De arme drommel...

Vroeger riep ik vaak dat sporten niet goed voor je was, meer omdat ik het zelf nooit deed en omdat ik er moe van werd. Dat was dan ook wel aan mijn postuur af te lezen. Tegenwoordig, of meer de laatste jaren, weet ik dat ik voldoende moet bewegen en vind het ook heerlijk om te doen. Beetje fietsen, beetje krachttraining op m'n eigen manier, drummen is zelfs topsport en zo nog een aantal van die dingen. Ook de Wii dwingt me tot enige beweging, al blijft het natuurlijk soms wel wat beperkt (op de Wii Fit moet je trouwens wél zweten, Janine weet daar alles van!).

Bjorn's sport is tennis en hij doet dat dan ook met veel plezier. Behalve afgelopen zaterdag, want toen rende hij nèt iets te enthousiast naar de bal, met als resultaat dat hij iets hoorde knakken en vervolgens tegen de onderkant van zijn schoen aan keek. Foute boel dus en daarom loopt de arme drommel nu op krukken, is zijn voet goed ingetaped en moet hij ge-chauffeurd worden door Monique.

Ik hou het dus voorlopig maar bij mijn potjes tennis op de Wii... véél veiliger... (not!). Wordt je niet zo moe van ook!

Het Kattengilde bij ons in de buurt

In Dirksland had Gijs eigenlijk weinig vrienden. Ik zag 'm vaak alleen met de kat van de buren (Binky) over straat rollen en dan vlogen de plukken haar in het rond. Ze krijsten en bliezen tot 's avonds laat naar elkaar, als huilende baby's en dat was voor mij, toen ik net met Janine ging samen wonen, flink wennen.

Nu in Sommelsdijk lijkt hij het goed naar zijn zin te hebben. Hij is ook ontzettend vaak buiten en komt vaak alleen maar even eten om vervolgens weer direct naar buiten te gaan.

Ik zie hem ook regelmatig lekker in het zonnetje liggen, op de lekkere warme tegels, of bij de buurvrouw voor de deur, of zoals hier half onder de schutting door.

Het hele weekend lopen er verschillende katten over ons terras. Af en toe komt er eens een lapjes-kat voorbij, waarvan ik de naam niet weet en regelmatig kijkt hij ook 's avonds via de achterdeur bij ons naar binnen. Ze zijn ontzettend nieuwsgierig die beesten. Soms lijkt het zelfs alsof hij Gijs komt halen om te spelen, want nadat een van de buurt- (al dan niet lapjes-) katten verschenen is aan de achterdeur, wil Gijs naar buiten.
Ook de zwarte, volgens mij al bejaarde kat van de achterburen, Mickey (alias "De Kreupele") ligt regelmatig op de parkeerplaats of bij mijn auto en tegen alle verwachtingen in heb ik Gijs nog niet een keer kunnen betrappen op een vechtpartij of "oorlogswond".

Ja oké, hij heeft een hekel aan de hond van de buren, Murphy, die de gewoonte heeft om te proberen zijn neus onder de schutting door te steken. Gijs stak daar echter spreekwoordelijk een stokje voor en liet even zien wie de baas was door direct uit te halen. Volgens de buurvrouw droop Murphy daarna met een bebloedde neus en een witte vlag ter overgave, terug naar zijn plaats. Gijs liep er in het begin ook met een grote boog omheen, maar lijkt zich nu een stuk stoerder te gedragen als hij langs Murphy loopt en die durft op zijn beurt alleen maar van een afstandje te blaffen.

Joep, van de buren, is helemaal nieuw tussen alle katten. Hij is dan ook nog erg jong en dat is aan alles te zien. Hij dartlelt overal vrolijk tussendoor, is ongelooflijk nieuwsgierig naar alles wat geluid maakt en beweegt en heeft vooral veel oog voor de rest van het Kattengilde bij ons in de buurt. Hij zit vaak bij ons binnen en eet af en toe een hapje mee uit Gijs' etensbak, maar dat kan mij weinig schelen. Toch ging hij van't weekend een paar keer naar boven en dat vonden Janine en ik minder geslaagd. Janine kreeg dan de twijfelachtige eer om Joep als eerste naar beneden te dragen, maar dat zag laatst genoemde al helemaal niet zitten, met als gevolg dat Janine met "snijwonden" naar beneden kwam. Joep bleek erg scherpe nagels te hebben en zijn instinkt vertelde hem feilloos hoe hij die moest gebruiken om zich te verweren.

Ik zelf ondervond het ook vandaag en heb hem dan ook maar met een bezem weggejaagd en later ook weer vrienden gesloten toen hij tóch naar me toe kwam.

Gijs vindt Joep tegen alle verwachtingen in, toch ook wel interessant. Zo lijkt hij af en toe af te wachten wanneer Joep weer langs komt, maar als hij er dan tóch is, dan blijven ze toch nog even op een veilige afstand van elkaar. En héél af en toe durven ze dicht bij elkaar in de buurt te komen, maar dat is nog maar zelden en als Joep dan té dichtbij komt laat Gijs een blaasconcert horen waar ze bij het Metropol Orkest jaloers op kunnen zijn.

Heerlijk die katten, dat had ik 2 jaar geleden nooit gezegd, maar nu ben ik er dol op. Ik zou niet meer zonder Gijs willen en kunnen. Zeker niet als ik net als af en toe met mijn hele "gezinnetje" op de bank TV lig te kijken. Janine naast me, Gijs op schoot. Soms zou ik wel eens een dagje willen ruilen met Gijs... Wat zou er dan gebeuren?

Photokina 2008

Net als 2 jaar geleden, was er ook dit jaar weer een editie van de Photokina in Keulen. Twee jaar eerder keek ik mijn ogen al uit samen met Bjorn, maar nu we op de zaak meerdere mensen met een spiegelreflexcamera hebben en die erg geïnteresseerd zijn in het vak, besloten we nu, zoals mijn onderstaande "live-blog" al aangaf, met z'n vijven (inclusief Sven, Bjorn's buurjongen), naar Keulen af te reizen.
Zo vertrokken we dus al vroeg, met een auto vol enthousiastelingen en nadat we al een tijdje in Duitsland reden besloten we maar eens een lekker broodje te gaan eten, bij precies hetzelfde tentje als 2 jaar terug. De Burger King was nog gesloten, dus zat er niets anders op dan een broodje schnitzel (en voor Bjorn nog een lekker gebakje met een dikke dot slagroom extra) te eten.
Na ruim 3 uren rijden kwamen we aan in Keulen, bij Koelnmesse, waar het zich vandaag dan allemaal af zou spelen.

Zo bekeken we onder andere vele interessante en grote lenzen, verschillende mooie maar kleine exposities, nóg grotere lenzen, speelden we met hele dure camera's waar je een dikke auto voor kunt kopen, liepen door de meest hippe stands, keken we bij verschillende live fotoshoots van leuke modellen (en soms ook wat mindere), keken we onze ogen uit bij de stands van verschillende camerafabrikanten en probeerden natuurlijk ook de nieuwste modellen uit, zat Ton ondertussen nog midden op de beursvloer illegaal te browsen, en zorgden af en toe ook voor de innerlijke mens door een drankje te drinken of een hapje te eten, wat gepaard ging met unieke momenten.

Ook kreeg ik nog ruzie met iemand, maar had ik dat eerst niet zo in de gaten. Toen ik echter omkeek, liep ik recht tegen de grote vuist van de Hulk aan en probeerde uit alle macht te ontsnappen uit zijn enorme klauwen. Als door een wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf en vervolgden we onze weg over de beurs.

Na een hele dag lopen en kijken waren we er na een tijdje wel klaar mee. Onze voeten trokken het niet meer en we besloten dan ook om de Koelnmesse zo tegen een uur of vijf te verlaten.
Daarna reden we Köln in, opzoek naar een gezellig eettentje en dat vonden we dan ook in de vorm van het Hard Rock Café in hartje Keulen. Ook daar bleek het, zoals al de gehele dag het geval was, weer erg gezellig te zijn en genoten we van het lekkere eten en het nóg lekkerdere toetje (Keesjan had het er in Sommelsdijk nóg over, dat ie het toetje zo lekker vond)!

Na het eten liepen we stomtoevallig langs de Lego winkel en ik kon het dan ook niet laten om even naar binnen te gaan. Geweldig! Je had er zelfs een hele wand waar je alle mogelijke steentjes in een zakje kon doen middels een schepje en kon afrekenen. Precies zoals je dat in een snoepwinkel ook kunt doen.
Bjorn waande zich nog even ridder, terwijl ik me meer in een stoere Noorman verplaatste. Keesjan vond ook nog een leuk "Lego-ding" en zocht direct de ware om hem aan te bieden. Maar wacht eens... hadden we hem dat al niet eerder zien doen vandaag?
Na flink gelachen te hebben vertrokken we weer richting Papendrecht, waar vandaan ik terug reed naar het eiland.

Al met al was het een hele gezellige en leuke dag, hoewel ik persoonlijk de beurs minder interessant vond dan 2 jaar geleden. Sommige fabrikanten hadden een veel minder uitgedoste stand dan de keer daarvoor dus misschien nu maar eens een paar jaar overslaan?

PS: Sven, bedankt voor je foto's!

Grüß dich aus Köln

Eventjes een mobiele blog vanaf de Photokina in het Duitse Keulen. Samen met Bjorn, Keesjan, Ton en Sven struinen we de beurs af, opzoek naar de laatste snufjes en nieuwtjes op fotografie gebied.

Vanochtend vertrokken we dan ook al vroeg en het zal vanavond laat zijn als we weer thuis komen. De foto's van de beurs volgen nog en tot zover dan ook deze beknopte mobiele blog, maar voor nu, viele Grüßen aus Köln!

Veerkracht

"Veerkrachtig", ze omschrijven het ook wel eens als "tegen een stootje kunnen".
Trouwe lezers van mijn weblog vragen zich misschien af hoe het met de zonnebloemen staat waar ik al een tijdje niet over geschreven heb. Dat komt omdat ik er na mijn vakantie nogal over verbaast was dat ze zo hard gegroeid waren maar er wel een beetje voor dood bij hingen.

Vorige week haalde ik dan ook een aantal stekjes weg, want er stonden er veel te veel in en ze verdrongen elkaar. Zo zouden ze nooit volwassen worden.
Ik verbaas me opnieuw over de veerkracht van een zonnebloem. Hoe snel ze zich weer herstellen, ookal denk je ze niet meer te kunnen redden. Nu staan de overgebleven planten er weer fier bij. Er zitten zelfs al knoppen in. Al denk ik niet dat ze het meer écht gaan doen, de zomer is namelijk weer voorbij...

Een mooie, sportieve zonsondergang...

Ik merk dat ik nog wel een flink aantal kilometers moet maken voordat we 11 november weer met een clubje naar Ottenburg af kunnen reizen, om ons zelf helemaal stuk te rijden op 45 kilometer ruig terrein in de Belgische Ardennen, zoals we dat 4 en 2 jaar geleden ook al eens ondernamen.
Zo reed ik (en ik was absoluut niet in vorm!) vanavond al in hoog tempo met Addie, Alex en Keuf de prachtige zonsondergang tegemoet en genoten we daar nog even van tijdens een tussenstop aan het einde van de Slikken van Flakkee.

Zoals gezegd was ik vanavond niet helemaal in vorm, maar de 31,5 kilometer legden we toch met gemiddeld 27,5 kilomter per uur af. Geen slechte score dus.
Bij thuiskomst was Janine net klaar met haar Yoga-lessen op de Wii en was nu Aerobics aan het doen. Ik deed daarna nog even een potje tennis, voordat ik onder de douche sprong en vergaarde nog net even op de Tennis-Pro-status. Zou ik nu genomineerd worden voor sporter van het jaar?

Het onbewust bezorgen van een nekhernia

Hij was 24 toen hij, eind september 1955, voor het eerst een proefritje maakte met zijn nieuwe Porsche. Vrienden en familie hadden hem al gewaarschuwd dat het een gevaarlijke auto was, maar James Dean deed het toch en stapte in zijn Porsche 550 Spyder.
Ik ben 24 en maakte dit weekend, eind september 2008, voor het eerst een proefritje met een (bijna) nieuwe Porsche. Tot zover zit er weinig verschil in het verhaal, behalve dat het zich 53 jaar later afspeelt. Toch zijn er wel degelijk flinke verschillen in het verhaal te vinden. Zo had James prachtige blonde lokken, waar de wind zo lekker doorheen gewaaid moet hebben in die tijd... en die heb ik helaas dan weer niet. Een ander (klein) verschil is dat hij een 550 Spyder reed, ik een 356 Speedster. Die van hem was echt, die van mij een replica. En er was gelukkig nog een groot verschil. Hij reed zichzelf die 30 september in 1955 dood op een paal en ik ben gelukkig nog steeds "alive and kicking"!

Gert Paul had ook een echte staan, maar daar durft ie zelfs zelf bijna niet mee te rijden vanwege de exclusiviteit en de sublime conditie waarin de Porsche 356 Speedster verkeert. Daarom kocht ie een replica, waarin je (bijna) net zoveel beleving hebt en ook heerlijk kan touren.
Hij vroeg of Addie 'm niet eens na kon kijken en voegde er aan toe dat ik hem dan maar een weekendje mee moest nemen. Tja dat is niet tegen dovenmans oren gezegd (bij mij is dat een nogal vreemde uitspraak, maar enfin).

Donderdag aan het einde van de werkdag haald ik de 356 Speedster replica, met een 2 liter Volkswagen Kever motor, op. Ik reed gelijk even langs Addie om te kijken of ie nog op z'n werk was en verrasste hem met een bezoekje. Die vond 'm natuurlijk helemaal geweldig en was er bijna niet uit te slaan. Ook mijn vader was er zo'n beetje verliefd op en toen ik er mee thuis kwam werd ik direct zo'n beetje de held van de straat. De achterbuurman smeekte me zelfs of ik hem even bij de Albert Hein af wilde zetten, hij leek op slag verliefd op die auto.
's Avonds laat zette ik het dak erop en reed hem bij mijn vader en moeder de garage in. Dan bleef ie lekker warm en droog, want wie weet ging het wel regenen en ik vond het een veiliger plekje dan bij mij thuis op de oprit. Het dakje zit wel wat laag trouwens.

De volgende dag, reed ik 'm tussen de middag even naar de zaak, want daar wilde ze hem natuurlijk ook even zien. Hij glom ook zo mooi en had daarom ook veel belangstelling van mijn collega's. Zelfs Marco waande zich even de James Dean in 1955 en zette er zijn meest zwoele gezicht voor op.
's Avonds reed ik allereerst een rondje met Addie en reden we langs zijn vader die met een glimlach van oor tot oor liet merken dat hij het karretje helemaal geweldig vond en bij hem en zoonlief kwamen gelijk de eerste plannen bovendrijven om zo'n wagentje zelf van een oude kever te maken.
Ook van de visite, die vrijdagavond speciaal voor Janine's verjaardag naar ons huis kwam, reden zo'n beetje alle mannen een rondje mee en stuk voor stuk genoten ze zichtbaar van het ritje.

Zaterdag deed ik eerst een klein rondje met mijn moeder en mijn neefje, die het ook ontzettend naar zijn zin had en grote schaterlachsalvo's liet horen toen we even "hard" reden en ook mijn tante mocht nog even mee, alvorens ik met mijn vader een leuke tourtocht ging maken. Zo reden we langs mijn opa en oma en ook mijn oma De Gans aanschouwde ons nog even toen we langsreden. We leken ook zo op elkaar, petje op, zonnebrillentje en jas tot bovenaan dicht.
We reden door binnendoor weggetjes naar Renesse en reden daar een rondje langs het winkelend puliek, waarvan de (zéker de wat oudere) mannen, hun nek verdraaiden bij het voorbij zien rijden.
Na de rit parkeerde ik hem thuis nog even lekker in het zonnetje, voordat ik 'm weer lekker droog in de garage van mijn ouders parkeerde. Hij stond ook wel erg mooi zo op de oprit, met zijn blinkende stuurtje!

Vandaag maakte ik met Janine ook nog een tochtje, want je moet er wel gebruik van maken natuurlijk en zeker met het weer dat we van't weekend troffen. Opnieuw zette ik koers richting richting Renesse, nadat ik nog even langs Ellen gereden was omdat Keuf en haar vader 'm nog even wilde zien. Het weer was perfect en ik reed tot aan Stellendam in mijn t-shirtje, maar toen werd het toch wat frisser en trok een warme trui aan.
In Renesse bezorgde ik weer vele mensen een nekhernia zoals ik dat al het hele weekend onbewust deed. Vele mensen wezen, of stootte hun vrouw en en keken totdat we aan de horizon verdwenen. Ik heb 'm op een gegeven moment ook geparkeerd en ben verderop een bankje gaan zitten om eens te kijken welke mensen er nu bij zo'n auto stopten om te kijken en foto's te maken. Het maakte klaarblijkelijk niet uit, jong of oud, iedereen werd door zijn oogverblindende schoonheid aangetrokken en ik vond het fantastisch om te zien.

Helaas ga ik 'm morgen weer terugbrengen en zal Gert Paul nog even hartelijk bedanken voor het lenen van zo'n leuke auto. Mijn Honda lijkt hierbij vergeleken opeens een hele hoge instap te hebben en weer heel anders te rijden, zonder dat ik zwaar geronk van achter me hoor komen. Het was een mooie weekend en een geweldige ervaring. We hebben weer lol gehad!

Ben jij fit?

Enkele weken geleden vierden we het eigenlijk al een klein beetje, toen ik haar verjaardagskado niet langer achterwege kon laten en haar toch de Wii maar uitreikte. Die heeft al weken achter elkaar voor veel plezier gezorgd en nog steeds trouwens.
Vandaag is ze dan echt jarig en restte mij alleen nog een liedje voor haar te zingen toen we wakker werden. Dat deed ik dan ook, voor zover mijn ochtend-stem dat toelaat. Vandaag vieren we dus ook met trots, het feit dat het al weer 6 jaar geleden is dat Janine 25 werd (reken maar uit!).

Vanavond hielden we dan ook gelijk haar verjaardag voor familie, zoals ooms en tantes, opa's en oma's, neven en nichten en vaders en moeders. Ik had op de valreep nog een leuk kado verzonnen en dat kon ik nog net regelen met mijn moeder. Janine wilde graag, nadat ze 'm een tijdje terug eens mocht lenen van de buurman, een Wii Fit.

Met de Wii Fit, die er uitziet als een plank, is het mogelijk om je gewicht en BMI waarde in de gaten te houden middels grafieken en een kalender en zitten er ook allerlei behendigheidsspelletjes bij. Zo kun je skiën, waarbij je je gewicht moet verplaatsten, schanspringen waar je je evenwicht moet bewaren, je kunt yoga lessen volgen, aerobics, fitness en zo kan ik nog even doorgaan. De Wii Fit houdt alles bij en ziet of je fit bent voor je leeftijd of niet. Zo geeft hij ook aan de hand van je gewicht en je lengte, aan of je overgewicht hebt of dat je een mooi gewicht hebt. Dat zie je dan ook aan je poppetje, want die van mij heeft een buikje en die van Janine niet! Dus dan wil je wel aan de slag om dat weg te werken! Hij geeft ook op basis van je gewicht en je behendigheid (na het doen van een aantal tests), je Wii Fit leeftijd aan. Die is bij velen iets hoger dan hun echte leeftijd en dus ook erg confronterend!
Helaas was de Wii Fit overal uitverkocht maar toen we van de week een rondje over de dijk liepen, zagen we 'm bij Bart Smit in de etalage staan en dus belde ik mijn moeder op, dat ik dat wel een leuk kado vond.

En zo geschiedde, want Janine kreeg van mijn vader en moeder en mijn opa en oma, de Wii Fit kado en daar was ze maar wat blij mee! Ook mijn neef Jeroen probeerde hem nog even uit met een potje tennis, terwijl zijn moeder angstig haar hand voor haar ogen sloeg. Ook Tante Els probeerde de Wii Fit even uit en zag vol trots dat ze een ideaal gewicht had en haar Wii Fit age 13 jonger was dan ze in werkelijkheid is! Die moet een goede avond gehad hebben!

Oom Johan durfde hem helaas niet te proberen. Het leek hem niet zo'n goed idee toen hij zag dat hij ook even je leeftijd berekend. Desalniettemin was het vanavond erg gezellig en hebben we met de Wii weer erg gelachen. Morgen een feestje voor de vrienden.

Vier voor de prijs van twee

"Happy Death Magnetic day!" stond er vrijdag 12 september op de website van Metallica te lezen. Die dag was, na 5 jaar wachten door de fans, de release van hun 9e studioalbum, Death Magnetic. Ik verwachtte het album die dag ook binnen te krijgen, want samen met Jurien bestelden (en betaalden) we eind juli al de speciale Death Magnetic box, die maar tot een dag vóór de release besteld kon worden en vol zat met extra's en merchandise en ook nog eens erg exclusief was.
De 12e stond ik 's avonds nog steeds met lege handen toen ik naar huis ging. Er was geen postbode zo vriendelijk geweest om onze box af te leveren. Helaas.

Afgelopen maandag belde ik maar eens naar Van Leest, waar m'n bestelling bleef. Ik had voor veel geld 2 speciale edities van het nieuwe album besteld, al lang vóór de release, maar inmiddels had iedereen het album al gehoord of gekocht en wij zaten nog met lege handen! Ik dwong mezelf ook om het album nog niet te downloaden, zelfs niet toen het uitlekte, 10 dagen voor de releasedatum. Ik wilde wachten op de box, want ik wilde wel graag waar voor mijn geld natuurlijk. Universal bleek echter te weinig boxen verstuurd te hebben en wij zaten tussen de "gelukkigen" waaraan ie nog niet geleverd was. Fijn, dat had ik (wij) weer.

Een dag later zag ik op de website van Van Leest, bij mijn bestellingen, dat er opeens een 2e bestelling in de wacht stond. Dezelfde als ik 31 juli al had gedaan alleen stond er nu een datum van 15-09-2008 achter, afgelopen maandag dus. Ik dacht dat het een functie had, want wie weet had de telefoniste die ik sprak wel een nieuwe bestelling gedaan en moest de oude nog verwijderd worden.

Gisteren ontving ik 2 mailtjes van Van Leest, dat mijn bestelling verzonden was. Maar hé, 2 mailtjes? In allebei de mailtjes stond vermeld dat ik 2 boxen geleverd zou krijgen. Zou ik er dan 4 ontvangen? Dat zou een stunt zijn!

Vandaag, notabene op Janine's verjaardag, stonden er 4 pakjes op mijn bureau toen ik op de zaak kwam. Ik wist natuurlijk direct wat het was, kon mijn handen niet meer thuis houden en ontdeed de box van zijn kartonnen omhulsel. Daar lag ie dan, de Death Magnetic Death in a Coffin box, geheel in stijl in de vorm van een doodskist, al vond ik dat eigenlijk iets te morbide en hadden ze dat van mij wel achterwege mogen laten.

Bij het verwijderen van het plastic, bleek de sticker met het logo, óp het plastic te zitten en ging dus helaas verloren. De box zelf was egaal wit en niets wees er meer op dat er iets van Metallica in schuil ging.
Bij het openen van de box keek ik naar een uitvouw poster die dezelfde afmetingen had als de box. Daaronder bevond zich heel veel leuke merchandise, zoals een t-shirt, vlag, keycord, plectrums (voor het bespelen van een gitaar), kaartje met toegangscode voor de website, demo cd, dvd met opnames uit de studio en natuurlijk het album zelf waar het allemaal om draaide. Het hoesje van het album was trouwens, anders dan wat er nu in de winkel ligt, van mooi hard karton waarin speciale uitsnedes waren gedaan om een diepte effect te creëren.

Bij thuiskomst heb ik het shirt maar even aangetrokken, het album opgezet en alles even netjes bij elkaar gezet op mijn kastje op zolder, inclusief de drumsticks die ik al in mijn bezit had. Het is net alsof Metallica nu een eigen hoekje bij mij thuis heeft. Een kleintje dan, want zo lang ben ik nog geen fan en zoveel heb ik er ook nog niet van (als ik dat bijvoorbeeld met mijn buurman vergelijk die er zo'n beetje alles van heeft).

Oh ja, wat ik van het album vind? Fantastisch. Het is even wennen maar na een paar keer luisteren vind ik het nu helemaal super. Lekker rauw, lekker knallen!

Voor de echte fan die het ook wil horen en de merchandise wil hebben, maar zo stom was om niet op tijd te bestellen, heb ik nog 2 boxen liggen die voor €150,- per stuk van de hand mogen!

Welk merk frikandellen?

We sponsoren met de zaak al een tijd mijn oude voetbalclubje uit Stad aan't Haringvliet, v.v. SNS, met reclame langs het veld en de website die we voor hun ontwikkelden.
Nu, in navolging van de twee nieuwe hoofdsponsoren van v.v. DBGC, sponsoren we op dezelfde manier de Don Bosco Grijsoord Combinatie (dan is DBGC een stuk makkelijker!) uit Oude Tonge. Want zeg nou zelf, als ze daar de bal iets te hard op het doel schieten en hij gaat over, dan bestaat er een grote kans dat hij door het dakraam bij mij op m'n bureau beland. Ok, iets overdreven, maar het is even om aan te geven dat ze wel heel erg dicht bij ons zitten.

En daarom prijkt er vanaf nu een flink reclamebord langs de zijlijn, die direct bij binnenkomst en vanuit de kantine enorm goed zichtbaar is, zo constateerde ik zelf toen ik even een kijkje ging nemen. In mijn vakantie waren de borden namelijk geplaatst die wij voor Lambert Kozijnen en voor onszelf maakten. Lambert Kozijnen is namelijk ook één van de nieuwe hoofdsponsoren, naast Keukencentrum Tieleman. Ook de nieuwe website van DBGC werd door ons ontwikkeld.

Zelf behoren wij als Quest Media volgens de website vanaf nu tot de "Founders BTC (Beleids Technische Commissie). Betekend dit nu dat ik mag meebeslissen welk merk frikandellen er tussen de kadetjes gaan?

"Oh... jij bent er ook nog? Nou pak jij dan maar een trommel..."

Toen ik net begon te drummen, reageerde mijn vader nogal verbaasd. "Drummen?" sprak hij toen met gefronste wenkbrauwen, "maar een drummer houdt zich toch altijd een beetje op de achtergrond en is eigenlijk het minst belangrijk van een band?" Waarop ik natuurlijk hevig verontwaardigd reageerde met iets als "Tsss, hoe kom je daar nou bij?!?". "Ja, ik heb bij een band altijd zoiets van, jij kan zingen dus jij gaat zingen, jij kan gitaar spelen dus hier heb je een gitaar oh dan hebben we hier nog iemand voor de basgitaar en nog een toetsenist en oh... jij bent er ook nog? Nou pak jij dan maar een trommel...".

Gedeeltelijk had hij gelijk, maar dan alleen het gedeelte van "maar een drummer houdt zich toch altijd een beetje op de achtergrond...". Voor de rest van zijn opmerkingen twijfelde ik aan zijn muzikale kennis of zijn ideeën daarover. Of zat hij me weer eens in de maling te nemen?

Het maakt niet uit, ik kwam namelijk in Slagwerkkrant 147 van september-oktober 2008 een column tegen die ik niemand en in het bijzonder mijn vader, niet wil onthouden. De volgende column werd geschreven door de trommelende tekstschrijver Maarten Hartog...


De baas

Wie is het hoofd van Nederland. De premier? Fout. Hij staat in de schijnwerpers, maar de Tweede Kamer is de baas. En wie is de baas van een orkest? De dirigent, de zanger, de gitarist? Mochten ze willen, de eigenlijke baas is de drummer. En dat is wetenschappelijk aan te tonen.

Spreek met je band een lied af van, zeg, vier coupletten. En weet je wat: spreek af dat het vierde couplet de gitaarsolo is. Maar vertraag aan het einde van couplet nummer drie onmiskenbaar en sluit dat couplet af met een fraaie finalefill. En meld dan vriendelijk: "Ach, ik vond de gitaarsolo bij nader inzien niet zo nodig."
Spectaculairder is het zogeheten Avondvierdaagseexperiment. Stel je verdekt op langs de feestelijke intocht, met een diepe tom. Als nu het fanfarekorps bijna is voorbijgetrokken, geef je twee maal stevige klappen, op de één en de drie. Vier tellen later staat het orkest stil, wat je priecies voldoende tijd geeft om hard de andere kant op te rennen, voordat de tambour-maître je ontdekt. Want wetenschappelijk onderzoek is niet altijd collegiaal, maar het resultaat is eenduidig: de drummer is de baas.

Nu is het fijn om je de leider te weten, maar onze positie brengt ook een grote verantwoordelijkheid met zich mee.
We speelden een popsong waarin we het refrein acht keer moesten herhalen. De modulatie daarna zou ik inleiden met een aanzwellende tombreak. De lampen brandden fel, de zaal was goed gevuld, het podiumgeluid een ramp en ik nog niet helemaal thuis in het liedje. We zaten op herhaling vijf, toch? De gitarist zwaaide de hals van zijn Fender. Ik grijnsde dankbaar terug (was het tóch zeven) en sloeg de overgang in. Maar hij verbleekte, zeker toen de rest van de band gedwee de nieuwe toonsoort inzette.

Weer wat geleerd: zelf blijven tellen. Want wij slagwerkers zijn de spelverdeler. Trommels zijn niet voor niets van oorsprong seininstrumenten, de drummer geeft het signaal voor noodzakelijke veranderingen. Maar wij zijn ruimhartig genoeg om anderen de eer te laten. De dirigent neemt het applaus in ontvangst, de zanger en de gitarist staan vooraan. Zij mogen de baas spélen.


Laat deze column van Maarten Hartog een duidelijk beeld schetsen en pa, knoop het in je oren ;-)


Bron: Slagwerkkrant nummer 147, september-oktober 2008
Columnist: Maarten Hartog

Een eenzame dag...

De titel van deze blog doet erg dramatisch aan, maar wees gerust, het slaat op de titelsong van een leuk nummer van System of a Down. Ik loop al een tijdje met het idee in mijn hoofd om dit nummer te spelen met Richard en Jurien en als we het helemaal perfect kunnen spelen, dan moeten we kijken of mijn nichtje Claudia dit niet eens in zou kunnen zingen. Gewoon om eens te kijken hoe dat klinkt en hoe dat werkt.

Daarvoor moet ik natuurlijk wel ook mijn eigen drumpartijen kunnen spelen en omdat het niet zo'n heel moeilijk nummer is, had ik het drumtechnisch gezien aardig snel onder de knie en kon ik al gauw het hele nummer meespelen. Het daarna opnemen op video is een stuk moeilijker. Dan komen er, hoe vreemd dit eigenlijk ook is, opeens zenuwen om de hoek kijken en het gevoel dat je het in een keer goed wil doen alsof je voor publiek speelt.

Na een aantal takes stond het er dan eindelijk goed op en nadat ik het originele nummer er onder gemonteerd had was hij eigenlijk zo goed als af. Ik heb alleen het geluid van de originele video verwijderd, want mijn drumkit klinkt natuurlijk lang zo mooi niet als die in het originele nummer.

Daarom hieronder het uiteindelijke resultaat van een half dagje drummen, opnemen, editten en lol beleven...



Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Bericht uit het midden van het land

Wat is het toch leuk als je binnen een paar dagen een leuke band met mensen opbouwt, die je dan ook nog even op de hoogte houden van hun vorderingen.
Zo kregen we vandaag al een mailtje van Piet & Henny, waar we gisteren afscheid van namen na een paar geweldige dagen Bed & Breakfast bij hen.
Gisteren ondernamen Piet en ik nog een poging om de snoek uit de vijver te vangen maar helaas kon ik die poging niet afmaken omdat we naar huis moesten.

Vanochtend had Janine een mailtje in haar mailbox met als onderwerp "Snoek". Toen we het mailtje openden zagen we Piet in vol ornaat met zijn troffee op de foto staan. Het was hem toch al bijzonder snel gelukt om de snoek te vangen, terwijl we gisterochtend nog tegen elkaar zeiden dat het wel een tijdje zou kunnen gaan duren voor ie zou toehappen.

Henny stuurde daarbij de volgende begeleidende mail:

"Piet heeft hem gewoon zelf gevangen ...... Hij was 42 cm groot. Hij zal de volgende snoek voor jullie bewaren, groetjes Henny"

Heel leuk om zo'n mailtje te ontvangen en nog eens wat van hen te horen. Uit het oog betekend dus niet altijd uit het hart.

Piet & Henny, ik weet dat jullie dit lezen, ik wens jullie veel succes met het verdere verloop van jullie Bed & Breakfast en wens jullie veel gezondheid en geluk toe. Wie weet tot ziens!

Afscheid van twee gezellige, zorgzame mensen

Toen we vanochtend ons ontbijt geserveerd kregen, maakte ik terecht de opmerking dat dit ons "galgenmaal" was. Het was het laatste ontbijtje dat Piet & Henny ons kwamen brengen, voor dat we weer terug zouden gaan naar Flakkee, dat zoveel betekende als dat onze vakantie er op zat. Helaas.

Janine kreeg van Piet nog even een jonge duif in haar handen gestopt en ze verbaasde zich over het feit dat het beestje zo ongelooflijk zacht en warm aanvoelde. Daarna vroeg Piet of ik hem nog even wilde helpen. Hij had namelijk gisteravond nog een poging gedaan om de snoek te vangen, maar de snoek was hem te slim af geweest. Hij had het visje opgegeten en de lijn verstrikt in de waterplanten achtergelaten.

Piet klom daarom in zijn bootje en voer de woelige baren op. Daar hielp ik hem met het strak houden van de lijn zodat hij die los kon trekken. Dat bleek een koud kunstje en weldra meerde Piet weer aan en kon hij zijn hengel opnieuw uitgooien voor poging twee.

Nadat ik gedouched en alles in de auto geladen had, was het tijd om afscheid te nemen. Heel jammer, want we hebben het erg naar ons zin gehad bij Bed & Breakfast Nijenstein, onder leiding van Piet & Henny. Twee van zulke ontzettend gezellige en zorgzame mensen tref je niet vaak aan helaas.
Natuurlijk kon ik niet vertrekken voor we nog even een groepsfotootje gemaakt hadden. Voor het nageslacht zullen we maar zeggen en Piet & Henny wilde er graag aan meewerken.

Daarna reden we lekker vlot naar huis. Althans, ik moest de terugreis nog een keer afbreken en omkeren, want toen we op de snelweg reden kwam ik er achter dat mijn sleutelbos nog in het huisje lag. En dat terwijl ik aan het begin van de week tegen mezelf zei, die sleutelbos hier in het kastje, die ga ik vast vergeten als we naar huis gaan. En zo geschiedde...

Bij thuiskomst zette ik natuurlijk direct mijn crashbekken in elkaar en voegde hem bij mijn drumkit. Het speelde heerlijk en het zag er nog mooi uit ook!
Ook maakten we samen nog even het huis schoon, want dat was eigenlijk ook wel nodig en vervolgens kroop ik achter mijn computer om de foto's van de vakantie te bekijken en in te delen.

Half de middag kwamen Keuf en Sjoerd nog gezellig langs. De twee kropen na een glaasje Cola, gelijk achter mijn drumkit toen we boven waren en probeerden er wat "geluid" uit te krijgen.
Helaas viel ze dat wat tegen en kwamen ze eigenlijk (naast de gezelligheid) voor een potje tennis op de Wii.
Vervolgens hebben we dus de gehele middag de sterren van de hemel geslagen met vele potjes tennis (waar we Keuf's truckjes doorkregen en hij dus niet iedere keer meer won), golf of bowlen.

Na ruim 2,5 uur spelen hielden we het voor gezien en was het voor de jongens tijd om een shoarmaatje te gaan halen en voor Janine en mij stond er pizza op het menu.

Vanavond hebben we nog een bruiloft op het programma staan, maar dan is de vakantie toch echt voorbij, afgezien van het weekend dan. Toch is het wel weer lekker om maandag te gaan werken, zeker nadat ik vandaag weer bijgepraat werd over de situatie op de zaak, na twee weken afwezigheid.

Als bonus een filmpje van een uiterst geconcentreerde Keuf & Sjoerd, tijdens een potje tennis op de Wii.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

We zagen de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen...

Al snel na ons ontbijt vanochtend, waar we ondertussen hadden geconstateerd dat we opgevreten waren door de muggen, gingen we op pad naar Utrecht. Daar wilden we immers lekker winkelen die dag en omdat ik eerst naar de Feedback in hartje Utrecht wilde en Janine wel dacht dat we daar wel 1,5 uur zouden blijven, besloten we dus op tijd te vertrekken.

Ik parkeerde de auto langs een drukke straat, iets wat ik eigenlijk nooit doe, maar vooruit dit was nu even de beste oplossing. Bij binnenkomst in de Feedback werd ons echter gelijk duidelijk dat dit in geen geval op de Feedback in Rotterdam leek. Het was zelfs zo'n 6x kleiner schat ik zo in en hoewel ze een gave gitaar afdeling bezaten, maakte ik zelfs in eerste instantie direct rechtsomkeert toen ik in de verste verte geen drum afdeling kon vinden.
Toch besloot ik weer terug te draaien en ergens in een hoekje zat de ingang naar "mijn" afdeling verscholen. Deze afdeling was dan wel weer een stuk mooier dan in Rotterdam en gelukkig stond er nergens een bordje met "Dit slagwerk niet bespelen A.U.B.".

Nadat ik zelf even had staan klungelen vroeg ik hulp van de vriendelijke verkoper en na een half uur stond ik weer buiten met een nieuw 18 inch Crash / Ride bekken, een stevige standaard en een nieuwe klopper voor mijn bassdrum. Eerste missie dus volop geslaagd.

Daarna reed ik naar een parkeergarage midden in het centrum waar ik al vaker had geparkeerd toen ik voor de zaak een paar keer een afspraak had in hartje Utrecht. Daarom waren we nu op prima loopafstand van de grachten en besloten we (nadat we een peperdure designwinkel hadden bekeken), eerst naar Broodje Mario te gaan voor een... je raad het al... broodje. Die bleken erg lekker, maar we moesten verder met onze missie.

We liepen zowat elke kledingwinkel binnen, maar het duurde een tijdje voor ik echt iets leuks vond. Ik had eigenlijk alleen nieuwe schoenen nodig, maar voor ik het wist stond ik buiten met een paarse tas, gevuld met een nieuwe trui en t-shirt. Het door mijzelf voorgestelde budget van vandaag was hiermee al ruim overschreden en ik besloot volgende maand maar schoenen te kopen, mits ik toch iets leuks tegenkwam.

Janine kon al helemaal niks leuks vinden en het viel haar dan ook een beetje tegen. We zagen nog veel schoenenwinkels van binnen die de meest bontgekleurde schoenenverzamelingen herbergden, maar pas toen we het helemaal zat waren zag ik een paar geschikte schoenen. Ik was namelijk weer eens op zoek naar van die lekker skateschoenen die ik enkele jaren terug wel eens droeg. Van die grote, stevige lekker zachte schoenen.
Uit eindelijk vond ik een paar DC's en verloochende ik mezelf door tóch nog wat te kopen. Ach ja, daar kwamen we uiteindelijk toch voor en nu hoef ik volgende maand niet meer te winkelen!
Janine vond in de allerlaatste winkel die we binnen stapten, toch nog wat leuks, al was het maar om niet met lege handen thuis te komen.

Dat we niet met lege handen thuis kwamen, althans ik, was bij thuiskomst wel te merken toen we de auto moesten uitladen. Ik besloot daarop maar een foto te maken van het feit dat niet Janine, maar ík meer gekocht had tijdens een middagje winkelen.
Ook besloot ik direct mijn Crash eens op te stellen en toen ik er op sloeg, kwam Piet kijken of de blokhut toch niet was ingestort. Hij stond op dat moment te vissen in de vijver, want hij moest en zou die Snoek nog weten te vangen. Daarvoor moest hij eerst wat kleine visjes te pakken krijgen zodat hij de Snoek daarmee in de val kon lokken.

Ik besloot het werk van Piet over te nemen, want het leek wel eeuwen geleden dat ik eens had gevist. Daar stond ik dan en het was alsof ik er nooit mee gestopt was. Ik ving zelfs het ene na de andere visje en stopte ze in de grote emmer die Piet speciaal daarvoor met water gevuld had.

Nadat ik eens goed mijn handen gewassen had (maar ze bleven hardnekkig naar vis ruiken), besloten we in Culemborg wat te gaan eten. Daar troffen we nog een, met fraaie panden omringt stadscentrum en Janine en ik beproefden uiteindelijk ons geluk in een gezellig plaatselijk eetcafé.
Daar hadden ze tenminste een fatsoenlijke kaart met een Wienerschnitzel met patat, wat ik toch eigenlijk het lekkerste vind als ik uit eten ga. Het hoeft van mij niet zo speciaal te zijn. Tot mijn grote vreugde vond ik ook een Dame Blanche op de kaart van eetcafé Monopole terug en die kon ik dan natuurlijk ook niet laten staan.

Bij thuiskomst hing Janine de klamboe op, die Henny had klaargelegd. Zo zouden we hopenlijk niet opnieuw geterroriseerd worden door een plaatselijke muggenbende. Ik heb nog nooit onder zo'n ding geslapen, maar goed, alles moet de eerste keer zijn. Ik ben dan ook reuze benieuwd!

Time flies when you're having fun!

Vanmorgen zaten de duiven al lekker te eten toen Piet & Henny om een uur of 9 het ontbijt kwamen brengen en natuurlijk een praatje kwamen maken. Dat doen ze namelijk graag en dat vinden wij alleen maar gezellig en leuk. De inhoud van het ontbijt zag er goed uit en omdat we eigenlijk best wel honger hadden vielen we gelijk aan.
Na het ontbijt sloeg ik een balletje in de tuin. Ik nam mijn spel erg serieus en terwijl ik opzoek naar mijn balletje was, werd ik vaak door Sjors vergezeld op mijn wandeltocht door de prachtige tuin.
Van golfen wordt je lui, althans, ik. Daarom besloot ik de hangmat ook eens uit te proberen en ik moet zeggen die beviel me prima! Ook Janine volgde niet veel later mijn voorbeeld, nadat zij een rondje door de tuin gemaakt had met de camera en enkele prachtige foto's van de omringende flora en fauna gemaakt had.

We besloten maar eens op pad te gaan en reden weer naar Vianen om eens wat te winkelen, maar nadat we kortstondig in enkele winkeltjes hadden staan kijken, wisten we al snel dat dit niet onze dag-vulling zou worden. Utrecht stond immers ook nog op de planning voor donderdag en dan zouden we (dat had ik belooft en dat terwijl ik er eigenlijk niet van houd) pas écht gaan winkelen.
Daarom gingen we weer even terug naar de blokhut om wat spulletjes te pakken en zagen we hoe Piet en Henny in de aanliggende boomgaard bezig waren appels te plukken. Na nog wat gezellig met hun gekletst te hebben vervolgden we echter onze weg naar Leerdam om daar eens wat rond te neuzen.

Daar bleken nog verrassend veel winkeltjes te zijn en bij een van hen stopten we toen we wat leuke kunst in het raam zagen staan. Ik vond het wel wat voor Jurien, maar een prijskaartje hing er helaas niet onder. Het "waarom" bleek wel toen ik de kleinere versie binnen in de vitrine zag staan en ik zelfs eerst nog een "1" te weinig op het prijskaartje zag staan en ik nog tegen Janine zei dat het eigenlijk best nog wel meeviel. Toen zij begon te lachen en ik nog eens knipperde met mijn ogen, zag ik het kaartje pas goed en zag ik een prijs van €2.115,- staan... en ik liep er snel voorbij.
Nu was alles daar redelijk aan de prijs, want neem nou deze voerbak voor de poes. Erg leuk, maar €54,- is dan toch iets te veel van het goede...

Ook keken we nog even in de Bart Smit, want wie weet hadden ze daar wel de Wii Fit staan, maar ook hier vonden we de hond in de pot en was hij zoals overal, uitverkocht. Wél keek ik nog vol verbazing bij de Lego afdeling, die mij altijd nog interesseert. Ik heb nog een hele ton vol Lego bij mijn ouders op zolder staan en ben vast besloten alles eens in elkaar te zetten op onze eigen zolder. Het Lego dat ik hier zag was erg bijzonder en in mijn kindertijd had je dit absoluut nog niet, maar het zag er erg gaaf uit en ik verlangde er bijna naar om weer ongegeneerd met de Lego te spelen.

Bij thuiskomst (bij de blokhut), trof ik Piet in de tuin en toen ik een potje wilde golfen besloot hij mij een lesje te leren (letterlijk dan hè). Ook Janine kreeg les van "Piet Woods" en het ging lang zo slecht nog niet, al bleken we geen van beiden natuurtalenten.
Toen wij nog een beetje aanmodderden op de Green, begon Piet alvast met het warmstoken van de hottub en verschenen er weldra dikke rookpluimen uit de kachelpijp.
Van Piet moest ik eerst nog maar eens even in de vijver gaan staan, om wat af te koelen en ik besloot het te doen, maar het water bleek nog vrij fris te zijn!

Na het lekkere eten dat Janine bereidt had en wat we lekker op ons overdekte terras hebben genuttigd, beklommen we weer de hottub en liet ik Janine eens flink schrikken zoals hier op foto is vastgelegd. Toen het donker was besloten we naar binnen te gaan en nadat ik nog lekker TV had liggen kijken kroop ik onder de dekens. Hè wat jammer, wéér een dag voorbij. Time flies when you're having fun!

Als bonus nog een filmpje met de golfles van Piet, die ons liet zien hoe we het beste een balletje konden slaan en met welke clubs.




Kijk voor meer filmpjes ook eens in Mijn Filmdossier of op mijn YouTube Channel.

Groeten vanuit de hottub...

Toen we vanmorgen wakker werden wisten we het meteen. Vandaag gingen we écht lekker op vakantie! Dat was dan ook vooral te wijten aan het prachtige weer dat al vroeg door de gordijnen naar binnen scheen.
Beneden gekomen lag Gijsje nog lekker uit te slapen, op een ongelooflijk relaxte manier, zoals alleen onze Gijs dat kan.

Nadat Janine nog even haar nagels had laten doen en ik nog even wat had zitten drummen en computeren, pakten we onze tassen in en vergaten ook vooral de eerste zak pepernoten van 2008 niet mee te nemen. Die had ik gisteren al bij mijn moeder in de bakkerij gespot en kon ik dus onmogelijk laten staan!

Na dik een uur rijden kwamen we aan in Hagestein, bij Piet & Henny van Bed & Breakfast Nijenstein. Piet en Henny bleken uiterst aardige mensen en vanaf de eerste seconde voelden we ons hier ontzettend thuis. We werden uitgenodigd om iets bij hen in de woonkamer te komen drinken, maar we hadden in de auto al genoeg genuttigd en dus begonnen Piet en Henny aan hun kennismakingsronde langs de blokhut en door de tuin.

Als eerste bekeken we dan ook de blokhut, die uitzicht had over een mooie vijver en een aansluitende prachtige tuin, die naast veel ruimte, ook leuke zitplekjes herbergde. Ook de hottub kwam aan bod en Piet vroeg zich meteen af hoe laat we daar ongeveer in wilden, want dan zorgde hij dat het water lekker warm was.
Over die vraag waren we nog niet helemaal uit, dus besloten we dat “na het eten” te doen en dan wist Piet wel genoeg.
Ook maakten we direct kennis met George, die dag en nacht zorgt voor het gras en lekker zijn eigen gang gaat, zonder zich te storen aan alles en iedereen.
Ik bekeek ook even de Green, want Piet had zelfs een set golfclubs en balletjes paraat staan om een potje golf te spelen in de tuin.
Ook probeerde ik de hangmat even uit, terwijl George (Sjors voor intimi) ongestoord zijn ronde deed.

Daarna besloten we om even in Vianen te kijken, dat hier zo’n 5 kilometer vandaan ligt. We wilden nog even wat boodschappen doen bij de supermarkt en even kijken of er wat te beleven viel in het dorp. We troffen er een gezellige Voorstraat aan met verschillende winkeltjes en restaurantjes. We bespraken dan ook de Italiaan, mede op aanraden van Piet en Henny. Het terras zag er dan ook gezellig uit en na het bestuderen van de menukaart, waagden we het er op.

Klokslag 18:00 uur (ik hou er van op tijd te zijn), zaten we aan een tafeltje, vlak onder de kerktoren en dicht bij een watertje met dezelfde boompjes zoals wij die in de tuin hebben. Deze waren echter al wat ouder dan de jonkies die wij hebben en zo konden we dan ook een beetje inschatten hoe ze bij ons zouden worden.
We hoefden niet lang te wachten op ons eten. Zo had ik een Waardse Haasbiefstuk en had Janine iets met kip. Het zag er niet alleen ongelooflijk lekker uit, het was het nog ook! Trouwens, het dessert was ook erg lekker!

Nadat we onze buik er letterlijk van vol hadden, keerden we terug naar ons hutje en daar stond de hottub al stoom af te blazen. Slechts gehuld in badjas kwamen we dan niet veel later bij de hottub aan, die je, zoals het een echte hottub betaamd, lekker op moet stoken door regelmatig vers hout op het vuur te gooien en de temperatuur in het water te controleren. Met een lekker koud biertje genoot ik met volle teugen van het warme water en de rust om ons heen. We genoten natuurlijk ook van elkaar, ondersteund door muziek dat zachtjes door mijn laptop ten gehore werd gebracht.

Toen het ging regenen konden gewoon nog even blijven zitten maar niet lang na het begin van de regen besloten we toch om lekker naar binnen te gaan. Daar heb ik nog een film liggen kijken en ben daarna lekker onder de dekens gekropen. De eerste dag zit er weer op, maar ik voel me ontzettend relaxt. Dit is pas vakantie…

Het allerleukste van de hele dag was nog wel dat mijn nichtje Sylvana, waarvan ik onlangs getuige mocht zijn op haar bruiloft, ons belde met de mededeling dat ze zwanger is! Dat vonden we natuurlijk erg leuk om te horen en bij deze (ik weet dat ze mijn blog leest) wil ik haar nogmaals van harte feliciteren en kijk uit naar eind maart 2009, want dan is ze uitgerekend!