel eisende en ook vooral de zakelijk gebruiker best interessant zou kunnen zijn om de iPad aan te schaffen. Alleen al voor de looks en de beleving!

Overigens was ook collega Koen zwaar onder de indruk van dit technisch vernuft en even later kwam hij woorden te kort (een unicum bij Koen!) en was hij bijna onbereikbaar voor zijn collega's. Jaap kwam eveneens de iPad inspecteren en testte gelijk een aantal sites of zij ook iPad compatibel waren.

Zelf testte ik ook nog een aantal sites, zoals de website van Dailyflex, die vandaag online ging met een nieuw design en geïntegreerd extern back-office systeem (tja voor de leken is dit misschien toch abra-ka-dabra!?). Toch was er één ding het allermooiste, want zeg nu zelf, mijn eigen weblog op de iPad, is het geen plaatje?

Fleur was inmiddels al aan mama's vinger begonnen

Naarmate je ouder wordt, kan het wel eens voorkomen dat je sommige vrienden niet zo vaak meer ziet zoals je dat wel zou willen. Iedereen heeft het wel druk en wanneer er dan ook nog eens leuke kindjes in het spel komen, zie je elkaar gewoonweg wat minder vaak. Dat betekend echter niet dat je elkaar vergeet!

Het was vandaag schitterend weer en Janine en ik besloten even gezellig naar Renesse te gaan om een broodje te eten. Het plan was om op de terugweg eventjes langs Addie, Mirjam en Fleur te rijden, omdat het weer al een tijdje geleden was dat we ze hadden gezien.
Eenmaal aangekomen in Renesse zag ik een glimmende BMW staan met ongelooflijk dikke BBS velgen. Dat kon maar één ding betekenen... De familie Vroegindeweij was in de buurt!

Na een belletje troffen we onze vrienden aan in het pannenkoekenhuis en Fleurtje zat heerlijk rustig bij mama op schoot. Wat was ze weer gegroeid sinds de laatste keer dat we haar zagen!
Addie en Mirjam hadden keurig gewacht met het bestellen totdat wij ook aan tafel zaten, maar Fleur was inmiddels aan mama's vinger begonnen zo te zien. De kleine meid werd uiteraard flink vertroeteld, maar toen de overheerlijke pannenkoeken arriveerden, ging ze zonder morren toch eventjes lekker in haar wagentje, zodat ook papa en mama even rustig konden eten.

Opeens zagen we een aantal bekenden langs de raam schuifelen. Het bleken opa en oma Vroegindeweij te zijn en toen ook zij eenmaal op de hoogte waren van het feit dat wij, maar vooral ook Fleur hier binnen zaten, was het feestje compleet. Oma bleek niet meer bij haar weg te slaan en de kleine werd eens flink geknuffeld!

De korte, maar gezellige middag eindigde met een ijsje uit de ijssalon. Zo zie je maar, ook al zie je elkaar soms (veel te) weinig, met een weerzien is het altijd weer gezellig!

21 Eyes Of Ruby in Jailhouse

Hoewel ik in eerste instantie niet voornemens was om het bandje van vanavond in Jailhouse mee te pikken, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de promofilm van de band. Richard en ik keken verheugd op toen we het filmpje samen bekeken en we de eerste noten hoorden klinken. Vanaf dat moment zagen we ons genoodzaakt om tóch naar Jailhouse af te reizen.

Samen met Jurien kwam ik vrij laat aan bij het Jeugd Activiteiten Centrum (JAC) van Middelharnis. Ik dacht daarom dat we iedereen al binnen was, maar vlak achter ons kwam ook Richard met zijn gasten Sanne, Arjan en nichtje Claudia binnen. Toen ik de grote zware deuren van de zaal opentrok, stond ik echter verbazend genoeg een vrij lege ruimte in te koekeloeren, iets wat ik totaal niet verwacht had!

Echter, de band leek nog wat extra publiek af te wachten, want hoewel ze om 22:00 zouden spelen, werd het zo'n beetje half 11 voordat de eerste noten uit de speakers klonken. Pas even daarna begreep ik waarom 21 Eyes Of Ruby doorgaans geen massa's publiek trekt…

Niet dat ze slecht speelden, in tegendeel zelfs! De nummers bleken zorgvuldig opgebouwd naar de climax en het leken vooral nummers te zijn die voort bleken te vloeien uit muzikale improvisaties.
Zo verkeerde de bassist volledig in zijn eigen wereldje en baarde opzien toen hij met een of andere joystick zijn gitaar bewerkte. Dit gaf een heerlijk jankend bas-geluid en deze vorm van onverwachte muziek werd bij de (ik gok) zo'n 30 bezoekers zéér gewaardeerd.

De band speelde de volledige eigen CD getiteld "Conquer The World part 5", welke onderdeel uitmaakt van de 21 albums die 21 Eyes of Ruby voornemend is uit te brengen. De band ontleent zijn muziek aan bekendere bands als Porcupine Tree, Pineapple Thief en Tool, maar ik dacht af en toe zelfs ook een vleugje System Of A Down te herkennen.

Hoewel er niet veel luisteraars waren (en dat was volledig onterecht!), logen de reacties na ieder nummer er niet om. Er werd erg enthousiast gereageerd op voor een ieder vrij onbekende nummers en de man achter de merchandise-tafel kreeg de CD's en t-shirts dan ook bijna niet aangesleept.
Ook Arjan had het prima naar z'n zin en ging ik ondertussen nog even samen met nichtje Claudia op de foto.
Het bleek echter niet eenvoudig om in het nieuwe JAC foto's (zonder flits) te maken, nu de lichten niet vanaf de voorkant op de muzikanten scheen, maar zo goed en zo kwaad als het kon, schoot ik hier en daar alsnog een plaatje.
Het was overigens een van de weinige optredens waarbij ik zo verschrikkelijk geconcentreerd naar de muziek luisterde dat ik bijna vergat om foto's te maken!

Na afloop bleef het nog een tijdje gezellig en heb ik nog bijna een half uur gezellig staan kletsen met de drummer en bedankte ik ook de zanger nog even voor hun fantastische optreden. Erg leuke gasten!

21 Eyes Of Ruby is zich er van bewust niet altijd volle zalen te trekken, maar zij maken muziek die zij leuk vinden om te maken en kijken minder naar de commerciële kant. Een échte aanrader voor iedereen die metal kan waarderen!
Zelf ging ik daarom ook met een heus exemplaar van "Conquer The World part 5" naar huis, want dat hadden ze sowieso verdient…

Als bonus en 11 minuten durend filmpje van misschien wel een van de beste optredens ooit in Jailhouse, waar helaas toch zo weinig publiek op af kwam...

Daze in de Haagse Paap

Hij was toch wel mijn beste maatje tijdens mijn 'Grafisch Lyceum periode' en de afgelopen jaren speelde hij in verschillende bands als drummer en bassist en timmerde hij ook nog eens niet onverdienstelijk als DJ aan de weg. Vorig jaar mistte ik nèt een van zijn optredens tijdens een 'band-contest' met zijn vorige band maar nu hij me via allerlei social media kanalen bombardeerde met het optreden in het befaamde muziekcafé De Paap in Den Haag, kon ik niet anders dan naar mijn oude schoolmaatje komen kijken én luisteren...

De band 'Daze' gaf zoals gezegd vanavond een optreden in muziekcafé De Paap in Den Haag. De kroeg waar vele bands groot geworden zijn. Denk aan onder andere Golden Earring die hier nog speelde in hun beginperiode en drummer Cesar, waar ik begin dit jaar nog bij op bezoek was, woont er immers ook altijd nog maar een enkele straat vandaan.

We parkeerden de auto vlakbij in De Torenstraat en gezamenlijk liepen Janine, Richard, Bas, Noortje én ik, rechtdoor richting De Paap.
Die was zo gevonden en bij binnenkomst zag ik meteen een fonkelend witte Tama op het podium staan en het viel mij op dat hij op minder dan twee meter afstand van het publiek vandaan stond. Ik had overigens sowieso verwacht dat De Paap een stuk groter zou zijn, maar het bleek gewoon een gezellige kroeg met een podium, waarvan de afstand tot het publiek minimaal was. Hoe zou dat gaan klinken?

Ik herkende Remco meteen en na een kort gesprek moest hij alweer het podium op. Hij pakte zijn basgitaar ter hand en meteen klonken de eerste zware tonen door de versterker.
Ook de rest van de band zette aan en meteen viel mij de kwaliteit van het geluid op. Loepzuiver én, ondanks dat ik de band zo'n beetje aan kon raken, goed uitgebalanceerd. Soms kan het in een dergelijke opstelling voorkomen dat het geluid bijna oorverdovend is omdat het zo dichtbij is (met name de drumkit), maar niets bleek minder waar.

De band bracht verschillende covers ten gehore uit het soul/pop genre, van Jimi Hendrix (Foxy Lady) tot U2 (Bloody Sunday) en van Fiction Plane (Two Sisters) tot Eagle-Eye Cherry (Save Tonight). Een lekker divers repertoire dus, waar iedere muziekliefhebber wel aan zijn trekken kwam.
Naast dat ik uiteraard de bassist goed vond spelen en ook onder de indruk van drummer Robin was, bleken beide zangeressen van de band, Kirsten en Sarah, naast het feit dat ze leuk oogden overigens ook een lekker potje te kunnen zingen.

Tijdens het optreden vermaakte ik me prima met Bas, Richard en natuurlijk de meiden niet te vergeten en terwijl De Paap redelijk afgeladen bleek (en terecht!), speelde Daze ondertussen vrolijk door en leefden de zangeressen zich lekker uit op een tweetal ruigere nummers van Anouk. Het viel me overigens wel op dat de persoonlijkheden van de gitarist en bassist bij deze band een beetje omgekeerd waren. Normaal gesproken springt de gitarist er qua persoonlijkheid meer uit en staat de bassist een beetje stilletjes in een hoekje 'zijn eigen ding' te doen. Dat bleek bij Daze dus niet het geval, want het was vaker bassist Remco die stond te springen, dan gitarist Robert-Jan. Die laatste speelde overigens ook erg goed en dus bleek bovenstaande niet meer dan een opvallend detail.

Tijdens de tweedelige set die bijna 30 nummers bevatte (ik geloof 29 want de laatste mochten ze niet meer spelen omdat het tijd was... jammer!), vermaakte ik me zoals eerder gezegd prima. Zeker omdat ik de BOB was en de rest lekker biertjes en wijntjes naar binnen stond te hijsen, verbaasde ik me gaandeweg de avond, steeds vaker over mijn reisgezelschap.

Helaas eindigt een leuk optreden vaak sneller dan verwacht en dat was ook hier het geval. De kreet 'Time flies...' was hier dan ook zéker van toepassing en voor ik het wist waren de bandleden alweer aan het inpakken. En wie moet er in dat geval dan weer geholpen worden? Uiteraard... De drummer!
Ik bedankte Remco en wat andere bandleden voor het goede optreden en name me voor dat dit zeker niet de laatste keer is dat ik ze live heb zien spelen. Het was sowieso leuk om eens bij mijn oude schoolmaatje Remco te komen kijken en we spraken af dat wanneer ik zelf weer eens op de bühne sta, hij aan de beurt is om eens te komen luisteren.

We verlieten De Paap en liepen richting de parkeergarage in de Torenstraat, die vlak naast muziekwinkel Rock Palace ligt waar ik al eens eerder een bezoekje aan bracht. Door de ramen gluurde ik nog naar een aantal mooie drumkitjes en liet de winkel toen voor wat het was. Mijn gezelschap bleek namelijk een 'vreetkick' te hebben en in plaatst dat ze snel naar huis wilden, vroegen ze me om 'alsjeblieft' bij een Burger King óf een shoarma tent te stoppen.

Enfin, langs de snelweg bij Delft troffen we de Burger King aan, maar die bleek gesloten. Gelukkig was de 'King Drive' nog wel open en even later geurde de Volvo naar gefrituurde krul-frietjes en scherp gekruide hamburgers. De heren en dames in de auto waren zwaar onder de indruk van alle vette lekkernijen en hoewel de hamburgers wel érg pittig bleken, hoorde ik flink gesmak vanaf de achterbank!

Al met al een leuk avondje uit dus en kan ik niet anders dan de band Daze een aanrader noemen. Ga zeker een keertje luisteren naar deze veelzijdige coverband als je in de gelegenheid bent, want daar zul je zeker geen spijt van krijgen!

Als bonus een filmpje tijdens het optreden van Daze, waar ze een cover van U2's 'Bloody Sunday' spelen...